by നിഴൽരൂപങ്ങ
അനിതയുടെ വിരലുകൾ അലമാരയ്ക്കുള്ളിൽ വെപ്രാളത്തോടെ പരതി. തുണികൾക്കിടയിലും ചെറിയ പെട്ടികൾക്കുള്ളിലും അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. ഇല്ല, തന്റെ വിവാഹത്തിന് അച്ഛൻ ഏറെ കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുത്തുണ്ടാക്കി തന്ന ആ ജിമിക്കിയും ഒന്നര പവന്റെ വളയും അവിടെയില്ല. നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം വന്നു മൂടുന്നത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഭർത്താവ് സുധിയുടെ പെങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് ശിവദാസൻ മുറിക്കരികിൽ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടിരുന്നു. ഇതിനു മുൻപും ചെറിയ ചില സാധനങ്ങൾ കാണാതായപ്പോൾ അവൾക്ക് സംശയം തോന്നിയിരുന്നെങ്കിലും തെളിവില്ലാത്തതിനാൽ മിണ്ടിയില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന് സംഗതി സ്വർണ്ണമാണ്. അത് വെറുതെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല.
അപ്പോഴാണ് ശിവദാസൻ സിറ്റൗട്ടിലേക്ക് കടന്നു വന്നത്. സാധാരണയിൽ കവിഞ്ഞ സന്തോഷം അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. കയ്യിൽ നിറയെ ബിരിയാണിക്കവറുകളും സ്വപ്നയ്ക്കും കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടിയുള്ള പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും. ഒരു ജോലിക്കും പോകാത്ത, ഭാര്യവീട്ടിലെ അടുക്കളയിൽ കഴിഞ്ഞു കൂടുന്ന ശിവദാസന് ഇത്രയും പണം എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിന് അനിതയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരൊറ്റ ഉത്തരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അവൾ നേരെ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. “ശിവദാസേട്ടാ, എന്റെ ജിമിക്കിയും വളയും എവിടെ? മര്യാദയ്ക്ക് അത് എടുത്ത സ്ഥലത്ത് തന്നെ തിരിച്ചു വെച്ചോ. ഇല്ലെങ്കിൽ പോലീസിനെ വിളിക്കാൻ എനിക്ക് മടിയില്ല.”
അനിതയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശിവദാസൻ ആദ്യമൊന്ന് ഞെട്ടിയെങ്കിലും പെട്ടെന്ന് അയാൾ മുഖം മാറ്റി. അലറിക്കൊണ്ട് അയാൾ തെറിവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ബഹളം കേട്ട് സുധിയുടെ പെങ്ങൾ സ്വപ്ന അവിടേക്ക് ഓടിവന്നു. കാര്യം തിരക്കിയ സ്വപ്നയോട് ശിവദാസൻ പറഞ്ഞ നുണ കേട്ട് അനിത അമ്പരന്നു പോയി.
“സ്വപ്നേ, നീയിവളെ വിശ്വസിക്കരുത്! കുറെ ദിവസമായി നിന്റെ ഈ ആങ്ങളയുടെ ഭാര്യ എന്റെ ദേഹത്ത് തട്ടാനും മുട്ടാനും വരുന്നു. നിന്റെ ആങ്ങളയ്ക്ക് ഇവളുടെ സ്വഭാവദോഷം തീർക്കാൻ കഴിവില്ലെങ്കിൽ വല്ല മുള്ള് മുരിക്കിൻ മേലും പോയി കയറാൻ പറ ഇവളോട്! ഞാൻ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കാത്തതിന്റെ ദേഷ്യത്തിലാണ് അവൾ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊരു കള്ളം പറയുന്നത്!”
ശിവദാസന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അനിത ഒരു നിമിഷം തകർന്നു പോയി. ഇത്രയും നിസ്സാരമായി ഒരു പെണ്ണിന്റെ അന്തസ്സിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ഇയാൾക്ക് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞു? സ്വപ്ന അതോടെ ഉഗ്രരൂപിണിയായി. “സുധിയേട്ടൻ വരട്ടെ, നിന്റെ സൂക്കേട് ഞാൻ ഇന്ന് മാറ്റിത്തരാം,” അവൾ ആക്രോശിച്ചു. അനിത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. പ്രതികരിക്കാൻ അവൾ സുധിയുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം സുധി ജോലി കഴിഞ്ഞ് എത്തിയപ്പോൾ സ്വപ്നയും ശിവദാസനും കൂടി അനിതയെ കുറിച്ച് കിട്ടാവുന്നതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മോശമായ കഥകൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. സുധി എല്ലാം ശാന്തനായി കേട്ടു. എന്നിട്ട് അനിതയെ നോക്കി ഒരൊറ്റ ചോദ്യമേ ചോദിച്ചുള്ളൂ: “അനിതാ, നിനക്ക് എന്താണ് പറയാനുള്ളത്?”
“സുധിയേട്ടാ, ഞാൻ അങ്ങനെ ഒരു പെണ്ണല്ല എന്ന് ഏട്ടന് അറിയാമല്ലോ,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“അറിയാം. നീ അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന് എനിക്ക് നൂറു ശതമാനം ഉറപ്പാണ്,” സുധിയുടെ ആ മറുപടി അവൾക്ക് നൽകിയ കരുത്ത് ചെറുതല്ലായിരുന്നു.
“അപ്പോൾ എന്റെ ശിവദാസേട്ടൻ കള്ളം പറയുകയാണെന്നാണോ ഏട്ടൻ പറയുന്നത്?” സ്വപ്ന വെല്ലുവിളിച്ചു.
“അതെ സ്വപ്നേ, നിന്റെ ഭർത്താവ് നുണ പറയുകയാണ്. അതിനുള്ള തെളിവും എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്,” അനിത ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
അവൾ തന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ എടുത്തു. നേരത്തെ തന്നെ മുറിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ഫോണിലെ വീഡിയോ ക്ലിപ്പിംഗ് അവൾ ഓൺ ചെയ്തു. അതിൽ ശിവദാസൻ മുറിയിൽ കയറി അലമാര തുറന്ന് സ്വർണ്ണപ്പൊതി പോക്കറ്റിലിടുന്നത് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. മുറിയിൽ നിന്ന് പണം കാണാതായ അന്നു മുതൽ അനിത രഹസ്യമായി വെച്ച കെണിയായിരുന്നു അത്.
സത്യം പുറത്തായതോടെ ശിവദാസൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു. സുധി അയാളുടെ ഷർട്ടിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചു. സ്വപ്ന തളർന്നിരുന്നു പോയി. എങ്കിലും അനിതയെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അവളുടെ അമ്മായിഅമ്മയുടെ പ്രതികരണമായിരുന്നു. “പെണ്ണുങ്ങൾ തമ്മിൽ പറഞ്ഞു തീർക്കേണ്ട കാര്യത്തിന് എന്തിനാ മോളെ ഇത്രയും വലിയ വീഡിയോ ഒക്കെ എടുത്തത്? എന്റെ മകളുടെ ജീവിതം തകർന്നില്ലേ?” എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ പരിഭവം.
സുധിക്ക് അത് സഹിക്കാനായില്ല. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ അഭിമാനം കാക്കാൻ അയാൾ അവളോടൊപ്പം നിന്നു. അവിടെ ഇനി സമാധാനമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട സുധി അനിതയെയും കൂട്ടി ആ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി. ചെറിയൊരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് അവർ മാറി.
വാടകവീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അനിത മടിച്ചു മടിച്ചാണ് സുധിയോട് ആ കാര്യം ചോദിച്ചത്. “സുധിയേട്ടാ, ആ സ്വർണ്ണം എന്റെ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്നതാണ്. ശിവദാസേട്ടന്റെ പേരിൽ എനിക്ക് കേസ് കൊടുക്കണം.”
സുധി പുഞ്ചിരിച്ചു. “നീ ധൈര്യമായി മുന്നോട്ട് പോകൂ അനിതാ. ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”
അവർ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി നൽകി. തെളിവ് കണ്ട് പോലീസ് ശിവദാസനെ പൊക്കി. പണയം വെച്ച സ്വർണ്ണം അയാൾക്ക് തിരികെ നൽകേണ്ടി വന്നു. അമ്മായിഅമ്മയുടെയും സ്വപ്നയുടെയും ശാപവാക്കുകൾ അപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അനിത അതൊന്നും കാര്യമാക്കിയില്ല.
ഇന്ന് അവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ വീടുണ്ട്. സുധിയുടെയും അനിതയുടെയും അധ്വാനം കൊണ്ട് അവർ അത് പണിതുയർത്തി. അന്ന് ആ വലിയ വീട്ടിൽ ശിവദാസന്റെയും മറ്റും ചെലവ് സുധി വഹിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട് ഒന്നും ബാക്കിവെക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ അവർക്ക് ആത്മസംതൃപ്തിയോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നു.
പ്രതികരിക്കേണ്ട സ്ഥലത്ത് പ്രതികരിക്കുക തന്നെ വേണം. മറ്റുള്ളവർ എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതി മിണ്ടാതിരുന്നാൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ അന്തസ്സും അധ്വാനവുമാണ്. അനിതയുടെ ജീവിതം ഈ ഒരു വലിയ പാഠമാണ് ലോകത്തിന് നൽകുന്നത്.