കടലിന്റെ മകൻ, തീരത്തിന്റെ കനവ്

# കടലിന്റെ മകൻ, തീരത്തിന്റെ കനവ്
### 1. അലകടലിന്റെ മകൻ
തീരദേശ ഗ്രാമമായ കടൽത്തോപ്പിൽ ‘വിക്രം’ എന്ന പേര് കേൾക്കാത്തവർ ആരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആഴക്കടലിൽ തിരമാലകളോട് പൊരുതി മീൻ പിടിക്കുന്നതിൽ അവനെ വെല്ലാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ നാട്ടുമ്പുറത്ത് അവൻ ഒരു വല്ലാത്ത തലവേദനയായിരുന്നു. ഉറച്ച ശബ്ദവും, ഇരുണ്ട നിറവും, ആരെയും ഭയക്കാത്ത കണ്ണുകളുമുള്ള അവനെ നാട്ടുകാർ ‘തെമ്മാടി വിക്രം’ എന്ന് വിളിച്ചു. ആ വഴിക്കൊന്ന് ഇറങ്ങിയാൽ അവനുമായി വഴക്കുണ്ടാക്കാത്തവരായി ആരും കാണില്ല. പക്ഷേ, നെറികേട് കാണിക്കുന്നവരോടും പെൺകുട്ടികളെ വഴിയിൽ ശല്യം ചെയ്യുന്ന തെമ്മാടികളോടും മാത്രമാണ് അവൻ തല്ലുകൂടാറുള്ളത് എന്നത് നാട്ടിലെ ഭൂരിപക്ഷം പേർക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു.
വിക്രമിന്റെ വീടിന് കുറച്ചകലെയായിട്ടാണ് അവനുമായി വഴക്കിലുള്ള അമ്മാവൻ അന്തോണിയും കുടുംബവും താമസിച്ചിരുന്നത്. അന്തോണിക്ക് കച്ചവടത്തിൽ വലിയ പണക്കാരനാകണമെന്ന ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. തറവാട്ടു മഹിമയും പണവും മാത്രം തലയിൽ വെച്ച് നടക്കുന്ന അയാൾക്ക് വിക്രമിനെ കണ്ടുകൂടായിരുന്നു. തന്റെ ഏക മകളായ ശില്പയുടെ ജീവിതം ഈ മീൻപിടുത്തക്കാരനായ, തല്ലുകൊള്ളിയായ വിക്രമിന്റെ കൂടെയാകുന്നത് അയാൾക്ക് ആലോചിക്കാൻ പോലും കഴിയില്ലായിരുന്നു.
വിക്രം അവൾക്ക് മുറച്ചെറുക്കനായിരുന്നു. വിക്രമിന്റെ അമ്മ ക്ലാരയ്ക്ക് ശില്പയെ സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത മാറ്റാൻ അവർ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. “നമ്മുടെ വിക്രമിന്റെ കയ്യിൽ ശില്പ സുരക്ഷിതയായിരിക്കും” എന്ന് ക്ലാര പറയുമ്പോഴൊക്കെ അന്തോണി അവരെ അധിക്ഷേപിച്ച് ഇറക്കിവിടുമായിരുന്നു.
ശില്പയ്ക്കും വിക്രമിനോട് വലിയ താത്പര്യമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ വഴിയിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോൾ അവളെ നോക്കി കളിയാക്കി ചിരിക്കാറുണ്ട്. വിക്രമിന്റെ ആ അഹങ്കാരം നിറഞ്ഞ ചിരി കാണുമ്പോൾ ശില്പയ്ക്ക് പുച്ഛമായിരുന്നു തോന്നാറ്. കടൽക്കരയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും അങ്ങാടിയിൽ പോകുമ്പോഴും അവൻ സുഹൃത്തുക്കളുമൊത്ത് അനാവശ്യമായി ബഹളമുണ്ടാക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവൾ മുഖം തിരിച്ച് വേഗത്തിൽ നടന്നു പോകും.
എന്നാൽ ശില്പയുടെ അമ്മ മഗ്ദലനയ്ക്ക് വിക്രമിനോട് ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ വലിയ വാത്സല്യമായിരുന്നു. “അവനെ കണ്ടാലേ ഉള്ളൂ ചേട്ടാ, ഉള്ളിൽ സ്നേഹമുള്ള പയ്യനാണ്. അനാവശ്യമായി അവൻ ആരെയും ഉപദ്രവിക്കാറില്ല. നമ്മുടെ തീരത്തെ പെൺകുട്ടികളെ ശല്യം ചെയ്യാൻ വരുന്ന വിദേശികളെയോ അന്യനാട്ടുകാരെയോ ആണ് അവൻ അടിച്ചു തുരത്തുന്നത്,” എന്ന് മഗ്ദലന അന്തോണിയോട് പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അന്തോണി അതൊന്നും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.
### 2. തീരത്തെ വഴിതടയൽ
ഒരു ദിവസം അങ്ങാടിയിൽ വെച്ച് മീൻപിടുത്തക്കാരുടെ യൂണിയൻ വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വിക്രം ചിലരുമായി വാക്കേറ്റത്തിലായി. ശില്പ അപ്പോൾ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി തിരികെ വരികയായിരുന്നു. പാവപ്പെട്ട ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ കൂലി കൊടുക്കാതെ പറ്റിച്ച മൊത്തവ്യാപാരിയെ വിക്രം ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചു തള്ളുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
“എന്തിനാ ഇവരെ ഒക്കെ ഇങ്ങനെ തല്ലുന്നത്? നാട്ടിൽ സമാധാനം തരാൻ നിനക്കൊന്നും വയ്യേ?” ശില്പ ദേഷ്യത്തോടെ വിക്രമിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ചെന്നു.
വിക്രം അവളെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “തമ്പുരാട്ടി ഇറങ്ങിയതാണോ? ആരുടെ കാശ് തട്ടിയെടുത്തിട്ടാണ് ഈ കച്ചവടക്കാരൻ ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയാമോ? വലിയ കാര്യത്തിൽ ന്യായം പറയാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.”
“അതിനൊക്കെ ചോദിക്കാൻ ഇവിടെ നിയമമുണ്ട്. താൻ കേറി ആളെ തല്ലേണ്ട കാര്യമില്ല തെമ്മാടി!” ശില്പ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
“എടീ ശില്പേ, എന്നെ തെമ്മാടി എന്ന് വിളിക്കാൻ നിനക്ക് ആരാടീ അധികാരം തന്നത്? വഴിയിൽ നിന്ന് മാറിപ്പോകാൻ നോക്ക്, വെറുതെ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് മേടിച്ചു കൂട്ടണ്ട,” വിക്രം അവളുടെ നേർക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“താൻ എന്നെ തല്ലുമല്ലേ? ഒന്ന് തല്ലി നോക്കടോ കാണട്ടെ!” അവൾ നെഞ്ചും വിരിച്ച് അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
വിക്രമിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ സ്റ്റീഫൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു, “എടീ പെങ്ങളേ, ഇവൻ തല്ലുന്നത് ഈ പാവപ്പെട്ട തൊഴിലാളികളുടെ കഞ്ഞിയിൽ മണ്ണുവാരിയിട്ട ആ വ്യാപാരിയെയാണ്. അല്ലാതെ വെറുതെയല്ല. നീ കാര്യമറിയാതെ ഇടയിൽ കയറല്ലേ.”
സ്റ്റീഫൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ ശില്പയ്ക്ക് അൽപ്പം നാണക്കേട് തോന്നി. എങ്കിലും വിക്രം അവളെ നോക്കി, “കേട്ടില്ലേടി നിന്നോട് വീട്ടിൽ പോകാൻ പറഞ്ഞത്, ഓടിക്കോ ഇവിടുന്ന്,” എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ കാൽവിറപ്പിച്ച് അവിടെ നിന്ന് നടന്നുപോയി.
### 3. തകർന്ന പ്രതീക്ഷകളും പുതിയ ബന്ധവും
നാളുകൾ കടന്നുപോയി. അന്തോണി മകൾക്കായി വലിയൊരു ആലോചന കൊണ്ടുവന്നു. നഗരത്തിലെ വലിയ തുണിക്കടയുടെ ഉടമസ്ഥനായ റോണി എന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ. കാണാൻ വളരെ സുന്ദരൻ, ധാരാളം പണവുമുള്ളവൻ. കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചു. ശില്പയുടെ മനസ്സിലും പുതിയൊരു ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ വിരിഞ്ഞു. അവൾ വിക്രമിനെ പൂർണ്ണമായി മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ കല്യാണത്തിന്റെ തലേന്ന് ആ നാടിനെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ആ വാർത്തയെത്തി. റോണി മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുമായി ഒളിച്ചോടിപ്പോയി!
അന്തോണിയുടെ തറവാട്ടു മഹിമയും അഹങ്കാരവും ഒറ്റ രാത്രികൊണ്ട് മണ്ണടിഞ്ഞു. കല്യാണപ്പന്തലിൽ നാണംകെട്ട്, നാട്ടുകാരുടെ പരിഹാസച്ചിരിക്ക് മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു നിൽക്കാൻ മാത്രമേ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. ശില്പ കരഞ്ഞു തളർന്നു.
ഈ സമയം വിക്രമിന്റെ അമ്മ ക്ലാര അന്തോണിയുടെ മുന്നിലെത്തി, “എന്റെ മകൻ തെമ്മാടിയാണെന്ന് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ലേ? പക്ഷേ അവൻ ആരുടെ മുന്നിലും തലകുനിക്കില്ല. അവൻ ശില്പയെ സ്വീകരിക്കും. എന്റെ വിക്രം അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടും.”
മറ്റു വഴികളൊന്നുമില്ലാതെ അന്തോണി കണ്ണീരോടെ തലയാട്ടി. നാണംകെട്ട ആ നിമിഷത്തിൽ, നാട്ടുകാരുടെ മുഴുവൻ അത്ഭുതദൃഷ്ടികൾക്ക് നടുവിൽ വെച്ച് വിക്രം ശില്പയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.
പക്ഷേ, ശില്പയ്ക്ക് അതൊരു വലിയ ആഘാതമായിരുന്നു. ഒരു മീൻപിടുത്തക്കാരന്റെ, നാട്ടുതെമ്മാടിയുടെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കുക എന്നത് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയെങ്കിലും അവൾ അവനോട് സംസാരിക്കാനോ അവന്റെ അടുത്ത് നിൽക്കാനോ തയ്യാറായില്ല. വിക്രം അവളുടെ അകൽച്ച കണ്ടെങ്കിലും ആദ്യം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ പഴയതുപോലെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പവും കടലിലും സമയം ചിലവഴിച്ചു.
### 4. മഞ്ഞുരുകുന്ന രാത്രികൾ
ഒരു ദിവസം ക്ലാര അവരോട് പറഞ്ഞു, “മക്കളേ, നാളെ കടൽക്കരയിലെ പള്ളിയിൽ പെരുന്നാളാണ്. നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി അങ്ങോട്ട് പോകണം. നേർച്ച നേരേണം.”
“എനിക്ക് വരാൻ പറ്റില്ല അമ്മേ. എനിക്ക് സുഖമില്ല,” ശില്പ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“നിനക്കെന്താടീ വരാൻ വയ്യാത്തെ? അമ്മ പറഞ്ഞാൽ കേട്ടില്ലേ?” വിക്രം ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ കൂടെ വരാൻ താല്പര്യമില്ല. എനിക്ക് നിങ്ങളെ വെറുപ്പാണ്!” അവൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
വിക്രമിന്റെ മുഖം കറുത്തു. അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്ന് അവളുടെ കയ്യിൽ ബലമായി പിടിച്ചു. “നാളെ നീ എന്റെ കൂടെ വരും. ഞാൻ കൊണ്ടുപോകും.”
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ശില്പ വിക്രമിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ കയറി. അവൾ അവനിൽ നിന്ന് പരമാവധി അകലം പാലിച്ചാണ് ഇരുന്നത്. ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് പോയി. വലിയൊരു വളവിലെത്തിയപ്പോൾ വിക്രം പൊടുന്നനെ ബ്രേക്ക് ചവിട്ടി. ശില്പ ബലമായി അവന്റെ പുറത്തേക്ക് വീണു. അവൾ അറിയാതെ അവന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചുപോയി.
“എന്താടോ, വണ്ടി ഓടിക്കാൻ അറിയില്ലേ?” അവൾ ദേഷ്യത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഓടിക്കാൻ എനിക്കറിയാം. നീ ഇത്തിരി അടുത്തിരിക്ക് പെണ്ണേ,” അവൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“തെമ്മാടിയുടെ കൂടെ അടുത്തിരുന്ന് യാത്ര ചെയ്യാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല,” അവൾ മുഖം തിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ പണക്കാരന്റെ കൂടെ പോകാനായിരുന്നില്ലേ നിനക്കിഷ്ടം? ഒടുക്കം ഈ തെമ്മാടി തന്നെ വേണ്ടിവന്നില്ലേ നിന്റെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടാൻ?” അവന്റെ ആ ചോദ്യം ശില്പയുടെ ഉള്ളിൽ തട്ടി. അവൾക്ക് മറുപടിയില്ലായിരുന്നു.
പള്ളിയിൽ പോയി മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷവും അവരുടെ ഇടയിൽ മൗനം തുടർന്നു. എന്നാൽ വിക്രം മനസ്സിൽ അവളെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
ശില്പയുടെ പിറന്നാൾ ദിവസം വിക്രം ഒരു ചെറിയ സമ്മാനപ്പൊതിയുമായി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. അതിൽ ഒരു വെള്ളി ലളിതമായ മാലയുണ്ടായിരുന്നു.
“ശില്പേ… ഇത് നിനക്കാ,” അവൻ ആർദ്രതയോടെ പറഞ്ഞു.
അവൾ ആ പൊതി വാങ്ങി നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. “എനിക്ക് ഇതൊന്നും വേണ്ട.”
വിക്രമിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു സങ്കടം ഇരമ്പിയെത്തി. അവൻ ആ പൊതിയെടുത്ത് അലമാരയിൽ വെച്ച് പൂട്ടി. അതിനുശേഷം അവളോട് ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്ക് പോയി. അന്ന് രാത്രി അവൻ നന്നായി മദ്യപിച്ചാണ് തിരിച്ചെത്തിയത്. അവൾ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു, അവൻ വരാന്തയിൽ കിടന്നുറങ്ങി.
### 5. സ്നേഹത്തിന്റെ തണൽ
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അമ്മ ക്ലാര ബന്ധുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയതായിരുന്നു. അന്ന് ശില്പയ്ക്ക് കഠിനമായ വയറുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു. ആർത്തവത്തിന്റെ അസഹനീയമായ വേദന കാരണം അവൾ കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കരയുകയായിരുന്നു.
പുറത്തുപോയി വന്ന വിക്രം മുറിയിൽ കണ്ടത് വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്ന ശില്പയെയാണ്.
“എന്താടീ നിനക്ക് പറ്റിയത്?” അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി.
“വയറു… വയറു വേദനിക്കുന്നു…” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവൻ വേഗം അടുക്കളയിൽ പോയി ചെറുചൂടുവെള്ളം ഒരു കുപ്പിയിലാക്കി കൊണ്ടുവന്നു. അവളുടെ ടോപ്പ് പതിയെ ഉയർത്തി, ആ ചൂടുകുപ്പി അവളുടെ അടിവയറ്റിൽ വെച്ച് പതുക്കെ തിരുമ്മി കൊടുത്തു. അവന്റെ കൈകളുടെ ചൂടും സ്നേഹവും അവൾ ആദ്യമായി തൊട്ടറിഞ്ഞു.
“വേദന കുറയുന്നുണ്ടോടി?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
അവൾ തലയാട്ടി. ആ നിമിഷത്തിൽ, വിക്രം എന്ന തെമ്മാടിയുടെ ഉള്ളിൽ എത്ര വലിയൊരു സ്നേഹനിധിയായ മനുഷ്യനുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആകുലത കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അവനോട് വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി. പതുക്കെ അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ തൊട്ടു.
അതിനുശേഷം വിക്രമിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. അവൻ ശില്പയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പലഹാരങ്ങളും മീനും വാങ്ങി വരാൻ തുടങ്ങി. രാത്രികളിൽ മുറിയിൽ വരുമ്പോൾ അവൾ തിരിഞ്ഞുകിടക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ അടുത്തുവന്ന് പതുക്കെ തലോടുമായിരുന്നു.
“എന്നോട് ഇത്രയ്ക്ക് വെറുപ്പാണോടി നിനക്ക്?” അവൻ പതുക്കെ ചോദിക്കും. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായും. പതുക്കെ പതുക്കെ ശില്പയുടെ ഉള്ളിലെ വെറുപ്പ് പ്രണയമായി മാറുകയായിരുന്നു.
### 6. തെറ്റിദ്ധാരണയും ആഘാതവും
എല്ലാം ശരിയായി വരുമ്പോഴാണ് അവരുടെ ഇടയിലേക്ക് പുതിയൊരു പ്രശ്നം ഉടലെടുത്തത്. വിക്രമിന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തായ ‘റീന’ എന്ന പെൺകുട്ടി അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. വിക്രം അവളെ സ്വന്തം സഹോദരിയെപ്പോലെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. റീനയുടെ പഠനത്തിനും മറ്റും അവൻ പണം നൽകി സഹായിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
റീനയുടെ വിവാഹക്കാര്യം ആലോചിക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ വിക്രമിനെ കാണാൻ വന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ ശില്പയ്ക്ക് ഇത് കണ്ടപ്പോൾ വലിയ അസൂയയും സംശയവും തോന്നി. വിക്രം റീനയോട് ചിരിച്ചു സംസാരിക്കുന്നതും അവൾക്ക് പണം കൊടുക്കുന്നതും ശില്പ കണ്ടു.
റീന പോയ ഉടൻ ശില്പ വിക്രമിനോട് തട്ടിക്കയറി, “ആരാടോ ആ പെണ്ണ്? എന്തിനാ അവൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നത്? നിനക്ക് നാണമില്ലേ എന്റെ മുന്നിൽ വെച്ച് മറ്റു പെണ്ണുങ്ങളുമായി കൊഞ്ചാൻ?”
“മിണ്ടാതിരിക്കടീ! അവൾ എന്റെ പെങ്ങളെപ്പോലെയാ. എന്റെ കുട്ടിക്കാലം തൊട്ടുള്ള കൂട്ടുകാരിയാ!” വിക്രം ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“ഓഹോ! വലിയ പെങ്ങൾ! നിന്നെപ്പോലൊരു തെമ്മാടിക്ക് പെങ്ങന്മാരും ഉണ്ടോ? എന്നെ മണ്ടിയാക്കാൻ നോക്കണ്ട!” ശില്പ പരിഹസിച്ചു.
“അനാവശ്യം പറയരുത് ശില്പേ! അവൾ പാവമാണ്. അവളുടെ വിവാഹക്കാര്യം പറയാൻ വന്നതാ,” വിക്രം സ്വരം ഉയർത്തി.
“താൻ എന്നെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട! തനിക്കൊപ്പം ജീവിക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. നിന്റെ തെമ്മാടിത്തരം ഇനി ഞാൻ സഹിക്കില്ല!” അവൾ അലറി.
സഹോദരിയെപ്പോലെ കരുതുന്ന പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് ശില്പ മോശമായി സംസാരിച്ചത് വിക്രമിന് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കോപം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ അവൻ കൈയോങ്ങി അവളുടെ കരണത്തടിച്ചു. ആ അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ശില്പ നിലത്തേക്ക് വീണു.
“റീനയെക്കുറിച്ച് നീ ഒരു വാക്ക് മോശമായി പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വെച്ചുപൊറുപ്പിക്കില്ല! ഇറങ്ങിപ്പോടി എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്! നിന്നെ എനിക്ക് വേണ്ട!” വിക്രം ആക്രോശിച്ചു.
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ശില്പ അപ്പോൾത്തന്നെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി. അന്തോണിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി, “ഞാൻ അ അന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ ആ തെമ്മാടിയുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ പറ്റില്ലെന്ന്,” എന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ശില്പയുടെ മനസ്സ് തകർന്നിരുന്നു. അവൾ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് അവൾക്ക് പതുക്കെ മനസ്സിലായി തുടങ്ങി.
### 7. തിരിച്ചറിവും പ്രണയ സാഫല്യവും
ശില്പ പോയതോടെ വിക്രമിന്റെ ലോകം വീണ്ടും ശൂന്യമായി. അവൻ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ ഒറ്റപ്പെട്ടു. മുറിയിൽ അവൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞ ആ വെള്ളിമാലയെടുത്ത് അവൻ കണ്ണീരണിഞ്ഞു. അവളെ കാണാതെ അവന് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
രണ്ടു ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം, ശില്പ തന്നെ വിക്രമിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് മാപ്പ് ചോദിക്കണം എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. ക്ലാര അവളെ കണ്ണീരോടെ സ്വീകരിച്ചു.
രാത്രി വിക്രം പണി കഴിഞ്ഞ് തിരികെയെത്തി. മുറിയിൽ ശില്പ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടി. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുളിക്കാൻ പോയി. കുളി കഴിഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് അവന് കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണം എടുത്തു വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. ശില്പ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
വിക്രം ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ തറയിൽ വിരിക്കാനുള്ള പായയും തലയണയുമെടുത്ത് പുറത്തെ വരാന്തയിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങി.
അത് കണ്ടപ്പോൾ ശില്പയുടെ സങ്കടം നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ കാലുകളിൽ വീണു കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“ഏട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം! ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയതാ… റീന എന്റെ പെങ്ങളെപ്പോലെയാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം ഏട്ടാ…”
വിക്രം ആ പായ താഴെയിട്ടു. അവളെയെടുത്ത് എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവളുടെ കവിളിലെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊടുത്തു.
“കരയല്ലേടി പെണ്ണേ… ഞാനും അന്നത്തെ ദേഷ്യത്തിന് നിന്നെ അടിക്കാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഭാഗത്തും തെറ്റുണ്ട്. സാരമില്ല…” അവൻ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു.
വിക്രം പതിയെ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി. അന്ന് ആദ്യമായി അവൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി. ആ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ ശില്പ ലയിച്ചു ചേര്ന്നു. അവരുടെ എല്ലാ ദേഷ്യവും തെറ്റിദ്ധാരണകളും ആ രാത്രിയിലെ നിലാവിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
പിന്നീട് അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വഴക്കുകളോ അകൽച്ചയോ ഉണ്ടായില്ല. വിക്രം തന്റെ പഴയ അടിയുണ്ടാക്കുന്ന ശീലങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചു. അവൻ നല്ലൊരു ഭർത്താവായി, ശില്പ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്തായി മാറി. പിൽക്കാലത്ത് അവർക്ക് മനോഹരമായ ഒരു കുഞ്ഞു പിറക്കുകയും, അവർ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.