നിഴലുകൾ പൂത്ത വീട്

# നിഴലുകൾ പൂത്ത വീട്
## 1. പെയ്തൊഴിയാത്ത സംശയങ്ങൾ
വർക്ക്ഷോപ്പിലെ ഗ്രീസ് പുരണ്ട പഴയ കല്ലിന്മേൽ ചാരിനിന്ന് തുണികൾ ഒന്നൊന്നായി തിരുമ്മിപ്പിഴിയുന്ന ആ വൃദ്ധനെ കണ്ടപ്പോൾ ആതിരയ്ക്ക് സങ്കടം തോന്നി. അടുക്കളയുടെ പിൻവാതിലിൽ പതുങ്ങിനിന്ന് അവൾ അയാളെത്തന്നെ നോക്കി. വയസ്സുകാലത്ത് ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെടേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നതുപോലെ അയാൾ ഓരോ തവണയും നിവർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് അയാൾ ദീർഘനിശ്വാസങ്ങൾ ഉതിർക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.
“ഈശ്വരാ… പാവത്തിന് വയ്യെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ വഴക്കുപറയുമോ? എന്ത് വിളിച്ചാണ് സംസാരിക്കുക? ഇതുവരെ മിണ്ടിയിട്ടില്ലല്ലോ…” നൂറായിരം ചിന്തകൾ അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വന്നിട്ട് അഞ്ചു മാസങ്ങളോളമായി. ഭർത്താവ് ശരത് പോലും സ്വന്തം പിതാവായ രാഘവൻ നായരോട് സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെയാണ് താമസിക്കുന്നതെങ്കിലും രണ്ടു വേറിട്ട ലോകങ്ങളിലായിരുന്നു അവർ. എങ്കിലും മനസ്സിലെ ധൈര്യമെല്ലാം സംഭരിച്ച് അവൾ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“അച്ഛന് വയ്യേ? ഞാൻ അലക്കിക്കോളാം… താ”
വർഷങ്ങളായി ആരും തന്നോട് അങ്ങോട്ട് വന്ന് ചോദിക്കാത്ത ഒരു ചോദ്യമായിരുന്നു അത്. എവിടെനിന്ന് തനിക്ക് ഇത്രയും ധൈര്യം കിട്ടി എന്ന് ആതിരയ്ക്ക് പോലും മനസ്സിലായില്ല. പക്ഷേ, ഒരു മനുഷ്യൻ കൺമുന്നിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ ഒരു നഴ്സ് കൂടിയായ അവൾക്കായില്ല. രാഘവൻ നായർ സാരിത്തുമ്പുകൊണ്ട് മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു. അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ അല്പം കടുപ്പത്തിൽ തന്നെ പറഞ്ഞു:
“വേണ്ട… എനിക്കുള്ളത് ചെയ്യാൻ എനിക്കറിയാം.”
“അതല്ല അച്ഛാ, നല്ല ശ്വാസംമുട്ടൽ പോലെ തോന്നുന്നു. ഞാൻ ചെയ്തോളാം.”
“വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ കുട്ട്യേ… ഇത്രയും കാലം ഞാൻ തനിയെ ചെയ്തതല്ലേ? രണ്ട് തുണി പിഴിഞ്ഞത് കൊണ്ട് ഞാനിപ്പോ ചത്തൊന്നും പോകില്ല.” അയാൾ ശാഠ്യക്കാരനായ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ അലക്ക് തുടർന്നു.
ആതിര നിരാശയോടെയും അല്പം സങ്കടത്തോടെയും അകത്തേക്ക് നടന്നു. ശരത് എപ്പോഴും പറയാറുള്ള കാര്യം അവൾ ഓർത്തു: *”അങ്ങേരൊരു കൊടും ശാഠ്യക്കാരനാണ്, ആരോടും ഒന്നിനും വഴങ്ങിത്തരില്ല.”*
ഉമ്മറത്തെ പടിയിൽ വന്നിരിക്കുമ്പോഴും ആതിരയുടെ ചിന്തകൾ ആ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. “ഒരു വീട്, പക്ഷേ രണ്ട് അടുക്കളകൾ… മക്കൾ കല്യാണം കഴിച്ച് മാറിത്താമസിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴെ ഒരേ ചോരയിലുള്ളവർ തമ്മിൽ മിണ്ടാതെ, വേറിട്ട് കഞ്ഞിവെച്ച് കുടിക്കുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. ദൈവമേ, എന്താണ് ഇവരുടെ ഇടയിലുള്ള പ്രശ്നം?”
ഉച്ചയ്ക്ക് കഞ്ഞിയും പയർ മെഴുക്കുപുരട്ടിയും എടുത്ത് അവൾ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് കഴിക്കുമ്പോഴും രാഘവൻ നായരെ പുറത്തൊന്നും കണ്ടില്ല. സാധാരണ ഈ സമയത്ത് കിണറ്റുകരയിൽ വെള്ളമെടുക്കാൻ വരുന്നതാണ്. അസുഖം കൂട്ടി കിടപ്പിലായോ? പോയി നോക്കണോ? അവൾക്ക് ആശങ്കയായി.
അവൾ ഫോണെടുത്ത് ശരതിനെ വിളിച്ചു.
“എന്താ ആതിരേ, ഈ സമയത്തൊരു വിളി?” ഫോൺ എടുത്ത ഉടൻ ശരതിന്റെ ചോദ്യം വന്നു.
“അല്ല ശരതേട്ടാ, അച്ഛനെ പുറത്തൊന്നും കാണുന്നില്ല. എന്നും ഉച്ചയ്ക്ക് കിണറ്റുകരയിൽ വെള്ളമെടുക്കാൻ വരുമല്ലോ.”
“അതിനിപ്പോ ഞാൻ എന്ത് വേണം? മൂപ്പർക്ക് തോന്നുമ്പോൾ വന്നോളും.”
“വൈകുന്നേരം അലക്കുമ്പോൾ അച്ഛന് നല്ല വയ്യാതിരിക്കുകയായിരുന്നു. ശ്വാസംമുട്ടൽ പോലെയുണ്ടായിരുന്നു.”
“എന്റെ ആതിരേ, നിനക്ക് ആളെ അറിയില്ല. അങ്ങേരെയൊന്നും അത്ര പെട്ടെന്നൊന്നും ഒരു രോഗവും പിടിക്കില്ല. ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരുടെ ആയുസ്സ് മുഴുവൻ കുടിച്ചു വറ്റിച്ചിട്ടേ അങ്ങേര് പോകൂ. വെറുതെ അയാളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ തലയിടാൻ നിൽക്കണ്ട. അവസാനം നിനക്ക് വല്ല ഭ്രാന്തും പിടിക്കും. ഞാൻ പണിതിരക്കിലാണ്, വെയ്ക്കുകയാ.” ശരത് കോൾ കട്ട് ചെയ്തു.
അവൾ ഫോണിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു. മനസ്സിലെ ആധി അടങ്ങാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ രണ്ടും കൽപ്പിച്ച് പുറത്തെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ചെന്നു മുട്ടി.
“അച്ഛാ… അച്ഛാ…”
വീടിന്റെ പ്രധാന ഭാഗത്തുനിന്നും വെവ്വേറെ വഴിയുള്ള മുറിയായിരുന്നു രാഘവൻ നായരുടേത്. അകത്തുനിന്നുള്ള വാതിൽ അയാൾ എപ്പോഴും കുറ്റിയിട്ടിരിക്കും. അവൾ ജനലിലൂടെ അകത്തേക്ക് എത്തിനോക്കി. കട്ടിലിൽ ആകെ പുതച്ചുമൂടി കിടക്കുന്നുണ്ട്.
“അച്ഛാ… വിളി കേൾക്കുന്നില്ലേ? ഒന്ന് വാതിൽ തുറക്കാമോ?” അവൾ ജനലിലൂടെ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
ചെറിയൊരു മൂളലോടെ, വിറച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ വേച്ചുവേച്ച് വന്ന് വാതിൽ തുറന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു, ദേഹം ആകെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആതിര അയാളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു നോക്കി. “ഈശ്വരാ… നല്ല കടുത്ത പനിയുണ്ടല്ലോ!”
അവൾ വേഗം സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി, തന്റെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പനിയുടെയും ആസ്ത്മയുടെയും മരുന്നുകൾ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു.
“അച്ഛൻ ഉച്ചയ്ക്ക് വല്ലതും കഴിച്ചായിരുന്നോ?”
“ഇല്ല…” വിറയലിനിടയിലും മുഖത്തുനോക്കാതെ അയാൾ മറുപടി നൽകി.
അവൾ തനിക്കായി എടുത്തുവെച്ചിരുന്ന ചൂട് കഞ്ഞിയും പയറും പാത്രത്തിലാക്കി അയാൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
“ഒന്നും കഴിക്കാതെ മരുന്ന് കഴിച്ചാൽ വയറിന് കേടാണ്. ഇത് കുറച്ച് കുടിക്ക്.”
അയാൾ അവളെ അമ്പരപ്പോടെ ഒന്ന് നോക്കി. അവളൊരു നഴ്സാണെന്നുള്ള ഓർമ്മ കൊണ്ടോ എന്തോ, കൂടുതൽ വാശിപിടിക്കാതെ അല്പം കഞ്ഞിവെള്ളവും മൂന്നുനാല് സ്പൂൺ കഞ്ഞിയും അയാൾ വായിലേക്കിട്ടു. ശേഷം മരുന്ന് വിഴുങ്ങി കട്ടിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
ആതിര എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുറച്ചുനേരം ആ മുറിയിൽത്തന്നെ നിന്നു.
“നീ പോകുന്നില്ലേ?” അയാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ ചോദിച്ചു.
അവൾ പതിയെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവൾ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അയാൾ പതറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അല്ല… ഞാനെങ്ങാനും ചത്തുപോയാൽ… ആ തെക്കേലെ പ്ലാവ് വെട്ടരുതെന്ന് അവനോട് പറയണം. അവന് പകരം ഞാൻ നട്ടുവളർത്തിയതാ അതിനെ…”
ആതിര ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. രാത്രിയിൽ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ കൊള്ളിയാൻ പോലെ മിന്നിമറഞ്ഞു. പതിയെ എഴുന്നേറ്റ് അവൾ അച്ഛന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ചെന്നു. വാതിൽ നേരിയ രീതിയിൽ ചാരിയിട്ടേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവൾ മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കി.
അയാൾ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. തെരുവുവിളക്കിന്റെ നേരിയ വെളിച്ചം ജനലിലൂടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, അച്ഛൻ നെഞ്ചോടു ചേർത്തു പിടിച്ച് കിടക്കുന്ന ഒരു വസ്തു അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. അതൊരു പഴയ കോട്ടൺ സാരിയായിരുന്നു!
“ഇത്… അമ്മയുടെ സാരിയായിരിക്കുമോ? ആയിരിക്കും… തീർച്ചയായും അമ്മയുടേത് തന്നെ.” ആതിരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു സംശയം പുകയാൻ തുടങ്ങി.
## 2. ഇരുളടഞ്ഞ രാത്രിയും വെളിപാടുകളും
രാത്രി രണ്ടു മണിയായപ്പോൾ ഗാരേജിലെ പണികളെല്ലാം തീർത്ത് ശരത് വീട്ടിലെത്തി. വാതിൽ തുറന്ന ഉടൻ അവൻ ദേഷ്യവും ക്ഷീണവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“ആതിരേ, വേഗം കുറച്ച് വെള്ളം തിളപ്പിക്ക്. നന്നായി കുളിച്ച് വിശപ്പ് മാറ്റണം. കടയിൽ കടുപ്പമേറിയ പണിയായിരുന്നു.”
അവൾ തന്റെ നീണ്ട മുടി മുകളിലേക്ക് മുറുക്കിക്കെട്ടി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. വെള്ളം തിളപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. ആവി പറക്കുന്ന ഭക്ഷണവും വിളമ്പി. അവൻ വിശപ്പോടെ അതെല്ലാം കഴിച്ചുതീർത്തു.
കിടപ്പുമുറിയിൽ വന്ന് അവൻ കിടന്നപ്പോൾ, അവൾ അവന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർന്നു കിടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ശരത് അലോസരത്തോടെ അവളെ തള്ളിമാറ്റി.
“എന്താ ശരതേട്ടാ ഇത്?” അവൾ ഞെട്ടലോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇന്ന് ഭയങ്കര പണിയായിരുന്നു ആതിരേ… എനിക്ക് വയ്യ. നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്.”
“അതിനുവേണ്ടി മാത്രമാണോ ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നത്? എനിക്ക് ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിലൊന്ന് തലവെച്ച് കിടക്കാൻ തോന്നിയിട്ടാ…” അവൾ സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട… അങ്ങനെ ചേർന്നു കിടന്നാൽ എനിക്ക് വീണ്ടും മൂഡ് വരും. അപ്പോ പിന്നെ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല, രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകാൻ വൈകും.” അവൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു.
ആതിരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “എന്താണ് ശരതേട്ടാ ഇത്… ശാരീരിക ബന്ധത്തിന് വേണ്ടി മാത്രമാണോ ഭാര്യയും ഭർത്താവും തമ്മിലുള്ള സ്പർശനം? അല്ലാത്തപ്പോഴും എനിക്ക് ഏട്ടന്റെ ഒരു ചേർത്തുപിടിക്കലും സ്നേഹവും വേണമെന്ന് തോന്നില്ലേ?”
ശരത് അത് കേൾക്കാത്ത മട്ടിൽ ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. പ്രണയിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ശരത് തന്നോട് കാണിച്ചിരുന്ന കരുതലും സ്നേഹവും അവൾ ഓർത്തുപോയി. ആദ്യമായി തന്നോട് ഇഷ്ടം തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ അവന് എത്രമാത്രം ആർദ്രതയുണ്ടായിരുന്നു! എന്നാൽ തങ്ങൾ തമ്മിൽ ആദ്യമായി ശാരീരികമായി അടുപ്പത്തിലായതിന് ശേഷം, അവന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു ഉടമസ്ഥതാ മനോഭാവം വന്നുതുടങ്ങി.
വീട്ടുകാർ എതിർത്തപ്പോൾ, ആരെയും അറിയിക്കാതെ അവളെ വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടുവന്ന് കല്യാണം കഴിച്ചത് അവൻ ഒറ്റയ്ക്കെടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു. സ്വന്തം വീട്ടുകാരെയും നാടിനെയും പിരിഞ്ഞുപോന്ന അവളുടെ വിഷമം മാറ്റാൻ ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ, തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ നിഴലിൽ അവളെ തളച്ചിടാനാണ് അവൻ ശ്രമിച്ചത്.
ഓരോ തവണയും കാര്യം കഴിഞ്ഞാൽ തിരിഞ്ഞു കിടന്നുറങ്ങുന്ന അവനെ കാണുമ്പോൾ ആതിരയ്ക്ക് തന്നോട് തന്നെ അറപ്പ് തോന്നി. ഒരു സ്ത്രീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് കേവലം ശാരീരിക സംതൃപ്തി മാത്രമല്ല, അതിനുശേഷമുള്ള സുരക്ഷിതത്വവും, സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ചേർത്തുപിടിക്കലുമാണ്. പുരുഷന് അത് കേവലം ഒരു ശാരീരിക ആവശ്യത്തിന്റെ പൂർത്തീകരണം മാത്രമാണെങ്കിൽ, സ്ത്രീക്ക് അത് വികാരങ്ങളുടെ കൈമാറ്റമാണ്.
ചിന്തകൾ കാടുകയറിയപ്പോൾ വീണ്ടും ആതിരയുടെ മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
“ശരതേട്ടാ…”
“ഉം…” അവൻ കണ്ണടച്ചുതന്നെ മൂളി.
“നിങ്ങളും അച്ഛനും തമ്മിൽ സത്യത്തിൽ എന്താണ് പ്രശ്നം?”
അവൻ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്ന് അവളെ രൂക്ഷമായി നോക്കി. “നീ എന്തിനാ ഇപ്പോ അങ്ങേരുടെ കാര്യം പറയുന്നത്?”
“ഇനിയെങ്കിലും ഒന്ന് തുറന്നു പറ ശരതേട്ടാ. ഞാൻ വൈകുന്നേരം നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛന് കടുത്ത പനിയായിരുന്നു. മരുന്ന് കൊടുത്ത് കിടത്തിയിട്ടാണ് ഞാൻ വന്നത്. പിന്നെ ചെന്നു നോക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ അമ്മയുടെ ഒരു പഴയ സാരിയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു… എന്താണ് നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ പഴയ ശത്രുത?”
ശരത് ദീർഘമായി ഒന്നു നിശ്വസിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കോപവും അതോടൊപ്പം സങ്കടവും ഇരച്ചുകയറി.
“ചത്തു കഴിഞ്ഞിട്ട് സ്നേഹം കാണിച്ചിട്ട് എന്തുകാര്യം ആതിരേ? എന്റെ അമ്മ മരിക്കാൻ കാരണം ആ മനുഷ്യനാണ്! മൂത്രമൊഴിക്കാനും തൂറാനും വരെ അമ്മ വേണമായിരുന്നു അയാൾക്ക്. പണി ചെയ്ത് പണി ചെയ്ത് പാവം അമ്മയുടെ ആയുസ്സ് ഒടുങ്ങി. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽപോലും അമ്മ നല്ലൊരു സാരിയുടുത്ത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഈ വീട്ടിന് പുറത്തേക്ക് ഒരിടത്തും അയാൾ അമ്മയെ കൊണ്ടുപോയിട്ടില്ല. എന്നും തെറിയും വഴക്കും ആക്രോശവും മാത്രം!”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “ഒരു രാത്രി കള്ളുകുടിച്ചു വന്ന് അയാൾ വീടിന് പിന്നിലെ വൈക്കോൽ തുരുത്തിന് തീയിട്ടു. അമ്മ സ്വന്തമായി ആടുകളെ വളർത്തി സമ്പാദിക്കുന്നതൊന്നും അയാൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു. അത് നശിപ്പിക്കാനാണ് തീയിട്ടത്. പക്ഷേ… പാവം എന്റെ അമ്മ ആ ആടുകളെ രക്ഷിക്കാൻ അതിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി… പുറത്തുവന്നില്ല!”
ശരതിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി.
“ശരതേട്ടന് അമ്മയെ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?” ആതിര പതിയെ ചോദിച്ചു.
“എന്റെ ജീവനായിരുന്നു എന്റെ അമ്മ!”
“എന്നിട്ട്… ശരതേട്ടൻ അമ്മയുടെ വേദനകളെ എപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“നീ എന്താ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
“അച്ഛൻ അന്ന് അമ്മയോട് ചെയ്തത് തെറ്റാണെങ്കിൽ… ഇന്ന് ഏട്ടൻ എന്നോട് ചെയ്യുന്നതും അതേ തെറ്റല്ലേ?”
അതുകേട്ട് ശരത് ഞെട്ടലോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. “എന്ത് തെറ്റ്? നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?”
“അച്ഛൻ അമ്മയെ ഒരു വീട്ടുജോിക്കാരിയായി, സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഒരു വസ്തുവായി കണ്ടതുപോലെയല്ലേ ഏട്ടൻ എന്നെയും കാണുന്നത്? ആജ്ഞകളും ശാസനകളും അല്ലാതെ ഈ വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് ഏട്ടൻ എനിക്ക് എന്താണ് തന്നിട്ടുള്ളത്?”
“നിനക്ക് മൂന്നുനേരം തിന്നാൻ തരുന്നില്ലേടി? നല്ല വസ്ത്രം തരുന്നില്ലേ?”
“അത് എന്നെ ജോലിക്ക് വിടാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ? ഞാൻ ഒരു നഴ്സാണ്, എനിക്ക് പുറത്തുപോയി ജോലി ചെയ്ത് സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ കഴിവില്ലാഞ്ഞിട്ടാണോ?”
“ഓ… നഴ്സ് ആണെന്ന അഹങ്കാരമാകും നിനക്ക്!”
“ഞാൻ അഹങ്കാരം പറഞ്ഞതല്ല ശരതേട്ടാ. ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്ക്… സത്യത്തിൽ അച്ഛനെ കുറ്റം പറയാൻ ഏട്ടന് എന്ത് യോഗ്യതയാണുള്ളത്? എന്റെ ക്ഷീണം പോലും നോക്കാതെ ഞാൻ രാത്രി രണ്ടു മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ചൂടുവെള്ളവും ഉണ്ടാക്കി തന്ന്, ഭക്ഷണവും വിളമ്പി തന്നല്ലേ ഏട്ടനെ നോക്കുന്നത്? എനിക്ക് തിരിച്ചെന്താണ് കിട്ടുന്നത്?”
“നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്?”
“അതെ… അല്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ കൂടി ജോലിക്ക് പോയാൽ ഏട്ടന്റെ ഈ കഷ്ടപ്പാട് പകുതി കുറയില്ലേ? എന്നെ ഈ വീട്ടുതടങ്കലിൽ ഇട്ടിരിക്കുന്നത് ഏട്ടന്റെ സ്വാർത്ഥതയല്ലേ?”
ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കാതെ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. അവൾ അവസാനമായി ഒരു വാക്ക് കൂടി പറഞ്ഞു:
“എന്നെയും നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിയുമ്പോൾ, എന്നെ ഓർത്ത് കരയാൻ നിൽക്കുകയാണോ ഏട്ടനും… സ്വന്തം അച്ഛനെപ്പോലെ?”
ശരത് മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുകൾ തുറന്നുപിടിച്ച് കിടന്നു. ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ തറച്ചിരുന്നു.
## 3. കാണാമറയത്തേക്ക്…
പിറ്റേന്ന് ഉച്ചകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആതിര പുറപ്പെടാനായി ഒരുങ്ങി. അവൾ അച്ഛന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ചെന്നു.
“അച്ഛാ… കഞ്ഞി ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്, എടുത്തു കുടിക്കണം. ഞാൻ ഹോസ്പിറ്റൽ വരെ ഒന്നുപോവുകയാണ്. സർട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ കാര്യത്തിന്. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞേ വരൂ.”
രാഘവൻ നായർ കട്ടിലിൽനിന്ന് പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. *”നല്ല മഴക്കോളുണ്ടല്ലോ മോളേ… തനിയെയാണോ പോകുന്നത്?”* എന്ന് ചോദിക്കണമെന്ന് അയാൾക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, തൊണ്ടയിൽ വാക്കു ഉടക്കിപ്പോയി. അവൾ സ്കൂട്ടറുമെടുത്ത് പോകുന്നത് അയാൾ വീട്ടുപടിയറയിൽ നിന്ന് നോക്കിനിന്നു.
സന്ധ്യ മയങ്ങിയതോടെ ആകാശം ഇരുണ്ടുകൂടി. കടുപ്പമേറിയ ഇടിമിന്നലോടെ പെരുമഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. സമയം എട്ടുമണി കഴിഞ്ഞിട്ടും ആതിര തിരിച്ചെത്തിയില്ല. രാഘവൻ നായർക്ക് ഉള്ളിൽ തീപിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അയാൾ പുതപ്പും പുതച്ച് ഉമ്മറത്ത് വന്നിരുന്നു. ഫോണിൽ വിളിക്കാമെന്ന് വെച്ചാൽ അച്ഛന് മകന്റെയോ മരുമകളുടെയോ നമ്പർ അറിയില്ലായിരുന്നു.
അയാൾ സഹികെട്ട് അയൽപക്കത്തെ മേരി ചേച്ചിയുടെ വീടിന്റെ കതകിൽ ചെന്നു മുട്ടി. പതിവില്ലാതെ രാഘവൻ നായരെ വീട്ടുപടിക്കൽ കണ്ട മേരി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“എന്താ രാഘവേട്ടാ ഈ മഴയത്ത്?”
“അത്… കാണാനില്ല…”
“ആരെ?”
“അത്… എന്റെ മരുമകളെ…”
മേരി അല്പം ദയനീയമായി അയാളെ നോക്കി. “അവളുടെ പേര് പോലും നിങ്ങൾക്കറിയില്ലല്ലേ? കഷ്ടം തന്നെ.”
“കണ്ണനെ… അല്ല, ശരതിനെ ഒന്നുമിളിക്കാമോ?”
“ഇന്നാ… ഫോൺ.” മേരി ഫോൺ നീട്ടി.
“എനിക്ക് അവന്റെ നമ്പർ അറിയില്ല മേരിച്ചേച്ചി…”
“നല്ല ബെസ്റ്റ് അച്ഛൻ!” മേരി സ്വയം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് ശരതിന്റെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്ത് ഫോൺ അയാൾക്ക് കൊടുത്തു.
“ഹലോ… മേരിച്ചേച്ചി പറയൂ…” ശരതിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഞാനാടാ… അച്ഛനാ…”
ശരത് ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു. “എന്താ അച്ഛാ… എന്താ ഉണ്ടായത്?”
“മോനേ… മോൾ ഇതുവരെ വീട്ടിൽ വന്നില്ലെടാ. നല്ല മഴയും ഇടിയുമാണ് പുറത്ത്.”
“ഏഹ്! അവൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എന്നെ വിളിച്ചതാണല്ലോ! എട്ട് മണിക്ക് എത്തുമെന്നാണ് പറഞ്ഞത്.” ശരതിന്റെ സ്വരത്തിൽ ഭയവും ആശങ്കയും നിഴലിച്ചു.
“ഞാൻ അവളെ ഒന്നു വിളിച്ചു നോക്കട്ടെ, ഇപ്പൊ തിരിച്ചു വിളിക്കാം.” അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
മേരി ചോദിച്ചു: “ആതിര ശരിക്കും എങ്ങോട്ടാ പോയത്?”
“ആശുപത്രിയിൽ പോകാന്നും പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങിയതാ…”
അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ശരതിന്റെ കോൾ വീണ്ടും വന്നു. “അച്ഛാ… അവളെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല! ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആണ്!” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭ്രാന്തി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
## 4. അവശേഷിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ
അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ദിവാകരന്റെ ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ മേരിയും രാഘവൻ നായരും റോഡരികിലേക്ക് എത്തി. കവലയ്ക്ക് സമീപമുള്ള വളവിൽ ആളുകൾ കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൊലീസ് ജീപ്പിന്റെ ചുവപ്പ് വെളിച്ചം മഴയിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു.
거기 ശരത് തലയിൽ കൈവെച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നത് രാഘവൻ നായർ കണ്ടു. അവന് അല്പം മാറി ആതിരയുടെ വീട്ടുകാരും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യമായി ആതിരയെ ശരത് വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന ദിവസം, അവളെ തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഇതേ വീട്ടുകാർ വന്ന് ബഹളമുണ്ടാക്കിയത് രാഘവൻ നായർ ഓർത്തു. അന്ന് താൻ വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരൻ മാത്രമായിരുന്നു, ഒരു അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് മകന് തുണയാകാൻ അന്ന് തനിക്കായിരുന്നില്ല.
വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ അയാൾ പൊലീസ് ജീപ്പിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു. റോഡരുകിലെ താഴ്ചയിലേക്ക് ആതിരയുടെ സ്കൂട്ടർ മറിഞ്ഞുകിടക്കുന്നത് അയാൾ വേദനയോടെ നോക്കി. തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്ന ആ പാവം കുട്ടിക്ക് എന്തോ വലിയ അപകടം പറ്റിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.
ഒരു പൊലീസുകാരൻ ഫോണിൽ സംസാരിക്കുന്നത് അയാൾ കേട്ടു:
“ഇല്ല സർ… കനത്ത മഴയായതുകൊണ്ട് തെളിവുകളൊന്നും കിട്ടുന്നില്ല. പൊലീസ് നായയ്ക്ക് മണം പിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. ആൾ മിസ്സിംഗ് ആണ്… റോഡിലെ പാടുകളും സ്കൂട്ടർ തകർന്നിരിക്കുന്ന രീതിയും വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ മനഃപൂർവം ഏതോ വാഹനം ഇടിച്ചു വീഴ്ത്തിയതാണെന്നും സംശയമുണ്ട്. ആ കുട്ടിയുടെ ഷാൾ ഇവിടെ മരക്കൊമ്പിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്… വേറെയൊന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല!”
കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന കണ്ണുകളോടെ രാഘവൻ നായർ മകനെ നോക്കി. ശരത് ആതിരയുടെ ഷാൾ നെഞ്ചോടുചേർത്ത് പിടിച്ച് നിലത്തു ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി…
ആതിര എവിടെയെന്ന ചോദ്യം ആ വീടിന് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിച്ചു.
ഇപ്പോൾ ആ വീട്ടിൽ രണ്ട് രാത്രികൾ രൂപപ്പെട്ടു. ഭിത്തിയുടെ ഒരു വശത്ത്, മരണപ്പെട്ടുപോയ ഭാര്യയുടെ പഴയ സാരിയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് രാഘവൻ നായർ ഉറങ്ങാതെ കിടന്നു. ഭിത്തിയുടെ മറുവശത്ത്, കാണാതായ ഭാര്യയുടെ ഷാളും കൈകളിൽ പിടിച്ച് ശരതും ഉറങ്ങാത്ത രാത്രികളെ വരവേറ്റു.
തങ്ങൾ സ്നേഹിച്ച, എന്നാൽ ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ അർഹിക്കുന്ന പരിഗണന നൽകാതിരുന്ന രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ ഓർമ്മകളിൽ, ആ അച്ഛനും മകനും സ്വന്തം തെറ്റുകളുടെ ഭാരം പേറി ജീവിച്ചു… ആതിരയ്ക്ക് സത്യത്തിൽ എന്ത് പറ്റി എന്ന് ഇപ്പോഴും ആർക്കും അറിയാതെ!