കടലിൽ നിന്ന് വീശിയടിച്ച തണുത്ത കാറ്റിന്

കടലിൽ നിന്ന് വീശിയടിച്ച തണുത്ത കാറ്റിന് ചോരയുടെയും ഉപ്പിന്റെയും മണമുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ വഴിയറിയാതെ പാഞ്ഞ ദേവികയുടെ കാലുകളിൽ മുള്ളുകളും മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളും തറച്ചുകയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉള്ളിലെ ഭയവും നെഞ്ചിലെ പുകച്ചിലും കാരണം അവൾക്ക് ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും പ്രയാസമായിരുന്നു. സാരിത്തുമ്പ് കീറിപ്പറഞ്ഞു, തലമുടി അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു. എങ്കിലും പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ അവൾ മുതിർന്നില്ല.
കാരണം, പിറകിൽ ആ മൃഗമുണ്ട്… അവളുടെ സ്വന്തം ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ്, ശേഖർ!
കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾക്ക് മുൻപ് സ്വന്തം മുറിയിൽ വെച്ച് ശേഖറിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് തലനാരിഴയ്ക്കാണ് അവൾ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടത്. സ്വന്തം അമ്മയും ചേച്ചിയും പോലും പണത്തിനും സുഖത്തിനും വേണ്ടി ശേഖറിന്റെ അക്രമങ്ങൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. “അളിയനല്ലേടീ… അവൻ പറയുന്നതൊന്ന് കേട്ടാൽ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ പട്ടിണി മാറും” എന്ന അമ്മയുടെ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ ഇപ്പോഴും അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു മുറിവായി നീറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
നഗരത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള വിജനമായ ആ കടൽത്തീരത്തേക്ക് ഓടിയെത്തുമ്പോഴേക്കും ദേവികയുടെ ശക്തി പൂർണ്ണമായും നശിച്ചിരുന്നു. നനഞ്ഞ മണലിലേക്ക് അവൾ കാൽ തെറ്റി വീണു.
“ഹാ… എങ്ങോട്ടാടീ ഇത്ര ധൃതിയിൽ ഒളിച്ചോടുന്നത്?”
പെട്ടെന്ന് ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് മൂന്നാല് തണലുകൾ രൂപപ്പെട്ടു. അതിലൊരാൾ മദ്യത്തിന്റെ നാറ്റമുള്ള ശ്വാസത്തോടെ അവളുടെ അടുത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചു. ശേഖറിന്റെ ആളുകളല്ല അവർ! കടൽത്തീരത്ത് തമ്പടിച്ചിരിക്കുന്ന വഴിപോക്കരായ കാപാലികർ, ലഹരിയുടെ കണ്ണുകളോടെ അവളെ വളഞ്ഞു.
“ദയവായി… എന്നെ വിട്… എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യരുത്…” ദേവിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, മണലിലൂടെ പിന്നോട്ട് നീന്തി. അവളുടെ യാചനകൾ ആ രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
ഒരുത്തൻ അവളുടെ കൈകളിൽ ബലമായി പിടിമുറുക്കി. ഇനിയൊരു രക്ഷയുമില്ല, താൻ സർവ്വതും തോറ്റു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ, മാനത്തിന് വേണ്ടി യാചിച്ചുകൊണ്ട് ദേവിക കണ്ണുകൾ കൂമ്പി അടച്ചു. മരണം പോലും ഇതിലും ഭേദമാണെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചുപോയി.
**’ഠോ…!’**
ഒരു പെട്ടെന്നുള്ള വെടിയൊച്ച ആ വിജനതയെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചു!
അവളെ പിടിച്ചുവെച്ചിരുന്നവന്റെ പിടി അയഞ്ഞു. അവൻ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് രക്തപ്പുഴയിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവീണു. ബാക്കിയുള്ളവർ പരിഭ്രാന്തരായി വശങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി.
രണ്ടാമത്തെയും മൂന്നാമത്തെയും വെടിയൊച്ചകൾ അടുത്തടുത്ത് മുഴങ്ങി. നിമിഷങ്ങൾക്കകം ആ കാപാലികരെല്ലാം മണലിൽ ജീവനറ്റ് വീണു. ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ ദേവിക മെല്ലെ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ മുന്നിലേക്ക് നോക്കി.
പുകയുന്ന തോക്കുമായി ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഒരാൾ മുന്നോട്ട് നടന്നു വന്നു. ഉയരമുള്ള ശരീരം, കറുത്ത ഓവർകോട്ട്, മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്ന കടുപ്പമുള്ള ഭാവം. അയാളുടെ കനത്ത കാൽവെപ്പുകൾ മണലിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ആ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകൾ ദേവികയുടെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. നഗരത്തെ ഒന്നാകെ വിറപ്പിക്കുന്ന അധോലോക നായകൻ—**രുദ്രൻ!**
അയാളുടെ ഭയാനകമായ സാന്നിധ്യം താങ്ങാനാവാതെ, കണ്ണുകളിൽ ഭയം നിറച്ച് ദേവിക ബോധരഹിതയായി ആ മണൽപ്പരപ്പിലേക്ക് വീണു.
### ബോധത്തിന്റെ തീരത്ത്…
ബോധം തെളിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ദേവിക കണ്ടത് താൻ കിടക്കുന്നത് ഒരു വലിയ കൊട്ടാരം പോലുള്ള മുറിയിലെ വിലകൂടിയ കട്ടിലിലാണെന്നാണ്. വായുവിൽ നേർത്ത ചന്ദനത്തിരിയുടെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഉണർന്നോ?”
ജനലിനടുത്ത് കടലിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ആ കറുത്ത രൂപം തിരിഞ്ഞുനിന്നു. രുദ്രൻ! അയാളുടെ കൈയിൽ ഒരു മദ്യച്ചഷകമുണ്ടായിരുന്നു. ആ കനത്ത ശബ്ദം കേട്ട് ദേവിക ഭയത്തോടെ ബെഡ്ഷീറ്റ് മാറോടടക്കിപ്പിടിച്ച് പുറകോട്ട് നീങ്ങി.
“നി… നിങ്ങൾ ആരാണ്? എന്നെ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നത്? എനിക്ക്… എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം…” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അഞ്ചടി മുന്നോട്ട് വെച്ച് അവൻ അവളുടെ തൊട്ടടുത്ത് വന്നു നിന്നു. ആ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
> “വീട്ടിലോ? നിന്നെ മൃഗത്തെപ്പോലെ വേട്ടയാടിയ ആ അളിയന്റെ അടുത്തേക്കോ? അതോ നിന്നെ വിറ്റു തുലയ്ക്കാൻ നിൽക്കുന്ന അമ്മയുടെ അടുത്തേക്കോ?” രുദ്രൻ ശാന്തമായി, എന്നാൽ കാർക്കശ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
>
ദേവിക തരിച്ചുപോയി. താൻ ആരാണെന്നോ തനിക്ക് സംഭവിച്ചതെന്താണെന്നോ ഈ അപരിചിതന് എങ്ങനെ അറിയാം?
“നിന്നെ ഞാനൊരു കെണിയിൽ നിന്നും രക്ഷിച്ചതാണ് ദേവികാ… പക്ഷേ, ഓർക്കുക. എന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതൊന്നും യാദൃശ്ചികമല്ല. നീ ഇപ്പോൾ എന്റെ തണലിലാണ്… അല്ലെങ്കിൽ എന്റെ തടവിലാണ്!”
അത്രയും പറഞ്ഞ് രുദ്രൻ ആ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഡോർ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ദേവിക തളർന്ന് കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.

പകലിന്റെ വെളിച്ചം വമ്പൻ ഗ്ലാസ് ജനലുകളിലൂടെ അകത്തേക്ക് അരിച്ചെത്തിയിട്ടും ആ മുറിയിലെ തണുപ്പിന് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് വന്നത് പ്രായമായ ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു. കയ്യിൽ ചൂടുള്ള ഭക്ഷണവും വസ്ത്രങ്ങളുമടങ്ങിയ ഒരു താലവുമുണ്ടായിരുന്നു.
“മോളേ… പേടിക്കണ്ട. ഇത് കഴിക്ക്. സാറ് പറഞ്ഞിട്ടാ…” അവർ സ്നേഹത്തോടെ താലം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“അമ്മേ… ആരാണ് ആ മനുഷ്യൻ? എന്നെ എന്തിനാണ് ഇവിടെ നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്? എന്നെ പുറത്തുവിടാൻ പറയ്…” ദേവിക കണ്ണീരോടെ അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിമുറുക്കി.
ആ വൃദ്ധ ദയനീയമായി അവളെ നോക്കി. “സാറിന്റെ പേര് രുദ്രൻ എന്നാണ് മോളേ. ഈ നഗരത്തിന്റെ രാജാവ്. പുറത്തിറങ്ങിയാൽ നിന്നെ കൊല്ലാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന സ്വന്തക്കാരായ ശത്രുക്കളുണ്ട്. ഇവിടെ നിനക്ക് ആപത്തൊന്നും വരില്ല… പക്ഷേ, സാറിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഈ ബംഗ്ലാവിന്റെ പടി കടക്കാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല.”
അവർ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ പൂട്ടിയപ്പോൾ ദേവിക വീണ്ടും ഒറ്റപ്പെട്ടു.
### നഗരത്തിലെ തീയണയാത്ത പക
അതേസമയം, നഗരത്തിന്റെ മറുഭാഗത്തുള്ള വലിയൊരു ക്ലബ്ബിൽ കാര്യങ്ങൾ കലുഷിതമായിരുന്നു. ശേഖർ തന്റെ കൂട്ടാളികളോട് ദേഷ്യത്തിൽ അലറുകയായിരുന്നു.
“അവൾ എവിടെ പോയി ഒളിക്കാനാണ്? ആ രാത്രിയിൽ കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച് അവളെ കാണാതായെന്നോ? നിങ്ങളൊക്കെ എന്തിനാടോ കൂലി വാങ്ങുന്നത്?”
ശേഖറിന്റെ മുന്നിൽ ഭയന്നുവിറച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ആൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അണ്ണാ… കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച് അവളെ വളഞ്ഞ ബിജുവും സംഘവും കൊല്ലപ്പെട്ടു. വെടിയേറ്റാണ് മരിച്ചത്. ഉപയോഗിച്ചത് ജർമ്മൻ നിർമ്മിത തോക്കുകളാണ്…”
ശേഖർ ഞെട്ടിപ്പോയി. “രുദ്രൻ…!” അവൻ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു.
നഗരത്തിലെ അധോലോക ഭരണം നടത്തുന്ന രുദ്രന്റെ വഴികളിൽ വീഴുന്നവർ ആരും ജീവനോടെ തിരിച്ചുപോകാറില്ല. ദേവിക രുദ്രന്റെ കയ്യിലാണ് എത്തിയതെങ്കിൽ, കാര്യങ്ങൾ ത വിചാരിച്ചതിലും സങ്കീർണ്ണമാണ്. ശേഖറിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തോടൊപ്പം ഭയവും പകയും ഇരച്ചുകയറി.
### പുകയുന്ന സത്യങ്ങൾ
സന്ധ്യ മയങ്ങിയപ്പോൾ മുറിയുടെ വാതിൽ വീണ്ടും തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്തേക്ക് നടന്നുവന്നത് രുദ്രനായിരുന്നു. കറുത്ത ഷർട്ടും പാന്റ്സുമായിരുന്നു അവന്റെ വേഷം. കയ്യിലൊരു കവർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ആ കവർ ദേവികയുടെ മുന്നിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു.
“ഇതെന്താണ്?” ദേവിക ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ആധാരങ്ങളും, ശേഖർ നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എഴുതിക്കൊടുത്ത കടപ്പത്രങ്ങളും. അത് ഞാൻ വാങ്ങി. ഇനി നിന്റെ അമ്മയ്ക്കോ ശേഖറിനോ നിന്റെ മേൽ ഒരു അവകാശവുമില്ല.” രുദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു വികാരവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ദേവിക അത്ഭുതത്തോടെയും സംശയത്തോടെയും അവനെ നോക്കി. “നിങ്ങൾ… നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു പരിചയവുമില്ലല്ലോ? നിങ്ങൾക്ക് എന്നിൽ നിന്ന് എന്താണ് വേണ്ടത്?”
രുദ്രൻ അവളിലേക്ക് അടുത്ത് വന്നു. അവന്റെ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തറഞ്ഞു കയറി. അവൻ അവളുടെ താടിയിൽ പതുക്കെ പിടിച്ച് ഉയർത്തി.
> “കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച് നിന്നെ ഞാൻ രക്ഷിച്ചത് ഒരു ദയ തോന്നിയിട്ടുമല്ല, നിന്റെ സൗന്ദര്യം കണ്ടിട്ടുമല്ല ദേവികാ… എന്റെ പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു പ്രതികാരത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കണ്ണിയാണ് നീ!”
>
അവന്റെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിപ്പറ്റി. ദേവിക ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി.
“പ്രതികാരമോ? എനിക്ക്… എനിക്ക് ഇതിലൊക്കെ എന്ത് കാര്യം?” അവൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ സമയമാകുമ്പോൾ നീ അറിയും. അതുവരെ ഈ കൂട്ടിൽ നീ എന്റെ നിഴലായി കഴിയണം. പുറത്തിറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചാൽ… പുറത്തുള്ള ലോകം നിന്നെ ജീവനോടെ തിന്നുകളയും!”
രുദ്രൻ അവളെ തള്ളിമാറ്റി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
മുറിയിൽ വീണ്ടും ഇരുട്ട് പടർന്നു. ഭയവും ആകാംക്ഷയും കൊണ്ട് ദേവികയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു. താൻ രക്ഷപ്പെട്ടത് വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിൽ നിന്നാണെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും, അതിലും വലിയൊരു ചുഴലിക്കാറ്റിലേക്കാണ് താൻ എത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
രാത്രിയുടെ രണ്ടാം യാമത്തിൽ ബംഗ്ലാവിന് ചുറ്റും കടലിരമ്പത്തിന്റെ കനത്ത ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. വിശാലമായ ആ മുറിയുടെ കോണിൽ ദേവിക ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച്, ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ആഘാതമറിഞ്ഞ് അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വൻമതിലുകൾക്ക് മീതെ പട്രോളിംഗ് നടത്തുന്ന ആയുധധാരികളായ കാവൽക്കാർ, അന്ധകാരത്തിൽ മിന്നിമറയുന്ന സെർച്ച് ലൈറ്റുകൾ… ഇതെല്ലാം താൻ എത്തിയത് ഒരു കൊട്ടാരത്തിലല്ല, മറിച്ച് പുറത്തുകടക്കാനാവാത്ത ഒരു ഇരുമ്പ് കോട്ടയിലാണെന്ന് അവളെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
രുദ്രൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ തീക്കനൽ പോലെ പുകഞ്ഞു. *’എന്റെ പൂർത്തിയാകാത്ത ഒരു പ്രതികാരത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട കണ്ണിയാണ് നീ!’*
തന്റെ പാവപ്പെട്ട ജീവിതത്തിന് ഒരു അധോലോക നായകന്റെ പ്രതികാരവുമായി എന്താണ് ബന്ധം? താൻ വെറുമൊരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി മാത്രമല്ലേ? അച്ഛന്റെ മരണശേഷം അമ്മയുടെ അനാസ്ഥയും അളിയൻ ശേഖറിന്റെ കണ്ണുവെച്ചുള്ള പീഡനങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു തന്റെ ലോകം. അതിനിടയിലേക്ക് രുദ്രൻ എന്ന ഈ ഭീകരരൂപം എങ്ങനെ കടന്നുവന്നു?
### പുകയുന്ന ഓർമ്മകൾ
അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാതത്തിൽ മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. വൃദ്ധയായ വേലക്കാരി ശാന്തമ്മ കയ്യിൽ ചൂടുള്ള കാപ്പിയുമായി അകത്തേക്ക് വന്നു. ദേവികയുടെ തളർന്ന മുഖം കണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ അനുകമ്പ നിറഞ്ഞു.
“മോളേ… ഒന്നും കഴിക്കാതെയിരുന്നാൽ ശരീരം തളർന്നുപോകും. ഇത് കുടിക്ക്,” ശാന്തമ്മ കാപ്പി മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
ദേവിക പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ശാന്തമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൾ അവരുടെ കൈകളിൽ പിടിമുറുക്കി, യാചനയോടെ നോക്കി.
“അമ്മേ… എന്നോട് ദയവുചെയ്ത് സത്യം പറയൂ. ആരാണ് ഈ രുദ്രൻ? അയാൾക്ക് എന്നോട് എന്താണ് ശത്രുത? എന്റെ കുടുംബവുമായി അയാൾക്ക് എന്താണ് ബന്ധം? എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നതിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?”
ശാന്തമ്മ ഒരു നിമിഷം ചുറ്റും നോക്കി, വാതിൽ അടഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. അവരുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിഴലിച്ചു.
“മോളേ… സാറിന്റെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ച് ഈ വീട്ടിൽ ആരും സംസാരിക്കാറില്ല. അത് ചോദിച്ചറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മരണത്തെ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തുന്നതിന് തുല്യമാണ്. പക്ഷേ ഒന്നറിയുക… സാർ ഒരു ക്രൂരനല്ല. പക്ഷേ, സാറിന്റെ മനസ്സിൽ പുകയുന്ന ഒരു വലിയ തീയുണ്ട്. അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഈ നഗരത്തിൽ നടന്ന ഒരു ദുരന്തത്തിന്റെ തീ!”
“ദുരന്തമോ? ഏത് ദുരന്തം?” ദേവിക ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ചോദിച്ചു.
“അന്ന് സാറിന് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. സാറിന്റെ കുടുംബം, സാർ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ചവർ… എല്ലാം ഒരൊറ്റ രാത്രികൊണ്ട് ഇല്ലാതായി. അതിന് കാരണക്കാരായവർ നഗരത്തിൽ വലിയ മാന്യന്മാരായി ജീവിക്കുന്നു. അതിലൊരാൾ… നിന്റെ അളിയൻ ശേഖറിന്റെ മുതലാളിയായ വർമ്മയാണ്!”
ദേവിക ഞെട്ടിപ്പോയി. വർമ്മ! നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യവസായിയും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമുള്ള വ്യക്തിയുമായ കെ.കെ. വർമ്മ! ശേഖർ വർമ്മയുടെ വിശ്വസ്തനായ ഗുണ്ടയാണെന്ന കാര്യം ദേവികയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
“വർമ്മയോട് സാറിനുള്ള പ്രതികാരത്തിൽ… നീ ഒരു കരുവാണ് മോളേ,” ശാന്തമ്മ ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു. “വർമ്മയെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാൻ, അവന്റെ അധർമ്മങ്ങൾ തകർക്കാൻ സാറിന് നിന്നെ വേണം. കാരണം, വർമ്മയും ശേഖറും ചേർന്ന് ചെയ്യുന്ന പല കള്ളക്കച്ചവടങ്ങളുടെയും രഹസ്യരേഖകൾ നിന്റെ വീട്ടിലുണ്ട്!”
“എന്റെ വീട്ടിലോ?” ദേവികയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
“അതെ, നിന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് വർമ്മയുടെ കരിഞ്ചന്തക്കച്ചവടത്തിന്റെ കണക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു. ആ രേഖകൾ കൈവശപ്പെടുത്താനാണ് ശേഖർ നിന്റെ അമ്മയെ പണം കൊടുത്ത് വശത്താക്കിയതും നിന്റെ വീടിന്മേൽ അധികാരം സ്ഥാപിച്ചതും. അത് കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ് അവൻ നിന്നെ വേട്ടയാടിയത്. പക്ഷേ, അതിനുമുൻപ് സാർ നിന്നെ ഇവിടെയെത്തിച്ചു!”
ശാന്തമ്മയുടെ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ ബുദ്ധിയിൽ വെളിച്ചം വീശിച്ചു. താൻ വെറുമൊരു ഇരയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വലിയ അധോലോക യുദ്ധത്തിന്റെ നടുവിലാണ് താൻ നിൽക്കുന്നത്!
### കാപാലികന്റെ പടപ്പുറപ്പാട്
അതേസമയം, നഗരത്തിലെ ഒരു രഹസ്യ സങ്കേതത്തിൽ കനത്ത പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിൽ കെ.കെ. വർമ്മ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചുനിൽക്കുന്ന ശേഖറിന്റെ മുഖത്ത് ഭയവും രോഷവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
“രുദ്രൻ നിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആ പെണ്ണിനെ തട്ടിയെടുത്തെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം അവൻ ആ ഫയലുകളിലേക്ക് അടുക്കുന്നു എന്നാണ് ശേഖർ!” വർമ്മ കസേരയിൽ അടിച്ചു കൊണ്ട് അലറി.
“മുതലാളീ… ആ ഫയലുകൾ ദേവികയുടെ കയ്യിലില്ല. അത് ആ പഴയ വീട്ടിൽ എവിടെയോ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ, അവൾക്ക് മാത്രമേ അത് എവിടെയുണ്ടെന്ന് അറിയൂ. അവളുടെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് അത് അവളോടാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്!” ശേഖർ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ ആ പെണ്ണിനെ എനിക്ക് വേണം! രുദ്രന്റെ ബംഗ്ലാവ് ആക്രമിച്ചാണെങ്കിലും അവനെ തകർത്ത് ആ പെണ്ണിനെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരണം. അവൻ ആ രേഖകൾ പൊക്കിയാൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ജയിലഴികൾക്കുള്ളിലാകും, അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ വെടിയുണ്ടയ്ക്ക് ഇരയാകും!” വർമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ കൊലച്ചോര തിളങ്ങി.
“ഞാൻ ആളുകളെ ഇറക്കാം മുതലാളീ. രുദ്രന്റെ താവളത്തിലേക്ക് ഒരു ആക്രമണം ഉടൻ ഉണ്ടാകും. ആ പെണ്ണിനെ ഞാൻ എന്റെ കയ്യിലാക്കും!” ശേഖറിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
### ആപത്തിന്റെ നിഴൽ
അന്ന് രാത്രി, മഴ കനത്തു പെയ്തു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ബംഗ്ലാവിലെ മുറിയിൽ ദേവിക ജനലിനടുത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ശാന്തമ്മ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവൾ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു. താൻ നിസ്സഹായയാണെന്ന ഭയം മെല്ലെ മാറി, ഉള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ധൈര്യം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്, മുറിയുടെ വാതിൽ ശക്തിയായി തുറക്കപ്പെട്ടു. അകത്തേക്ക് വന്നത് രുദ്രനായിരുന്നു. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളിൽ മഴവെള്ളവും ചോരത്തുള്ളികളും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. കയ്യിൽ തോക്ക് കനത്തു തൂങ്ങി. അവന്റെ മുഖത്ത് പതിവിലും കവിഞ്ഞ കാർക്കശ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ തയ്യാറാക്,” രുദ്രൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
“എന്തിന്? എങ്ങോട്ട് പോകാൻ?” ദേവിക ഭയത്തോടെ പിന്നോട്ട് മാറി.
“ശേഖറും വർമ്മയുടെ ആളുകളും ഈ ബംഗ്ലാവ് വളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ ഇവിടെ ഒരു യുദ്ധം നടക്കും. നിന്നെ ഇവിടെ നിർത്തിയാൽ അവർ നിന്നെ അപായപ്പെടുത്തും.”
രുദ്രൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ബലമായി പിടിമുറുക്കി.
> “നിന്റെ അച്ഛൻ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച ആ രേഖകൾ എവിടെയാണെന്ന് നിനക്കറിയാം ദേവികാ… അത് എനിക്ക് വേണം! അതിനുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ നിന്റെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നത്. വാ!”
>
“എനിക്ക്… എനിക്കറിയില്ല! അച്ഛൻ എന്നോട് അങ്ങനെ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല!” ദേവിക വേദനകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.
“കള്ളം പറയരുത്!” രുദ്രൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി നോക്കി. “നിന്റെ അച്ഛന്റെ അവസാന വാക്കുകൾ നിന്റെ കാതുകളിലുണ്ട്. ആ രേഖകൾ കിട്ടിയാൽ മാത്രമേ എനിക്ക് വർമ്മയെ തകർക്കാൻ കഴിയൂ. എന്റെ കുടുംബത്തെ കൊന്നൊടുക്കിയവന് കൊടുക്കാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ അതാണ്!”
പെട്ടെന്ന്, പുറത്ത് വമ്പൻ സ്ഫോടന ശബ്ദം മുഴങ്ങി! ബംഗ്ലാവിന്റെ ജനൽച്ചില്ലകൾ തകർന്നു വീണു. അലാറം മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി. പുറത്ത് വെടിവെപ്പിന്റെ ശബ്ദങ്ങൾ കനത്തു.
“അവർ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു!” രുദ്രന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ഹിംസ്രമൃഗത്തിന്റെ ഭാവം തെളിഞ്ഞു. അവൻ ദേവികയെ തനിക്ക് പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചിട്ടു, തോക്ക് തയ്യാറാക്കി വാതിലിനു നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“നീ എന്റെ പിന്നിൽ നിൽക്കുക. ഒരു കാരണവശാലും എന്റെ പിടുത്തം വിടരുത്!” രുദ്രൻ താക്കീത് നൽകി.
മരണവും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള ആ പോരാട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ, ഭയന്നുവിറയ്ക്കുന്ന ദേവിക രുദ്രന്റെ കറുത്ത ഓവർകോട്ടിന്റെ തുമ്പിൽ പിടിമുറുക്കി. പുറത്ത് തോക്കുകൾ ഗർജ്ജിച്ചു, രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ചോരയുടെ മണം പടർന്നു…

സ്ഫോടനത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ബംഗ്ലാവിന്റെ കൂറ്റൻ മതിൽക്കെട്ടുകൾ അതിശക്തമായി കുലുങ്ങി. വായുവിൽ പുകപടലങ്ങളും വെടിമരുന്നിന്റെ കനത്ത മണവും നിറഞ്ഞു. ചില്ലുകൾ തകർന്നു വീഴുന്ന ശബ്ദവും കാവൽക്കാരുടെ നിലവിളികളും അന്തരീക്ഷത്തെ ഭയാനകമാക്കി.
​രുദ്രൻ അല്പം പോലും പരിഭ്രമിച്ചില്ല. അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ഓട്ടോമാറ്റിക് പിസ്റ്റൾ ഇരുട്ടിൽ മാരകമായ ഒരു ആയുധമായി മാറി. ഇടനാഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുവന്ന വർമ്മയുടെ രണ്ടാളുകളെ ഒറ്റ സെക്കൻഡിനുള്ളിൽ അവൻ വെടിവെച്ചു വീഴ്ത്തി. നിലത്തു വീണ് ചോരയിൽ കുളിച്ചവരുടെ ശരീരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അവൻ ദേവികയുടെ കൈ ബലമായി പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് വലിച്ചു.
​”പേടിച്ച് കാലിടറിയാൽ ഇവിടെ കിടന്ന് മരിക്കും! എന്റെ ഒപ്പം നടക്ക്!” രുദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ യാതൊരു ദയയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
​സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ ആ കൊട്ടാരം ഇപ്പോൾ ഒരു നരകമായി മാറിയിരുന്നു. വലിയ ഹാളിന് നടുവിൽ ശേഖറിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആയുധധാരികളായ ഗുണ്ടകൾ റൈഫിളുകളുമായി നിലയുറപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
​”രുദ്രൻ…! ആ പെണ്ണിനെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നിട്ട് നീ രക്ഷപ്പെടാൻ നോക്ക്! വർമ്മ സാറിന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചാൽ നിന്റെ ജീവനങ്കിലും ബാക്കിയുണ്ടാകും!” ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ശേഖറിന്റെ അലർച്ച കേട്ടു.
​രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കടുത്ത പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
​”വർമ്മയുടെ പട്ടി കുരയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് പേടിക്കാൻ രുദ്രൻ ആരുടെയും മുന്നിൽ തലകുനിച്ചിട്ടില്ലെടാ! നിന്റെ അവസാനത്തെ മിനിറ്റുകളാണ് ഇത്. ഓടിക്കോ!”
​രുദ്രൻ തൊട്ടടുത്തുള്ള ഭീമൻ തൂണിന് പിന്നിലേക്ക് ദേവികയെ തള്ളി നിർത്തി. അതിനുശേഷം അവൻ വശങ്ങളിൽ നിന്ന് ആക്രമിച്ച് മുന്നേറിയവർക്ക് നേരെ അതിവേഗം വെടിയുതിർത്തു. വെടിയുണ്ടകളുടെ മഴയിൽ ഹാളിനുള്ളിലെ വിലപിടിപ്പുള്ള അലങ്കാരവസ്തുക്കളും ലൈറ്റുകളും തകർന്നു തരിപ്പണമായി. നഗരം വിറപ്പിക്കുന്ന അധോലോക നായകന്റെ യഥാർത്ഥ രൗദ്രഭാവം ദേവിക അടുത്തുനിന്ന് കാണുകയായിരുന്നു. കൺചിമ്മുന്ന വേഗത്തിലാണ് അവൻ ശത്രുക്കളെ ഒന്നൊന്നായി നിലംപരിശാക്കിയത്.
​പെട്ടെന്ന്, മറ്റൊരു വശത്തുനിന്ന് ചാടിവീണ ഒരു ഗുണ്ട ദേവികയുടെ കഴുത്തിൽ കത്തി അമർത്തി!
​”രുദ്രൻ…! തോക്ക് താഴെയിടെടാ, ഇല്ലെങ്കിൽ ഈ പെണ്ണിന്റെ കഴുത്ത് ഞാൻ അറക്കും!” അവൻ അലറി.
​ദേവികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. കത്തിയുടെ മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രം അവളുടെ കഴുത്തിലെ തൊലിയിൽ അമർന്നു. രുദ്രൻ വെടിവെപ്പ് നിർത്തി, സാവധാനം തിരിഞ്ഞുനിന്നു. അവൻ തോക്ക് താഴേക്ക് താഴ്ത്തി.
​”അവളെ വിട്… നിനക്കുള്ളത് എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്,” രുദ്രൻ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
​ഗുണ്ടയുടെ ശ്രദ്ധ രുദ്രനിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തത് സംഭവിച്ചു. ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചിരുന്ന ദേവിക, തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് കൈമുട്ട് കൊണ്ട് ഗുണ്ടയുടെ വയറ്റിൽ ശക്തമായി ഇടിച്ചു! അവൻ വേദനകൊണ്ട് അയഞ്ഞ നിമിഷത്തിൽ, രുദ്രന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തോക്കിൽ നിന്ന് പാഞ്ഞുവന്ന വെടിയുണ്ട അവന്റെ നെറ്റി തുളച്ചു. അവൻ ചോരഛർദ്ദിച്ച് നിലത്തുവീണു.
​”വാ!” രുദ്രൻ ദേവികയുടെ കൈ വീണ്ടും പിടിച്ച് ബംഗ്ലാവിന്റെ രഹസ്യ ഭൂഗർഭ വഴിയിലേക്ക് ഓടി.
​ഭൂഗർഭ പാതയിലെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
​നീളമുള്ള ഇരുണ്ട ഭൂഗർഭ തുരങ്കത്തിലൂടെ ഓടി അവർ എത്തിയത് കടൽത്തീരത്തുള്ള ഒരു രഹസ്യ ബോട്ട് ഹൗസിലാണ്. അവിടെ ഒരു കറുത്ത സ്പീഡ് ബോട്ട് സജ്ജമാക്കി നിർത്തിയിരുന്നു.
​ബോട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ദേവികയെ തള്ളിക്കയറ്റി, രുദ്രൻ എൻജിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. രാത്രിയുടെ വിജനതയിൽ ബോട്ട് തിരമാലകളെ കീറിമുറിച്ച് മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു. ബംഗ്ലാവിൽ നിന്ന് പുകയുയരുന്നത് ദൂരെനിന്ന് കാണാമായിരുന്നു.
​കരയിലെ ബഹളങ്ങൾ അടങ്ങിയപ്പോൾ, ദേവിക ബോട്ടിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ തളർന്നിരുന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചെറിയ രക്തത്തുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. രുദ്രൻ ബോട്ടിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗ് ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി, അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൻ ഒരു കഷ്ണം തുണിയെടുത്ത് അവളുടെ കഴുത്തിലെ ചോരത്തുള്ളികൾ പതുക്കെ തുടച്ചു.
​ആ നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞു. രുദ്രന്റെ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളിൽ എപ്പോഴും കാണാറുള്ള ക്രൂരതയ്ക്ക് പകരം, നേർത്തൊരു ആകുലത വിരിയുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
​”നിനക്ക്… നിനക്ക് പേടി തോന്നുന്നുണ്ടോ?” രുദ്രൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
​”ഇല്ല…” ദേവിക അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “ശേഖറിന്റെയും കാപാലികരുടെയും ഇടയിൽ കിടന്ന് മരിക്കുന്നതിലും ഭേദമാണ് നിങ്ങളുടെ കൂടെയുള്ള ഈ ജീവിതം. പക്ഷേ… എനിക്ക് സത്യം അറിയണം. എന്നെ നിങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുന്നത് വെറുമൊരു ഫയലിന് വേണ്ടി മാത്രമാണോ?”
​രുദ്രൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. അവൻ കടലിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കണ്ണുകൾ പായച്ചു.
​”അല്ല ദേവികാ… ആ ഫയലുകൾ എനിക്ക് വർമ്മയെ തകർക്കാൻ ആവശ്യമാണ് എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ… നിന്നെ ഞാൻ സംരക്ഷിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നിന് വേണ്ടിയാണ്.”
​”എന്തിന് വേണ്ടി?”
​”അഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്… വർമ്മയും ശേഖറും ചേർന്ന് എന്റെ വീട് ആക്രമിച്ച അന്ന്, എനിക്ക് എന്റെ അനിയത്തിയെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ആ സാമ്രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിനിടയിൽ എനിക്ക് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാതെപോയ എന്റെ ഒരേയൊരു ചോര… അനന്യ!” രുദ്രന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.
​ദേവിക ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് അവനെ നോക്കി. നഗരത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു സഹോദരന്റെ വേദന അവൾ കണ്ടു.
​”അവൾ മരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ അതേ പ്രായമായിരുന്നു. അന്ന് രക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ, കടൽത്തീരത്ത് വെച്ച് വേട്ടക്കാരുടെ മുന്നിൽ നീ കാലിടറി വീണപ്പോൾ… നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടത് എന്റെ അനിയത്തിയുടെ യാചനയായിരുന്നു. നിന്നെ അവർക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ ജീവൻ കൊടുത്തും ഞാൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും!”
​രുദ്രന്റെ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി. താൻ കരുതുന്നത് പോലെ ഒരു ക്രൂരനായ രാക്ഷസനല്ല അവൻ, മറിച്ച് വിധി ക്രൂരമായി വേട്ടയാടിയ ഒരു പാവം മനുഷ്യനാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ വലിയൊരു ചലനമുണ്ടാക്കി.
​”രുദ്രൻ…” ദേവിക അവനിലേക്ക് അടുത്തിരുന്നു. “അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എന്റെ കയ്യിലൊരു താക്കോൽ തന്നിരുന്നു. ഒരു പഴയ ചെല്ലപ്പെട്ടിയിൽ അത് ഒളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വർമ്മയുടെ രഹസ്യ ഫയലുകൾ ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ബങ്കറിന്റെ താക്കോലാണത്. അത് എവിടെയുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം!”
​രുദ്രൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
​”നമുക്ക് വർമ്മയെ തകർക്കണം രുദ്രൻ… എനിക്കും എന്റെ ജീവിതം തകർത്തവരോട് പ്രതികാരം ചെയ്യണം!” ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു പ്രതികാരത്തിന്റെ തീപ്പൊരി മിന്നി.
​രുദ്രന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
​രാത്രിയുടെ അന്ധകാരത്തിൽ, ആഴക്കടലിന്റെ നടുവിൽ, അവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ച് ആ വലിയ യുദ്ധത്തിന് തയാറെടുക്കുകയായിരുന്നു

ആഴക്കടലിന്റെ വിജനതയിൽ സ്പീഡ് ബോട്ടിന്റെ എഞ്ചിൻ ശബ്ദം മാത്രമാണ് മുഴങ്ങിക്കേട്ടത്. നഗരത്തിന്റെ തിളങ്ങുന്ന വെളിച്ചങ്ങൾ ദൂരെ ഒരു തീപ്പൊരി പോലെ അണഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. ബോട്ടിന്റെ അമരത്തിരുന്ന് രുദ്രൻ ദൂരേക്ക് കണ്ണയച്ചു. അവന്റെ വശങ്ങളിൽ ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തകൾ നിഴലിച്ചിരുന്നു.
ഇത്രയും കാലം താൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു ഈ പോരാട്ടം നയിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ തന്റെ വശത്ത് ദേവികയുണ്ട്. ഭയന്നുവിറച്ചിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്ന്, സ്വന്തം ജീവിതം തകർത്തവരോട് പോരാടാൻ ഉറച്ചൊരു സ്ത്രീയായി അവൾ മാറിയിരിക്കുന്നു.
“നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത് രുദ്രൻ?” കടൽക്കാറ്റിൽ തലമുടി അഴിഞ്ഞുലയവേ ദേവിക പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“നഗരത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള എന്റെ ഒരു പഴയ താവളത്തിലേക്ക്. വർമ്മയും ശേഖറും ഇപ്പോൾ ബംഗ്ലാവ് തകർത്ത സന്തോഷത്തിലായിരിക്കും. ഞാൻ മരിച്ചുവെന്ന് അവർ കരുതുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് നമുക്ക് നല്ലതാണ്. ശത്രു സ്വയം സുരക്ഷിതനാണെന്ന് കരുതുന്ന നിമിഷമാണ് അവനെ ആക്രമിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ സമയം.” രുദ്രന്റെ ശബ്ദത്തിൽ മാരകമായ ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു.
### പഴയ താവളവും പുലരിയുടെ സത്യങ്ങളും
സൂര്യൻ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ ബോട്ട് വിജനമായ ഒരു കൊച്ചുകടൽത്തീരത്തോട് ചേർന്നു. പാറക്കെട്ടുകൾക്ക് നടുവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പഴയ കോട്ട പോലെയുള്ള കെട്ടിടമായിരുന്നു അത്. രുദ്രന്റെ വിശ്വസ്തനായ കമാൻഡർ **വിക്രം** അവിടെ അവർക്കായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“സാർ! ബംഗ്ലാവ് ആക്രമിക്കപ്പെട്ട വിവരം അറിഞ്ഞു. വർമ്മ നഗരത്തിൽ ആഘോഷം തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. സാർ കൊല്ലപ്പെട്ടുവെന്നാണ് അവൻ കരുതുന്നത്,” വിക്രം ആദരവോടെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ ആഘോഷിക്കട്ടെ വിക്രം. ആ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടുനിൽക്കില്ല,” രുദ്രൻ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ദേവികയ്ക്ക് ആവശ്യമായ വിശ്രമവും സുരക്ഷയും ഒരുക്കൂ.”
തടവറയല്ലാത്ത, എന്നാൽ സുരക്ഷിതമായ ഒരു മുറിയിലേക്ക് ശാന്തമ്മയുടെ പരിചരണത്തോടെ ദേവിക എത്തിക്കപ്പെട്ടു. അവിടെവെച്ച് അവൾ താൻ സൂക്ഷിച്ചുുവെച്ചിരുന്ന ആ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“രുദ്രൻ, എന്റെ പഴയ വീടിന്റെ പിൻവശത്തുള്ള കിണറ്റിൻകരയിലെ കല്ലിനടിയിലാണ് ആ താക്കോലും ചെല്ലപ്പെട്ടിയും ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് തലേന്നാണ് അത് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത്. ‘ഇത് വർമ്മയുടെ മരണമാണ്’ എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.”
രുദ്രൻ താടിക്ക് കൈകൊടുത്ത് ചിന്തിച്ചു. “ശേഖറിന്റെ ആളുകൾ ആ വീടിന് ചുറ്റും കാവലുണ്ടാകും. പകൽ സമയത്ത് അവിടെയെത്തുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണ്. ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ നമ്മൾ ആ വീട്ടിൽ കയറും.”
### രാത്രിക്കാഴ്ചകളും അപ്രതീക്ഷിത ആക്രമണവും
രാത്രി 12 മണി.
മഴ വീണ്ടും പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങളണിഞ്ഞ് രുദ്രനും വിക്രമും ദേവികയും പഴയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ പിൻവശത്തെ മതിൽ ചാടിക്കടന്നു. ആ വീട് ഇപ്പോൾ വിജനമായിരുന്നു. ശേഖർ അവിടെ ആളുകളെ നിർത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മഴ കാരണം അവർ മുൻവശത്തെ കോലായിൽ മദ്യപിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ദേവിക പതുക്കെ കിണറ്റിൻകരയിലേക്ക് നീങ്ങി. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വലിയൊരു കല്ല് മാറ്റി. അതിനടിയിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പ് പെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു!
“ഇതാണ്… ഇതാണ് ആ പെട്ടി!” അവൾ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
രുദ്രൻ അത് വാങ്ങി തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ താക്കോലും, വർമ്മ നടത്തുന്ന അനധികൃത ആയുധക്കച്ചവടത്തിന്റെ മാപ്പും അതിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കോടികളുടെ വിവരങ്ങളടങ്ങിയ ഒരു ഡയറിയുമുണ്ടായിരുന്നു!
> “ഇത് മതി… വർമ്മയുടെ അധോലോക സാമ്രാജ്യം തരിപ്പണമാക്കാൻ ഇത് മാത്രം മതി!” രുദ്രന്റെ കണ്ണുകളിൽ വിജയത്തിന്റെ തിളക്കം മിന്നി.
>
പെട്ടെന്ന്, ലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു!
“ഹാ… ഒടുവിൽ ഇര തനിയെ വലയിൽ വന്നു വീണല്ലോ!”
മുറ്റത്തേക്ക് ശേഖറും ഒരു ഡസനോളം ആയുധധാരികളായ ഗുണ്ടകളും കടന്നുവന്നു! ശേഖറിന്റെ കയ്യിൽ ഭീമൻ റിവോൾവറുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“രുദ്രൻ… നീ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന് വർമ്മ സാറിന് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഈ കെണി ഞങ്ങൾ ഇവിടെയൊരുക്കിയത്! ആ പെട്ടിയും തന്നിട്ട് ആ പെണ്ണിനെ എനിക്ക് വിട്ടുതന്നാൽ നിന്നെ ഞങ്ങൾ വെറുതെ വിടാം!” ശേഖർ അലറി.
രുദ്രൻ ദേവികയെ തനിക്ക് പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി നിർത്തി. അവൻ വിക്രമിന് ഒരു രഹസ്യ സൂചന നൽകി.
“ശേഖർ… എന്റെ ആളുകളെ തൊടാൻ നിന്റെ വർമ്മയ്ക്കോ നിനക്കോ ശേഷിയില്ലെടാ!”
രുദ്രൻ കയ്യിലിരുന്ന പ്രത്യേക സിഗ്നൽ ഗ്രനേഡ് നിലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു! ഭീമൻ പുകയും വെളിച്ചവും ആ അന്തരീക്ഷത്തെ മറച്ചു. ആ ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയിൽ രുദ്രന്റെയും വിക്രമിന്റെയും തോക്കുകൾ ഒരേസമയം ഗർജ്ജിച്ചു!
**’ഠോ… ഠോ… ഠോ…!’**
ചോരയും നിലവിളികളും കൊണ്ട് ആ പഴയ തറവാട്ടിന്റെ മുറ്റം നിറഞ്ഞു. കാഴ്ച മങ്ങിയ ശേഖറിന് നേരെ രുദ്രൻ കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ പാഞ്ഞടുത്തു. അവൻ ശേഖറിന്റെ കയ്യിലിരുന്ന തോക്ക് ഒറ്റ ചവിട്ടിന് തെറിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് അവനെ കഴുത്തിന് പിടിച്ച് നിലത്തേക്ക് അടിച്ചൊതുക്കി!
“ദേവികയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ നോക്കിയതിനും… എന്റെ കുടുംബത്തെ തകർത്തതിനും ഉള്ള ആദ്യത്തെ ഗഡുവാണിത്!” രുദ്രൻ ശേഖറിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ശക്തിയായി ഇടിച്ചു. ശേഖർ ചോരഛർദ്ദിച്ച് നിലത്തു വീണു.
“രുദ്രൻ… വേണ്ട! അവനെ ഇപ്പോൾ കൊല്ലരുത്!” ദേവിക ഓടിയെത്തി രുദ്രന്റെ കൈകളിൽ പിടിമുറുക്കി. “ഇവനെക്കൊണ്ട് വർമ്മയുടെ രഹസ്യസങ്കേതം തുറപ്പിക്കണം. ഇവൻ അനുഭവിക്കണം!”
രുദ്രൻ നിന്നു. അവൻ ശേഖറിനെ നോക്കി അറപ്പോടെ തുപ്പി.
“വിക്രം… ഇവനെ കെട്ടിയിട്ട് കാറിൽ കയറ്റ്. വർമ്മയുടെ അന്ത്യം കുറിക്കാനുള്ള സമയമായി!”
രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിൽ, തങ്ങളുടെ വലിയ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് അവർ ശേഖറിനെയും കൊണ്ട് കുതിച്ചു. നഗരത്തെ വിറപ്പിക്കുന്ന അധോലോക നായകനും, അനീതിക്കിരയായ പെൺകുട്ടിയും ചേർന്ന് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതികാരത്തിന് തുടക്കമിടുകയായിരുന്നു!
നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് സമുദ്രത്തോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന കൂറ്റൻ ആഡംബര ബംഗ്ലാവ്. നഗരത്തിലെ സകല അധർമ്മങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രവും കെ.കെ. വർമ്മയുടെ കോട്ടയുമായിരുന്നു അത്. ചുറ്റും അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങളേന്തിയ കാവൽക്കാർ. എന്നാൽ, ആ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിൽ വർമ്മ അസ്വസ്ഥനായി നടക്കുകയായിരുന്നു. ശേഖറിനെ ഫോണിൽ കിട്ടുന്നില്ല, ഒപ്പം രുദ്രൻ ജീവനോടെയുണ്ടെന്ന വാർത്തയും അവന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തിയിരുന്നു.
​പെട്ടെന്നാണ് ആ അർദ്ധരാത്രിയിൽ വർമ്മയുടെ ബംഗ്ലാവിന്റെ കൂറ്റൻ ഇരുമ്പുകവാടം തകർത്തു കൊണ്ട് ഒരു ഭീമൻ കാർ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുകയറിയത്!
​വർമ്മയുടെ ആളുകൾ ചിതറി ഓടി. കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ചോരയിൽ കുളിച്ച ശേഖറിനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളി. പുറകെ, തോക്കും കയ്യിലേന്തി അധോലോക നായകൻ രുദ്രൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അവന്റെ ഇരുവശത്തുമായി വിക്രമും കയ്യിൽ ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ ദേവികയും നിലയുറപ്പിച്ചു.
​”വർമ്മ…! പുറത്തുവരടാ!” രുദ്രന്റെ ഗർജ്ജനം ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.
​രക്തച്ചൊരിയിലിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ
​ബംഗ്ലാവിനുള്ളിൽ നിന്ന് വർമ്മയുടെ അമ്പതിലധികം വരുന്ന ഗുണ്ടകൾ ഒരേസമയം വെടിയുതിർത്തു. എന്നാൽ, കൃത്യമായ പ്ലാനിംഗോടെ എത്തിയ രുദ്രനും വിക്രമും അവരെയെല്ലാം വെടിയുണ്ടകൾക്കിരയാക്കി. ബംഗ്ലാവിന്റെ ഹാളിലും വരാന്തകളിലും ചോരപ്പുഴ ഒഴുകി.
​ഓടിയൊളിക്കാൻ ശ്രമിച്ച വർമ്മയെ തടഞ്ഞുനിർത്തിയത് ദേവികയായിരുന്നു. കൈയിലൊരു പിസ്റ്റളുമായി അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ നിലയുറപ്പിച്ചു.
​”എങ്ങോട്ടാ വർമ്മ?” ദേവികയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയത്തിന്റെ ഒരംശം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
​”എന്നെ… എന്നെ കൊല്ലരുത് മോളേ… നിനക്ക് എത്ര പണം വേണമെങ്കിലും ഞാൻ തരാം. ആ ശേഖറാണ് എല്ലാം ചെയ്യിച്ചത്!” വർമ്മ ജീവനുവേണ്ടി യാചിച്ചു.
​അപ്പോഴേക്കും മുറിവേറ്റ സിംഹത്തെപ്പോലെ രുദ്രൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നടുത്തു. അവൻ വർമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തണുത്ത തോക്കിന്റെ അഗ്രം അമർത്തി.
​”അഞ്ച് വർഷം മുൻപ്… എന്റെ അനിയത്തിയും ആ മാതാപിതാക്കളും നിന്റെ മുന്നിൽ ഇതേപോലെ ജീവനുവേണ്ടി യാചിച്ചിട്ടുണ്ടാകും വർമ്മ! അന്ന് നിന്റെ മനസ്സിൽ തോല്ലാത്ത ദയ ഇന്ന് എന്റെ മനസ്സിലും തോന്നില്ല!” രുദ്രന്റെ വിരലുകൾ ട്രിഗ്ഗറിൽ മുറുകി.
​”രുദ്രൻ…!” ദേവിക തടഞ്ഞു. “ഇവന്റെ തലയിലേക്ക് പായുന്ന വെടിയുണ്ടയേക്കാൾ വലുതായിരിക്കണം ഇവന് ലഭിക്കുന്ന ശിക്ഷ. ഇവൻ കെട്ടിപ്പടുത്ത ഈ അധോലോക സാമ്രാജ്യം മുഴുവൻ നശിക്കുന്നത് ഇവൻ കാണണം.”
​രുദ്രൻ ദേവികയെ നോക്കി. അവൻ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. വിക്രം കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഡയറിയും വർമ്മയുടെ സകല കള്ളക്കച്ചവടങ്ങളുടെയും തെളിവുകൾ അടങ്ങിയ പെട്ടിയും പോലീസിലെ ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് തത്സമയം ഡിജിറ്റലായി കൈമാറി.
​മിനിറ്റുകൾക്കകം, പോലീസിന്റെ സൈറൺ ശബ്ദങ്ങൾ ആ ബംഗ്ലാവിനെ പൊതിഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാന്യനായി നടന്നിരുന്ന കെ.കെ. വർമ്മയും അവനെ സഹായിച്ച ശേഖറും കൈവിലങ്ങണിഞ്ഞ് ജയിലഴികൾക്കുള്ളിലേക്ക് പോയി. അവരവരുടെ ക്രൂരതകൾക്ക് നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ അവർക്ക് അർഹമായ ശിക്ഷ തന്നെ ലഭിച്ചു.
​പുതിയൊരു പ്രഭാതം
​ആ രാത്രിയുടെ അന്ധകാരം മാഞ്ഞു. കിഴക്കൻ മാനത്ത് ചുവന്ന സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നു. കടൽത്തീരത്ത് തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് രുദ്രനും ദേവികയും നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
​വർമ്മയുടെ സാമ്രാജ്യം തകർന്നതോടെ രുദ്രന്റെ പ്രതികാരം പൂർത്തിയായി. അവൻ തന്റെ പഴയ അധോലോക വഴികൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, മാന്യമായ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.
​”ഇനി എങ്ങോട്ടാണ് ദേവികാ?” രുദ്രൻ കടലിലേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
​”എനിക്കറിയില്ല രുദ്രൻ… എനിക്ക് ഇനി സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ ആരുമില്ല,” ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ നേർത്തൊരു വിതുമ്പൽ പടർന്നു.
​രുദ്രൻ സാവധാനം തിരിഞ്ഞ് ദേവികയുടെ നേരെ നിന്നു. ആ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ക്രൂരതയല്ല, മറിച്ച് അതിരറ്റ സ്നേഹവും കരുതലും മാത്രമായിരുന്നുണ്ടായിരുന്നത്. അവൻ പതുക്കെ അവളിലേക്ക് കൈകൾ നീട്ടി.
​”ഒരു തടവുകാരിയായിട്ടാണ് നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്. പക്ഷേ ഇന്ന് നിന്നെ ഞാൻ സ്വതന്ത്രയാക്കുന്നു… എങ്കിലും, ഈ രുദ്രന്റെ കൂടെ, അവന്റെ നിഴലായി, ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂടെ വരാൻ നിനക്ക് താല്പര്യമുണ്ടോ?”
​ദേവികയുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സകല കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ നിന്നും തനിക്ക് സംരക്ഷണം നൽകിയ, തനിക്ക് പുതിയൊരു ജീവൻ നൽകിയ ആ മനുഷ്യന്റെ കൈകളിൽ അവൾ സ്വന്തം കൈകൾ ചേർത്തുവെച്ചു.
​ഇരുളിന്റെ ഓരത്തുനിന്ന് ആരംഭിച്ച ആ യാത്ര, സ്നേഹത്തിന്റെ വന്മരത്തണലിൽ, പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു!
​(അവസാനിച്ചു)