ഓരോ ദിവസവും വെളുപ്പാൻകാലത്ത്

ഓരോ ദിവസവും വെളുപ്പാൻകാലത്ത് അഞ്ചുമണിക്ക് അലാറം അടിക്കുമ്പോൾ നിവേദ്യ (നിവി) കണ്ണുതുറക്കുന്നത് സന്തോഷത്തോടെയല്ല, മറിച്ച് തലേന്ന് ബാക്കിവെച്ച പ്രയാസങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ നിര മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തുമ്പോഴാണ്. കൊച്ചിയിലെ പ്രമുഖമായ ‘മെഡ് ലൈഫ്’ ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഗൈനക്കോളജി വാർഡിൽ സ്റ്റാഫ് നേഴ്സാണ് നിവി. അച്ഛൻ മൂന്നുവർഷം മുൻപ് പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഹൃദയാഘാതത്തിൽ മരിച്ചുപോയതിനുശേഷം ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഏക താങ്ങ് അവളായിരുന്നു.
ഡിഗ്രി പഠനം പൂർത്തിയാക്കാത്ത അനുജൻ നിധിൻ, പ്ലസ് ടുവിന് പഠിക്കുന്ന അനുജത്തി നിത്യ, പിന്നെ വിട്ടുമാറാത്ത പ്രഷറും ഷുഗറുമുള്ള അമ്മ വത്സല. വീട്ടിലെ വാടക, ബാങ്ക് ലോൺ തിരിച്ചടവ്, അനുജന്റെയും അനുജത്തിയുടെയും പഠനച്ചെലവുകൾ… അങ്ങനെയങ്ങനെ ഒരു ഇരുപത്തിനാലുകാരിയുടെ തോളിന് താങ്ങാൻ കഴിയുന്നതിലും അപ്പുറമുള്ള ഭാരമാണ് നിവി ചുമക്കുന്നത്.
സ്വന്തം കാര്യം നോക്കാൻ പോയിട്ട് ഒന്നു നന്നായി ശ്വാസം വിടാൻ പോലും സമയം കിട്ടാത്ത ജീവിതം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, മുഖത്തൊരു ചെറിയ ചിരി വരുത്തിവെച്ച് എത്രയും പെട്ടെന്ന് ജോലി തീർക്കുക, വീട്ടിലേക്ക് വേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം.
അന്നൊരു തിങ്കളാഴ്ചയായിരുന്നു. വാർഡിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ തിരക്ക്. നിവി റൗണ്ട്സിന്റെ ഭാഗമായി ഓരോ പേഷ്യന്റിന്റെയും ചാർട്ട് പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അല്ല നിവി, പുതിയ കൺസൾട്ടന്റ് ഡോക്ടർ ഇന്ന് ജോയിൻ ചെയ്യും എന്ന് കേട്ടല്ലോ… പേരെന്താ ഗൗതം എന്നോ മറ്റോ അല്ലേ?” ഒപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്ന സിസ്റ്റർ റീന ചോദിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല റീനാമ്മേ… ആരായാലും കുഴപ്പമില്ല, നമ്മുടെ ഡ്യൂട്ടി കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ സമ്മതിച്ചാൽ മതി. ഇന്നലെ രാത്രിയിലും നിധിൻ വിളിച്ചിരുന്നു, കോളേജ് ഫീസ അടക്കാൻ രണ്ടുദിവസം കൂടി സമയമുള്ളൂ എന്ന് പറഞ്ഞ്. തല പുകഞ്ഞു നിൽക്കുവാ ഞാൻ…” നിവി നെടുവീർപ്പോടെ പറഞ്ഞു.
“നീയിങ്ങനെ വിഷമിക്കാതെടി. എല്ലാം ശരിയാകും…” റീന അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് വാർഡിലേക്ക് ആ ഉയരമുള്ള വ്യക്തി നടന്നു വന്നത്. വെളുത്ത കോട്ടും ധരിച്ച്, കയ്യിൽ ഒരു കട്ടൻ ഫയലുമായി പുഞ്ചിരിച്ച് നടന്നുവരുന്ന ആളെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ വാർഡിലെ നേഴ്സുമാരും അറ്റൻഡർമാരും പരസ്പരം നോക്കി.
ഡോ. ഗൗതം കൃഷ്ണ!
യുകെയിൽ നിന്ന് ഉന്നത പഠനവും അനുഭവ സമ്പത്തും നേടി തിരിച്ചെത്തിയ കാർഡിയോളജിസ്റ്റ് കം ഗൈനക് ഡെവലപ്‌മെന്റ് സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ്. സൗന്ദര്യവും തന്റേടവും ഒത്തുചേർന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വം. പക്ഷേ, ഗൗതമിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെന്നുനിന്നത് വാർഡിന്റെ ഒരു കോണിൽ നിൽക്കുന്ന നിവിയിലായിരുന്നു. വളരെ ഗൗരവത്തിൽ ഡ്രെസ്സിങ് ചാർട്ട് പരിശോധിച്ച്, നെറ്റി ചുളിച്ചു നിൽക്കുന്ന ആ മെലിഞ്ഞ പെൺകുട്ടി.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ് എവരിവൺ! ഞാൻ ഗൗതം…” ഡോക്ടർ മനോഹരമായ ചിരിയോടെ എല്ലാവരെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
എല്ലാവരും വിഷ് ചെയ്തു. നിവിയും യന്ത്രം പോലെ ഒരു ചെറിയ തലയാട്ടലോടെ “ഗുഡ് മോർണിങ് ഡോക്ടർ” എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഗൗതം നേരെ നിവിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“ഹലോ സിസ്റ്റർ… നിവേദ്യ, റൈറ്റ്?” അവളുടെ നെയിം ബാഡ്ജിലേക്ക് നോക്കി ഗൗതം ചോദിച്ചു.
“അതെ ഡോക്ടർ…” നിവി കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കി. ആ കണ്ഠശബ്ദത്തിലെ ഗാംഭീര്യവും തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും അവളെ ഒരു നിമിഷം അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
“ഇവിടുത്തെ പേഷ്യന്റ്സിന്റെ ഇന്നത്തെ റൗണ്ട്സ് ചാർട്ട് ഒന്ന് കിട്ടുമോ? വിത്ത് യൂവർ പെർമിഷൻ…” ഗൗതം കണ്ണുചിമ്മി, ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
ഡോക്ടർമാർ സാധാരണ നേഴ്സുമാരോട് കാണിക്കാറുള്ള ആ പഴയ മേലാള മനോഭാവമൊന്നും ആ ചിരിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. പകരം, തികച്ചും സൗഹൃദപരമായ ഒരു പെരുമാറ്റം.
“ഇതാ ഡോക്ടർ…” ഫയൽ നീട്ടുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ നേരിയതായി വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“താങ്ക്യൂ… ബൈ ദി വേ, ഈ ഗൗരവം നിങ്ങളുടെ സ്ഥിരം ഗെറ്റപ്പ് ആണോ, അതോ ഇന്ന് തിങ്കളാഴ്ച ആയതുകൊണ്ട് സ്പെഷ്യൽ എഡിഷൻ ഇറക്കിയതാണോ?” ഗൗതം പതുക്കെ, റീന കേൾക്കാതെ നിവിയോട് മാത്രം ചോദിച്ചു.
നിവി ഞെട്ടി ഡോക്ടറെ നോക്കി. “എന്താ ഡോക്ടർ?”
“അല്ല… മുഖത്ത് ഒരു കിലോ വിഷമം അണിഞ്ഞു വെച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന് ചോദിച്ചതാ! ചിരിക്കാൻ പൈസയൊന്നും കൊടുക്കണ്ട സിസ്റ്റർ, ഫ്രീയാ…” ഗൗതം കുസൃതി കാണിച്ചുകൊണ്ട് ചാർട്ടുമായി മുന്നോട്ട് നടന്നു.
നിവിക്ക് ഒരേസമയം ദേഷ്യവും അത്ഭുതവും തോന്നി. ‘ഇയാളെന്താ ഇങ്ങനെ? ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരാളോട് സംസാരിക്കുന്ന രീതിയാണോ ഇത്?’ എന്ന് അവൾ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.
അടുത്ത ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഗൗതമിന്റെ സാന്നിധ്യം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഒരു പുതിയ തരം തരംഗം തന്നെ സൃഷ്ടിച്ചു. രോഗികളോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്ന, സഹപ്രവർത്തകരോട് തമാശ പറയുന്ന, എല്ലാവരുടെയും പ്രിയങ്കരനായ ഒരു ഡോക്ടർ. എന്നാൽ നിവി മാത്രം അവനിൽ നിന്ന് അല്പം അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കാരണം, അവളുടെ മനസ്സിൽ കുടുംബത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, കഫറ്റീരിയയിൽ ഒരറ്റത്ത് ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു നിവി. കയ്യിലെ ഫോണിൽ അനുജൻ അയച്ച ഫീസ് റെസീപ്റ്റും, അക്കൗണ്ടിൽ ബാക്കിയുള്ള 1200 രൂപയുടെ നോട്ടിഫിക്കേഷനും മാറിമാറി നോക്കി അവൾ ആകെ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി.
പെട്ടെന്ന് മുന്നിലെ കസേര പിന്നിലേക്ക് വലിച്ച് ആരോ ഇരുന്നു.
നിവി പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുടച്ച് തലയുയർത്തി. മുന്നിൽ ഗൗതം! കയ്യിലൊരു ഹോട്ട് കോഫിയുമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നു.
“ഡോക്ടർ… ഇവിടെ സ്ഥലം വേണ്ടത്ര…”
“ഇവിടെ ധാരാളം സ്ഥലമുണ്ട് സിസ്റ്റർ നിവി. പിന്നെ, എനിക്ക് കുറച്ച് സമാധാനമായി കോഫി കുടിക്കണമെങ്കിൽ നിവിയുടെ കൂടെ ഇരിക്കണം എന്ന് തോന്നി,” ഗൗതം പറഞ്ഞു.
“എന്നെയെന്തിനാ ഡോക്ടർ കളിയാക്കുന്നത്? എനിക്ക് ഒരുപാട് ജോലിയുണ്ട്…” നിവി എഴുന്നേൽക്കാൻ ആഞ്ഞു.
“ഇരിക്കൂ നിവി!” ഗൗതം ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു ആജ്ഞാശക്തി കലർത്തി പറഞ്ഞു.
നിവി അറിയാതെ വീണ്ടും ഇരുന്നുപോയി.
“ഞാൻ കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു ദിവസമായി നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. ജോലിയിൽ 100% പെർഫെക്റ്റ് ആണ്. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തുള്ളി സന്തോഷമില്ല. എന്താണ് നിവി പ്രശ്നം? ഡ്യൂട്ടി ഭാരമാണോ അതോ വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളോ?” ഗൗതം ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ എന്റെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളാണ് ഡോക്ടർ. ഞാൻ എന്റെ ജോലി കൃത്യമായി ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ, പിന്നെന്താ?” നിവി അല്പം കടുപ്പത്തിൽ ചോദിച്ചു.
ഗൗതം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “വളരെ ശരിയാണ്. നിങ്ങളുടെ പേഴ്സണൽ ലൈഫിൽ ഇടപെടാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ല. പക്ഷേ… ഒരു ഡോക്ടർക്ക് രോഗിയുടെ വേദന മാത്രമല്ല, കൂടെ നിൽക്കുന്നവരുടെ വിഷമവും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. പ്രത്യേകിച്ച്, ആ പെൺകുട്ടി എല്ലാ വിഷമങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ പാടുപെടുമ്പോൾ…”
ഗൗതമിന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞ പ്രണയവും കരുതലോടെയുള്ള ആർദ്രതയും നിവിക്ക് തൊട്ടറിയാൻ പറ്റി. അവൾ പതുക്കെ തലതാഴ്ത്തി.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് വലിയ പ്രോബ്ലംസ് ഒന്നും ഇല്ല ഡോക്ടർ,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“കള്ളം പറയാൻ അറിയില്ലെങ്കിൽ അത് ശ്രമിക്കരുത് സിസ്റ്റർ!” ഗൗതം മേശപ്പുറത്ത് കപ്പുവെച്ച് മുൻപോട്ട് ആഞ്ഞു. “എന്തായാലും ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ… ഈ ലോകത്ത് എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരമുണ്ട്. അതിന് നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല എന്നൊരു തോന്നൽ ഉണ്ടായാൽ മാത്രം മതി.”
“എനിക്ക് ആരുടെയും സഹായം ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചോളാം,” നിവി അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഓഹോ! എന്നാപ്പിന്നെ ആ ‘ഒറ്റയ്ക്കുള്ള പോരാളി’ക്ക് ഈ കട്ടൻ കാപ്പി കൂടി കുടിച്ചിട്ട് പോകാമായിരുന്നു…” ഗൗതം തന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു കോഫി കപ്പ് നീക്കിവെച്ചു. “പഞ്ചസാര കുറവാണ്, പക്ഷേ എന്റെ സ്നേഹം കൂടുതലുണ്ട്!”
അത് കേട്ടതും നിവിയുടെ കവിളുകൾ അറിയാതെ ചുവന്നു. “ഡോക്ടർ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?”
“ഞാൻ സത്യം മാത്രമേ പറയാറുള്ളൂ നിവി,” ഗൗതം കണ്ണ് ചിമ്മി. “ഇനി മുതൽ നിങ്ങളുടെ ഈ ഗൗരവക്കാരൻ മുഖം മാറ്റാൻ ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും. മൈ ഒഫീഷ്യൽ ഡ്യൂട്ടി ഫ്രം ടുഡേ!”
അന്നു രാത്രിയിലെ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിയിലായിരുന്നു നിവി. ഹോസ്പിറ്റൽ ഇടനാഴികൾ ശാന്തമായിരുന്നു. മൂന്നാം നിലയിലെ ഡെലിവറി വാർഡിന് മുന്നിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. മനസ്സിൽ ഗൗതമിന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അലയടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ‘അയാൾക്ക് എന്നോട് ഇഷ്ടമാണോ? അതോ വെറുതെ തമാശ പറയുന്നതാണോ?’
“ഹലോ മാഡം! ഉറക്കത്തിലാണോ?”
പെട്ടെന്ന് ഉയർന്ന ശബ്ദം കേട്ട് നിവി ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. മുന്നിൽ അതാ ഗൗതം സ്റ്റെതസ്കോപ്പും കഴുത്തിലിട്ട് നിൽക്കുന്നു.
“ഡോക്ടർ? ഡോക്ടർക്ക് രാത്രി ഡ്യൂട്ടിയില്ലല്ലോ ഇന്ന്?”
“ഇല്ലായിരുന്നു… പക്ഷേ എന്റെ ഹൃദയം പറഞ്ഞു, ആരോ അവിടെ ഉറക്കമൊഴിച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്, പോയി കൂട്ട് നിൽക്കാൻ. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഓൺ കാൾ എടുത്തു ഇങ്ങുപോന്നു!” ഗൗതം ചിരിച്ചു.
“ഡോക്ടർ വെറുതെ തമാശ പറയരുത്. ആളുകൾ കണ്ടാൽ എന്തെങ്കിലും വിചാരിക്കും,” നിവി ചുറ്റും നോക്കി പേടിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ആളുകൾക്ക് വിചാരിക്കാൻ അല്ലേ അറിയൂ… നമുക്കല്ലേ ജീവിക്കാൻ അറിയൂ?” ഗൗതം പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
“നിവി…” ഗൗതമിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തമാശ മാറി ഗൗരവം വന്നു.
“എന്താ ഡോക്ടർ?”
“ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കണം. എനിക്ക് നിന്നെ വെറുതെ ഒരു നേഴ്സ് ആയിട്ടല്ല തോന്നുത്. ആദ്യമായി വാർഡിൽ കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ… നിന്റെ ആ കെയറിങ്, ആ കഠിനാധ്വാനം, നിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകൾ… എനിക്ക് നിന്നെ വല്ലാതെ ഇഷ്ടമാണ് നിവി.”
നിവിയുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു. അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല. “ഡോക്ടർ… എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു സാമ്യവുമില്ല. നിങ്ങൾ വലിയൊരു ഡോക്ടർ, സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ ആൾ. ഞാൻ… കടത്തിലും പ്രാരാബ്ധത്തിലും മുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ നേഴ്സ്. എന്റെ കുടുംബത്തെ നോക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല…”
“നിന്റെ പ്രാരാബ്ധങ്ങളെ ഞാൻ പ്രണയിച്ചോളാം നിവി!” ഗൗതം വളരെ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് വേണ്ടത് നിന്റെ പണമോ പ്രതാപമോ അല്ല. നിന്റെ ഈ നല്ല മനസ്സാണ്. നിന്റെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം എന്റേത് കൂടിയാക്കാൻ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ.”
നിവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് അശ്രുബിന്ദുക്കൾ പൊഴിഞ്ഞു. ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരാൾ ഇത്രയധികം സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയും തന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്. എങ്കിലും അവൾക്ക് അവളുടെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ഇല്ല ഡോക്ടർ…” നിവി കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. “എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല. എന്റെ അനിയന്റെ പഠനം കഴിയണം, അനിയത്തിയുടെ ഭാവി നോക്കണം, വീട്ടിലെ കടങ്ങൾ വീട്ടി അമ്മയെ നോക്കണം. അത് കഴിഞ്ഞ്… ഒരുപക്ഷേ വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞേ എനിക്കൊരു സ്വന്തം ജീവിതം ഉണ്ടാകൂ. ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ആരെയും സ്നേഹിക്കാനോ വിവാഹം കഴിക്കാനോ ഉള്ള അർഹതയില്ല.”
ഗൗതം അവളുടെ കൈകൾ പതുക്കെ കവർന്നു. നിവി കൈ വലിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ഗൗതം വിട്ടില്ല.
“നിവി… നീ പറയുന്നതെല്ലാം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് നിന്നെ ഒളിച്ചോടിക്കാൻ ഞാൻ നോക്കില്ല. നീ നിന്റെ കുടുംബത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആ മനോഭാവമാണ് എന്നെ കൂടുതൽ നിന്റെ ആരാധകനാക്കിയത്.”
ഗൗതം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നീ എത്ര വർഷം വേണമെങ്കിലും എടുത്തോ നിവി. നിന്റെ എല്ലാ കടങ്ങളും തീർന്ന്, നിന്റെ അനുജനും അനുജത്തിയും സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നത് വരെ… നിന്റെ മനസ്സിലെ ഈ ഭാരമെല്ലാം ഇറങ്ങി വെക്കുന്നത് വരെ… ഞാൻ നിനക്കായി കാത്തിരിക്കും! ദിസ് ഈസ് മൈ പ്രോമിസ്.”
നിവി തരിച്ചിരുന്നുപോയി. ഇത്രയും വലിയൊരു വാഗ്ദാനം, ഇത്രയും ആത്മാർത്ഥതയുള്ള സ്നേഹം ഏതെങ്കിലും ഒരു പുരുഷനിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയതല്ല.
“പക്ഷേ ഡോക്ടർ… വീട്ടുകാർ ഇതിന് സമ്മതിക്കുമോ? ഡോക്ടറുടെ വീട്ടുകാരും എന്റെ വീട്ടുകാരും…”
“വീട്ടുകാരെ കുറിച്ചോർത്ത് നീ ഇപ്പോൾ പേടിക്കണ്ട. അതൊക്കെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. പിന്നെ, എന്റെ ഈ പ്രണയം നിനക്ക് ഒരു ഭാരമാകില്ല. ഇതിലൂടെ നിനക്ക് സന്തോഷം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ. അത് ഞാൻ ഉറപ്പുതരുന്നു,” ഗൗതം വീണ്ടും ആ കുസൃതിച്ചിരി വീണ്ടെടുത്തു.
“അതു ശരി… അപ്പോൾ സാർ കാത്തുനിൽക്കാൻ തയ്യാറാണെന്ന് ചുരുക്കം?” നിവിയുടെ ചുണ്ടിൽ ആദ്യമായി ഒരു കുഞ്ഞു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“കാത്തുനിൽക്കാൻ മാത്രം അല്ലടോ, നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ സന്തോഷങ്ങൾ വീണ്ടെടുക്കാൻ നിന്റെ കൂടെ ഒരു തണലായി നിൽക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാണ്! പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ…”
“എന്താ കണ്ടീഷൻ?” നിവി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇനി മുതൽ ഈ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് എന്നെ കാണുമ്പോൾ ആ പഴയ ഗൗരവം കാണിക്കരുത്. ഒരു കുഞ്ഞു ചിരി… അത് എനിക്ക് ഡെയ്‌ലി ഡോസ് ആയി കിട്ടണം. ഡീൽ?” ഗൗതം കൈ നീട്ടി.
നിവി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു ചെറു നീരുറവ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ തന്റെ കൈ ഗൗതമിന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു.
“ഡീൽ!” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഗൗതമും നിവിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം ഹോസ്പിറ്റൽ ഇടനാഴികളിൽ രഹസ്യമായി പൂത്തുലഞ്ഞു. കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഗൗതം നിവിയെ കളിയാക്കുകയും, അവൾക്ക് ചെറിയ മധുരപലഹാരങ്ങളും കാപ്പിയും രഹസ്യമായി എത്തിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. നിവിയുടെ മുഖത്ത് പഴയ വിഷമങ്ങൾക്ക് പകരം പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ പ്രകാശം പരന്നു തുടങ്ങി.
എന്നാൽ, ആ സന്തോഷം അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല.
വീട്ടിൽ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാകുകയായിരുന്നു. നിവിയുടെ ശമ്പളം കൊണ്ടാണ് വീട് മുൻപോട്ട് പോയിരുന്നത്. എന്നാൽ നിധിന്റെ കോളേജ് ടൂർ ഫീസും, നിത്യയുടെ ട്യൂഷൻ ഫീസും ഒരുമിച്ച് വന്നപ്പോൾ വത്സല (അമ്മ) ആകാംക്ഷാകുലയായി.
അതിനിടയിലാണ്, അയൽവാസിയായ ശാരദാമ്മ വത്സലയെ കാണാൻ വീട്ടിൽ വരുന്നത്.
“വത്സലേ… നമ്മുടെ നിവിക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായം ഇരുപത്തിനാലായില്ലേ. നല്ലൊരു ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്. ഗൾഫിൽ ജോലിയുള്ള ഒരു പയ്യൻ. ഇത്തിരി പ്രായമുണ്ട്, പക്ഷേ പണക്കാരനാണ്. നിവിയെ കെട്ടിച്ചു കൊടുത്താൽ നിന്റെ എല്ലാ കടവും തീരും,” ശാരദാമ്മ പറഞ്ഞു.
വത്സല ഇതുകേട്ട് ആലോചനയിലായി. എന്നാൽ അവർക്ക് വേറൊരു ഭയമായിരുന്നു ഉള്ളത്.
“അയ്യോ ശാരദെ… നിവി കല്യാണം കഴിച്ചു പോയാൽ ഈ വീട് എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും? നിധിനും നിത്യക്കും പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. വീട്ടിലെ വാടകയും റേഷനും ഒക്കെ അവളല്ലേ തരുത്? അവൾ ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ നമ്മുടെ വരുമാനം നിൽക്കില്ലേ?” വത്സല ഉത്കണ്ഠയോടെ ചോദിച്ചു.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വെള്ളവുമായി വന്ന അനുജൻ നിധിനും അത് കേട്ടു. “അതെ അമ്മേ, ചേച്ചി ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ എന്റെ പഠിത്തം പകുതിക്ക് വെച്ച് നിർത്തേണ്ടി വരും. ചേച്ചി കുറച്ചുകൂടി ജോലി ചെയ്ത് പണമുണ്ടാക്കട്ടെ. അതിനുശേഷം മതി കല്യാണം.”
സ്വാർത്ഥത നിറഞ്ഞ ആ ചിന്തകൾ ആ കുടുംബത്തിൽ വേരൂന്നുകയായിരുന്നു. നിവിയുടെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ ഉപരി, അവരിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന സാമ്പത്തിക സഹായം നിലച്ചുപോകുമോ എന്ന ഭയം അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയും വേട്ടയാടി.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ, നിവിക്ക് ഏതെങ്കിലും തരത്തിൽ ഒരു പ്രണയമോ വിവാഹ ആലോചനയോ ഉണ്ടായാൽ അതിനെ ശക്തമായി എതിർക്കാനും, അവളെ കഴിയുന്നത്ര കാലം വിവാഹം കഴിപ്പിക്കാതെ വീട്ടിലെ വരുമാനമാർഗ്ഗമായി നിലനിർത്താനും വത്സലയും മക്കളും രഹസ്യമായി തീരുമാനമെടുത്തു.
ഇതൊന്നും അറിയാതെ, ഹോസ്പിറ്റൽ ഗാർഡനിലെ മരത്തണലിൽ ഇരുന്ന് ഗൗതം നൽകിയ ഐസ്ക്രീം കഴിക്കുകയായിരുന്നു നിവി.
“എന്താടോ… ആലോചിച്ചിരുന്ന് ഐസ്ക്രീം മുഴുവൻ അലിഞ്ഞു പോകുമല്ലോ!” ഗൗതം അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് തറയിലിരുന്നു.
“ഡോക്ടർ… എനിക്ക് ചിലപ്പോൾ പേടി തോന്നും. ഇതൊക്കെ ഒരു സ്വപ്നം പോലെ തോന്നുന്നു,” നിവി പറഞ്ഞു.
“സ്വപ്നമല്ലടി പെണ്ണേ… ഇത് നമ്മുടെ റിയാലിറ്റിയാണ്!” ഗൗതം അവളുടെ കയ്യിലെ ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി ഒരു സ്പൂൺ കഴിച്ചു. “ഇനി നിന്നെ ഏതെങ്കിലും കുഴപ്പത്തിൽ ചാടിച്ചാൽ ഈ ഗൗതം കൃഷ്ണ കൂടെയുണ്ടാകും. ഐ പ്രോമിസ് യൂ!”
ഗൗതമിന്റെ ആ വാക്കുകൾ നൽകിയ ധൈര്യത്തിൽ നിവി പുഞ്ചിരിച്ചു. പക്ഷേ, തന്റെ വീട്ടിൽ തനിക്കെതിരെ ഉയരാൻ പോകുന്ന വമ്പൻ കൊടുങ്കാറ്റിനെക്കുറിച്ച് അവൾ അപ്പോൾ തീർത്തും അജ്ഞയായിരുന്നു.
**
ഹോസ്പിറ്റലിലെ വെളുത്ത ചുവരുകൾക്കിടയിലും നിവിയുടെയും ഗൗതമിന്റെയും പ്രണയം പതുക്കെ വിരിയുകയായിരുന്നു. എപ്പോഴും തലകുനിച്ചു നടന്ന നിവി ഇപ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കും. ആ ചിരിയുടെ കാരണം മറ്റാരുമല്ല—ഡോ. ഗൗതം കൃഷ്ണ തന്നെ!
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, ഗൈനക്കോളജി വാർഡിൽ അധികം തിരക്കില്ലാത്ത സമയം. നിവി നൈറ്റ് ഷിഫ്റ്റിലേക്ക് മാറും മുൻപ് പേഷ്യന്റ്സ് ഫയൽ റെഡിയാക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് പുറകിൽ ഒരു ചെറിയ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടത്. അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കും മുൻപേ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വീണത് മനോഹരമായ ഒരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവാണ്.
“ഡോക്ടർ… ഇതന്താ ഈ കാണിക്കുന്നത്? വാർഡിൽ ആളുകൾ ഉണ്ട്!” നിവി പെട്ടെന്ന് ചുറ്റും നോക്കി പരിഭ്രമത്തോടെ പൂ കൈയിലെടുത്തു.
“ആളുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്താ? ഡോക്ടർ നേഴ്സിന് ഫ്ലവർ കൊടുത്തു… അതിലിത്ര അത്ഭുതപ്പെടാൻ എന്തിരിക്കുന്നു സിസ്റ്റർ?” ഗൗതം കൈകൾ വെളുത്ത കോട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ തിരുകി, കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്തു വന്നു നിന്നു.
“ഇത് ഹോസ്പിറ്റലാണ് ഡോക്ടർ! ആളുകൾ കണ്ടാൽ കണ്ടത് സമാധാനം പറഞ്ഞ് ഞാൻ വലയും. ഗൗതം സാറിന് ഒന്നും പേടിക്കാനില്ലല്ലോ…” നിവി പിണക്കം നടിച്ച് റോസാപ്പൂ മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു.
“ഓഹോ! അപ്പോൾ സാറിന് പേടിയില്ല, അല്ലേ? ശരി, എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം…” ഗൗതം പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ ചെവിക്കടുത്ത് വന്നു പറഞ്ഞു: “ഇന്ന് രാത്രി പത്തു മണിക്ക് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് പോകുമ്പോൾ ടെറസ്സിൽ വരണം. വന്നില്ലെങ്കിൽ… ഞാൻ വാർഡിൽ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അങ്ങ് ഐ ലവ് യൂ പറയും! സൂക്ഷിച്ചോ…”
“അയ്യോ! ഗൗതം… വട്ടാണോ നിങ്ങൾക്ക്? വേണ്ട കേട്ടോ, ദയവുചെയ്ത് അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യല്ലേ…” നിവി പേടിയോടെ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുപോയി.
ഗൗതം അവളുടെ ആ വെപ്രാളം കണ്ടു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “അങ്ങനെ വഴിക്ക് വാ! അപ്പോൾ പത്തു മണിക്ക് ടെറസ്സിൽ. മറക്കണ്ട!” ഒരു കണ്ണ് ചിമ്മി ഗൗതം വാർഡിൽ നിന്നും വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി.
നിവി കൈയിലെ റോസാപ്പൂവിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ നെഞ്ചിൽ പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു താളം മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി പത്തു മണിയായി. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ടെറസ്സിൽ തണുത്ത കാറ്റ് അടിച്ചു വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ താഴെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നു.
നിവി ഭയത്തോടെയും അതേസമയം ആവേശത്തോടെയും സ്റ്റെയർകേസ് കയറി ടെറസ്സിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ, കൈവരിയിൽ ചാരി നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി കോഫി കുടിക്കുകയായിരുന്നു ഗൗതം.
“വന്നോ എന്റെ പേടിച്ചിത്തൊണ്ടൻ നേഴ്സ്?” ഗൗതം തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി ഞാൻ വന്നുവെന്ന്?” നിവി അത്ഭുതത്തോടെ അടുത്തെത്തി.
“നിന്റെ ഈ കൊലുസിന്റെ ശബ്ദവും, അതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അടിക്കുന്ന നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ ശബ്ദവും എനിക്ക് ഇവിടെ വരെ കേൾക്കാം നിവി…” ഗൗതം കയ്യിലിരുന്ന ചൂട് കാപ്പിയിൽ നിന്ന് ഒരു കപ്പ് അവൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.
നിവി ആ കപ്പ് വാങ്ങി പതുക്കെ കുടിച്ചു. “എന്തിനാ ഡോക്ടർ എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്? ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ…”
“പിന്നെയും ‘ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ’! നിവി, നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും പേടിക്കുന്നത്? നമ്മൾ പ്രണയിക്കുന്നത് ഒരു തെറ്റാണോ?” ഗൗതം അവളിലേക്ക് അല്പം ചേർന്നുനിന്നു.
“തെറ്റല്ല… പക്ഷേ എന്റെ അവസ്ഥ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമല്ലോ ഗൗതം. എനിക്ക് ഒരുപാട് കടമകളുണ്ട്. എന്റെ കുടുംബം…”
“അറിയാം നിവി, എനിക്കെല്ലാം അറിയാം,” ഗൗതം അവളുടെ വാക്ക് തടസ്സപ്പെടുത്തി. അവൻ അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ ഉള്ളംകയ്യിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നിന്റെ തോൾചായ്ക്കാൻ ഒരു തണലായി ഞാനുണ്ട്. നിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ തനിയെ ചുമക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
“എനിക്ക് പേടിയാണ് ഗൗതം…” നിവിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “എന്റെ വീട്ടിൽ അമ്മയും അനുജന്മാരും എന്നെ ഒരു വരുമാനമാർഗ്ഗമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. അത് എനിക്ക് അടുത്തിടെയാണ് കൂടുതൽ മനസ്സിലായത്. ഞാൻ കല്യാണം കഴിച്ചു പോയാൽ അവരെങ്ങനെ ജീവിക്കും എന്നൊരു പേടി അവർക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് എന്നെ അവർ ഇത്രപെട്ടെന്ന് ആർക്കും കൊടുക്കില്ല…”
ഗൗതം അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തലോടി. “അതുകൊണ്ടല്ലേടി പെണ്ണേ ഞാൻ പറഞ്ഞത്, നിന്റെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുമെന്ന്. നിന്റെ അനിയന്റെ പഠിത്തം കഴിയട്ടെ, അനിയത്തിക്ക് ഒരു നല്ല ഭാവി ഉണ്ടാകട്ടെ, കടങ്ങൾ വീട്ടട്ടെ… അത് വരെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും. പത്തോ ഇരുപതോ വർഷം വേണമെങ്കിലും!”
“സത്യമായിട്ടും?” നിവി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“സത്യം! പക്ഷേ… ഒരു കണ്ടീഷൻ,” ഗൗതം വീണ്ടും കളിയാക്കുന്ന മട്ടിലായി.
“എന്താ വീണ്ടും കണ്ടീഷൻ?”
“ഈ കാത്തിരിക്കുന്ന കാലമത്രയും എനിക്ക് ഡെയ്‌ലി ഒരു ഉമ്മ തരേണ്ടിവരും!” ഗൗതം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“അയ്യേ! ഡോക്ടർക്ക് വട്ടാണ്!” നിവി നാണത്തോടെ മുഖം പൊത്തി തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നോക്കി.
പക്ഷേ ഗൗതം അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് ഒരൊറ്റ വലി! നിവി വന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തട്ടി നിന്നു. ഗൗതമിന്റെ കണ്ണുകളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴം കണ്ടപ്പോൾ നിവിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അവൻ പതുക്കെ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ആർദ്രമായി ഒരു ഉമ്മ നൽകി.
“ഇത് എന്റെ അഡ്വാൻസ് ആണ് സിസ്റ്റർ നിവേദ്യ!” ഗൗതം കുസൃതിയായി പറഞ്ഞു.
നിവിയുടെ ഹൃദയം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ ചെറുതായി തട്ടി കൊണ്ട് ഓടി താഴേക്ക് പോയി. പുറകിൽ ഗൗതമിന്റെ മനോഹരമായ ചിരി മുഴങ്ങി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഹോസ്പിറ്റലിൽ പൂത്തുലഞ്ഞ ഈ പ്രണയത്തിന് പുറത്ത് നിവിയുടെ വീട്ടിൽ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ശാരദാമ്മ കൊണ്ടുവന്ന ഗൾഫുകാരന്റെ ആലോചന തള്ളിക്കളയാൻ അമ്മ വത്സലയ്ക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു. പണക്കാരനായ ആൾ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ കിട്ടുന്ന വലിയ തുകയുടെ സങ്കല്പത്തിലായിരുന്നു വത്സല. എന്നാൽ നിവി ഇതൊന്നും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അന്നൊരു ഞായറാഴ്ച. നിവിക്ക് ഡ്യൂട്ടി ഇല്ലാത്ത ദിവസമായിരുന്നു. അവൾ വീട്ടിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അനുജൻ നിധിൻ അവളുടെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയത്. ഗൗതം അയച്ച ഒരു മെസ്സേജ് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.
*’ഗുഡ് മോർണിങ് മൈ ഡിയർ നേഴ്സ്… ഇന്ന് കാണാൻ പറ്റില്ലല്ലോ, നിന്നെ ഒരുപാട് മിസ്സ് ചെയ്യുന്നു! – യൂവർ സ്വന്തം ഗൗതം’*
മെസ്സേജ് വായിച്ച നിധിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു. അവൻ വേഗത്തിൽ ഫോണുമായി അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
“അമ്മേ… ഇവിടെ വന്നു നോക്ക്! ചേച്ചി ആരോ ഡോക്ടറുമായി പ്രണയത്തിലാണ്! അതാ ഫോണിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ മെസ്സേജ് അയച്ചിരിക്കുന്നത്!”
വത്സല ഞെട്ടിപ്പോയി. “എന്താടാ നീ ഈ പറയുന്നത്?” അവർ ഫോണിലെ മെസ്സേജ് വായിച്ച് ആകെ തരിച്ചുനിന്നു.
അപ്പോഴാണ് അനിയത്തി നിത്യയും അങ്ങോട്ട് വന്നത്. “അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്… ഈയിടെയായി ചേച്ചി ഫോണും പിടിച്ച് ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. അപ്പോൾ ഇതായിരുന്നു കാര്യം!”
വത്സലയുടെ ഉള്ളിൽ ദേഷ്യത്തോടൊപ്പം വലിയൊരു ഭയവും വന്നു. ‘ഡോക്ടറോ? വലിയ പണക്കാരൻ ആയിരിക്കും. അവൻ നിവിയെ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ പിന്നെ ഇവൾ ഞങ്ങൾക്ക് പൈസ തരില്ല. ഇവളുടെ ജോലിയും പണവും കിട്ടാതായാൽ നമ്മുടെ അവസ്ഥ എന്താകും?’
നിവി അലക്കൽ കഴിഞ്ഞ് കൈകൾ തുടച്ച് അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ കണ്ടത് ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കുന്ന അമ്മയെയും സഹോദരങ്ങളെയുമാണ്.
“എന്താ അമ്മേ… എന്താ എല്ലാവരും ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?” നിവി സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
വത്സല ഫോൺ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു തന്നു. “എന്താടീ ഇത്? ആരാ ഈ ഗൗതം? നീ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി കോപ്രായം കാണിക്കുകയാണോ?”
നിവി ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. ഗൗതമിന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ടതും അവളുടെ മുഖം വിളറി. “അമ്മേ… അത്…”
“എന്താടി ‘അത്’? നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രേമിക്കാൻ പ്രായമായോ?” വത്സല കലി തുള്ളി. “വീട്ടിൽ കഞ്ഞി കുടിക്കാൻ വകയില്ല, അച്ഛൻ മരിച്ച കടം തലയ്ക്കു മുകളിൽ നിൽക്കുന്നു, അനിയന്മാരുടെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല… അപ്പോഴാണ് മാഡത്തിന് പ്രേമം! ഈ കുടുംബത്തിന്റെ അവസ്ഥ നീ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോടി സ്വാർത്ഥേ?”
“അമ്മേ… ഞാൻ സ്വാർത്ഥയല്ല!” നിവിയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞു. “ഞാൻ നിങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകില്ല അമ്മേ. ഗൗതം വളരെ നല്ലൊരാളാണ്. എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ അവസ്ഥയും പുള്ളിക്കറിയാം. നമ്മുടെ കടങ്ങൾ വീട്ടാനും അനിയന്മാരെ പഠിപ്പിക്കാനും പുള്ളി കാത്തുനിൽക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…”
“അതൊക്കെ ആണും പെണ്ണും സംസാരിക്കുമ്പോൾ പറയുന്ന വെറും വർത്തമാനമാണ് ഡി!” നിധിൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു. “ഒരു ഡോക്ടർ നമ്മുടെ ഈ ദരിദ്ര കുടുംബത്തിലെ പെണ്ണിനെ കല്യാണം കഴിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വട്ടൊന്നുമില്ല. നീ കെട്ടിപ്പോയാൽ ഞങ്ങളുടെ പഠിത്തം മുടങ്ങും. ഞങ്ങൾക്ക് അതിന് താല്പര്യമില്ല!”
“അതെ നിവി,” വത്സല ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നീയിപ്പോൾ യാതൊരു കല്യാണവും കഴിക്കുന്നില്ല. അടുത്ത അഞ്ചു വർഷത്തേക്ക് നീ ജോലി ചെയ്ത് ഈ വീടിന്റെ കടം വീട്ടണം. അത് കഴിഞ്ഞേ നിനക്കൊരു ജീവിതമുള്ളൂ. ഈ ഡോക്ടറുമായുള്ള ബന്ധം നീ ഇപ്പോൾ തന്നെ അവസാനിപ്പിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ നിന്റെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വന്നു ബഹളമുണ്ടാക്കും!”
“അമ്മേ… ദയവുചെയ്ത് എന്നോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുത്…” നിവി അമ്മയുടെ കാലിൽ വീണു കരഞ്ഞു. “ഞാൻ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടാണ് ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്. അവൻ എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട് അമ്മേ…”
“ഒന്നും കേൾക്കണ്ട! ഫോൺ ഇങ്ങു താ!” വത്സല അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫോൺ പിടിച്ചുവെച്ചു. “ഇനി ഈ ഫോൺ നിന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടാകില്ല. ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോവുക, തിരികെ വരുക. അത്രയേ നിനക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ളൂ.”
നിവി മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. സ്വന്തം അമ്മയും അനിയന്മാരും തന്നെ ഒരു പണമുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രമായി മാത്രം കാണുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവളുടെ ഹൃദയം തകർത്തു കളഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിയ നിവി ആകെ തളർന്നിരുന്നു. കണ്ണിനു താഴെ കറുത്ത പാടുകൾ, വാടിയ മുഖം.
ഗൗതം വാർഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ നിവിയുടെ അവസ്ഥ കണ്ടു. അവൾ അവനെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ റൗണ്ട്സ് കഴിഞ്ഞ് അവളോട് സംസാരിക്കാൻ ആഞ്ഞു, പക്ഷേ നിവി വേഗത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
സഹികെട്ട് ഗൗതം അവളെ കാണാൻ ഡോക്ടേഴ്സ് റൂമിലേക്ക് വിളപ്പിച്ചു.
“നിവി… അകത്തേക്ക് വരൂ,” ഗൗതം ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
നിവി തലതാഴ്ത്തി അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചു.
“എന്താ പ്രശ്നം നിവി? രാവിലെ മുതൽ നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുകയാണല്ലോ? ഇന്നലെ ഞാൻ അയച്ച മെസ്സേജിന് മറുപടിയും ഇല്ലായിരുന്നു,” ഗൗതം ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.
നിവിക്ക് ഒടുവിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“ഗൗതം… നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇവിടെവെച്ച് അവസാനിപ്പിക്കണം,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ഗൗതം ഞെട്ടിപ്പോയി. “നിവി… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? എന്താ ഉണ്ടായത്?”
“വീട്ടിൽ അമ്മയും അനിയന്മാരും മെസ്സേജ് കണ്ടു. അവർക്ക് ഈ ബന്ധം ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല,” നിവി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ അവരുടെ വരുമാനം നിലച്ചുപോകും എന്ന് അവർ ഭയക്കുന്നു. എന്നെ അവർക്ക് ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല. എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തെ തള്ളപ്പറയാൻ പറ്റില്ല ഗൗതം…”
ഗൗതം അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു. “നിവി… ശാന്തയാകൂ. ഞാൻ നിന്നോട് എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നെ കല്യാണം കഴിക്കണം എന്ന്? ഞാൻ നിന്നോട് കാത്തുനിൽക്കാം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?”
“പക്ഷേ അവർക്ക് അത് മനസ്സിലാകില്ല ഗൗതം! അവർ എന്നെ ഒരു പണമുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാകാൻ അവർ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല,” നിവി ദയനീയമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “നിങ്ങൾ എന്നെക്കാൾ നല്ലൊരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടെത്തണം. എന്റെ കൂടെ വന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് സങ്കടം മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ…”
ഗൗതം ഒരു നിമിഷം ശാന്തനായി നിന്നു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണീർ പതുക്കെ തുടച്ചു കൊടുത്തു.
“നിവി… നീ എന്നെ അത്രയും ചെറുതായിട്ടാണോ കണ്ടത്?” ഗൗതം പതുക്കെ ചോദിച്ചു. “നിന്റെ കുടുംബം നിന്നെ ഒരു പണമുണ്ടാക്കുന്ന യന്ത്രമായി കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ… ഞാൻ നിന്നെ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്.”
അവൻ അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“നിന്റെ അമ്മയും അനിയന്മാരും ഭയക്കുന്നത് നിന്റെ സാമ്പത്തിക സഹായം നിൽക്കും എന്നാണ്, അല്ലേ? ശരി, അതിന് എന്റെ കയ്യിൽ പരിഹാരമുണ്ട്. പക്ഷേ ഒന്നു ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറയാം… നിവേദ്യ എന്ന പെൺകുട്ടി ഈ ഗൗതം കൃഷ്ണന്റെ മാത്രമാണ്. നിന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഞാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ല!”
“ഗൗതം… നിങ്ങൾ എന്താ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?” നിവി പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ ഈ ഡോക്ടർ സാർ നോക്കിക്കോളാം സിസ്റ്റർ!” ഗൗതം ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. “നീ ഇപ്പോൾ പോയി നിന്റെ ജോലി ചെയ്യ്. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തോളാം.”
ഗൗതമിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട ആ പ്ലാനിംഗും തന്റേടവും നിവിയിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷ നൽകി. എങ്കിലും, വീട്ടിലെ അമ്മയുടെയും സഹോദരങ്ങളുടെയും പിടിവാശിയെ മറികടക്കാൻ ഗൗതമിന് കഴിയുമോ എന്ന ഭയം അവളുടെ മനസ്സിൽ ബാക്കിയായിരുന്നു.

വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം ദിവസങ്ങൾ ചെല്ലുന്തോറും കൂടുതൽ വഷളായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അമ്മ വത്സലയുടെ സംശയക്കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും നിവിക്ക് മേലുണ്ടായിരുന്നു. ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് അല്പം വൈകി വന്നാൽ പോലും ചോദ്യം ചെയ്യലുകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കാര്യങ്ങൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഗൗതം നിവിയെ ഒട്ടും തളരാൻ അനുവദിച്ചില്ല. എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുവെട്ടിച്ച് അവൻ അവൾക്ക് കൊടുത്ത ചെറിയ പ്രണയ നിമിഷങ്ങളും തമാശകളും അവളുടെ മനസ്സിലെ വിഷമങ്ങളെല്ലാം മാറ്റിവെക്കാൻ സഹായിച്ചു.
അന്നൊരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, വാർഡിലെ ഫയലുകൾ ഒത്തുനോക്കുകയായിരുന്ന നിവിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഗൗതം മെല്ലെ നടന്നെത്തി. കഴുത്തിലെ സ്റ്റെതസ്കോപ്പ് പതുക്കെ തിരിച്ചുപിടിച്ച്, അവൻ ഒരു ഗൗരവക്കാരനായ ഡോക്ടറുടെ ഭാവമിട്ടു.
“സിസ്റ്റർ നിവേദ്യ…”
“എന്താ ഡോക്ടർ?” നിവി ചുറ്റും നോക്കി ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു എമർജൻസി ചെക്കപ്പ് നടത്തണം. വളരെ സീരിയസ് പേഷ്യന്റാണ്.”
“ആരാ ഡോക്ടർ? ഏത് ബെഡിലാണ്?” നിവി പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഫയൽ എടുത്തു.
“ദാ ഈ നിൽക്കുന്ന നേഴ്സ് തന്നെയാ പേഷ്യന്റ്!” ഗൗതം ചിരിയടക്കി പറഞ്ഞു. “രോഗ ലക്ഷണങ്ങൾ: കണ്ണിനു താഴെ കറുപ്പ്, ചുണ്ടിൽ ചിരിയില്ല, എപ്പോഴും വെറുതെ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നു. ഡയഗ്നോസിസ്: ഗൗതം കൃഷ്ണയോടുള്ള കടുത്ത പ്രണയം! ഇതിനുള്ള മരുന്ന് എന്റെ കയ്യിലുണ്ട്.”
ഗൗതം കോട്ടിന്റെ ഉള്ളിലെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ഡാർക്ക് ചോക്ലേറ്റ് എടുത്ത് അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു.
“ഗൗതം… നിങ്ങൾക്കിത് എന്താ വട്ടാണോ? വാർഡിൽ ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്താ വിചാരിക്കുക?” നിവി ചോക്ലേറ്റ് വേഗത്തിൽ പോക്കറ്റിലാക്കി നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ആര് എന്തു വിചാരിച്ചാൽ എനിക്കെന്താ സിസ്റ്റർ? എന്റെ പേഷ്യന്റിനെ പരിചരിക്കേണ്ടത് എന്റെ ഡ്യൂട്ടിയല്ലേ?” ഗൗതം കണ്ണുചിമ്മി. “പിന്നെ ഒരു കാര്യം… നിന്റെ വീട്ടിലെ ‘വില്ലൻ ടീംസിന്റെ’ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.”
“എന്ത് പ്ലാൻ?” നിവി ആകാംക്ഷയോടെ അവനെ നോക്കി.
“അതൊക്കെ വഴിയേ പറയാം. തൽക്കാലം ഈ ചോക്ലേറ്റ് കഴിച്ച് ആ മുഖത്തൊരു പുഞ്ചിരി വരുത്ത്. ലൈക്ക് ദിസ്…” ഗൗതം തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് സ്വന്തം വായയുടെ ഇരുവശവും വിടർത്തി മനോഹരമായി ചിരിച്ചു കാണിച്ചു.
നിവിക്ക് അവന്റെ ആ കുസൃതി കണ്ടു ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുപോയി. ആ ചിരി കാണാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു ഗൗതം ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ടത്.
അന്നു വൈകുന്നേരം, ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങാൻ നേരത്താണ് ഗൗതം നിവിയോട് കാറിൽ കയറാൻ പറഞ്ഞത്. ആദ്യം മടിച്ചെങ്കിലും ഗൗതമിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൾ കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ ഇരുന്നു.
കാർ ശാന്തമായി കൊച്ചി നഗരത്തിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ഗൗതം… നമ്മൾ എങ്ങോട്ടാ പോകുന്നത്? വീട്ടിൽ വൈകിയാൽ അമ്മ വലിയ വഴക്കുണ്ടാക്കും,” നിവി ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“പേടിക്കണ്ടടി പെണ്ണേ… നിന്നെ ഞാൻ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിൽ എത്തിക്കും. അതിനു മുൻപ് എനിക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ നിന്നോട് സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” ഗൗതം കാർ ഒരു കടലോരത്തോട് ചേർന്ന് നിർത്തി.
പുറത്ത് കടൽക്കാറ്റ് തണുപ്പോടെ അടിച്ചു വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നിവി… നിന്റെ അമ്മയുടെയും അനിയന്റെയും പേടി എന്താണെന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലായി,” ഗൗതം അവളുടെ വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നു. “നീ കല്യാണം കഴിച്ചാൽ വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക വരുമാനം നിലയ്ക്കും. അതുകൊണ്ട് നിന്നെ മറ്റൊരു പണക്കാരന് വിറ്റ് അവർക്ക് അതിൽ നിന്ന് നേട്ടമുണ്ടാക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെക്കൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യിക്കണം. അതാണല്ലോ അവരുടെ ലക്ഷ്യം?”
നിവി ദുഃഖത്തോടെ തലയാട്ടി. “അതെ ഗൗതം… സ്വന്തം അമ്മയും സഹോദരങ്ങളും ആണെന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നാണം തോന്നുന്നു.”
“നീ വിഷമിക്കണ്ട. മനുഷ്യർ പലപ്പോഴും സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ വരുമ്പോൾ സ്വാർത്ഥരായി മാറും,” ഗൗതം അവളോട് ചേർന്നുനിന്നു. “പക്ഷേ ഇതിന് എന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പരിഹാരമുണ്ട്. നിന്റെ അനിയൻ നിധിന് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ കമ്പനിയിൽ ഒരു പാർട്ട് ടൈം ജോലി ഞാൻ ശരിയാക്കി കൊടുക്കാം. അവൻ സ്വന്തമായി സമ്പാദിക്കാൻ തുടങ്ങട്ടെ.”
“ഗൗതം… നിങ്ങൾ എന്തിനാ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യുന്നത്? ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് ആരാണ്?” നിവി വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു.
ഗൗതം അവളുടെ കൈകൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“നീ എന്റെ ജീവനാണ് നിവി! നിന്റെ ഓരോ തുള്ളി കണ്ണീരും എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് വീഴുന്നത്. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ബാധ്യതകൾ തീർക്കാൻ എനിക്ക് പണം കൊടുക്കാം. പക്ഷേ അത് നിന്റെ അമ്മയെയോ അനിയനെയോ മടിയന്മാരാക്കും. പകരം, അവരെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രാപ്തരാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. അതിന് എനിക്ക് കുറച്ചു സമയം വേണം.”
“പക്ഷേ അമ്മ സമ്മതിക്കുമോ? അമ്മ ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് ആലോചനകൾ നോക്കുന്നുണ്ട്…”
“അതിനല്ലേ ഈ ഡോക്ടർ സാർ ഇവിടെയുള്ളത്!” ഗൗതം അവളുടെ മൂക്കിൽ പതുക്കെ തട്ടി. “നീ വീട്ടിൽ ചെന്ന് തൽക്കാലം മിണ്ടാതിരിക്കുക. അമ്മ പറയുന്നതിനെയൊന്നും എതിർക്കണ്ട. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തോളാം.”
“ഗൗതം… എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു. അമ്മ പെട്ടെന്ന് ഏതെങ്കിലും കല്യാണം ഉറപ്പിച്ചാൽ?”
“ഉറപ്പിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കണ്ടേടി പേടിത്തൊണ്ടീ?” ഗൗതം ചിരിച്ചു. “ഈ ഗൗതമിന്റെ പെണ്ണിനെ കൊണ്ടുപോകാൻ ഏതെങ്കിലും ഗൾഫുകാരൻ വന്നാൽ അവൻ പിന്നെ തിരിച്ച് ഗൾഫിലേക്ക് പോകില്ല, നേരെ എന്റെ വാർഡിലെ ഐ.സി.യുവിലേക്ക് പോകും! കേട്ടോടി നേഴ്സമ്മേ…”
ഗൗതമിന്റെ ആ ഡയലോഗ് കേട്ട് നിവി അറിയാതെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുപോയി. അവന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് വലിയൊരു സുരക്ഷിതത്വം നൽകി.
എന്നാൽ, കാര്യങ്ങൾ ഗൗതം വിചാരിച്ചതിലും വേഗത്തിലാണ് വശളായത്.
അടുത്ത ദിവസം വീട്ടിൽ എത്തിയ നിവിയെ കാത്തിരുന്നത് വത്സലയുടെ കടുത്ത തീരുമാനമായിരുന്നു.
“നിവി… ശാരദ പറഞ്ഞ ആ ഗൾഫുകാരൻ പയ്യന്റെ വീട്ടുകാർ നാളെ നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്. നീ നാളെ അവധി എടുക്കണം,” വത്സല കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.
നിവി ഞെട്ടിപ്പോയി. “അമ്മേ! ഞാൻ ഇന്നലെ പറഞ്ഞതല്ലേ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കല്യാണം വേണ്ട എന്ന്? എന്തിനാ എന്നെ നിർബന്ധിക്കുന്നത്?”
“നിന്റെ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചതല്ല ഞാൻ!” വത്സല ഒച്ചവെച്ചു. “പയ്യന്റെ വീട്ടുകാർക്ക് നിന്നെ ബോധിച്ചാൽ അടുത്ത മാസം തന്നെ കല്യാണം നടത്തും. അവൻ നിനക്ക് വലിയൊരു തുക കടം വീട്ടാൻ തരാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആ പണം കൊണ്ട് നിധിന്റെയും നിത്യയുടെയും കാര്യങ്ങൾ നടക്കും.”
“അമ്മേ… എന്നെ വിൽക്കുകയാണോ നിങ്ങൾ?” നിവി പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “എന്റെ ജീവിതം വെച്ച് കളിക്കരുത്! ഞാൻ ആരെയും കാണാൻ നിൽക്കില്ല!”
“എടീ…” വത്സല അവളുടെ കരണത്തടിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അങ്ങോട്ട് വന്ന അനിയൻ നിധിനും ചേച്ചിക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞു. “ചേച്ചി കൂടുതലൊന്നും പറയണ്ട! അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മതി. നിന്റെ ആ ഡോക്ടറുടെ കൂടെ പോയി ഞങ്ങളെ അനാഥരാക്കാൻ ഞ സമ്മതിക്കില്ല!”
നിവി കവിളിൽ കൈവെച്ച് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറിയിലേക്ക് ഓടി. അവൾക്ക് ലോകം മുഴുവൻ ഇരുണ്ടുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി. അവൾ വേഗത്തിൽ ഫോണെടുത്ത് വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ ഗൗതമിന് മെസ്സേജ് അയച്ചു.
*’ഗൗതം… നാളെ എന്നെ കാണാൻ ആളുകൾ വരുന്നുണ്ട്. അമ്മ എന്റെ കല്യാണം ഉറപ്പിക്കാൻ പോകുകയാണ്. എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല…’*
മെസ്സേജ് അയച്ച നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ഗൗതമിന്റെ കോൾ വന്നു.
“നിവി! കരയരുത്!” ഗൗതമിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അപാരമായ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നു. “നീ ഒരു വിഡ്ഢിത്തവും കാണിക്കരുത്. കേട്ടല്ലോ?”
“ഗൗതം… എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ല. അമ്മ എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കും…”
“ഒരു കല്യാണവും നടക്കില്ല നിവി. നാളെ അവർ വരുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ ഉണ്ടാകും. നീ ശാന്തയായി ഇരിക്ക്,” ഗൗതം പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് വരുമെന്നോ? അയ്യോ ഗൗതം… അമ്മയും അനിയനും നിങ്ങളെ അപമാനിക്കും. വേണ്ട…”
“എന്നെ അപമാനിക്കാൻ മാത്രം അവരായിട്ടില്ല നിവി,” ഗൗതമിന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവമുള്ളതായി. “ഇത്രയും കാലം ഞാൻ പ്രണയിച്ച ഗൗതം കൃഷ്ണനെ മാത്രമാണ് നീ കണ്ടത്. ഇനി നിനക്ക് വേണ്ടിയും നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയും പോരാടുന്ന ഗൗതമിനെ നീ കാണും. നാളെ രാവിലെ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകും!”
കോൾ കട്ടായി.
നിവി നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നാളെ എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നോർത്ത് അവളുടെ ഹൃദയം പടപടാ ഇടിച്ചു.
ഗൗതം പറഞ്ഞതുപോലെ നാളെ എന്തെങ്കിലും അത്ഭുതം നടക്കുമോ? അതോ അവളുടെ പ്രണയം അവിടെ അവസാനിക്കുമോ?

അന്ന് വെളുപ്പാൻകാലം മുതൽ നിവിയുടെ വീട്ടിൽ വലിയ തയ്യാറെടുപ്പുകളായിരുന്നു. പെണ്ണുകാണാൻ വരുന്ന ഗൾഫുകാരൻ നാസറും കുടുംബവും വലിയ സമ്പന്നരാണെന്ന് ശാരദാമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
നിവിയുടെ മനസ്സ് നിറയെ ഭയമായിരുന്നു. മുറിയിൽ അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന അവൾ ഇടയ്ക്കിടെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കി. ഗൗതം ഇന്നലെ രാത്രി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ—*”നാളെ രാവിലെ ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഉണ്ടാകും”*—അവളുടെ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷയുടെയും ഒപ്പം വലിയൊരു ആശങ്കയുടെയും അലയടികൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അമ്മയോടും അനുജനോടും ഗൗതം എങ്ങനെ നേർക്കുനേർ നിൽക്കും?
രാവിലെ പത്തുമണിയോടെ നാസറും കുടുംബവും വീട്ടിലെത്തി. ഗൾഫിൽ വലിയ ബിസിനസ്സ് നടത്തുന്ന ആളാണ് നാസർ. പ്രായം മുപ്പത്തിയഞ്ചിൽ കൂടുതലുണ്ട്.
“ഞങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ നിബന്ധനകളൊന്നുമില്ല വത്സലേ…” നാസറിന്റെ ബാപ്പ ഉമ്മർ മാപ്പിള പറഞ്ഞു. “പെണ്ണിന് ജോലി ഉണ്ടല്ലോ, അതാണ് ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം. കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും അവൾ ജോലിക്ക് പോകട്ടെ. പക്ഷേ, അവളുടെ ശമ്പളം മുഴുവൻ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവരും. പിന്നെ, ഈ കടത്തിന്റെ കാര്യം… അതിൽ കുറച്ചൊക്കെ നാസർ നോക്കിക്കോളും.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ വത്സലയുടെയും നിധിന്റെയും മുഖം അല്പം മങ്ങി. അവർ കരുതിയത് പോലെ വലിയൊരു തുക മുൻകൂറായി കൈയ്യിൽ തരാൻ അവർ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഈ ബന്ധം നടന്നാൽ നിവിയെ പൂർണ്ണമായും ഒ ഒഴിവാക്കാം എന്ന ചിന്തയിൽ വത്സല അത് സമ്മതിക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.
“എന്നാൽ പെണ്ണിനെ ഒന്ന് വിളിക്കൂ വത്സലേ…” ശാരദാമ്മ പറഞ്ഞു.
വത്സല നിവിയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ മുട്ടി. “നിവി… ഇറങ്ങി വാടി. പയ്യനും വീട്ടുകാരും വന്നിട്ടുണ്ട്.”
കണ്ണീർ തുടച്ച്, വസ്ത്രങ്ങൾ ഒതുക്കി നിവി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു തുള്ളി ജീവനില്ലായിരുന്നു. അവൾ ചായക്കപ്പുമായി ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.
അപ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു കറുത്ത ആഡംബര കാർ വന്നു നിന്നത്. കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് ഇറങ്ങിയത് തികച്ചും ഗൗരവക്കാരനായ, അതേസമയം തികഞ്ഞ വ്യക്തിത്വമുള്ള ഡോ. ഗൗതം കൃഷ്ണയായിരുന്നു!
പോക്കറ്റിൽ കൈകൾ തിരുകി, തന്റേടത്തോടെ അവൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറിവന്നു.
ഹാളിൽ ഇരുന്ന എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ ആ അപരിചിതനെ നോക്കി. നിവിയുടെ കയ്യിലെ ചായക്കപ്പ് അറിയാതെ വിറച്ചു.
“ആരാ താൻ? എന്താ ഈ സമയത്ത് ഇവിടെ?” വത്സല ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ഞാൻ ഡോക്ടർ ഗൗതം കൃഷ്ണ. ‘മെഡ് ലൈഫ്’ ഹോസ്പിറ്റലിലെ കാർഡിയോളജിസ്റ്റ് കം ഗൈനക് സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ്,” ഗൗതം വത്സലയെയും അവിടെയിരുന്ന നാസറിനെയും ശാന്തമായി നോക്കി.
“ഡോക്ടറോ? ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡോക്ടർ ഇവിടെ എന്തിനാ വന്നത്? ഇത് നിവിയുടെ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങാണ്, താൻ ഇറങ്ങിപ്പോകൂ!” നിധിൻ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഗൗതം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. “പതിയെ പൈതലേ… ബഹളം വെക്കാൻ നിന്നാൽ ശബ്ദം പോകും! ഞാൻ വന്നത് നേഴ്സ് നിവേദ്യയുടെ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങ് കാണാനല്ല, അത് നിർത്താനാണ്!”
ഹാളിൽ വലിയൊരു ശാന്തത പരന്നു. നാസറും കുടുംബവും ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“എന്താ താൻ ഈ പറയുന്നത്?” നാസർ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ പറയുന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ് മിസ്റ്റർ നാസർ,” ഗൗതം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. “നിവേദ്യ എന്നെയാണ് പ്രണയിക്കുന്നത്. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്. ആ സ്ഥിതിക്ക് ഇല്ലാത്ത പണത്തിന്റെ പളപളപ്പ് കാട്ടി ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം വിലയ്ക്കു വാങ്ങാൻ താൻ നോക്കണ്ട.”
“എടീ…!” വത്സല നിവിയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. “ഇയാളെ നീയാണോ വിളിപ്പിച്ചത്? ഞങ്ങളെ നാണം കെടുത്താൻ ആണോടി നിന്റെ പ്ലാൻ?”
“അമ്മേ… ഞാൻ വിളിപ്പിച്ചതല്ല…” നിവി വിതുമ്പി.
“ഇവളെ പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ല അമ്മേ,” ഗൗതം വത്സലയുടെ മുന്നിൽ ഒരു തടസ്സമായി നിന്നു. “നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം സാമ്പത്തികമാണ്, അല്ലേ? നിവി കല്യാണം കഴിച്ചു പോയാൽ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ വരുമാനം നിലയ്ക്കും. അതുകൊണ്ടല്ലേ നിങ്ങൾ ഇവളെ ഈ പ്രായം കൂടിയ ആൾക്ക് കെട്ടിച്ചുകൊടുക്കാൻ നോക്കുന്നത്?”
“അതിന് തനിക്കെന്താടോ?” നിധിൻ ഇടയിൽ കയറി. “ഞങ്ങളുടെ വീട്ടു കാര്യങ്ങളിൽ തലയിടാൻ തനിക്ക് എന്ത് അവകാശമുണ്ട്?”
“അവകാശമുണ്ട് നിധിൻ!” ഗൗതം ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ ചേച്ചിയെ ഞാൻ എന്റെ ജീവനായിട്ടാണ് കാണുന്നത്. അത് തന്നെയാണ് എന്റെ അവകാശം. പിന്നെ… നിന്റെ കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം.”
ഗൗതം പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു കവർ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു.
“നിധിൻ… നിന്റെ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോഴ്സിന്റെ അവസാന വർഷ ഫീസും, നിത്യയുടെ പഠിത്തച്ചെലവും, നിങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ബാങ്ക് ലോൺ അടച്ചുതീർക്കാനുള്ള തുകയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഒരു ചെക്ക് ഇതിലുണ്ട്. ഇത് എന്റെ വകയല്ല… ഒരു വായ്പയായിട്ടാണ് തരുത്.”
എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ ഗൗതമിനെ നോക്കി.
“നിധിന് അടുത്ത മാസം മുതൽ കൊച്ചിയിലെ പ്രമുഖമായ ഒരു ടെക് പാർക്കിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി ശരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തമായി സമ്പാദിച്ച് ഈ തുക എനിക്ക് തിരികെ തരാം. അതുവരെ നിന്റെ ചേച്ചിയുടെ ശമ്പളത്തിൽ നിന്ന് നിനക്ക് ഒരു പൈസയും കിട്ടില്ല!”
ഗൗതം നാസറിന്റെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു. “പിന്നെ മിസ്റ്റർ നാസർ… പെണ്ണിന്റെ ശമ്പളം വാങ്ങി ജീവിക്കാൻ നോക്കുന്ന തനിക്ക് ഇതിലും നല്ല ബന്ധങ്ങൾ വേറെ കിട്ടും. ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത് നിങ്ങളുടെ ആരോഗ്യത്തിന് നല്ലതല്ല. ദയവുചെയ്ത് ഇറങ്ങാം!”
നാസറും കുടുംബവും അപമാനിതരായി അവിടെനിന്ന് വേഗത്തിൽ ഇറങ്ങിപ്പോയി. ശാരദാമ്മയും പിന്നാലെ വലിഞ്ഞു.
ഹാളിൽ ഗൗതമും വത്സലയും മക്കളും നിവിയും മാത്രം ബാക്കിയായി.
“താൻ വിചാരിച്ചത് പോലെ ഈ പണം തന്ന് ഞങ്ങളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കാം എന്ന് കരുതേണ്ട ഡോക്ടറേ!” വത്സല കലി തുള്ളി. “ഞങ്ങൾക്ക് നിങ്ങളുടെ പണം വേണ്ട! എന്റെ മകളെ ഞാൻ തനിക്ക് തരില്ല!”
“എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ സമ്മതം ഇപ്പോൾ വേണ്ട അമ്മേ,” ഗൗതം ശാന്തനായി പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒന്നു ഞാൻ പറയാം… നിവി ഇല്ലാതെ ഈ ഗൗതമിന് ഒരു ജീവിതമില്ല. അവൾ എന്റെ കൂടെ വരുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ, ആത്മാർത്ഥമായ സന്തോഷത്തോടെ മാത്രം വരും. അത് വരെ ഞാൻ കാത്തിരിക്കും!”
ഗൗതം നിവിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. അവളുടെ കവിളിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച കണ്ണീർത്തുള്ളി അവൻ പതുക്കെ തുടച്ചു കൊടുത്തു.
“പേടിക്കണ്ടടി പെണ്ണേ… നിന്റെ ഈ കണ്ണീരൊക്കെ ഞാൻ മാറ്റിത്തരും. ഈ ഡോക്ടർ സാർ പറഞ്ഞാൽ പറഞ്ഞതാണ്!” അവൻ അവൾക്ക് മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ശബ്ദത്തിൽ കുസൃതിയായി പറഞ്ഞു.
നിവി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ടത് പ്രണയം മാത്രമല്ല, ഒരു ആണിന്റെ ധീരമായ കാവൽ കൂടിയായിരുന്നു.
ഗൗതം തിരിഞ്ഞു നടന്നു. അവൻ പുറത്തുപോയി കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു പോകുന്നതുവരെ നിവി അവിടെത്തന്നെ തറഞ്ഞു നിന്നു.
അന്നു രാത്രി വീട്ടിൽ വലിയ യുദ്ധം തന്നെ നടന്നു. അമ്മ വത്സല നിവിയോട് സംസാരിച്ചതേയില്ല. നിധിൻ ദേഷ്യം കൊണ്ട് മുറിയിൽ അടച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ, അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കാര്യങ്ങൾ പതുക്കെ മാറാൻ തുടങ്ങി.
ഗൗതം കൊടുത്ത ഓഫർ ലെറ്റർ നിധിന്റെ ഇമെയിലിൽ എത്തി. കൊച്ചിയിലെ മുൻനിര ഐ.ടി കമ്പനിയിലെ ഒരു പാർട്ട് ടൈം ജോലിയുടെ ഓർഡർ ആയിരുന്നു അത്. അതും അവൻ പഠിക്കുന്ന വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒന്ന്. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാനും നല്ലൊരു തുക സമ്പാദിക്കാനുമുള്ള വലിയൊരു അവസരമാണ് അവൻ്റെ മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെട്ടത്.
തുടക്കത്തിൽ നിധിൻ അത് നിരസിക്കാൻ നോക്കിയെങ്കിലും, ഗൗതമിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ കമ്പനി മാനേജർ അവനെ നേരിട്ട് വിളിച്ച് സംസാരിച്ചു.
“നിന്റെ പ്രതിഭ കണ്ടിട്ടാണ് ഈ ജോലി തരുന്നത് നിധിൻ. ഇതിൽ ആരുടെയും ദാനമില്ല. നിന്റെ അദ്ധ്വാനത്തിന് മാത്രമാണ് പ്രതിഫലം.”
ആ വാക്കുകൾ നിധിന്റെ ചിന്തകളെ മാറ്റിമറിച്ചു. അവൻ പതുക്കെ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി…
നിധിൻ സ്വന്തമായി സമ്പാദിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ കുടുംബത്തിലെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അവൻ സ്വന്തം ചിലവുകൾ നോക്കാൻ പ്രാപ്തനായി. ആ മാറ്റം വത്സലയുടെ മനസ്സിലെ ഭയത്തെയും കുറച്ചു.
ഹോസ്പിറ്റലിൽ ഗൗതമും നിവിയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം മുൻപത്തേക്കാൾ ശക്തമായി. വാർഡിലെ ഇടനാഴികളിൽ വെച്ച് കാണുമ്പോൾ അവൻ കാണിക്കുന്ന കുസൃതികളും, അവൾക്ക് കൊണ്ടുകൊടുക്കുന്ന ചെറിയ സമ്മാനങ്ങളും നിവിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളായി മാറി.
“എന്താടോ… ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ചിന്തകളാണോ മനസ്സിൽ?” ഒരു ദിവസം ഈവനിംഗ് ഷിഫ്റ്റിനിടെ ഗൗതം നിവിയുടെ അടുത്തു വന്ന് ചോദിച്ചു.
“ഏയ്… അതൊന്നുമില്ല ഡോക്ടർ,” നിവി പുഞ്ചിരിച്ചു. “എന്റെ അനിയൻ ഇപ്പോൾ കുറെ മാറിയിട്ടുണ്ട്. അവന് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി. ഒക്കെ നിങ്ങളുടെ ഒരൊറ്റ പ്ലാൻ കൊണ്ടല്ലേ…”
“അപ്പോൾ ഈ ഡോക്ടർ സാറിന് ഒരു ഗിഫ്റ്റ് പോലും തരാൻ തോന്നുണ്ടോ സിസ്റ്റർക്ക്?” ഗൗതം കൈകൾ കെട്ടി ചോദിച്ചു.
“എന്ത് ഗിഫ്റ്റ് വേണം ഡോക്ടർക്ക്?”
“വേറൊന്നും വേണ്ട… ഈ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് ആ സ്പെഷ്യൽ ഉമ്മ തരണം!” ഗൗതം കുസൃതി ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ! അതിനൊക്കെ ഇനിയും സമയമുണ്ട് സാറേ…” നിവി നാണത്തോടെ ഓടിപ്പോയി.
ഗൗതം അവളുടെ ആ ഓട്ടം നോക്കി മനോഹരമായി ചിരിച്ചു.
എന്നാൽ, എല്ലാം ശരിയാകുന്നു എന്ന് കരുതിയ നിമിഷത്തിലാണ് വിധി വീണ്ടും അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു വില്ലനായി എത്തിയത്.
വത്സലയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് കടുത്ത നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെടുകയും അവരെ ബോധരഹിതയായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു!
ഗൗതം ജോലി ചെയ്യുന്ന അതേ ‘മെഡ് ലൈഫ്’ ഹോസ്പിറ്റലിലെ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിലേക്ക് (ICU) വത്സലയെ മാറ്റുമ്പോൾ, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന നിവിയെയും ഭയന്നുവിറയ്ക്കുന്ന നിധിനെയുമാണ് കണ്ടത്.
അമ്മയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ഈ പ്രതിസന്ധിയിൽ ഗൗതം എങ്ങനെ അവരുടെ രക്ഷകനാകും? വത്സലയുടെ മനസ്സ് ഒടുവിൽ മാറുമോ?

ഐ.സി.യുവിന്റെ കട്ടിശ്ശീലകൾക്കപ്പുറത്ത് അമ്മ ജീവനായി മല്ലടിക്കുമ്പോൾ, പുറത്തെ തണുത്ത ഇടനാഴിയിൽ കത്തു തീയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു നിവിയും നിധിനും നിത്യയും.
നിവിയുടെ കണ്ണീരു തോരുന്നില്ലായിരുന്നു. എല്ലാ നിമിഷവും തന്നെ വെറുത്ത, തനിക്കെതിരെ നിന്ന അമ്മയാണെങ്കിലും, സ്വന്തം അമ്മയുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ലോകം നിലയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. നിധിൻ ബെഞ്ചിലിരുന്ന് കൈകൾ തലയിൽ വെച്ച് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങിയ ശേഷമാണ് അമ്മ തങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി അനുഭവിച്ച ത്യാഗങ്ങളുടെ വില അവൻ മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങിയത്.
പെട്ടെന്ന് ഐ.സി.യുവിന്റെ ഓട്ടോമാറ്റിക് വാതിൽ തുറന്ന്, കയ്യിലെ ഗ്ലൗസുകൾ അഴിച്ചുകൊണ്ട് ഗൗതം പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ആശ്വാസത്തിന്റെ ഒരു മനോഹരമായ പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.
“ഗൗതം… അമ്മയ്ക്കൊന്ന്…?” നിവി ഓടിയെത്തി അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.
“ഡോക്ടർ… എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” ആദ്യമായി നിധിൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ഗൗതമിനെ ‘ഡോക്ടർ’ എന്ന് വിളിച്ച് കൈകൾ കൂപ്പി.
ഗൗതം നിധിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല നിധിൻ. മൈയോകാർഡിയൽ ഇൻഫാർക്ഷൻ (Heart Attack) ആയിരുന്നു. വിത്തൗട്ട് എനി ഡിലേ നിങ്ങളതിനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിച്ചതുകൊണ്ട് ബ്ലോക്ക് മാറ്റി സ്റ്റെന്റ് ഇടാൻ പറ്റി. അമ്മ ഇപ്പോൾ കംപ്ലീറ്റ്ലി സേഫ് ആണ്. കുറച്ചു സമയം കഴിയുമ്പോൾ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റാം.”
അതുകേട്ടതും നിവിക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണു. അവൾ ഗൗതമിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ കണ്ണീർ അവന്റെ കോട്ടിൽ പടർന്നു.
“താങ്ക്യൂ… താങ്ക്യൂ സോ മച്ച് ഗൗതം…” അവൾ വിതുമ്പി.
“ഹേയ്… എന്റെ നേഴ്സമ്മേ, ഇത് എന്റെ ഡ്യൂട്ടിയല്ലേ?” ഗൗതം പതുക്കെ അവളുടെ തലയിൽ തടവി. എന്നിട്ട് നിധിനെ നോക്കി, “നിധിൻ, പെയ്‌മെന്റിന്റെ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് നീ ആലോചിച്ച് പേടിക്കണ്ട. ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ക്ലിനിക്കൽ ബെനഫിറ്റിൽ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നീ അമ്മയെ പോയി കെയർ ചെയ്യ്.”
നിധിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. താൻ എത്രത്തോളം അപമാനിച്ച, സ്വാർത്ഥനായി എതിർത്ത ആളാണ് ഇപ്പോൾ യാതൊരു നിബന്ധനയുമില്ലാതെ സ്വന്തം അമ്മയുടെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചു നിർത്തിയിരിക്കുന്നത്! അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ അഹങ്കാരത്തിന്റെയും മഞ്ഞു മലകൾ ആ നിമിഷം ഉരുകി ഒലിച്ചു.
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ജനറൽ വാർഡിലെ ബെഡിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു വത്സല. ബി.പി സ്ട്രിപ്പും ഡ്രിപ്പുമെല്ലാം മാറ്റി അവർ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
അടുത്ത് നിവിയും നിധിനും നിത്യയും നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് വാർഡിലേക്ക് പതിവുപോലെ പ്രസരിപ്പോടെ ഗൗതം നടന്നുവന്നത്.
“ഹാ… നമ്മുടെ പേഷ്യന്റ് ഉണർന്നല്ലോ! ഇനിയിപ്പോ പഴയതുപോലെ ഉറക്കെ സംസാരിക്കാനൊക്കെ ശക്തിയായിട്ടുണ്ട്!” ഗൗതം സ്തെതസ്കോപ്പ് എടുത്ത് വത്സലയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പരിശോധിച്ചുകൊണ്ട് തമാശ പറഞ്ഞു.
വത്സല ഗൗതമിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ പ്രതികാരമോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം തികഞ്ഞ ആദരവും കരുതലുമ മാത്രം.
“ഡോക്ടർ…” വത്സലയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ പോലും യോഗ്യതയില്ലാത്ത ഒരു അമ്മയാണ്. എന്റെ മകളെയും നിങ്ങളെയും ഞാൻ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു. എന്റെ സാമ്പത്തിക ഭാരം കാരണം അവളുടെ സന്തോഷം ഞാൻ തല്ലിക്കെടുത്തി…”
“അമ്മേ…” ഗൗതം അവരുടെ കൈകളിൽ തൊട്ടു. “ഒരു അമ്മ സ്വന്തം മക്കളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത് ഭയപ്പെടുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്? നിങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ നിങ്ങളെ അങ്ങനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു, അത്രയേ ഉള്ളൂ. അതിന് നിങ്ങളെ തെറ്റുപറയാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
വത്സല കണ്ണീരോടെ നിധിനെ നോക്കി.
നിധിൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. “അമ്മേ… ഡോക്ടർ സാർ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. ചേച്ചിയെപ്പോലെ എന്നെയും ഒരു മനുഷ്യനാക്കിയത് ഈ ഡോക്ടറാണ്. എനിക്ക് ജോലിയായി അമ്മേ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്റെ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ചേച്ചി ഇനി ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ചേച്ചിയുടെ സന്തോഷമാണ് നമ്മുടെ സന്തോഷം.”
വത്സല നിവിയുടെ കൈ പിടിച്ച് ഗൗതമിന്റെ കയ്യിൽ വെച്ചു കൊടുത്തു.
“എന്റെ മകളെ ഞാൻ നിങ്ങളെ ഏൽപ്പിക്കുകയാണ് ഡോക്ടറേ… ഇവളെക്കാൾ വലിയൊരു ഭാഗ്യം നിങ്ങൾക്ക് കിട്ടില്ല, നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തേക്കാൾ വലിയൊരു തണൽ ഇവൾക്കും കിട്ടില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…” വത്സല വിതുമ്പി.
“അയ്യോ അമ്മേ! ഈ സെന്റിമെന്റ്സ് ഒക്കെ ഇവിടെ വെച്ച് അവസാനിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ എന്റെ വാർഡിലെ സ്പെഷ്യൽ സ്വീറ്റ്സ് ഞാൻ റദ്ദാക്കും!” ഗൗതം തമാശയോടെ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് സുഖം പ്രാപിച്ച് വീട്ടിൽ വാ, ഞങ്ങൾക്ക് കല്യാണം കഴിക്കാനുള്ളതാണ്!”
ഹാളിൽ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് സന്തോഷത്തിന്റെ ചിരി വിരിഞ്ഞു. നിവിയുടെ കവിളുകൾ നാണം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു.
മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
ഗുരുവായൂർ അമ്പലനടയിൽ ജനസഞ്ചയത്തിന് നടുവിൽ താലികെട്ട് ചടങ്ങ് നടക്കുകയായിരുന്നു.
കസവുമുണ്ട് ഉടുത്ത്, ചന്ദനക്കുറിയിട്ട്, സുന്ദരനായി നിൽക്കുന്ന ഗൗതം! അവന്റെ വശത്ത് തുളസിമാലയണിഞ്ഞ്, കാഞ്ചീപുരം പട്ടുസാരിയിൽ മാലാഖയെപ്പോലെ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന നിവി.
മേളപ്പെരുക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ, വത്സലയുടെയും സഹോദരങ്ങളുടെയും നിറഞ്ഞ അനുഗ്രഹത്തോടെ ഗൗതം നിവിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനത്തൊട്ടു തൊടുവിച്ചു.
നിവി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ഭയമോ പ്രാരാബ്ധങ്ങളോ ഇല്ലായിരുന്നു; പകരം, അളവറ്റ പ്രണയവും സുരക്ഷിതത്വവും മാത്രം.
ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം, ഹോസ്പിറ്റലിലെ സ്റ്റാഫുകൾക്കും ബന്ധുക്കൾക്കുമായി ഒരുക്കിയ പ്രൗഢഗംഭീരമായ വിരുന്നിനിടെ ഗൗതം നിവിയെ റിസോർട്ടിന്റെ മനോഹരമായ പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു.
ചുറ്റും ചെറു വെളിച്ചങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് അവരുടെ ശരീരത്തെ പുണർന്നു.
“എന്താടോ ഡോക്ടർ മാഡം… ഇപ്പോഴും എന്നെക്കണ്ട് പേടിയുണ്ടോ?” ഗൗതം അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് കുസൃതിയായി ചോദിച്ചു.
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ആരെയും പേടിയില്ല ഡോക്ടർ സാറേ…” നിവി അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈകൾ പിണച്ച് അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “എന്റെ കൂടെ ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ധീരനായ, എന്നെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ഡോക്ടർ ഉള്ളപ്പോൾ എനിക്കെന്തിനാ പേടി?”
“ഓഹോ! അപ്പോൾ സാറിന് ഡെയ്‌ലി ഡോസ് തരാൻ സമയമായി എന്ന് തോന്നുന്നു!” ഗൗതം ഒരു കണ്ണ് ചിമ്മി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
“ഏത് ഡെയ്‌ലി ഡോസ്?” നിവി നാണത്തോടെ കണ്ണുകൾ ചിമ്മി.
“ദാ… ഇത്!”
ഗൗതം ആർദ്രമായി അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. ആ പ്രണയചുംബനത്തിൽ അവരുടെ ഭൂതകാലത്തിലെ എല്ലാ കഷ്ടപ്പാടുകളും കണ്ണീരും അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു.
ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിത്തിളങ്ങി. കഷ്ടപ്പാടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു നേഴ്സിന്റെ ജീവിതത്തിൽ, സ്നേഹത്തിന്റെ തണലുമായി എത്തിയ ആ ഡോക്ടർ സാർ, അവൾക്ക് വസന്തത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു പുതിയ ജീവിതം സമ്മാനിച്ചിരിക്കുന്നു!
**(അവസാനിച്ചു)**