അരുന്ധതി

## അരുന്ധതി
പാലക്കാട് വിക്ടോറിയ കോളേജിന്റെ പച്ചപ്പ് നിറഞ്ഞ തണൽമരച്ചുവടുകളിൽ പെയ്തിറങ്ങിയ ഗുൽമോഹർ പൂക്കൾ പോലെ സുന്ദരമായിരുന്നു അരുന്ധതിയുടെയും ആനന്ദിന്റെയും പ്രണയം. ക്യാമ്പസിന്റെ ഓരോ വഴികളിലും, ക്ലാസ്സ് മുറികളിലും, കാന്റീനിലെ ചായപ്പുകയ്ക്കുള്ളിലും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ ആലേഖനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ വരാന്തയിൽ പുസ്തകങ്ങളുടെ ലോകത്തിരുന്ന് അവർ മണിക്കൂറുകളോളം സംസാരിച്ചു. മലമ്പുഴ അണക്കെട്ടിന്റെ തീരത്ത് വീശിയടിച്ച ഇളംകാറ്റിൽ, അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പുരാശി സാക്ഷിയാക്കി അവർ തങ്ങളുടെ ഭാവി സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ചായം പൂശി. വെറുമൊരു പുഞ്ചിരിയിലും അർത്ഥവത്തായ നോട്ടങ്ങളിലും തുടങ്ങിയ സൗഹൃദം വളരെ പെട്ടെന്നാണ് ആഴമേറിയ അനുരാഗമായി മാറിയത്.
ആനന്ദിന്റെ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിൽ അരുന്ധതിക്ക് അവനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം കാണാമായിരുന്നു. അരുന്ധതിയുടെ ഓരോ കൊച്ചു കൊച്ചു സംസാരങ്ങളിലും ആനന്ദ് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ താളം കണ്ടെത്തി. അവർ പരസ്പരം താങ്ങും തണലുമായി മാറും എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും പങ്കുവെച്ച് അവർ ആ കലാലയ മുറ്റത്ത് ഒരുമിച്ചു നടന്നു. എൻജിനീയറിങ് പഠനത്തിന്റെ കാഠിന്യമേറിയ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തി. അക്കാദമിക് പ്രൊജക്റ്റുകൾ ഒരുമിച്ചു ചെയ്തു, പരീക്ഷാ കാലത്തെ കഠിനമായ രാപ്പകലുകളിൽ പരസ്പരം ധൈര്യം പകർന്നു. കോളേജിലെ ആഘോഷങ്ങളിലും വിനോദയാത്രകളിലും അവർ ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. അവരുടെ പ്രണയം ക്യാമ്പസിലെ മറ്റ് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് എന്നും ഒരു നല്ല മാതൃകയായിരുന്നു.
പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ പ്രണയം വിവാഹമെന്ന മനോഹരമായ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ ആ തീരുമാനമെടുക്കുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ ഒരു വലിയ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു. കാരണം, തങ്ങളുടെ പ്രണയം പോലെ എളുപ്പമായിരിക്കില്ല ഇരു കുടുംബങ്ങളെയും ഒന്നിപ്പിക്കാൻ എന്ന് അവർക്ക് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. ആനന്ദ് സാമ്പത്തികമായി താഴേക്കിടയിലുള്ള ഒരു പാവപ്പെട്ട കുടുംബത്തിലെ സാധാരണക്കാരനായ ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു. സ്വന്തമായി ജോലിയോ സ്ഥിര വരുമാനമോ അപ്പോൾ അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അരുന്ധതിയാകട്ടെ, നാട്ടിൽ വലിയ പേരും പെരുമയുമുള്ള സമ്പന്നമായ ഒരു തറവാട്ടിലെ അംഗമായിരുന്നു.
ആനന്ദ് തന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് അരുന്ധതിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ആ ബന്ധത്തിൽ വലിയ എതിർപ്പൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അരുന്ധതിയുടെ വലിയ കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ചും ഉയർന്ന സാമ്പത്തിക സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചും ഓർത്ത് അവർക്ക് വലിയ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. “നമ്മുടെ മോന്റെ സ്ഥിതിവെച്ച് അവളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയില്ല. നമ്മൾ അവരെപ്പോലെ വലിയ സാമ്പത്തികമുള്ള ആളുകളല്ലല്ലോ,” എന്ന് ആനന്ദിന്റെ അമ്മ അവനോട് വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ തനിക്ക് അരുന്ധതിയെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും പങ്കാളിയാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അതേസമയം, അരുന്ധതിയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ആനന്ദിനെ അംഗീകരിക്കാൻ തീർത്തും കഴിഞ്ഞില്ല. “അവന് വലിയ ജോലിയോ സ്ഥിരമായ ഒരു വരുമാനമോ ഇല്ല. ഞങ്ങളുടെ മകളെ അവനൊരുപാട് കഷ്ടപ്പെടുത്തും,” എന്ന് അരുന്ധതിയുടെ വീട്ടുകാർ രോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. “അവൾക്ക് ഇത്രയധികം പഠിപ്പും പ്രാപ്തിയുമുണ്ട്. ഈ ചെറുക്കൻ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സിന് ചേർന്നവനല്ല,” എന്ന് അരുന്ധതിയുടെ അച്ഛൻ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ വലിയ അന്തരങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ബന്ധുക്കളും നാട്ടുകാരും എതിർപ്പുകൾ ഉന്നയിച്ചു. “അരുന്ധതിക്ക് വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന നല്ലൊരു സിവിൽ സർവീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ആലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്, അവനെ മാത്രമേ കെട്ടിക്കൂ,” എന്ന് വീട്ടുകാർ അവളോട് നിർബന്ധപൂർവ്വം പറഞ്ഞു.
എങ്കിലും, എല്ലാ കുടുംബ എതിർപ്പുകളെയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ് ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. വീട്ടുകാർ ഒരിക്കലും വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, ഒളിച്ചോടി രജിസ്റ്റർ വിവാഹം കഴിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ മുന്നിലുള്ള ഏക വഴി. ആ തീരുമാനം അരുന്ധതിയുടെ മനസ്സിൽ വലിയ ഭയവും ആശങ്കയും ഉണ്ടാക്കി. പ്രാണനായി സ്നേഹിച്ച വീട്ടുകാരെയും ജനിച്ചു വളർന്ന നാടിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോവുക എന്നത് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആനന്ദിന്റെ ഉറച്ച പിന്തുണയും സ്നേഹവും അവൾക്ക് വലിയ ധൈര്യം നൽകി. “നിനക്കുവേണ്ടി ഞാൻ ഏത് പ്രതിസന്ധിയും തരണം ചെയ്യും അരുന്ധതീ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് ആനന്ദ് അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ സത്യസന്ധമായ പ്രണയം അവൾക്ക് എല്ലാ ഭയങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാനുള്ള വലിയ ശക്തി നൽകി.
ഒരു ദിവസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ, വീട്ടിലുള്ളവരെല്ലാം ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി അരുന്ധതി തറവാട്ടുപടിയ ഇറങ്ങി. ജനിച്ചുവളർന്ന വീടും മാതാപിതാക്കളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് പോവുകയാണെന്ന ഓർമ്മയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. എങ്കിലും മനസ്സിൽ ആനന്ദിനോടുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ ദീപ്തമായ തീജ്വാല അണയാതെ നിന്നു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ആനന്ദ് അവളെയും കാത്ത് പരിഭ്രമത്തോടെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ നിമിഷം അവർക്ക് ലോകത്ത് മറ്റൊന്നും വേണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തന്നെ, അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ പോയി അവർ പരസ്പരം തുളസിമാല ചാർത്തി. പിന്നീട് സബ് രജിസ്ട്രാർ ഓഫീസിലെത്തി വിവാഹം ഔദ്യോഗികമായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. അങ്ങനെ നിയമപരമായി അവർ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരായി.
തുടക്കത്തിൽ, അവരുടെ ജീവിതം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ മനോഹരവും മനോഹരമായ ഒരു കവിത പോലെയുമായിരുന്നു. ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച അവർ നഗരത്തിലെ ഒരു ചെറിയ റിസോർട്ടിൽ തങ്ങി. ഒരുമിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, സിനിമകൾ കണ്ടു, കടൽത്തീരത്ത് കൈകോർത്ത് നടന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകളിൽ വിരലോടിച്ച് ആനന്ദ് പറഞ്ഞു, “എന്റെ ജീവന്റെ ജീവനാണ് നീ അരുന്ധതീ.” അത് കേട്ടപ്പോൾ അരുന്ധതിക്ക് ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കിയ സന്തോഷമുണ്ടായി. വീട്ടുകാരെ പിരിഞ്ഞ വിഷമങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് അവർ പരസ്പരം ആശ്വസിച്ചു. ആ ദിവസങ്ങൾ അവർക്ക് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനോഹരമായ ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിച്ചു. പ്രണയം മാത്രം മതിയെങ്കിൽ ജീവിതം എത്ര സുന്ദരമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
എന്നാൽ, ആ സന്തോഷത്തിന് അധികം ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. ആനന്ദിന്റെ അമ്മയുടെ കടുത്ത നിർബന്ധം കാരണം അവർക്ക് അവന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നു. ഒരു സാധാരണ നാട്ടിൻപുറത്തുകാരിയായ വീട്ടമ്മയായിരുന്നു ആനന്ദിന്റെ അമ്മ. പുറമെ ശാന്തമെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, സ്നേഹബന്ധത്തിന്റെയോ ഊഷ്മളതയുടെയോ ഒരു തരി പോലും ആ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം മരുമകളെ മകളായി കാണാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല, പകരം തങ്ങളുടെ മകനെ വശീകരിച്ച് കൂടെപ്പോന്ന ഒരു തന്റേടിയായ പെണ്ണായാണ് അവർ അരുന്ധതിയെ കണ്ടത്.
വിവാഹശേഷം അരുന്ധതിയുടെ ജീവിതം ആനന്ദിന്റെ അമ്മയുടെ കടുംപിടിത്തങ്ങൾക്കും നിസ്സാരമായ കാര്യങ്ങൾക്കുള്ള പരിഹാസങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ തടവറയിലായി. രാവിലെ ഉറക്കമുണരുന്നത് മുതൽ രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നത് വരെ അമ്മയുടെ കടുപ്പമേറിയ വാക്കുകൾ അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി. ചെറിയ തെറ്റുകൾക്ക് പോലും അവർ അരുന്ധതിയെ നിരന്തരം കുറ്റപ്പെടുത്തി. “അവൾക്കൊരു ചായ പോലും ശരിക്ക് വെക്കാൻ അറിയില്ല,” “അവൾക്ക് വീട്ടുജോലികൾ ഒന്നും അറിയില്ല,” “അവൾ ഞങ്ങളുടെ മോന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കും” എന്നിങ്ങനെ നിരന്തരം പറഞ്ഞ് അവർ അരുന്ധതിയുടെ മനസ്സിന്റെ സമാധാനം തകർത്തു.
പുതിയ വീട്ടിലും അപരിചിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിലും പൊരുത്തപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന അരുന്ധതിക്ക് ഈ വാക്കുകൾ കടുത്ത വേദന നൽകി. അടുക്കളയിലെ ഓരോ കൊച്ചു ജോലിയും, വീട്ടുപകരണങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതി പോലും അവർക്ക് തെറ്റായി തോന്നി. അരുന്ധതി എന്ത് ചെയ്താലും ആനന്ദിന്റെ അമ്മ അതിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു തെറ്റ് കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു. അവൾ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്ത തെറ്റുകളായിരുന്നില്ല അതൊന്നും. തികച്ചും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ, ഒരുപാട് പ്രതീക്ഷകളോടെ ജീവിക്കാൻ വന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ നിസ്സഹായതയായിരുന്നു അത്.
അരുന്ധതി തന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ആനന്ദിനോട് തുറന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “അമ്മയുടെ സ്വഭാവം പണ്ടേ അല്പം കടുപ്പമാണ് അരുന്ധതീ, നീ കുറച്ച് ക്ഷമിക്ക്. നമുക്ക് ഉടൻ തന്നെ വേറെ വാടകവീട് നോക്കാം,” അവൻ പറഞ്ഞു. തുടക്കത്തിൽ ആനന്ദിന്റെ ഈ വാക്കുകളിൽ അരുന്ധതിക്ക് കടുത്ത വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ആനന്ദ് തന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടെന്നും, ഒരു ദിവസം കാര്യങ്ങൾ മെച്ചപ്പെടുമെന്നും അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി വിശ്വസിച്ചു. ആനന്ദിന്റെ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് താൽക്കാലിക ആശ്വാസമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ ആഴ്ചകളായും ആഴ്ചകൾ മാസങ്ങളായും നീണ്ടുപോയിട്ടും ആനന്ദിന്റെ അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു മാറ്റവുമുണ്ടായില്ല. ആനന്ദ് വാക്ക് പറഞ്ഞതുപോലെ ഒരു പുതിയ വീട് കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടങ്ങിയതുപോലുമില്ല. അവൻ അമ്മയുടെ പിണക്കത്തെയും സങ്കടത്തെയും ഭയന്നു. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിനും ഇടയിൽ ആനന്ദ് പൂർണ്ണമായും കുടുങ്ങിപ്പോയി.
അമ്മയുടെ വഴക്കുകൾ ദിവസേനയുള്ള പതിവായി മാറിയപ്പോൾ, അരുന്ധതിക്ക് മുന്നിൽ ആനന്ദിന്റെ മറുപടികൾ പതിയെ മടുപ്പിക്കുന്നതായി മാറി. “നീ എപ്പോഴും അമ്മയെക്കുറിച്ച് കുറ്റം മാത്രം പറയുന്നു. അമ്മ അങ്ങനെയൊരാളല്ല, നിനക്ക് തോന്നുന്നതാകും. നീ കുറച്ചു അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു പോകൂ അരുന്ധതീ,” എന്ന് വരെ ആനന്ദ് പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ആനന്ദിന്റെ ഈ അപ്രതീക്ഷിത മാറ്റം അരുന്ധതിയെ മാനസികമായി കൂടുതൽ തളർത്തി.
താൻ ഈ വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാത്തവളായി ഒറ്റപ്പെട്ടുവെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. താൻ കോളേജ് കാലത്ത് പ്രണയിച്ച ആനന്ദല്ല ഈ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അമ്മയെ വേദനിപ്പിക്കാൻ ആനന്ദിന് കഴിഞ്ഞില്ല, അതുപോലെതന്നെ അരുന്ധതി അനുഭവിക്കുന്ന കടുത്ത വേദന കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനും അവന് വളരെ എളുപ്പത്തിൽ കഴിഞ്ഞു. ആനന്ദ് പലപ്പോഴും അമ്മയുടെ പക്ഷം ചേർന്ന് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. ഇത് അരുന്ധതിയെ കൂടുതൽ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്ന അവസ്ഥയിലെത്തിച്ചു. അവളുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാനോ ആശ്വസിപ്പിക്കാനോ ആരും ഇല്ലാത്ത ഒരു ഭീകരാവസ്ഥ.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ, അടുക്കളയിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണമായി ദോശയും സാമ്പാറും ഉണ്ടാക്കുകയായിരുന്നു അരുന്ധതി. പരിപ്പിൽ ഉപ്പ് അല്പം കുറഞ്ഞുപോയത് കണ്ടപ്പോൾ പതിവ് പോലെ ആനന്ദിന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ ഉയർന്നു. “ഈ ദോശ കരിഞ്ഞുപോയി, ഈ സാമ്പാറിൽ ഉപ്പും പുളിയുമൊന്നുമില്ല. ഇങ്ങനെയാണോ ഒരു വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നത്? എനിക്കിതൊന്നും കഴിച്ച് വയറ് കേടാക്കാൻ വയ്യ,” അവർ ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു. അരുന്ധതി തിരിച്ചു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി, വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങിനിന്നു. “നിന്നെക്കൊണ്ട് ഈ വീട്ടിൽ ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല. എന്റെ മോന് വയറു നിറയെ ഒരു നേരമെങ്കിലും നല്ല ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കാൻ പോലും നിനക്കറിയില്ലല്ലോ,” ആനന്ദിന്റെ അമ്മ വീണ്ടും വീണ്ടും അധിക്ഷേപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അരുന്ധതിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ശേഷിയും വലിയ പാരമ്പര്യവും ആനന്ദിന്റെ അമ്മയിൽ ഒരുതരം അപകർഷതാബോധം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അത് പിന്നീട് അരുന്ധതിയോടുള്ള ദേഷ്യമായും ക്രൂരമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളായും മാറുകയായിരുന്നു.
വിവാഹശേഷം അരുന്ധതിയുടെ ജീവിതം അമ്മയുടെ കടുംപിടിത്തങ്ങൾക്കും പരിഹാസങ്ങൾക്കും പൂർണ്ണമായി അടിമപ്പെട്ടു. ഒരു ദിവസം പോലും അവൾക്ക് സ്വസ്ഥമായി ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അടുക്കളയിലെ ഓരോ ജോലിയും അവർ തെറ്റായി ചിത്രീകരിച്ചു. “അവൾക്കൊരു ചായ പോലും ശരിക്ക് ഉണ്ടാക്കാൻ അറിയില്ല,” ഒരു ദിവസം രാവിലെ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് അമ്മയുടെ പരിഹാസ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു. അരുന്ധതി തലേദിവസം രാത്രി അവർക്ക് ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്ത ചായയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ആ അപമാനം. “വലിയ തറവാട്ടിലെ കുട്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നാൽ പോരല്ലോ, ഒരു ചായയിടാൻ പോലും അറിയില്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്ത് എൻജിനീയറിങ് പഠിപ്പാ അവൾ പഠിച്ചത്?” ഉമ്മറത്തു ഇരുന്ന് പത്രം വായിച്ചിരുന്ന ആനന്ദിനെ നോക്കി അവർ ചോദിച്ചു. ആനന്ദ് മുഖമുയർത്താതെ പത്രവായന തുടർന്നു.
“നീയെന്താ ഒന്നും പറയാത്തത് ആനന്ദ്?” അരുന്ധതി വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഞാനെന്ത് പറയാൻ… ഇവൾ ഇങ്ങനെയാണെന്ന് ആര് കണ്ടു,” അവൻ വളരെ നിസാര മട്ടിൽ പ്രതികരിച്ചു.
അരുന്ധതിക്ക് ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ജീവിതം തന്നെ അവസാനിച്ചത് പോലെ തോന്നി. അവൾക്ക് ഒന്നും തിരിച്ചു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മറ്റൊരു ദിവസം, വീട് അടിച്ചുവാരുമ്പോൾ അരുന്ധതിയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ പൂപ്പാത്രം താഴെ വീണ് പൊട്ടി. ശബ്ദം കേട്ട് ഓടിയെത്തിയ അമ്മ അവളെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഒരു ജോലിയും നേരാംവണ്ണം ചെയ്യാൻ അറിയില്ല. വലിയ വീട്ടിലെ കുട്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അഹങ്കരിച്ച് നടന്നാൽ മതിയോ? ഇതൊക്കെ ആരാ ഇവളെ പഠിപ്പിച്ചത്?” അവർ ഒച്ചവെച്ചു. “എന്റെ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെയൊരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു വെക്കും.” അരുന്ധതി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ പൊട്ടിയ പാത്രച്ചില്ലുകൾ പെറുക്കിയെടുത്തു.
ഓരോ ചെറിയ കാര്യത്തിനും വലിയ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ കേൾക്കേണ്ടി വന്നപ്പോൾ അരുന്ധതി പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി. “അവൾക്ക് വീട്ടുജോലികൾ ഒന്നും അറിയില്ല,” “അവൾ എന്റെ മോന്റെ ജീവിതം പാഴാക്കും” എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ നിരന്തരം പറഞ്ഞ് അമ്മ അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകര്ത്തെറിഞ്ഞു. ഓരോ ദിവസവും അവൾക്ക് നരകതുല്യമായി തോന്നി. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും വലിയൊരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവളുടെ മനസ്സിൽ നിന്നു.
അരുന്ധതിക്ക് ഇനി ഇത് സഹിക്കാനായില്ല. ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ അവൾ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ആനന്ദിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി. “എനിക്കിനി ഒരു നിമിഷം പോലും ഇവിടെ കഴിയാൻ പറ്റില്ല ആനന്ദ്. അമ്മയുടെ ഈ പീഡനം എന്നെ മാനസികമായി തകർക്കുന്നു,” അവൾ തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് സമാധാനം വേണം.”
ആനന്ദ് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “അമ്മയ്ക്ക് വയസ്സായില്ലേ അരുന്ധതീ, നീ കുറച്ച് ക്ഷമിക്ക്. അമ്മയുടെ സ്വഭാവം അങ്ങനെയാണ്, അത് മാറ്റാൻ കഴിയില്ലല്ലോ,” അവൻ പറഞ്ഞു.
ഈ വാക്കുകൾ അരുന്ധതിയെ പൂർണ്ണമായും ഞെട്ടിച്ചു. ആനന്ദ് ഒരിക്കലും തനിക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളില്ലെന്ന് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. “എത്ര നാളെന്ന് വെച്ചാ ഞാൻ ഇത് സഹിക്കുന്നത്? എനിക്കും ഒരു ജീവിതം വേണ്ടേ? എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ വന്നതല്ലേ, എനിക്കും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണ്ടേ?” അരുന്ധതി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ആനന്ദ് നിസ്സഹായനായി തല കുനിച്ചു. സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും സന്തോഷത്തിനും ഒരു വിലയും കൽപ്പിക്കാത്ത ഒരിടത്ത് എങ്ങനെയാണ് തനിക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന് അരുന്ധതി ചിന്തിച്ചു.
അരുന്ധതി തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ പലപ്പോഴും തന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരി മേഘയുമായി പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. മേഘ ബാംഗ്ലൂരിലുള്ള ഒരു പ്രമുഖ ഐടി കമ്പനിയിൽ പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജരായി ജോലി ചെയ്യുന്നവളായിരുന്നു. ഫോൺ വിളികളിലൂടെയും മെസ്സേജുകളിലൂടെയും അവൾ അരുന്ധതിയുടെ സങ്കടങ്ങൾ കേട്ടു. മേഘ അരുന്ധതിക്ക് ധൈര്യം പകർന്നു. ഒരു ദിവസം മേഘ പറഞ്ഞു, “നിന്റെ ജീവിതം നീ തന്നെയാ തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അരുന്ധതീ. നീ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കണം. നിന്റെ ആത്മാഭിമാനമാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം. അതിനുവേണ്ടി ഏത് തീരുമാനമെടുക്കാനും നീ തയ്യാറാവണം.” മേഘയുടെ വാക്കുകൾ അരുന്ധതിയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ചിന്തയ്ക്ക് വഴിയൊരുക്കി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അരുന്ധതിയുടെ മനസ്സിലെ മുറിവുകൾ ആഴമുള്ളതായി മാറി. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം, എല്ലാ ധൈര്യവും സംഭരിച്ച് അവൾ ആനന്ദിനോട് തങ്ങളുടെ വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആനന്ദ് ഞെട്ടിപ്പോയി. “നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത് അരുന്ധതീ? നമ്മളുടെ പ്രണയം നിനക്ക് വലുതല്ലേ? ഇത്രയും കാലത്തെ നമ്മുടെ സ്നേഹം നീ എങ്ങനെയാണ് ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“സ്നേഹം മാത്രം മതിയോ ആനന്ദ്? എനിക്ക് ആത്മാഭിമാനവും സമാധാനവും വേണം. ഈ വീട്ടിൽ എനിക്കതിന് കഴിയുന്നില്ല. ഞാൻ എന്റെ പഠനത്തിനനുസരിച്ച് നല്ലൊരു ജോലിക്ക് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,” അരുന്ധതി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. ആനന്ദ് അവളെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അരുന്ധതി തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. ഒടുവിൽ, വേദനയോടെ ആനന്ദ് ആ തീരുമാനത്തിന് സമ്മതിച്ചു.
വിവാഹമോചനം അരുന്ധതിയുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റമായിരുന്നു. തുടക്കത്തിൽ അത് വലിയൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു. সমাজം അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. “കെട്ടിച്ചയച്ച പെണ്ണിന് വേർപിരിഞ്ഞു പോരാൻ നാണമില്ലേ,” “അവൾക്ക് ഒട്ടും സഹനശക്തിയില്ല” എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ അവൾക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വന്നു. എന്നാൽ, പതിയെ അവൾ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പഠിച്ചു. മേഘയുടെ സഹായത്തോടെ ഹൈദരാബാദിലെ ഒരു മൾട്ടിനാഷണൽ കമ്പനിയിൽ അവൾക്ക് ഉയർന്ന ജോലി ലഭിച്ചു.
സ്വന്തമായി ഒരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറിയ അവൾ തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കും സ്വപ്നങ്ങൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകി. പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു, യാത്രകൾ ചെയ്തു, സ്വന്തമായി ഒരു വാഹനം വാങ്ങി, കൂട്ടുകാരുമായി സമയം ചെലവഴിച്ചു. അരുന്ധതി തന്റെ ജീവിതം വീണ്ടും കെട്ടിപ്പടുത്തു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ സന്തോഷവും സമാധാനവുമുണ്ട്. ആനന്ദുമായുള്ള ബന്ധം അവസാനിച്ചെങ്കിലും, അതൊരു തെറ്റായ തീരുമാനമായിരുന്നില്ലെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. കാരണം, സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം ത്യജിച്ച് മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇപ്പോൾ അവൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും ആനന്ദിനോട് പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മകളുണ്ട്, പക്ഷേ അതിനുമപ്പുറം അവൾക്ക് അവളുടെ സമാധാനം വലുതായിരുന്നു. അരുന്ധതിക്ക് ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടുണ്ട് – താൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ നായികയാണെന്നും, ആ കഥയുടെ തിരക്കഥ സ്വന്തമായി എഴുതാനുള്ള അവകാശം തനിക്കുണ്ടെന്നും അവൾ മനസ്സിലാക്കി. ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുരുഷനോടൊപ്പം ഇറങ്ങി ചെന്നിട്ട് സ്വന്തം അമ്മയുടെ അടിമയെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്ന ആനന്ദിനെപ്പോലൊരു പുരുഷന്റെ കൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടിക്കും ജീവിതം ഉണ്ടാകരുത് എന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. തോറ്റു പിന്മാറാതെ, ബോൾഡ് ആയി സ്വന്തം തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നതുകൊണ്ടാണ് അരുന്ധതി ഇന്നും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത്.