സൂര്യപ്രകാശം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ആ വൈകുന്നേരത്ത്,

സൂര്യപ്രകാശം മങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ആ വൈകുന്നേരത്ത്, ആ വലിയ വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ഉയർന്നുകേട്ട വാക്കുകൾക്ക് കരിങ്കല്ലിനേക്കാൾ കനമുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്റെ മകൻ മരിച്ചപ്പോൾ നീ ഇവിടെനിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകണം. ഇത്രയും കാലം അവന്റെ കൂടെ കഴിഞ്ഞതിന് പതിനഞ്ച് സെന്റ് സ്ഥലം തരാം. അതൊരു കൂലിയായി കണ്ടാ മതി,” ആ തറവാട്ടിലെ കാരണവരായ മാധവൻ നായർ ചാരുകസേരയിൽ കിടന്ന് പുകയില ചവച്ചുകൊണ്ട് കൽപ്പിക്കുംപോലെ പറഞ്ഞു.
അരികിൽ നിന്നിരുന്ന സുമതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. ഭർത്താവ് മരിച്ച് ആറുമാസം തികയും മുൻപേയാണ് ഈ ക്രൂരത. എന്നാൽ സുമതിയുടെ മൂത്തമകൻ, പതിനേഴുകാരനായ അഭിജിത്ത് മുന്നോട്ട് കയറി നിന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കനൽ ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മകന്റെ രണ്ടു മക്കളെ പ്രസവിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ അമ്മയല്ലേ? അതിനുള്ള കൂലി എവിടെയാണ് അച്ചച്ചാ?” അഭിജിത്തിന്റെ ശബ്ദം ആ മുറ്റത്ത് മുഴങ്ങി.
മകന്റെ ധിക്കാരം നിറഞ്ഞ ചോദ്യം കേട്ട് സുമതി ഭയന്നുപോയി. അവർ അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു: “മോനേ അഭീ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? മിണ്ടാതിരിക്ക്.”
“അമ്മയ്ക്ക് പേടിയാണെങ്കിൽ അവിടെ മിണ്ടാതിരിക്ക്! എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ഞാൻ പറയും,” അവൻ അമ്മയുടെ കൈ പതുക്കെ മാറ്റി മാധവൻ നായരെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
മാധവൻ നായർക്ക് ആകെ അസ്വസ്ഥത തോന്നി. അവൻ മുഖം തിരിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അതിനുള്ളത് ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പേരിൽ ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ചോളാം. നിങ്ങൾക്ക് പ്രായപൂർത്തിയായി കഴിയുമ്പോൾ അതടുത്ത് വിനിയോഗിക്കാം.”
“അപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം? ഞങ്ങളുടെ നിത്യനിദാന ചിലവുകൾ? അതിനെല്ലാം ഞങ്ങളെന്തു ചെയ്യും?” അഭിജിത്ത് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഈ സമയം മാധവൻ നായരുടെ രണ്ടാമത്തെ മകൻ ജയനും മകൾ രാധികയും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവർക്ക് ഈ സ്വത്ത് തട്ടിയെടുക്കണം എന്ന ചിന്ത മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്.
ജയൻ കുത്തുവാക്കോടെ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങളുടെ അച്ഛനല്ലേ മരിച്ചുപോയത്? അമ്മ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടല്ലോ. നിങ്ങളെ വളർത്തേണ്ടത് ആ അമ്മയുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.”
“അതെവിടുത്തെ ന്യായമാടോ?” അഭിജിത്ത് ജയന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. “എന്റെ അച്ഛനും കൂടി അർഹതപ്പെട്ട സ്വത്താണ് ഇപ്പോൾ അച്ചച്ചൻ അമ്മായിയുടെയും അങ്കിളിന്റെയും പേരിൽ എഴുതി കൊടുക്കാൻ പോകുന്നത്. ഞാനിത് സമ്മതിച്ചു തരില്ല. ഒരു ജോലിയും വരുമാനവുമില്ലാത്ത ഞങ്ങളുടെ അമ്മ ഞങ്ങളെ എങ്ങനെ വളർത്തും? ഞങ്ങൾക്ക് കയറി കിടക്കാൻ ഒരു വീടുണ്ടോ? ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് അമ്മ എങ്ങോട്ട് പോകും?”
മാധവൻ നായർ ഇടപെടുവിച്ചു: “അതിനല്ലേ നിന്റെ അമ്മയുടെ പേരിൽ പതിനഞ്ച് സെന്റ് സ്ഥലം എഴുതി തരാമെന്ന് പറഞ്ഞത്?”
അഭിജിത്ത് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. അതൊരു പരിഹാസച്ചിരിയായിരുന്നു. “ഓ! എന്റെ അച്ഛന്റെ കൂടെ കിടന്നതിന്റെ കൂലി അല്ലേ ആ പതിനഞ്ച് സെന്റ്? ഈ പതിനഞ്ച് ഏക്കറിൽ നിന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ആ പതിനഞ്ച് സെന്റ് വേണ്ട അച്ചച്ചാ. ഇതും കൂടി കൂട്ടി അമ്മായിക്കും അങ്കിളിനും കൊടുക്ക്. അവർക്ക് തികയട്ടെ! പിന്നെ ഒരു കാര്യം എനിക്ക് അങ്കിളിനോടാണ് പറയാനുള്ളത്.”
അഭിജിത്ത് ജയന്റെ നേരെ വിരൽ ചൂണ്ടി അടുത്തു ചെന്നു.
“അങ്കിളേ, നാളെ എന്റെ അച്ഛന് സംഭവിച്ചതു പോലെ അങ്കിളിനും സംഭവിച്ചാൽ, അമ്മായിയുടെയും മക്കളുടെയും ഗതി ഈ വീടിന്റെ പടിക്ക് പുറത്തായിരിക്കും. അന്ന് ഈ അച്ചച്ചൻ അമ്മായിക്കും കൊടുക്കും അങ്കിളിന്റെ കൂടെ കഴിഞ്ഞതിന്റെ കൂലി! അന്ന് അങ്കിളിന്റെ മക്കളും ഇതുപോലെ ഇവിടെ വന്ന് കൈ നീട്ടും. അതോർത്തു വെച്ചോ!”
അഭിജിത്തിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടും കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ ജയൻ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയം നിഴലിച്ചെങ്കിലും അത് പുറത്തുകാട്ടിയില്ല.
“അങ്ങനെ ഒരു ഗതി അമ്മായിക്കും മക്കൾക്കും വരാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം,” അഭിജിത്ത് വീണ്ടും പരിഹസിച്ചു.
പിന്നെ അവൻ അമ്മയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു ചേർത്തുപിടിച്ചു: “അമ്മേ വാ, നമുക്ക് പോകാം.”
പൂമുഖത്തിന്റെ പടികളിറങ്ങും മുൻപ് അവൻ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് മാധവൻ നായരോട് പറഞ്ഞു: “അച്ചച്ചൻ ഒരു കാര്യം കൂടി ഓർത്തോ. എന്റെ അച്ഛന്റെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ ഫലമാണ് നിങ്ങളിപ്പോൾ വീതം വെക്കാൻ വെച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇതിനെല്ലാം നിങ്ങൾ ഒരിക്കൽ കണക്ക് പറയേണ്ടി വരും.”
അപ്പോൾ മാധവൻ നായർ തന്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ വിഷം പുറത്തെടുത്തു: “അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്നും തരാത്തത്. നിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് പ്രായം കുറവാണ്. അവൾ മറ്റൊരുത്തനെ കെട്ടി, കിട്ടിയ സ്വത്തുമായി അവന്റെ കൂടെ പോകും. അതുണ്ടാകാതിരിക്കാനാണ് ഇപ്പോൾ ഒന്നും തരാത്തത്. എന്റെ മകൻ കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയത് മറ്റൊരുത്തൻ അനുഭവിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ.”
അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന സുമതിയുടെ നിയന്ത്രണം അതോടെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവർ നെഞ്ചുപൊട്ടി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു: “അച്ഛാ…! അച്ഛൻ എന്തെല്ലാമാണ് ഈ കുട്ടികളുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് പറയുന്നത്? എന്റെ ഹരിയേട്ടനെയും മക്കളെയും മറന്ന് മറ്റൊരു ജീവിതം ഈ ജന്മം എനിക്കില്ല. ഒരായുഷ്കാലം ഓർക്കാനും സന്തോഷിക്കാനുമുള്ള സ്നേഹം തന്നിട്ടാണ് എന്റെ ഹരിയേട്ടൻ പോയത്. എന്റെ മക്കളെ വളർത്തണം, പഠിപ്പിക്കണം, അവരെ സ്വന്തം കാലിൽ നിർത്തണം. അത് മാത്രമാണ് ഇനി എന്റെ ലക്ഷ്യം.”
മാധവൻ നായർ പുച്ഛത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു: “ഇപ്പോൾ നീ ഇതൊക്കെ പറയും. സ്വത്ത് കൈവശം വന്നു കഴിയുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം നീ മറക്കും. നിന്റെ ലക്ഷ്യവും മക്കളും എല്ലാം.”
“ഇവരോട് തർക്കിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല അമ്മേ, നമുക്കിറങ്ങാം,” അഭിജിത്ത് അമ്മയെയും അനുജൻ അനന്തുവിനെയും കൂട്ടി ആ തറവാടിന്റെ പടികളിറങ്ങി നടന്നു.
അവർ പടിയിറങ്ങിയതും വലിയൊരു ശല്യം ഒഴിഞ്ഞ മട്ടിൽ മാധവൻ നായരുടെ മകൾ രാധിക ഓടിവന്ന് അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അങ്ങനെ ആ ബാധ ഒഴിഞ്ഞുപോയി!” അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ജയൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു: “അല്ല അച്ഛാ, ഏട്ടത്തി ഇനി ഒരു പുനർവിവാഹത്തിന് തയ്യാറാകും എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. ഏട്ടനും ഏട്ടത്തിയും അത്രയും സ്നേഹത്തിലായിരുന്നു ജീവിച്ചത്.”
മാധവൻ നായർ മീശ പിരിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു: “എനിക്കും അറിയാംടാ. പക്ഷേ, ഈ പുനർവിവാഹത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞ് അവരെ അടക്കി നിർത്തിയില്ലെങ്കിൽ അവർ നാളെ കോടതിയിൽ കേസിന് പോകും. ഈ ഐഡിയ എനിക്ക് പറഞ്ഞു തന്നത് നിന്റെ പെങ്ങളാണ്.”
ജയൻ രാധികയുടെ ബുദ്ധിയെ അഭിനന്ദിക്കുന്ന മട്ടിൽ അവളെ നോക്കി തലയാട്ടി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അച്ഛാ, ആ ശല്യം തീർന്നല്ലോ. ഇനി എങ്ങനാണ് ബാക്കിയുള്ള കാര്യങ്ങൾ?” ജയൻ സ്വത്തിന്റെ കാര്യം തിരക്കി.
“ബാക്കി എന്താ? ഉള്ള സ്വത്ത് തുല്യമായി രണ്ട് ഭാഗമായി വീതിക്കുന്നു. ഒരു ഭാഗം എനിക്കും ഒരു ഭാഗം നിനക്കും,” മാധവൻ നായർ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ അച്ഛനോ?” രാധിക പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“അച്ഛൻ നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും വീടുകളിൽ മാറി മാറി നിൽക്കട്ടെ,” ജയൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
എന്നാൽ മാധവൻ നായർക്ക് അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല: “ഏയ്, അതൊന്നും ശരിയാകില്ല. ഞാൻ ഈ തറവാട് വിട്ട് ഒരിടത്തേക്കും വരില്ല.”
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ അച്ഛാ ശരിയാകുന്നത്?” രാധിക അച്ഛന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. “ഇനി അച്ഛന് ഞങ്ങൾ രണ്ടു മക്കളല്ലേയുള്ളൂ. അവിടുത്തെയും ഇവിടുത്തെയും മാറി മാറി നിൽക്കാം.”
ജയൻ ഇടപെട്ടു: “എടി, നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്റെ ഭർത്താവിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും ഇല്ലേ? നിനക്ക് അവരെ നോക്കണ്ടേ? അവരുടെ കൂടെ അച്ഛനും കൂടി വന്നാൽ നിനക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാകില്ലേ?”
“എന്ത് ബുദ്ധിമുട്ട്? എനിക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. കുഴിയിലേക്ക് കാലും നീട്ടിയിരിക്കുന്ന അവരിനി എത്ര നാൾ ഉണ്ടാകും?” രാധികയുടെ മറുപടിയിൽ സ്വന്തം ഭർതൃമാതാപിതാക്കളോടുള്ള അനാദരവ് പ്രകടമായിരുന്നു.
തുടർന്ന് ജയൻ തന്റെ പ്ലാൻ അവതരിപ്പിച്ചു: “ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാം. ഈ പതിനഞ്ച് ഏക്കറിൽ പത്ത് ഏക്കർ എനിക്കും, നാല് ഏക്കർ രാധികയ്ക്കും, ഒരേക്കർ അച്ഛന്റെ പേരിലും എഴുതാം. അച്ഛന്റെ കാലശേഷം ആരാണോ അച്ഛനെ നോക്കുന്നത്, അവർക്ക് ആ ഒരേക്കർ എടുക്കാം.”
രാധികയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു: “അത് കൊള്ളാമല്ലോ! നിനക്ക് പത്ത് ഏക്കർ, എനിക്ക് നാല് ഏക്കർ. നിന്റെ ബുദ്ധി കൊള്ളാം. ഞാൻ ഇതിന് സമ്മതിക്കില്ല.”
“സമ്മതിക്കില്ലെങ്കിൽ നീ പോയി കേസ് കൊടുക്ക്,” ജയൻ വെല്ലുവിളിച്ചു.
മാധവൻ നായർ രണ്ടുപേരെയും ശാന്തരാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു: “കേസും കൂട്ടവുമൊന്നും വേണ്ട. ഞാൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. പത്തേക്കർ ജയന്, നാലേക്കർ രാധികയ്ക്ക്, ഒരേക്കർ സ്ഥലം എനിക്കും. അങ്ങനെ എഴുതി രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ പോവുകയാണ്.”
രാധിക പരിഭവിച്ചു: “അല്ലെങ്കിലും അച്ഛന് എന്നോട് സ്നേഹമില്ലല്ലോ. എപ്പോഴും ആൺമക്കളോടായിരുന്നല്ലോ സ്നേഹം.”
“നീ സ്നേഹത്തിന്റെ കണക്കൊന്നും പറയേണ്ട,” മാധവൻ നായർ ശബ്ദമുയർത്തി. “നിനക്ക് ആവശ്യത്തിന് സ്ത്രീധനം തന്നു തന്നെയാണ് കെട്ടിച്ചു വിട്ടത്. അതിന് ശേഷവും തന്നിട്ടുണ്ട് ഇഷ്ടം പോലെ. അതിന്റെയൊന്നും കണക്ക് ഞാൻ നോക്കിയിട്ടില്ല.”
“അങ്ങനെ തന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതെല്ലാം അച്ഛന്റെയും ആങ്ങളമാരുടെയും കടമയാണ്. എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട, അതും കൂടി നിങ്ങളുടെ ഇളയ മകന് കൊടുത്തേക്ക്. ഞാൻ പോവുകയാണ്,” രാധിക ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തുപോയി തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് ശരവേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അവൾ പോകുന്നത് കണ്ട് ജയന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. സ്വത്തിന്റെ വലിയ പങ്ക് തനിക്ക് കിട്ടുമല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ സന്തോഷം.
രാധിക തിരിഞ്ഞുനിന്ന് ജയനെ നോക്കി ശപിക്കുംപോലെ പറഞ്ഞു: “നിനക്കിപ്പോൾ സന്തോഷമായി കാണുമല്ലേ? എല്ലാം നിനക്ക് കിട്ടി എന്ന് വിചാരിച്ച് നീ അധികം സന്തോഷിക്കേണ്ട. എനിക്ക് അവകാശപ്പെട്ടത് ഞാൻ വാങ്ങിയിരിക്കും. അതിന് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റുമെന്ന് ഞാനൊന്ന് നോക്കട്ടെ.”
“മോളേ, നീ പോവുകയാണോ?” മാധവൻ നായർ ചോദിച്ചു.
“അതെ, ഇനി ഇതിനൊരു തീരുമാനമാകാതെ ഞാൻ അടങ്ങിയിരിക്കില്ല. സുമതി ഏട്ടത്തി മിണ്ടാതെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയതുപോലെ ഞാൻ പോകുമെന്ന് അച്ഛനും മോനും വിചാരിക്കേണ്ട!” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പടിയിറങ്ങിപ്പോയി.
മക്കളെയും കൂട്ടി സ്വന്തം അമ്മയുടെ വീടിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ സുമതിയുടെ പാദങ്ങൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കലും കരുതിയതല്ല ഇങ്ങനെയൊരു മടങ്ങിവരവ്. ഒരു രാത്രി ഒരുമിച്ച് ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന ഭർത്താവ് ഹരിയേട്ടൻ, തന്നെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞു എന്നത് ഓർക്കാൻ പോലും വയ്യാത്ത വേദനയായിരുന്നു.
തനിക്ക് സ്വത്തോ പണമോ ഒന്നും വേണ്ടായിരുന്നു. ഹരിയേട്ടനും താനും ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടുറങ്ങിയ ആ തറവാട്ടിലെ ആ ഒരു മുറി മാത്രം മതിയായിരുന്നു ജീവിക്കാൻ. എന്നാൽ ഇനിയുള്ള കാലം ആ വീടും മുറിയും തനിക്ക് അന്യമായിരിക്കുന്നു. സുമതിക്ക് നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പിളരുന്നതുപോലെ തോന്നി. അറിയാതെ അവരിൽ നിന്ന് ഒരു തേങ്ങലുയർന്നു.
അനന്തു അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു: “എന്താ അമ്മേ? എന്തിനാ അമ്മ കരയുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല മക്കളെ… പെട്ടെന്ന് അച്ഛനെ ഓർത്തുപോയി. അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മൾ ആ തറവാട് വിട്ട് ഇറങ്ങേണ്ടി വരുമായിരുന്നോ?”
“അമ്മ സങ്കടപ്പെടേണ്ട. അമ്മ സങ്കടപ്പെട്ടാൽ അച്ഛന് സങ്കടമാകും,” ഇളയമകനായ അനന്തു അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
എന്നാൽ മൂത്തമകൻ അഭിജിത്ത് തറവാട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയതിൽ പിന്നെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഗൗരവമായിരുന്നു.
“മോനേ അഭീ… നീ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്?” സുമതി ചോദിച്ചു.
“എന്ത് മിണ്ടാനാ അമ്മേ? എനിക്ക് എന്റെ അച്ഛന്റെ കുടുംബസ്വത്തിന്റെ വീതം വേണം. അതിന് എന്ത് ചെയ്യണം എന്നാലോചിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ,” അവന്റെ മറുപടി ഉറച്ചതായിരുന്നു.
സുമതി അവനെ വിലക്കി: “മോൻ ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ആലോചിക്കേണ്ട. പഠിത്തത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്ക്. നമ്മൾ നേടിയെടുക്കേണ്ട യഥാർത്ഥ സമ്പാദ്യം വിദ്യാഭ്യാസമാണ്. ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത സമ്പത്ത്. ആ സമ്പത്ത് നമ്മുടെ കൈവശം ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നേടാനാവും.”
മക്കളെയും കൂട്ടി സുമതി വീടിനകത്തേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവൾ അകത്തേക്ക് നടന്ന് “അമ്മേ… അമ്മേ…” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു.
സുമതിയുടെ അമ്മ ലീല അടുക്കളയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് വന്നു. “അല്ല, ഇതാര്? മക്കൾ വന്നോ മോളേ?”
“ഉണ്ട് അമ്മേ.”
ലീല സുമതിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി: “എന്താ മോളേ നിന്റെ മുഖം വല്ലാതിരിക്കുന്നത്? എന്റെ കുട്ടിക്ക് എന്തോ വലിയ സങ്കടമുണ്ടല്ലോ?”
“ഒന്നുമില്ലമ്മേ, അമ്മയ്ക്ക് തോന്നിയതാവാം,” സുമതി വിഷമം മറച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എവിടെ എന്റെ പേരക്കുട്ടികൾ?” ലീല ഉമ്മറത്തേക്ക് നോക്കി.
“അമ്മമ്മേ… ഞങ്ങൾ ഇവിടെയുണ്ട്,” അനന്തു ഓടിവന്നു.
“എന്താ എന്റെ മക്കൾ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത്? സാധാരണ അമ്മമ്മേ എന്ന് വിളിച്ച് ഓടിവന്ന് മുത്തം തരുന്നവരാണല്ലോ എന്റെ മക്കൾ,” ലീല അവരെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തു നിർത്തി.
സുമതി പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അവർ ഇപ്പോൾ ചെറിയ കുട്ടികളാണോ അമ്മേ? മൂത്തവന് പതിനഞ്ച് കഴിഞ്ഞു, ഇളയവന് പന്ത്രണ്ടും. മുതിർന്ന കുട്ടികളായില്ലേ.”
“അവർ എത്ര മുതിർന്നാലും എന്റെ പേരക്കുട്ടികളല്ലാതെയാകുമോ? വാ, വന്ന് കുളിച്ച് ഡ്രസ്സ് മാറി വാ. അമ്മമ്മ ചായയും പലഹാരവും എടുത്തു വെക്കാം,” ലീല അവരെ സ്നേഹത്തോടെ റൂമിലേക്ക് വിട്ടു.
ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, സുമതി അപ്പുറത്തെ തറവാട്ടിൽ നടന്ന എല്ലാ നാടകങ്ങളും അമ്മയോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. മാധവൻ നായർ പറഞ്ഞ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലീലയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
“മോളേ, നീ ഒട്ടും വിഷമിക്കേണ്ട. ഇവിടെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ തനിച്ചല്ലേയുള്ളൂ. നിങ്ങൾ ഇവിടെയുള്ളത് എനിക്ക് വലിയൊരു കൂട്ടാകും. ഇതറിഞ്ഞാൽ നിന്റെ അനിയത്തി കവിതയ്ക്കും സന്തോഷമാകും. നിങ്ങൾ ചായ കുടിക്ക്, ഞാൻ അവളെയൊന്ന് വിളിക്കട്ടെ,” ലീല ഫോണുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ലീല തിരിച്ചുവന്നു: “വിവരങ്ങൾ അറിഞ്ഞപ്പോൾ കവിതയ്ക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷമായിട്ടോ. അവൾ പറഞ്ഞത് ഇവിടുത്തെ സ്വത്തിന്റെ വീതമൊന്നും അവൾക്ക് വേണ്ട എന്നാണ്. എല്ലാം ചേച്ചിക്ക് കൊടുത്തേക്കാൻ അവൾ പറഞ്ഞു. നാളെ അവൾ ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടെന്നാണ് പറഞ്ഞത്.”
ദിവസങ്ങൾ ഓരോന്നായി കടന്നുപോയി. ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും നീങ്ങി. കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങിയതോടെ സുമതിയുടെ ഉള്ളിലും പുതിയൊരു ലക്ഷ്യം രൂപപ്പെട്ടു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സുമതി പുറത്തേക്ക് പോകാനായി ഒരുങ്ങി വന്നു. “അമ്മേ, ഞാൻ പുറത്തൊന്ന് പോവുകയാണ്,” അവൾ ലീലയോട് പറഞ്ഞു.
“എവിടേക്കാ മോളേ ഈ വെയിലത്ത്?” ലീല തിരക്കി.
“ഞാൻ പോയിട്ട് വന്നിട്ട് പറയാം അമ്മേ,” സുമതി യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങി.
വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ട കുട്ടികളോടൊപ്പമാണ് സുമതി തിരികെ വീട്ടിൽ കയറി വന്നത്. അവളുടെ മുഖത്ത് ദീർഘനാളുകൾക്ക് ശേഷം ഒരു പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ എവിടെ പോയതായിരുന്നു മോളേ?” ലീല കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അനന്തു ചാടിവീണു പറഞ്ഞു: “അമ്മ ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ വന്നതായിരുന്നു അമ്മമ്മേ! അമ്മയ്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ ടീച്ചറായി ജോലി കിട്ടി!”
ലീലയുടെ മുഖത്ത് അത്ഭുതവും സന്തോഷവും വിരിഞ്ഞു: “നേരാണോ മോളേ ഇത്?”
“അതേ അമ്മേ, എനിക്ക് ജോലി കിട്ടി,” സുമതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “തന്റെ മരണം മുന്നിൽ കണ്ടിട്ടാവാം ഹരിയേട്ടൻ എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് പഠിപ്പിച്ചത്. മക്കൾ രണ്ടുപേരും സ്കൂളിൽ പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നെ തുടർപഠനത്തിന് അയച്ചു. ആദ്യം ഡിഗ്രി പാസ്സായി, അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബി.എഡിനും അയച്ചു. മക്കൾ പഠിക്കുന്ന സ്കൂളിൽ അധ്യാപക ഒഴിവ് ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അപേക്ഷ വെച്ചതും അദ്ദേഹമാണ്.”
സുമതി തുടർന്നു: “പത്തുലക്ഷം രൂപ കൊടുത്താൽ അവിടെ സ്ഥിരനിയമനം കിട്ടുമെന്ന് അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ അറിഞ്ഞു. ഹരിയേട്ടന്റെ സമ്പാദ്യവും എന്റെ സ്വർണ്ണവും വിറ്റ് ആ പണം മാനേജ്‌മെന്റിന് നൽകി വന്ന അന്നു രാത്രിയാണ് എന്റെ ഹരിയേട്ടൻ എന്നെയും മക്കളെയും തനിച്ചാക്കി പോയത്.” സുമതി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി.
ലീല മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
“ഞാനും മക്കളും ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈ നീട്ടരുത് എന്ന് ഹരിയേട്ടൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ടായിരിക്കും എന്നെ ഇത്രയും പഠിപ്പിച്ചതും ജോലി ശരിയാക്കി തന്നതും. കഴിഞ്ഞ ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് വിളിപ്പിച്ചു, ഓർഡർ ആയി. എല്ലാം ശരിയായിട്ട് അമ്മയോട് പറയാം എന്ന് കരുതിയാണ് ആരോടും പറയാതിരുന്നത്,” സുമതി കണ്ണീർ തുടച്ചു.
അഭിജിത്ത് അമ്മയുടെ അരികിൽ വന്ന് കൈകളിൽ പിടിച്ചു: “കൺഗ്രാജുലേഷൻസ് അമ്മേ…”
“അച്ഛന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു നിങ്ങളെ നന്നായി പഠിപ്പിക്കണമെന്നത്. അച്ഛന്റെ ആഗ്രഹം പോലെ നിങ്ങൾ നന്നായി പഠിക്കണം. അതുമാത്രമേ അമ്മയ്ക്ക് നിങ്ങളോട് പറയാനുള്ളൂ,” സുമതി മക്കളെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
ജീവിതം അതിന്റെ ശാന്തമായ ഒഴുക്കിലേക്ക് തിരികെ വന്നു. മാസങ്ങൾ വർഷങ്ങൾക്ക് വഴിമാറി. സുമതിയുടെയും മക്കളുടെയും ജീവിതം അന്തസ്സോടെ മുന്നോട്ട് പോയി. അഭിജിത്ത് തന്റെ പ്ലസ് ടു പഠനം മികച്ച നിലയിൽ പൂർത്തിയാക്കി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അഭിജിത്ത് സ്കൂളിൽ നിന്നും വന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, അപ്പുറത്തെ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു വിശേഷമുണ്ട്.”
“എന്താ മോനേ?” സുമതി കൗതുകത്തോടെ നോക്കി.
“അമ്മായിയുടെയും അങ്കിളിന്റെയും പേരിൽ അച്ചച്ചൻ കേസ് കൊടുത്തു!”
“എന്തിന്?” സുമതി ഞെട്ടി.
“സ്വത്ത് തർക്കത്തെ തുടർന്ന് അവിടെ എന്നും വഴക്കായിരുന്നു അമ്മേ. അവരുടെ ശല്യം കാരണം അച്ചച്ചൻ ആർക്കും ഒന്നും എഴുതിക്കൊടുത്തില്ല. ഒടുവിൽ അച്ചച്ചനെ നോക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ അച്ചച്ചനെ ഒരു വൃദ്ധസദനത്തിലാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതറിഞ്ഞാണ് അച്ചച്ചൻ അവർക്കെതിരെ കേസ് കൊടുത്തത്. ജയൻ അങ്കിൾ അച്ചച്ചനെ ദേഹോപദ്രവം ചെയ്തു എന്നാണ് അറിഞ്ഞത്. അത് ചോദിക്കാൻ വന്ന രാധിക അമ്മായിയും അങ്കിളും തമ്മിൽ വലിയ അടിയായി.”
മകൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ കേട്ട് സുമതി പകച്ചുപോയി. ഹരിയേട്ടൻ ഉണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് ആ തറവാട്ടിൽ എത്ര സമാധാനമായിരുന്നു. എല്ലാവരും മാധവൻ നായരോട് എത്ര സൗമ്യമായിട്ടാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്. ആ അച്ഛനെയാണ് സ്വന്തം മക്കൾ ഉപദ്രവിക്കുന്നതും വൃദ്ധസദനത്തിലാക്കാൻ നോക്കുന്നതും!
“ഇതെല്ലാം കേട്ടിട്ടും അമ്മയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആലോചിക്കുന്നത്? അമ്മയ്ക്ക് സങ്കടമായോ?” അഭിജിത്ത് ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല മോനേ, ഞാൻ എന്തിന് സങ്കടപ്പെടണം? അവരുടെ മകന്റെ ഭാര്യയായി, മകന്റെ രണ്ടു മക്കളുടെ അമ്മയായതിന് അവരെന്നെ ‘കൂലിക്ക് കിടന്നവൾ’ എന്ന് വിളിച്ച് അധിക്ഷേപിച്ചത് നീയും കേട്ടതല്ലേ? അവരുടെ ഒരു തരി മണ്ണ് പോലും നമുക്ക് വേണ്ട. എന്റെ മക്കൾ അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടുകയും വേണ്ട,” സുമതി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“അത് ശരിയാവില്ല അമ്മേ. ഞാനും ഒരു കേസ് കൊടുക്കാൻ പോവുകയാണ്. എനിക്കിപ്പോൾ പതിനെട്ട് വയസ്സ് തികഞ്ഞു. അച്ചച്ചന്റെയും അങ്കിളിന്റെയും അമ്മായിയുടെയും പേരിൽ ഞങ്ങളുടെ അവകാശത്തിനായി ഞാൻ കോടതിയെ സമീപിക്കും,” അഭിജിത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഏയ്… അതൊന്നും വേണ്ട മോനേ, നമുക്ക് ആ ശാപമൊന്നും വേണ്ട,” സുമതി ഭയന്നു.
“അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട, പക്ഷെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണം. അത് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ കുടുംബസ്വത്തിലെ അവകാശമാണ്. വഴക്കിനും വക്കാണത്തിനുമൊന്നും ഞാൻ പോകില്ല. നിയമപരമായി തന്നെ നേരിടും. എന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ അച്ഛൻ വക്കീലാണ്, അദ്ദേഹം എന്നെ സഹായിക്കും,” അഭിജിത്ത് പറഞ്ഞു.
സുമതി ഭയത്തോടെ മകന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൻ വളർന്നിരിക്കുന്നു, നീതിക്കായി പോരാടാൻ അവൻ പ്രാപ്തനായിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
അതേസമയം, മാധവൻ നായരുടെ തറവാട്ടിൽ വീണ്ടും തർക്കം മുറുകുകയായിരുന്നു. ജയനും രാധികയും അച്ഛനെ വളഞ്ഞുനിന്നു ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ്.
ജയൻ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു: “അച്ഛന് പെട്ടെന്ന് മൂത്ത ഏട്ടന്റെ മക്കളോട് ഇത്ര സ്നേഹം കൂടാൻ എന്താ കാരണം? കേസ് കൊടുക്കാൻ മാത്രം എന്തുണ്ടായി?”
മാധവൻ നായർ കസേരയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. “നിങ്ങളെ ഞാൻ ശരിക്കും മനസ്സിലാക്കിക്കഴിഞ്ഞു. സ്വത്ത് നിങ്ങളിലേക്ക് എത്തും എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ നിങ്ങൾ എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു. എന്റെ പേരിലുള്ള സ്വത്തിൽ മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ കണ്ണ്. എന്റെ ഹരി ഇന്ന് ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവൻ എന്നെ വേദനിപ്പിക്കില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ മക്കൾക്ക് അർഹതപ്പെട്ടത് കൂടി നിങ്ങൾ തട്ടിയെടുക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് എന്നോട് സ്നേഹം അഭിനയിച്ചത്. നടക്കില്ല മക്കളേ! സ്വത്ത് നാലായി ഭാഗിച്ച് ഞാൻ പ്രമാണം രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. തർക്കമുള്ളവർക്ക് കേസ് കൊടുക്കാം!”
അദ്ദേഹം തുടർന്നു: “ആര് എന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നോ അവർക്കുള്ളതാണ് എന്റെ പേരിലുള്ള വസ്തുവകകൾ. അതും എന്റെ കാലശേഷം മാത്രം. എന്റെ മക്കളായ നിങ്ങൾ എന്നെ സംരക്ഷിക്കില്ല എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്. ആയതിനാൽ എന്റെ സ്വന്തം പേരിലുള്ള വസ്തുവകകൾ ഞാൻ ഒരു ശരണാലയത്തിലേക്ക് എഴുതിക്കൊടുത്തു. ഞാൻ ഒരിടം വരെ പോവുകയാണ്.”
മക്കളുടെ മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ മാധവൻ നായർ പടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അടുത്ത ദിവസം വൈകുന്നേരം…
അഭിജിത്തും അനന്തുവും മുറ്റത്ത് ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഒരു കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് വന്നുനിന്നത്. കാർ നിർത്തി, അതിൽ നിന്നും അച്ചച്ചൻ ഇറങ്ങുന്നത് കണ്ട് രണ്ടുപേരും നടുങ്ങിപ്പോയി.
അനന്തു ഓടിച്ചെന്ന് അച്ചച്ചന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു. മാധവൻ നായരുടെ മുഖത്ത് പണ്ടത്തെ ആ അഹങ്കാരമില്ലായിരുന്നു; പകരം വല്ലാത്തൊരു ദയനീയതയായിരുന്നു.
“അമ്മ എവിടെ മക്കളെ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
“അകത്തുണ്ട് അച്ചച്ചാ, വരൂ…” അവർ അദ്ദേഹത്തെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു.
പുറത്ത് സംസാരം കേട്ട് സുമതി ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നു. “ആരാ മക്കളേ…?” വന്നയാളെ കണ്ടതും സുമതിയും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. “അച്ഛൻ… കയറി വരൂ അച്ഛാ.”
“ഇല്ല മോളേ, അച്ഛൻ അകത്തേക്ക് കയറുന്നില്ല. ഞാൻ ഇത് നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കാൻ വന്നതാണ്,” മാധവൻ നായർ തന്റെ കൈയിലിരുന്ന ആധാരത്തിന്റെ ഫയൽ സുമതിക്ക് നേരെ നീട്ടി.
“ഇതെന്താ അച്ഛാ?” സുമതി അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മാധവൻ നായരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ഒലിച്ചിറങ്ങി: “മോളേ… നീ അച്ഛനോട് ക്ഷമിക്കണം. അന്ന് മോളോട് അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കുകയും, മോളേയും മക്കളെയും ആ തറവാട്ടിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുകയും ചെയ്തു. അതിനുള്ള ശിക്ഷ ഞാൻ അനുഭവിച്ചുകഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ ശരിയും തെറ്റും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റി മോളേ. ആ തെറ്റ് ഞാൻ തിരുത്തി. നിങ്ങളുടെ കുടുംബസ്വത്തിൽ ഹരിക്ക് അർഹതപ്പെട്ട ഭാഗം നിന്റെയും മക്കളുടെയും പേരിൽ എഴുതി രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത പ്രമാണമാണിത്. മോളിത് വാങ്ങണം.”
സുമതി ആ ഫയലിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “എനിക്ക് ഇതിന്റെ ആവശ്യമില്ല അച്ഛാ. ഇന്ന് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വത്ത് എന്ന് പറയുന്നത് എന്റെ മക്കളാണ്. എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടാനുള്ളതൊക്കെ അന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഇവർക്ക് ഇതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അവരിത് വാങ്ങിക്കോട്ടെ.”
അഭിജിത്ത് മുന്നോട്ട് വന്ന് സുമതിയെ നോക്കി: “ഞങ്ങൾക്കിത് വേണം അമ്മേ. ഇത് ഞങ്ങളുടെ അച്ഛന്റെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെ ഫലമാണ്.” അവൻ കൈനീട്ടി ആ ഫയലുകൾ വാങ്ങി.
എന്നിട്ട് അഭിജിത്ത് മാധവൻ നായരുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു: “അച്ചച്ചന്റെ ഭയം ഇപ്പോൾ മാറിയോ? ഞങ്ങളുടെ അമ്മ പുനർവിവാഹിതയാകും എന്നുള്ള ഭയം?”
മാധവൻ നായർ തലതാഴ്ത്തി: “അങ്ങനെ ഒരു ഭയം എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല മോനേ. നിങ്ങളുടെ അമ്മായി പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയതായിരുന്നു അതൊക്കെ.”
അഭിജിത്ത് ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു: “എന്നാൽ അമ്മായി പറഞ്ഞത് സത്യമാകാൻ പോകുകയാണ് അച്ചച്ചാ. ഈ വരുന്ന മാസം 24-ന് ഞങ്ങളുടെ അമ്മയുടെ പുനർവിവാഹമാണ്. ഞങ്ങൾ രണ്ടു മക്കളുടെയും പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ തന്നെയാണ് ഈ വിവാഹം നടക്കുന്നത്. ഞങ്ങളാണ് അമ്മയ്ക്കുള്ള കൂട്ടുകാരനെ കണ്ടെത്തിയത്.”
കേട്ടത് വിശ്വസിക്കാനാവാതെ മാധവൻ നായർ സുമതിയെ നോക്കി.
അഭിജിത്ത് തുടർന്നു: “അച്ചച്ചൻ വരണം, അമ്മയെയും പുതിയ അങ്കിളിനെയും അനുഗ്രഹിക്കാൻ. ഇപ്പോൾ അച്ചച്ചൻ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകും അമ്മ ഇതിന് എങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു, അച്ഛനെ മറക്കാൻ അമ്മയ്ക്ക് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പറ്റിയോ എന്നൊക്കെ. അത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എത്രമാത്രം സ്നേഹത്തിലാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത് എന്ന് ഞങ്ങൾക്കറിയാം. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് എന്റെ അമ്മയെ പുനർവിവാഹത്തിന് ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചത്. കാരണം, ഈ വർഷം ഞാനും അടുത്ത രണ്ടു വർഷത്തിനുള്ളിൽ അനന്തുവും ഉപരിപഠനത്തിനായി വീടുവിട്ട് ദൂരെ പോകേണ്ടി വരും. ആ സമയം എന്റെ അമ്മ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാകും. അമ്മയെ തനിച്ചാക്കി പോകാൻ ഞങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമമാണ്. അതുമാത്രമല്ല, എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും 40 വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ല. ‘വിധവ’ എന്ന പട്ടം ചാർത്തി അമ്മയെ ബാക്കി ജീവിതം മുഴുവൻ ഇരുട്ടിൽ തളച്ചിടാൻ ഞങ്ങൾക്ക് താല്പര്യമില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ നിർബന്ധിച്ച് അമ്മയെ ഇതിന് സമ്മതിപ്പിച്ചത്.”
മാധവൻ നായരുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. തന്റെ മക്കൾ സ്വത്തിനുവേണ്ടി തന്നെ തെരുവിൽ തള്ളിയപ്പോൾ, താൻ ആട്ടിയോടിച്ച മരുമകളെ സ്വന്തം മക്കൾ എത്ര ആദരവോടെയും സ്നേഹത്തോടെയുമാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്!
“ഞാൻ വരും മോളേ… തീർച്ചയായും ഞാൻ വരും,” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അത്രയും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
അദ്ദേഹം കാറിൽ കയറി. ആ കാർ മുറ്റം കടന്ന് പതുക്കെ മറഞ്ഞു. കാർ ചെന്നുനിന്നത് പഴയൊരു അനാഥാലയത്തിന് മുന്നിലായിരുന്നു; തന്റെ ശേഷിച്ച ജീവിതം ഹോമിക്കാൻ മാധവൻ നായർ തിരഞ്ഞെടുത്ത ‘തണൽ’ എന്ന ശരണാലയത്തിന് മുന്നിൽ.
**(അവസാനിച്ചു)**