കാത്തിരിപ്പിൻ്റെ വസന്തം

# കാത്തിരിപ്പിൻ്റെ വസന്തം
## അധ്യായം 1: കൗമാരക്കാരൻ്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ
വൈകുന്നേരത്തെ ചായയ്ക്കുള്ള പലഹാരം തയാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു രാധ. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് നല്ല ചൂടുള്ള ഉള്ളിവടയുടെ മണം വീടുമുഴുവൻ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ടിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന മകൻ സിദ്ധാർത്ഥ് പതിയെ അടുക്കളവാതിലിനരികിലേക്ക് വന്നു നിന്നു. അവൻ്റെ മുഖത്ത് എന്തോ വലിയ കാര്യം പറയാൻ മടിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ഒരു പരുങ്ങലുണ്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ…” അവൻ വളരെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
ചീനച്ചട്ടിയിലെ വട കോരുന്നതിനിടയിൽ രാധ മകനെ ഒന്നു നോക്കി. “എന്താടാ സിദ്ധു? നിനക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ടോ? ദാ, വട റെഡിയായി വരുന്നു.”
“അതല്ല അമ്മേ… എനിക്ക്… എനിക്കൊരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് ഒടുവിൽ തൻ്റെ മനസ്സിലെ രഹസ്യം പുറത്തെടുത്തു.
കയ്യിലിരുന്ന കോരി തവയിലേക്ക് തന്നെ വെച്ച് രാധ അത്ഭുതത്തോടെ മകൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അടുക്കളയിലെ ആകെമൊത്തമുള്ള ബഹളങ്ങൾക്കിടയിൽ തനിക്ക് കേട്ടത് തെറ്റിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ അവർ ചോദിച്ചു: “എന്താ നീ പറഞ്ഞത്? നിനക്കൊരു പെൺകുട്ടിയെ ഇഷ്ടമാണെന്നോ? ഈ പ്രായത്തിലോ?”
“അതെ അമ്മേ, അമ്മയ്ക്ക് ഒറ്റത്തവണ പറഞ്ഞാൽ കേട്ടുകൂടേ? എനിക്ക് അവളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് അല്പം ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
രാധയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവർ വട പാത്രത്തിലേക്ക് മാറ്റി വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു: “ആരാടാ ആ പാവം പിടിച്ച പെൺകുട്ടി? ഏതായാലും എൻ്റെ മോൻ്റെ വലയിൽ വീണ ആ ഭാഗ്യവതി ആരാണെന്ന് ഞാനും കൂടി അറിയട്ടെ.”
“അമ്മയ്ക്ക് അവളെ നന്നായി അറിയാം. ഞാൻ പേര് പറയാം… പക്ഷേ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്, അമ്മ എന്നെ വഴക്കുപറയുകയോ തല്ലുകയോ ചെയ്യരുത്,” സിദ്ധാർത്ഥ് മുൻകൂർ ജാമ്യം എടുത്തു.
“നീ ആദ്യം ആൾ ആരാണെന്ന് പറ, എന്നിട്ട് തീരുമാനിക്കാം വഴക്കുപറയണോ അതോ കൊഞ്ചിക്കണോ എന്ന്,” രാധ കൈകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ ഞാൻ പറയുന്നില്ല. അമ്മ എന്നെ വഴക്കുപറയാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ്,” സിദ്ധാർത്ഥ് പിണക്കം ഭാവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഡാ കുറുമ്പാ, പറയടാ. ഞാനും കൂടി അറിയട്ടെ എൻ്റെ ഭാവി മരുമകൾ ആരാണെന്ന്. നിന്നെ ഞാൻ വഴക്കൊന്നും പറയില്ല. അമ്മയ്ക്ക് അറിയാമല്ലോ എൻ്റെ മോൻ്റെ സെലക്ഷൻ എപ്പോഴും ഉഗ്രൻ ആയിരിക്കുമെന്ന്,” രാധ മകൻ്റെ തോളിൽ തട്ടി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു: “എന്നാൽ ഞാൻ പറയട്ടെ അമ്മേ… അത് നമ്മുടെ അടുത്ത വീട്ടിലെ, അമ്മയുടെ കൂട്ടുകാരി മാലതി ചേച്ചിയുടെ മകളില്ലേ… ആ അഞ്ജലി!”
“ങേ!” രാധയുടെ കൈകൾ പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. അവർ കണ്ണുകൾ വട്ടത്തിൽ ഇരുത്തി മകനെ നോക്കി. “എടാ കുരുത്തംകെട്ടവനേ! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ വിളിച്ചു പറയുന്നത്? നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?”
“അമ്മയല്ലേ എപ്പോഴും പറയാറുള്ളത് ജാതിയോ മതമോ പണമോ ഒന്നും മനുഷ്യർക്കിടയിൽ പ്രശ്നമല്ലെന്ന്? പരസ്പര സ്നേഹമാണ് വലുതെന്ന്? അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ അമ്മയോട് ഇത് തുറന്നു പറഞ്ഞത്,” സിദ്ധാർത്ഥ് ന്യായീകരിച്ചു.
“എടാ മണ്ടൻ ചെറുക്കാ, അതിന് ഇവിടെ ജാതിയും മതവും പ്രശ്നമാണെന്ന് ആരാ പറഞ്ഞത്? അതിലും വലിയൊരു പ്രശ്നം ഇവിടെയുണ്ട്,” രാധ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“പിന്നെ എന്താണ് അമ്മേ പ്രശ്നം? ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്താണ് കുഴപ്പം?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“എടാ സിദ്ധൂ, നിനക്കിപ്പോൾ എത്ര വയസ്സായി? അതൊന്നു പറ,” രാധ ചോദിച്ചു.
“പതിനെട്ട് തികയാൻ ഇനി ഏതാനും ആഴ്ചകൾ കൂടിയേ ഉള്ളൂ,” സിദ്ധാർത്ഥ് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ശരി, അങ്ങനെയെങ്കിൽ ആ അഞ്ജലിക്ക് എത്ര വയസ്സായെന്ന് നിനക്കറിയാമോ?” രാധ അടുത്ത ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.
“അവൾക്ക് എത്ര വയസ്സായെന്ന് കൃത്യമായി എനിക്കറിയില്ല അമ്മേ… പക്ഷേ അവൾ ഇപ്പോൾ ഏഴാം ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കറിയാം,” അവൻ പരുങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു.
“ആഹാ! അതെങ്കിലും എന്റെ മോന് അറിയാമല്ലോ, അതുതന്നെ വലിയ കാര്യം,” രാധ പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അമ്മ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണല്ലേ? ഞാൻ എത്രമാത്രം ആത്മാർത്ഥമായാണ് ഈ കാര്യം അമ്മയോട് പറഞ്ഞത്. ഞാനിനി ജീവിതത്തിൽ ഒന്നും അമ്മയോട് പറയുകയേ ഇല്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു മാറി നിന്നു.
## അധ്യായം 2: അമ്മയുടെ ഉപദേശം
മകൻ്റെ പിണക്കം കണ്ട് രാധയ്ക്ക് ചിരിയും ഒപ്പം സ്നേഹവും തോന്നി. അവർ പതിയെ അവൻ്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. “പിണങ്ങിയോ അമ്മയുടെ പൊന്നുമോൻ? അമ്മയോടാണോ പിണക്കം?”
“വേണ്ടാ, എന്നോട് മിണ്ടണ്ട. അമ്മ എന്നെ കളിയാക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത്,” സിദ്ധാർത്ഥ് മുഖം തിരിച്ചു.
“ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ…” രാധ സിദ്ധാർത്ഥിൻ്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ സ്നേഹത്തോടെ പിടിച്ചു. അവനെ പതുക്കെ ഡൈനിംഗ് റൂമിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കസേരയിൽ അവനെ ഇരുത്തിയിട്ട്, മറ്റൊരു കസേര വലിച്ചിട്ട് അവർ അവൻ്റെ തൊട്ടടുത്തിരുന്നു.
“പറയൂ മോനേ, നിനക്ക് ആ പെൺകുട്ടിയോട് എന്ത് തരത്തിലുള്ള ഇഷ്ടമാണ് തോന്നിയത്?” രാധ വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അവൻ്റെ കൈകളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“അത്… അത് പിന്നെ അമ്മേ…” സിദ്ധാർത്ഥ് വിക്കിപ്പരുങ്ങി. അമ്മയുടെ ഈ ശാന്തത അവനെ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തി.
“എന്താ സിദ്ധൂ, നിനക്ക് പറയാൻ വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ലേ?” രാധ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ, എനിക്ക് അഞ്ജലിയെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ അത് എന്തൊരു ഇഷ്ടമാണെന്ന് കൃത്യമായി വിവരിക്കാൻ എനിക്കറിയില്ല,” അവൻ തല താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ അമ്മ പറഞ്ഞുതരട്ടെ… ‘പ്രണയം’. എൻ്റെ മോന് അഞ്ജലിയോട് തോന്നുന്നത് പ്രണയമാണ്, അല്ലേ? അവളോട് ‘ഐ ലവ് യു’ എന്ന് പറയാൻ നിൻ്റെ മനസ്സ് കൊതിക്കുന്നുണ്ട്, ശരിയല്ലേ?” രാധ അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഉം… അതെയമ്മേ,” സിദ്ധാർത്ഥിൻ്റെ മുഖം ചുവന്നു. “അവളെ കാണുമ്പോൾ എന്താണെന്ന് അറിയില്ല, എൻ്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ പിടയും. നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടും. ദേഹമാകെ ഒരു കുളിര് കോരുന്നതുപോലെ തോന്നും. സ്കൂളിലെ മറ്റ് ഏത് പെൺകുട്ടികളെ കാണുമ്പോഴും എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ തോന്നിയിട്ടില്ല. അവൾ മാത്രം എനിക്ക് വളരെ പ്രത്യേകതയുള്ളവളായി തോന്നുന്നു.”
“എന്നിട്ട് എൻ്റെ മോൻ ഈ കാര്യം അവളോട് തുറന്നു പറഞ്ഞോ?” രാധ ജിജ്ഞാസയോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ലമ്മേ, എനിക്ക് പറയാനുള്ള ധൈര്യം ഇതുവരെ കിട്ടിയിട്ടില്ല. പല തവണ പറയണം എന്ന് കരുതി അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നതാണ്. പക്ഷേ അവളെ മുന്നിൽ കാണുമ്പോൾ എൻ്റെ തൊണ്ട വരണ്ടുപോകും. നാവ് അനക്കാൻ പോലും പറ്റില്ല. കൈകാലുകൾ തളരുന്നതുപോലെ തോന്നും. അതുകൊണ്ട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ തിരിച്ചുപോരും,” സിദ്ധാർത്ഥ് തൻ്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ വിവരിച്ചു.
“അതു നന്നായി, വലിയൊരു അപകടത്തിൽ നിന്നാണ് നീ രക്ഷപ്പെട്ടത്,” രാധ ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. “പ്രണയത്തിൻ്റെ തുടക്കം ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയാണ് സിദ്ധൂ. ഈ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരവും പവിത്രവുമായ വികാരമാണ് പ്രണയം. എൻ്റെ മകൻ ഇപ്പോൾ ആ മനോഹരമായ അവസ്ഥയിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. പക്ഷേ, അമ്മ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ, നീ സത്യസന്ധമായി മറുപടി പറയണം.”
“ഉം, ചോദിക്ക് അമ്മേ,” സിദ്ധാർത്ഥ് ആകാംക്ഷയോടെ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“നീ നിൻ്റെ മനസ്സിലെ ഇഷ്ടം അഞ്ജലിയോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു എന്ന് വിചാരിക്കുക. തിരിച്ച് അവളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള പ്രതികരണം ‘നോ’ (No) എന്നാണെങ്കിൽ നീ എന്തുചെയ്യും?” രാധ ഗൗരവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അവൾ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ പറയില്ല അമ്മേ! അങ്ങനെ അവൾ നോ പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് താങ്ങാൻ കഴിയില്ല. എനിക്ക് അത്രമാത്രം ഇഷ്ടമാണ് അവളെ. ഞാൻ വെറുതെ കുറച്ചുനാൾ പ്രണയിച്ചു നടക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്. എനിക്ക് അവളെ വിവാഹം കഴിക്കണം. ജീവിതകാലം മുഴുവൻ എനിക്കൊപ്പം നിർത്തണം,” സിദ്ധാർത്ഥ് ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
## അധ്യായം 3: യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ ലോകം
രാധ മകൻ്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “സിദ്ധൂ… ഇനി അമ്മ പറയാൻ പോകുന്നത് നീ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കണം. നിനക്കിപ്പോൾ പ്രായം പതിനെട്ട് തികഞ്ഞിട്ടില്ല. രണ്ട് മാസം കഴിയുമ്പോൾ നിൻ്റെ പ്ലസ് ടു ഫലം വരും. തുടർപഠനത്തിനായി നീ ചിലപ്പോൾ ഈ നാടുവിട്ട് ദൂരെയുള്ള ഏതെങ്കിലും നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വരും. അല്ലെങ്കിൽ ഈ നാട്ടിലെ തന്നെ വലിയ ഏതെങ്കിലും കോളേജിൽ ചേരും. എന്തുതന്നെയായാലും നീ ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ ചെറിയ ചുറ്റുപാടിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വലിയ ലോകത്തേക്ക് പറിച്ചുനടപ്പെടാൻ പോവുകയാണ്.”
അവർ തുടർന്നു: “അവിടെ നിനക്ക് പുതിയ അന്തരീക്ഷം ലഭിക്കും, പുതിയ കൂട്ടുകാരെ കിട്ടും. നിൻ്റെ ചിന്തകൾ കൂടുതൽ വിസ്തൃതമാകും. അവിടെ വെച്ച് നിനക്ക് ഇഷ്ടമാകുന്ന, നിൻ്റെ ചിന്തകളോട് യോജിക്കുന്ന മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ നീ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ നീ ഈ അഞ്ജലിയെ മറന്നുപോകില്ലേ?”
“ഇല്ല അമ്മേ, ഒരിക്കലും ഇല്ല. ഞാൻ അവളെ മറക്കില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
“നീ പറയും, പക്ഷേ പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യരുടെയും മനശാസ്ത്രം അതല്ല സിദ്ധൂ,” രാധ അവനെ തിരുത്തി. “നിനക്കിപ്പോൾ അഞ്ജലിയോട് തോന്നിയത് യഥാർത്ഥ പ്രണയമല്ല. ഈ കൗമാരപ്രായത്തിൽ എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും തോന്നിപ്പോകുന്ന ഒരു തരം ശാരീരികവും മാനസികവുമായ ആകർഷണം (Infatuation) മാത്രമാണിത്. കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ നീ ഇതിനെക്കുറിച്ച് മാറി ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങും. അത് നിൻ്റെ കുഴപ്പമല്ല. നീ വളരുന്നതിൻ്റെയും, നിൻ്റെ ചിന്തകൾക്ക് പക്വത വരുന്നതിൻ്റെയും, നിൻ്റെ താല്പര്യങ്ങൾ മാറുന്നതിൻ്റെയും ലക്ഷണമാണത്.”
“ഇനി നീ അഞ്ജലിയുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ. അവൾ അവളുടെ മാതാപിതാക്കളുടെ ഒരേയൊരു മകളാണ്. ആ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും അവരുടെ മകളെക്കുറിച്ച് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടാകില്ലേ? അതുപോലെ തന്നെ അഞ്ജലിക്കും സ്വന്തമായ സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടാകില്ലേ? അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ വെറും പന്ത്രണ്ടോ പതിമൂന്നോ വയസ്സേ ഉള്ളൂ. കളിമാറാത്ത പ്രായം. നീ ഇപ്പോൾ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ‘ഐ ലവ് യു’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, ഒരുപക്ഷേ സിനിമകളിലെയും കഥകളിലെയും ഒക്കെ സ്വാധീനം കൊണ്ട് അവളും തിരിച്ച് ‘ഇഷ്ടമാണ്’ എന്ന് പറഞ്ഞേക്കാം.”
“പക്ഷേ മകനേ, അത് ഒരിക്കലും ഒരു പക്വമായ മറുപടിയായിരിക്കില്ല. ആ പ്രായത്തിൻ്റെ എടുത്തുചാട്ടവും വിഡ്ഢിത്തവും മാത്രമായിരിക്കും അത്. ആദ്യം എൻ്റെ മോൻ നന്നായി പഠിക്ക്, ഒരു നിലയിൽ എത്തിച്ചേരൂ. അഞ്ജലിയും പഠിക്കട്ടെ. അവൾക്ക് പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും ചിന്തിക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള പ്രായമാകട്ടെ. അന്ന്, ആ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും നിൻ്റെ മനസ്സിൽ ഈ ഇഷ്ടം ഇങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അന്ന് നീ അവളുടെ അരികിൽ ചെന്ന് നിൻ്റെ പ്രണയം തുറന്നു പറയുക. അന്ന് അവൾ നന്നായി ആലോചിച്ച് ഒരു മറുപടി തരും. അത് ‘എസ്’ ആയാലും ‘നോ’ ആയാലും ഒരുപോലെ സ്വീകരിക്കാനുള്ള പക്വത അന്ന് നിനക്കുണ്ടാകും.”
“നിന്നിലുള്ള ഇഷ്ടങ്ങളെയും താല്പര്യങ്ങളെയും മറ്റൊരാളിലേക്ക് അടിച്ചേൽപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു വസ്തുവായി നീ അഞ്ജലിയെ കാണരുത്. ആ കുട്ടിക്കും സ്വന്തമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും താല്പര്യങ്ങളും ഉണ്ട്. നീ ഇപ്പോൾ പ്രണയവും പറഞ്ഞ് അവളുടെ പുറകെ നടന്നാൽ അത് അവളുടെ പഠനത്തെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും ബാധിക്കും. നീ അവളുടെ ജീവിതത്തിന് ഒരു തടസ്സമായി മാറും. പ്രണയവും പഠനവും ഒരുമിച്ച് കൊണ്ടുപോകാനുള്ള പ്രായമോ മാനസിക വളർച്ചയോ ആ കുട്ടിക്ക് ഇപ്പോഴില്ല. നാളെ നീ കാരണം ആ കുട്ടിയുടെ ഭാവി തകർന്നു എന്ന് മാലതി ചേച്ചി വന്ന് എന്നോട് സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞാൽ നിൻ്റെ അമ്മയ്ക്ക് അത് സഹിക്കാൻ പറ്റുമോടാ?” രാധയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി ഇരുന്നു. അവൻ്റെ മൗനം കണ്ട് രാധയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭയം തോന്നി. “മോന് അമ്മയോട് ദേഷ്യമായോ?”
“ഇല്ല അമ്മേ,” അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ എന്താണ് നീ ചിന്തിക്കുന്നത്? അമ്മയോട് പറയൂ,” രാധ അവൻ്റെ മുഖം ഉയർത്തി.
“അമ്മേ… ഞാൻ ഇപ്പോൾ എൻ്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, ഭാവിയിൽ അവൾക്ക് മറ്റാരോടെങ്കിലും ഇഷ്ടം തോന്നിയാൽ എൻ്റെ ഈ കാത്തിരിപ്പ് വെറുതെയാകില്ലേ? അവൾ മറ്റാരുടേതെങ്കിലും ആയിപ്പോകില്ലേ?” സിദ്ധാർത്ഥ് തൻ്റെ ഉള്ളിലെ യഥാർത്ഥ ഭയം വെളിപ്പെടുത്തി.
രാധ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇപ്പോൾ നീ നിൻ്റെ ഇഷ്ടം തുറന്നു പറഞ്ഞു എന്ന് തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. ആ പ്രായത്തിൻ്റെ പക്വതയില്ലായ്മ കൊണ്ട് അവളും സമ്മതിച്ചു എന്ന് കരുതുക. പക്ഷേ കുറച്ചു വർഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ, അവളുടെ ചിന്തകൾ വളരുമ്പോൾ നിൻ്റെ ചില സ്വഭാവങ്ങളോ രീതികളോ അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാതെ വന്നേക്കാം. ആ സമയത്ത് അവൾ മാറി ചിന്തിക്കില്ല എന്ന് നിനക്ക് പറയാൻ പറ്റുമോ? നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം അവസാനിപ്പിച്ച് അവൾ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിച്ചു എന്ന് വരാം. നമ്മൾ ഒരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ തിരിച്ച് അവരും നമ്മളെ ഇഷ്ടപ്പെടണം എന്ന് നിർബന്ധം പിടിക്കരുത് സിദ്ധൂ. എല്ലാവർക്കും അവരുടേതായ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. സ്നേഹം എന്നത് ആരെയും കെട്ടിയിടാനുള്ള കയറല്ല.”
“അപ്പോൾ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തോന്നിയ ഈ ഇഷ്ടം ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് വെക്കണം, അല്ലേ അമ്മേ?” അവൻ സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അങ്ങനെയല്ല അമ്മ പറഞ്ഞത്. നീ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കൂ. ആ കുട്ടിക്കും പ്രായപൂർത്തിയാകട്ടെ. നിൻ്റെ ഇഷ്ടം ആത്മാർത്ഥവും സത്യസന്ധവുമാണെങ്കിൽ കാലം അതിന് വഴിതുറക്കും. അന്ന് അവൾ തരുന്ന മറുപടി എന്തായാലും അത് സ്വീകരിക്കാൻ നീ തയ്യാറാകണം,” രാധ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
“ശരി അമ്മേ, ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം,” സിദ്ധാർത്ഥ് വല്ലാത്തൊരു ഭാരത്തോടെ സമ്മതിച്ചു.
“സങ്കടപ്പെടേണ്ട മോനേ, ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകാൻ ഇടയുള്ള വലിയ തകർച്ചകളിൽ നിന്നും സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്നും നിന്നെ രക്ഷിക്കാനാണ് അമ്മ ഇപ്പോൾ ഇത് പറയുന്നത്. കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് മുൻപ് അമ്മ നിനക്ക് പറഞ്ഞുതന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മയുണ്ടല്ലോ?”
“ഉണ്ട് അമ്മേ, ഞാൻ ഓർക്കുന്നുണ്ട്.”
“പെൺകുട്ടികളെ മാത്രം ഉപദേശിച്ചതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കാര്യമില്ല മോനേ. ഇന്ന് പെൺകുട്ടികളുള്ള മാതാപിതാക്കളെക്കാൾ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടേണ്ടതും ജാഗ്രത പുലർത്തേണ്ടതും ആൺകുട്ടികളുള്ള മാതാപിതാക്കളാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞത്—നീ പ്രണയിച്ചോളൂ, അതിന് ജാതിയോ മതവോ ഒന്നും അമ്മയ്ക്ക് പ്രശ്നമല്ല. പക്ഷേ, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രാപ്തിയാകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു പെൺകുട്ടിയെയും നീ ഈ വീടിൻ്റെ പടികടത്തി കൊണ്ടുവരരുത്. അതുപോലെ മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം തകർക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരു ബന്ധവും ഉണ്ടാക്കരുത്,” രാധ തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിൻ്റെ മൂല്യങ്ങൾ മകനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
“ഞാൻ അമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യാം. ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും എൻ്റെ മനസ്സിൽ അഞ്ജലിയോടുള്ള ഈ ഇഷ്ടം ഇങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ അവളോട് എൻ്റെ പ്രണയം തുറന്നു പറയും,” സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയ്ക്ക് വാക്ക് നൽകി.
“അതിന് ആദ്യം വേണ്ടത് നല്ലൊരു ജോലിയും സ്വന്തം കാലിലുള്ള നിൽപ്പും ആണ്. ഇപ്പോൾ നന്നായി പഠിക്കുക. അവളും പഠിക്കട്ടെ,” രാധ പറഞ്ഞു നിർത്തി. സിദ്ധാർത്ഥ് അമ്മയുടെ കവിളിൽ സ്നേഹത്തോടെ ഒരു മുത്തം നൽകി അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു പോയി.
## അധ്യായം 4: മാറ്റങ്ങളുടെ കാലം
അമ്മയുടെ ഉപദേശം സിദ്ധാർത്ഥിൻ്റെ ചിന്തകളെ പാടെ മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് സ്കൂളിൽ പോകുന്ന വഴിക്കും തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും അവൻ അഞ്ജലിയെ കണ്ടു. മുൻപൊക്കെ അവളെ കാണുമ്പോൾ ഉണ്ടാകാറുള്ള പരിഭ്രമം മാറി പകരം ബഹുമാനവും കരുതലുമാണ് അവൻ്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞത്. അവൻ അവളോട് ഒന്നും പറയാൻ പോയില്ല, പകരം മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം നൽകി കടന്നുപോയി.
ഇതുകണ്ട് അവൻ്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് അത്ഭുതമായി. “എന്താടാ സിദ്ധൂ, നീ അവളോട് നിൻ്റെ മനസ്സിലുള്ള കാര്യം പറയുന്നില്ലേ? നീ ദിവസവും നോക്കി നിൽക്കുകയല്ലാതെ ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടുന്നില്ലല്ലോ,” കൂട്ടുകാരനായ രാഹുൽ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ലെടാ, ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയുന്നില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.
“അവന് ധൈര്യം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാടാ! ആൺകുട്ടിയാണെന്ന് പറഞ്ഞ് നടന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. ധൈര്യമുണ്ടെങ്കിൽ മുന്നിൽ ചെന്ന് പറയണം. പോയി പറയടാ ചെറുക്കാ,” മറ്റൊരു കൂട്ടുകാരൻ അവനെ പിന്നിൽ നിന്ന് തള്ളി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അതിനുള്ള സമയമായിട്ടില്ല,” സിദ്ധാർത്ഥ് തൻ്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.
“ധൈര്യമില്ലാത്തവർക്ക് ഉള്ളതല്ല പ്രണയം സിദ്ധൂ. നീ ഞങ്ങളെ കണ്ടു പഠിക്ക്. പ്രണയം എങ്ങനെയാണെന്ന് ഞങ്ങൾ കാണിച്ചുതരാം. ദാ, എൻ്റെ ആൾ ഇപ്പോൾ ഇതുവഴി വരും,” രാഹുൽ വീമ്പുപറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ പ്രണയിച്ചോളൂ, എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. ഞാൻ പോവുകയാണ്,” കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകൾക്ക് ചെവികൊടുക്കാതെ സിദ്ധാർത്ഥ് മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും മാസങ്ങളും വളരെ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. പ്ലസ് ടു പരീക്ഷകൾ അവസാനിച്ചു. പരീക്ഷാ ഫലം വന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് ഉന്നത വിജയം കരസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു. ചെറുപ്പം മുതലേ പാചകത്തോടും ഹോട്ടൽ മാനേജ്മെൻ്റിനോടും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ ഹോട്ടൽ മാനേജ്മെൻ്റിൽ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ ബിരുദ കോഴ്സിന് ചേർന്നു.
കോഴ്സിൻ്റെ ഭാഗമായി അവൻ്റെ താമസം ദൂരെയുള്ള ഒരു നഗരത്തിലേക്ക് മാറി. പുതിയ അന്തരീക്ഷം, പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ, കഠിനമായ പഠനം എന്നിവയ്ക്കിടയിലും അവൻ അഞ്ജലിയെ പൂർണ്ണമായി മറന്നിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അമ്മ പറഞ്ഞതുപോലെ അവൻ്റെ ചിന്തകൾക്ക് പക്വത വന്നിരുന്നു. നാല് വർഷത്തെ ബിരുദ പഠനവും അതിനുശേഷമുള്ള ഒരു വർഷത്തെ കഠിനമായ ട്രെയിനിംഗും അവൻ വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കി. അവൻ്റെ കഠിനാധ്വാനത്തിൻ്റെ ഫലമായി ദുബായിലെ ഒരു പ്രമുഖ അന്താരാഷ്ട്ര ഹോട്ടലിൽ ഷെഫ് ആയി അവന് ജോലി ലഭിച്ചു.
നാളെയാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് തൻ്റെ പുതിയ ജോലിയിൽ പ്രവേശിക്കാനായി ദുബായിലേക്ക് വിമാനം കയറുന്നത്. വീട്ടിൽ സാധനങ്ങൾ പാക്ക് ചെയ്യുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു അവൻ.
## അധ്യായം 5: വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ
“സിദ്ധൂ… നീ മാലതി ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി യാത്ര പറയുന്നില്ലേ?” അടുക്കളയിൽ നിന്ന് രാധ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
“അത് വേണോ അമ്മേ? ഞാൻ ഫോൺ വിളിച്ച് പറഞ്ഞാൽ പോരേ?” സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.
“അതുപറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ ശരിയാകും? നീ നാളെ പോയാൽ പിന്നെ രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞല്ലേ തിരിച്ചു വരൂ. അയൽപക്കത്തുള്ളവരോട് നേരിട്ട് പോയി യാത്ര പറയേണ്ടത് നമ്മുടെ കടമയല്ലേ. നീ മാലതി ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി എല്ലാവരെയും കണ്ട് യാത്ര പറഞ്ഞിട്ട് വാ,” രാധ നിർബന്ധിച്ചു.
“എന്നാൽ അമ്മയും എന്റെ കൂടെ വാ, നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഒന്നു പോടാ ചെറുക്കാ, എനിക്ക് ഇവിടെ നൂറുകൂട്ടം ജോലികൾ കിടക്കുന്നു. നീ വലിയ കുട്ടിയായില്ലേ, തനിയെ പോയി വരാൻ പഠിക്ക്,” രാധ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി സിദ്ധാർത്ഥ് അടുത്ത വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഹൃദയമിടിപ്പ് അല്പം കൂടുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അവൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുന്നത്. അവൻ ചെല്ലുമ്പോൾ മാലതിയും ഭർത്താവ് മാധവനും വീടിൻ്റെ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് എന്തോ ഗൗരവമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥിനെ കണ്ടതും രണ്ടുപേരുടെയും മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ആഹാ, ദാ സിദ്ധു മോൻ വന്നല്ലോ! ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിൻ്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു തീർന്നതേയുള്ളൂ,” മാധവൻ പറഞ്ഞു.
“എൻ്റെ കാര്യgrandchildrenമോ? നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കൂടി എൻ്റെ എന്ത് കുറ്റമാണ് പറഞ്ഞത്?” സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“കുറ്റമല്ലടാ മോനേ, പുകഴ്ത്തി പറഞ്ഞതാണ്. നീ അകത്തേക്ക് കയറി ഇരിക്ക്,” മാലതി അവനെ സ്വീകരിച്ചു.
“ഇരിക്കാൻ അധികം സമയമില്ല മാലതി ചേച്ചി. ഞാൻ നാളെ ദുബായിലേക്ക് പോവുകയാണ്. പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഇവിടെ വന്ന് യാത്ര പറയണമെന്ന് അമ്മയ്ക്ക് വലിയ നിർബന്ധമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഓടിവന്നതാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“അതുതന്നെയാണ് ഞങ്ങളും പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്. സിദ്ധുമോൻ പഠിച്ച് വലിയ ആളായപ്പോൾ ഞങ്ങളെയൊക്കെ മറന്നുകാണുമോ എന്ന് ഞാൻ ഇദ്ദേഹത്തോട് ചോദിക്കുകയായിരുന്നു. യാത്ര പറയാൻ പോലും വരാതെ നീ പോകുമോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ഭയന്നു,” മാലതി പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ! ഞാൻ ഒന്നിനെയും മറന്നിട്ടില്ല ചേച്ചി. ഓരോ തിരക്കുകളായിപ്പോയി,” സിദ്ധാർത്ഥ് സങ്കോചത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവരോടൊപ്പം കുറച്ചുനേരം വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച ശേഷം സിദ്ധാർത്ഥ് പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. “എന്നാൽ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ ചേച്ചി, മാമാ… ഇനി നാട്ടിൽ വരുമ്പോൾ കാണാം. സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ വച്ച് വിളിക്കാം.”
അപ്പോൾ മാലതി അവനെ നോക്കി ഒരു പ്രത്യേക ഭാവത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു. “മോനേ സിദ്ധൂ… നീ ഞങ്ങളോട് മാത്രമേ യാത്ര പറയുന്നുള്ളൂ? ഇവിടെ ഈ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു വ്യക്തി കൂടി ഉണ്ടെന്ന കാര്യം നീ മറന്നുപോയോ? അതോ അവളോട് യാത്ര പറയേണ്ട എന്ന് കരുതിയാണോ?”
മാലതിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥ് ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവൻ്റെ മുഖം വിളറി. “ചേച്ചി… അത് പിന്നെ… അഞ്ജലി എവിടെ?” അവൻ പരുങ്ങലോടെ ചോദിച്ചു.
“അവൾ അകത്തുണ്ട് മോനേ. അവളോട് യാത്ര പറയാതെ നിനക്ക് പോകാൻ പറ്റുമോ?” മാലതി ചോദിച്ചു.
“ചേച്ചി… ചേച്ചിക്ക് എങ്ങനെ…?” സിദ്ധാർത്ഥിന് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
“നീ വിചാരിച്ചത് ഇതൊന്നും ഞങ്ങളറിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നാണോ?” മാലതി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “നിൻ്റെ അമ്മ രാധ അന്ന് തന്നെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നു. നീ അന്ന് കാണിച്ച പക്വതയും, രാധ നിനക്ക് നൽകിയ ഉപദേശവും കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് രാധയോടും നിന്നോടും ഉള്ള ബഹുമാനം കൂടുകയാണ് ചെയ്തത്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ നാണത്തോടെ തലകുനിച്ചു നിന്നു. അന്ന് അമ്മ തൻ്റെ രഹസ്യം കൂട്ടുകാരിയോട് പറഞ്ഞതിൽ അവന് തെല്ലും ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല, പകരം അമ്മയുടെ ദീർഘവീക്ഷണത്തെ അവൻ മനസ്സാ നമിച്ചു.
“നീ അകത്തേക്ക് ചെല്ല് മോനേ, നീ ചെന്ന് അഞ്ജലിയോട് സംസാരിക്ക്. അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കുഴപ്പം? സിദ്ധുവിനെപ്പോലെ സ്വഭാവഗുണമുള്ള, സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനെ എൻ്റെ മകൾക്ക് പങ്കാളിയായി ലഭിക്കുന്നത് അവളുടെ ഭാഗ്യമല്ലേ. അതുപോലെ രാധയെപ്പോലെ ഒരു അമ്മയെ അമ്മായിയമ്മയായി കിട്ടുന്നത് ഞങ്ങളുടെയും ഭാഗ്യമാണ്,” മാലതിയുടെ വാക്കുകളിൽ പൂർണ്ണമായ സമ്മതമുണ്ടായിരുന്നു.
മാധവനും അതിനെ പിന്തുണച്ചു: “അതെ മോനേ, ഞങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഞങ്ങളുടെ മകളെ നിനക്ക് നൽകാൻ പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ്. നീ പോയി അവളോട് സംസാരിക്കൂ. അവൾ നിന്നെ വേണ്ടെന്ന് പറയില്ല. കാരണം എന്റെ മകളുടെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് ഒരു അച്ഛനെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് നന്നായി അറിയാം.”
## അധ്യായം 6: വസന്തത്തിൻ്റെ തുടക്കം
സിദ്ധാർത്ഥിൻ്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അവൻ്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. “എവിടെയാണ് ചേച്ചി അഞ്ജലി?”
“അഞ്ജലീ…” മാലതി അകത്തേക്ക് നോക്കി നീട്ടിവിളിച്ചു.
ഹാളിലെ വാതിലിൻ്റെ മറവിൽ നിന്ന് പതിയെ അഞ്ജലി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. അവൾ ഇപ്പോൾ പഴയ ആ ഏഴാം ക്ലാസ്സുകാരി പെൺകുട്ടിയല്ല. പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന, സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയായി അവൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. നാണത്താൽ താഴേക്ക് കൂമ്പിയടഞ്ഞ ആ കണ്ണുകളിൽ തന്നോടുള്ള പ്രണയത്തിൻ്റെ ആഴം എത്രമാത്രമുണ്ടെന്ന് അവൾ ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ ഈ വർഷങ്ങളത്രയും അവനായി തന്നെയാണ് കാത്തിരുന്നതെന്ന് ആ നോട്ടം വിളിച്ചോതി.
“അഞ്ജലി ഇപ്പോൾ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുകയാണ്. അവൾക്ക് നഴ്സിംഗിന് പോകാനാണ് ആഗ്രഹം. അതിനുള്ള അഡ്മിഷൻ ശരിയായിട്ടുണ്ട്. നാല് വർഷത്തെ പഠനം പെട്ടെന്ന് കടന്നുപോകും. ഇതിനിടയിൽ മോൻ രണ്ടോ മൂന്നോ തവണ ലീവിന് നാട്ടിൽ വന്നു പോകുമല്ലോ. അവളുടെ പഠനം കഴിഞ്ഞാലുടൻ നിങ്ങളുടെ വിവാഹം ഞങ്ങൾ നടത്തിത്തരാം. ഈ നാല് വർഷം നിങ്ങൾ ഫോണിലൂടെ പ്രണയിക്കുകയോ സംസാരിക്കുകയോ എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ചെയ്തോളൂ. ഞങ്ങൾക്ക് യാതൊരു എതിർപ്പുമില്ല,” മാലതി അവരുടെ ഭാവി ആസൂത്രണം ചെയ്തു നൽകി.
സിദ്ധാർത്ഥ് പ്രണയഭാവത്തോടെ അഞ്ജലിയെ നോക്കി. നാണത്താൽ ചുവന്നുതുടുത്ത അവളുടെ ആ മുഖം കണ്ട് അവന് വല്ലാത്തൊരു ആനന്ദം തോന്നി. “നമുക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കാം,” സിദ്ധാർത്ഥ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി അവനൊപ്പം മുറ്റത്തേക്കും അവിടെ നിന്ന് റബ്ബർ തോട്ടത്തിൻ്റെ അതിരിലേക്കും നടന്നു. വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ച ഒട്ടനവധി കാര്യങ്ങൾ ഇരുവർക്കും പരസ്പരം പങ്കുവെക്കാനുണ്ടായിരുന്നു. കൗമാരത്തിലെ തൻ്റെ അപക്വമായ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും അമ്മ നൽകിയ ഉപദേശത്തെക്കുറിച്ചും സിദ്ധാർത്ഥ് അവളോട് തുറന്നുപറഞ്ഞു. അഞ്ജലി എല്ലാം പുഞ്ചിരിയോടെ കേട്ടിരുന്നു.
കുറേ സമയം അവളോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച ശേഷമാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. പിറ്റേന്ന് അവൻ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ദുബായിലേക്ക് വിമാനം കയറി.
## അധ്യായം 7: സഫലമായ കാത്തിരിപ്പ്
അടുത്ത നാല് വർഷങ്ങൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാലഘട്ടമായിരുന്നു. അവർ ദൂരെയാണെങ്കിലും മനസ്സുകൊണ്ട് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജലി ഹോസ്റ്റലിൽ ആയതുകൊണ്ട് ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ മാത്രമാണ് അവർക്ക് ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ അവസരം ലഭിച്ചിരുന്നത്. ആ ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ അവർ തങ്ങളുടെ പ്രണയവും സ്വപ്നങ്ങളും പരസ്പരമുള്ള കരുതലും പങ്കുവെച്ചു.
എല്ലാ വർഷവും അഞ്ജലിയുടെ അവധിക്കാലം നോക്കിയാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് ദുബായിൽ നിന്ന് ലീവെടുത്ത് നാട്ടിൽ വന്നിരുന്നത്. ആ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ അവരുടെ ബന്ധത്തെ കൂടുതൽ ദൃഢമാക്കി.
അങ്ങനെ ആ കാത്തിരിപ്പിൻ്റെ നാല് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അഞ്ജലി വിജയകരമായി നഴ്സിംഗ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥ് ദുബായിൽ ഉയർന്ന പദവിയിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെട്ടു.
ഇന്ന് അവരുടെ വിവാഹമാണ്. ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ, രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെയും പൂർണ്ണമായ അനുഗ്രഹത്തോടെയും ആശിർവാദത്തോടെയും അവർ വിവാഹിതരായി.
വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾക്ക് ശേഷം, മണവാട്ടിയായ അഞ്ജലിയെ നിലവിളക്ക് നൽകി തൻ്റെ വീട്ടിലേക്ക് സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ രാധയുടെ ഹൃദയം സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞുതുടുകയായിരുന്നു. താൻ അന്ന് നൽകിയ ഒരു ചെറിയ ഉപദേശമാണ് ഇന്ന് രണ്ട് കുട്ടികളുടെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കിയതെന്ന് അവർ അഭിമാനത്തോടെ ഓർത്തു.
രാത്രിയിൽ, മധുവിധു മുറിയിൽ വെച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് അഞ്ജലിയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “നിനക്ക് ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായില്ലേ അഞ്ജലി?”
“ഒത്തിരി ഒത്തിരി സന്തോഷമുണ്ട് സിദ്ധുവേട്ടാ,” അവൾ അവൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാരി പറഞ്ഞൂ.
“അന്ന്, ഞാൻ പ്ലസ് ടുവിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എന്റെ പ്രണയം നിന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ ഇന്ന് നമ്മൾ ഈ വിവാഹപ്പന്തലിൽ എത്തിച്ചേരില്ലായിരുന്നു. അമ്മ അന്ന് എന്നെ തിരുത്തിയത് എത്ര നന്നായി എന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നു,” സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു.
“അതെ സിദ്ധുവേട്ടാ. ഒന്നും അറിയാത്ത ആ പ്രായത്തിൽ നിങ്ങൾ പ്രണയവും പറഞ്ഞ് എന്റെ പുറകെ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ഒരുപക്ഷേ പേടികൊണ്ടോ വീട്ടുകാരെ ഓർത്തോ ഞാൻ നിങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കിയേനെ. ആ പ്രായത്തിൻ്റെ എടുത്തുചാട്ടത്തിൽ നമ്മൾ എങ്ങാനും വീണുപോയിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും പഠനവും ഭാവിയും തകർന്നേനെ,” അഞ്ജലി ഓർത്തു.
“അപ്പോൾ നിനക്ക് അന്ന് എന്നെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു, അല്ലേ കാന്താരി?” അവൻ അവളെ കളിയാക്കി.
“അന്ന് എനിക്ക് പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെ സ്കൂളിൽ അയച്ചത് പഠിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു, പ്രണയിക്കാൻ ആയിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന് എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇഷ്ടമാണ്. എന്റെ ജീവനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇഷ്ടമാണ്,” അഞ്ജലി സിദ്ധാർത്ഥിൻ്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഐ ലവ് യു അഞ്ജലി…” സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ തൻ്റെ മാറോട് ചേർത്ത് ഇറുകെ പുണർന്നു. അവരുടെ മുറിക്ക് പുറത്ത്, നിലാവിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ വീട് പ്രണയത്തിൻ്റെയും പക്വതയുടെയും പുതുവസന്തത്തെ വരവേൽക്കുകയായിരുന്നു.
**അവസാനിച്ചു**