# അലകൾ അടങ്ങുമ്പോൾ

# അലകൾ അടങ്ങുമ്പോൾ
## ഭാഗം 1: കനലരിയുന്ന വാക്കുകൾ
“നിന്റെ കൂടെ കോളേജിൽ നടന്ന പത്മനാഭന്റെ മകൻ ഗൾഫിൽ പോയി വന്ന് വീടും വെച്ചു, ദേ ഇപ്പോൾ അവനൊരു പെൺകുട്ടിയും ജനിച്ചു! നിനക്കിവിടെ പ്രായം മുപ്പത്തഞ്ച് കഴിഞ്ഞു. കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നവൾക്ക് ഇവിടെ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പറ്റി ചിന്ത പോലുമില്ല! ആ വംശം ഇതോടുകൂടി മുടിയാനാണോ നിന്റെ ഭാവം ഹരി?”
സരസ്വതിയമ്മയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പരിഹാസം കേട്ട് ഹരിഹരൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കയ്യിലിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. അമ്മയുടെ ദേഷ്യം ഇന്ന് തുടങ്ങിയതല്ലെന്ന് അവനറിയാം. പക്ഷേ, ഓരോ തവണയും ആ വാക്കുകൾ തറയ്ക്കുന്നത് തന്റെ നെഞ്ചിലാണെങ്കിലും, അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു മുറിവ് അത് മറ്റൊരാൾക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഹരിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. അടുക്കളച്ചുമരിനോട് ചേർന്നുനിന്ന് ആ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും കേൾക്കുകയായിരുന്ന മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴേക്കും നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം തണുത്തുവെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഹരി പതുക്കെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെ കട്ടിലിന്റെ ഒരു കോണിലിരുന്ന്, കരച്ചിൽ പുറത്തുവരാതിരിക്കാൻ തന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ അമർത്തിക്കടിക്കുകയായിരുന്നു മാളവിക. അവളുടെ ചുമലുകൾ സങ്കടം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഹരി അവളുടെ അരികിലിരുന്ന് ആ കൈകൾ പതുക്കെ മാറ്റി. “മാളൂ…” എന്ന് മാത്രം അവൻ വിളിച്ചു. ആ വിളി കേട്ടതും അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“എല്ലാം ഞാൻ ചെയ്ത പാപത്തിന്റെ ഫലമാണ് ഹരിയേട്ടാ… അന്ന് അച്ഛന്റെ കണ്ണീര് കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചതിന് ദൈവം തരുന്ന ശിക്ഷ. ഞാൻ ഇത് അനുഭവിച്ചേ തീരൂ,” വിങ്ങലുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ പറഞ്ഞു.
മാളവികയുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആ പഴയ കാലം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി വീശിയടിച്ചു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, ടൗണിലെ ആർട്സ് കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് രണ്ട് വർഷം സീനിയർ ആയിരുന്നു ഹരി. കോളേജ് യൂണിയൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് അവർ ആദ്യം പരിചയപ്പെടുന്നത്. ശാന്തനായ, കവിതകളെയും പുസ്തകങ്ങളെയും സ്നേഹിച്ച ഹരിക്ക് മാളവികയോട് തോന്നിയ പ്രണയം അവൻ തുറന്നുപറഞ്ഞ ആ ദിവസം അവൾക്ക് ഇന്നലത്തെപ്പോലെ ഓർമ്മയുണ്ട്.
“മാളൂ, എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. വെറുമൊരു കൗമാരക്കാന്റെ മോഹമല്ലിത്. എന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കൂടെ കൂട്ടാനാണ്,” ക്യാമ്പസിലെ വലിയൊരു തണൽമരച്ചുവട്ടിൽ വെച്ച് ഹരി അത് പറയുമ്പോൾ മാളവിക ഭയന്നുപോയിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രണയിക്കാൻ സമയമില്ല ഹരിയേട്ടാ. അച്ഛൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് എന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്. ഏട്ടന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞതോടെ വീട്ടിലെ ബാധ്യതകൾ കൂടി. ഇപ്പോൾ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോരെ ഇതൊക്കെ?” എന്ന് ചോദിച്ച് അവൾ അന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഹരിയുടെ സ്നേഹം ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു. അവൻ അവളെ നിർബന്ധിച്ചില്ല, പകരം അവളുടെ പഠിത്തത്തിന് സഹായിയും മാനസികമായ വലിയൊരു പിന്തുണയുമായി മാറി. ആ കരുതലിന് മുന്നിൽ മാളവികയുടെ മനസ്സ് അധികനാൾ പിടിച്ചുനിന്നില്ല. അറിയാതെ അവളും ഹരിയുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.
മാളവികയുടെ അച്ഛൻ ശേഖരൻ പിള്ളയ്ക്ക് മകൾ എന്നാൽ ജീവനായിരുന്നു. മകൻ മാധവനേക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹവും ലാളനയും അദ്ദേഹം നൽകിയത് മകൾക്കായിരുന്നു. ടൗണിൽ ഒരു ചെറിയ പലചരക്ക് കട നടത്തിയിരുന്ന അദ്ദേഹം, രാത്രി എത്ര വൈകി വന്നാലും മകൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എന്തെങ്കിലും വാങ്ങാൻ മറക്കാറില്ലായിരുന്നു. “എന്റെ മോൾ നന്നായി പഠിച്ച് ഒരു വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥയാകണം. അവൾക്ക് വേണ്ടത് എന്തും ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ ഈ അച്ഛൻ തയ്യാറാണ്,” എന്ന് കൂട്ടുകാരോട് അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന ഒരു അച്ഛൻ.
പക്ഷേ, ആ സ്നേഹമെല്ലാം മറക്കാൻ പ്രണയത്തിന്റെ അന്ധത മാളവികയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു. മാളവികയുടെ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു ആലോചന ശക്തമാകുകയും, ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ അവരുടെ പ്രണയം അറിഞ്ഞ് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്ത ഒരു രാത്രിയിൽ, മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാതെ അവൾ ഹരിയുടെ കൈപിടിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോന്നു. ഒരു രജിസ്റ്റർ വിവാഹത്തിലൂടെ അവർ ഒന്നായി.
## ഭാഗം 2: ഭൂതകാലത്തിന്റെ നിഴലുകൾ
ആ ഒളിച്ചോട്ടം ശേഖരൻ പിള്ളയുടെ ജീവിതം തകിടം മറിച്ചു. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നടന്നിരുന്ന ആ വൃദ്ധൻ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് അപമാനിതനായി. എന്നും മകളെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ അച്ഛനെ നോക്കി നാട്ടുകാർ പരിഹസിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“എന്തായി ശേഖരൻ പിള്ളേ, വലിയ തങ്കക്കുടം ആണെന്ന് പറഞ്ഞ മകൾ ഇപ്പോൾ എവിടെ? ഇറങ്ങിപ്പോയപ്പോൾ അച്ഛന്റെ സ്നേഹം അവൾ ഓർത്തുപോലുമില്ലല്ലോ! വളർത്തു ദോഷം അല്ലാതെന്താ!” അയൽവാസികളുടെ ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ മറുപടിയില്ലാതെ അദ്ദേഹം തളർന്നുപോയി.
ആളുകളെ ഭയന്ന് അദ്ദേഹം കട അടച്ചിട്ടു. വീടിന് പുറത്തിറങ്ങാൻ പോലും വിസമ്മതിച്ചു. മകൾ തങ്ങളെ ചതിച്ചുവെന്ന വിഷമവും അപമാനവും താങ്ങാനാവാതെ, ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഉണ്ടായ പെട്ടെന്നൊരു ഹൃദയാഘാതത്തിൽ ശേഖരൻ പിള്ള ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.
അച്ഛന്റെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞ്, നെഞ്ചുപൊട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഹരിയോടൊപ്പം ആ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ മാളവികയെ കാത്തിരുന്നത് ക്രൂരമായ അനുഭവമായിരുന്നു. വീടിന്റെ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ വെച്ച് ഏട്ടൻ മാധവൻ അവളെ തടഞ്ഞു.
“ഇങ്ങോട്ട് കയറരുത് നീ! അച്ഛനെ കൊലയ്ക്ക് കൊടുത്തതിന് ശേഷവും നിനക്ക് എന്ത് കാണാനാണ് ഈ പടി കടന്നു വരുന്നത്? നിനക്ക് നിന്റെ പുരുഷനൊപ്പം ജീവിച്ചാൽ മതിയല്ലോ. മേലാൽ ഈ വീട്ടിലേക്ക് നിന്റെ നിഴൽ പോലും വീഴരുത്!” മാധവന്റെ വാക്കുകൾ കഠാര പോലെ അവളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. ജ്യേഷ്ഠത്തിയും മറ്റ് ബന്ധുക്കളും അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന കണ്ണുകളോടെയാണ് നോക്കിയത്. മാളവികയുടെ മുഖത്തുനോക്കി മാധവൻ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വാതിൽ അടച്ചു.
സ്വന്തം ചോരയും കുടുംബവും തള്ളിപ്പറഞ്ഞവളായി മാളവിക മാറി. ആ ദുഃഖം ഉള്ളിലൊതുക്കിയാണ് അവൾ ഹരിയുടെ വീട്ടിൽ ജീവിച്ചത്. ഹരിയുടെ അമ്മ സരസ്വതിയമ്മയ്ക്ക് തുടക്കം മുതലേ മാളവികയെ കണ്ണിന് നേരെ കണ്ടുകൂടായിരുന്നു. “ആചാരവും അനുഷ്ഠാനവുമില്ലാതെ, സ്വന്തം അച്ഛനെ കൊന്ന് പടിയടച്ച് ഇറങ്ങി വന്നവൾ” എന്നൊരു ചീത്തപ്പേര് അവർ മാളവികയ്ക്ക് മേൽ ചാർത്തിക്കൊടുത്തു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഹരിക്ക് ഗവൺമെന്റ് സ്കൂളിൽ അധ്യാപകനായി ജോലി ലഭിച്ചു. അതോടെ സരസ്വതിയമ്മയുടെ സ്വഭാവം കൂടുതൽ വഷളായി. മകന് ഒരു സർക്കാർ ജോലി കിട്ടിയ സ്ഥിതിക്ക് ലക്ഷങ്ങൾ സ്ത്രീധനവും സ്വർണ്ണവും തരാൻ വലിയ കുടുംബങ്ങൾ തയ്യാറാകുമായിരുന്നു എന്ന ചിന്ത അവരെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ആ സുവർണ്ണാവസരങ്ങളെല്ലാം നശിപ്പിച്ചത് മാളവികയാണെന്ന് അവർ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
“നല്ലൊരു തറവാട്ടിൽ നിന്ന് എത്ര പണവും ആഭരണവും എന്റെ മകന് കിട്ടേണ്ടതായിരുന്നു! എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം കെടുത്താൻ കയറിവന്ന ഒരു ശകുനം മുടക്കി!” സരസ്വതിയമ്മ പലപ്പോഴും ഹരിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ചുതന്നെ മാളവികയെ ആക്ഷേപിച്ചു. ഹരി അമ്മയെ തിരുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം മാളവിക അവനെ തടഞ്ഞു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റിനുള്ള ശിക്ഷയായി അവൾ ആ വാക്കുകളെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി സഹിച്ചു.
കാലം കടന്നുപോയിട്ടും ആ വീട്ടിൽ മറ്റൊരു സന്തോഷവും ഉണ്ടായില്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ച് വർഷങ്ങൾ പിന്നിട്ടിട്ടും മാളവികയ്ക്ക് ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടായില്ല. സരസ്വതിയമ്മയുടെ പീഡനങ്ങൾ ഇരട്ടിക്കാൻ ഇത് കാരണമായി. വലിയ വലിയ ആശുപത്രികളിൽ പോയി, പ്രശസ്തരായ ഡോക്ടർമാരെ കണ്ടു. പലവിധത്തിലുള്ള ചികിത്സകൾ ചെയ്തു. അമ്പലങ്ങളിലും പള്ളികളിലും വഴിപാടുകൾ കഴിച്ചു. പക്ഷേ, അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കൊന്നും ഫലമുണ്ടായില്ല. എല്ലാ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകളും നോർമൽ ആണെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞിട്ടും ഫലം മാത്രം ശൂന്യമായിരുന്നു.
## 3: സഹനത്തിന്റെ അതിരുകൾ
ഒരു കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്തവും സരസ്വതിയമ്മ മാളവികയുടെ മേൽ ചുമത്തി. ദിവസവും രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും അവരുടെ കുത്തുവാക്കുകൾ മാളവികയ്ക്ക് കേൾക്കേണ്ടി വന്നു.
“ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലും ഈ കുടുംബത്തിന് നൽകാൻ കഴിയാത്ത മലടി! മൂധേവി പിടിച്ചവൾ! നിന്റെ കാലടി ഇവിടെ പതിഞ്ഞത് മുതൽ ഈ വീടിന്റെ സമാധാനം പോയി. ഇനിയും എന്റെ മകന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ച് ഇവിടെ തുടരണോ നിനക്ക്?”
ഒരു ദിവസം സരസ്വതിയമ്മയുടെ ചോദ്യം മാളവികയുടെ സഹനശേഷിക്ക് അപ്പുറമായിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി ഹരി സ്കൂളിൽ നിന്നും ട്യൂഷൻ ക്ലാസുകളിൽ നിന്നും കഴിഞ്ഞ് ക്ഷീണിതനായി വന്നപ്പോൾ, മാളവിക മുറിയിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ഹരി അരികിലേക്ക് വന്നതും അവൾ അവന്റെ കാലുകളിൽ പിടിച്ചു.
“ഹരിയേട്ടാ, എന്നെക്കൊണ്ട് ഇനി ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല. അമ്മ പറയുന്നതാണ് ശരി, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ശാപമാണ്. ഞാൻ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറിത്താമസിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് നിയമപരമായി പിരിയാം. നിങ്ങൾ എന്നെ ഒഴിവാക്കി മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കണം. അമ്മയ്ക്ക് കാണാൻ ഒരു പേരക്കുട്ടിയെ നൽകണം. ദയവായി എന്നെ മോചിപ്പിക്കൂ…” അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ഹരിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. അവൻ അവളുടെ ചുമലുകളിൽ പിടിച്ച് കുലുക്കി, നേരെ നിർത്തി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയവും അതിലേറെ വേദനയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്താണ് മാളൂ നീ ഈ സംസാരിക്കുന്നത്? ഒരു പ്രതിസന്ധി വരുമ്പോൾ കൈവിട്ടുകളയാൻ വേണ്ടിയാണോ ഞാൻ നിന്നെ പ്രണയിച്ചതും എന്റെ കൂടെ കൂട്ടിയതും? ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകുക എന്നത് ഏതൊരു ദമ്പതികളുടെയും ആഗ്രഹമായിരിക്കാം, പക്ഷേ അത് മാത്രമാണോ ജീവിതം? മക്കളുണ്ടായിട്ടും അവരെ തെരുവിൽ തള്ളുന്ന എത്രയോ മാതാപിതാക്കളെ നമ്മൾ കാണുന്നു. പ്രായമാകുമ്പോൾ അനാഥാലയങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റിപ്പാർപ്പിക്കുന്ന മക്കളല്ലേ ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിൽ കൂടുതൽ? എനിക്ക് നീയും നിനക്ക് ഞാനും മാത്രം മതി. ഇനി മേലാൽ ഇത്തരം ചിന്തകൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകരുത്,” ഹരി അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തെ പൂർണ്ണമായും തകർക്കുമെന്ന് ഹരിക്ക് മനസ്സിലായി. അമ്മയോട് വഴക്കിടാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല, കാരണം അത് കുടുംബത്തിലെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ വഷളാക്കുകയേ ഉള്ളൂ. അതുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു കടുത്ത തീരുമാനമെടുത്തു.
അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ഹരി ടൗണിനടുത്തുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ചെറിയൊരു വാടകവീട് കണ്ടെത്തി. അമ്മയോട് അധികം തർക്കങ്ങൾക്ക് നിൽക്കാതെ, തങ്ങൾ കുറച്ചുകാലം മാറിത്താമസിക്കാൻ പോവുകയാണെന്ന് അവൻ അറിയിച്ചു. സരസ്വതിയമ്മ അതിനും ശപിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവരെ യാത്രയാക്കിയത്.
പക്ഷേ, ആ ചെറിയ വാടകവീട് മാളവികയ്ക്ക് ഒരു വലിയ സ്വർഗ്ഗമായി തോന്നി. പണത്തോടും പ്രശസ്തിയോടും താല്പര്യമില്ലാത്ത അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് സമാധാനം മാത്രമായിരുന്നു. തന്നെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ തണലിൽ അവൾ വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ പഠിച്ചു. അവിടെ അമ്മയുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളോ നാട്ടുകാരുടെ സഹതാപക്കണ്ണുകളോ ഇല്ലായിരുന്നു. ഹരിയുടെ സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ലോകം.
## ഭാഗം 4: പുതിയ പ്രകാശത്തിന്റെ കിരണങ്ങൾ
ഒരു ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, ഹരി ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് മാളവികയോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ പെയ്യാൻ നിൽക്കുന്ന ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“മാളൂ, നീ ഇപ്പോഴും പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് വിഷമിക്കുകയാണോ? അച്ഛന്റെ വിയോഗത്തിൽ നിനക്ക് പങ്കുണ്ടെന്ന് കരുതി നീ സ്വയം ശിക്ഷിക്കരുത്. കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ഇനി നമുക്ക് മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതമാണ് പ്രധാനം. നമ്മുടെ സന്തോഷം നമ്മൾ തന്നെയാണ് ഉണ്ടാക്കേണ്ടത്,” ഹരി അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എനിക്കറിയാം ഹരിയേട്ടാ. പക്ഷേ ചിലപ്പോഴൊക്കെ അച്ഛന്റെ ആ അവസാന മുഖം ഓർമ്മ വരും. അച്ഛൻ എന്നോട് ക്ഷമിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ?” മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഈർപ്പം പടർന്നു.
“തീർച്ചയായും ക്ഷമിച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അച്ഛൻ മുകളിൽ ഇരുന്ന് നിന്നെ കാണുന്നുണ്ടാകും. മകൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത് കാണാനല്ലേ ഏത് അച്ഛനും ആഗ്രഹിക്കുക?” ഹരിയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവൾക്ക് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി.
വാടകവീട്ടിലെ ജീവിതം അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചു. രാവിലെ ഹരി സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ മാളവിക സ്നേഹത്തോടെ ചോറുപാത്രം ഒരുക്കി നൽകും. വൈകുന്നേരം അവൻ വരുന്നതും കാത്ത് അവൾ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കും. വന്നുകഴിഞ്ഞാൽ രണ്ടുപേരും കൂടി അടുക്കളയിൽ ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യും, പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കും. ഒരു കുഞ്ഞില്ലെന്ന കുറവ് ഹരി ഒരിക്കലും മാളവികയെ അറിയിച്ചില്ല. അവൻ അവളെ ഒരു കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ തന്നെയാണ് പരിചരിച്ചത്.
അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരു ഞായറാഴ്ച, ഹരിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തും സഹപ്രവർത്തകനുമായ ആനന്ദ് തന്റെ ഭാര്യ ലക്ഷ്മിയോടും മൂന്ന് വയസ്സുള്ള മകൻ അപ്പുവിനോടുമൊപ്പം അവരുടെ വീട് സന്ദർശിക്കാൻ വന്നു. ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടതും മാളവികയുടെ ഉള്ളിലെ മാതൃത്വം ഉണർന്നു. അവൾ അപ്പുവിനെ എടുത്ത് ലാളിച്ച്, അവന് പലഹാരങ്ങൾ നൽകി. അവനോടൊപ്പം കളിച്ചു. കുഞ്ഞ് മാളവികയുടെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഹരിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ചിന്ത ഉദിച്ചു.
ആനന്ദും കുടുംബവും പോയതിനു ശേഷം, ഹരി മാളവികയെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു.
“മാളൂ, നിനക്ക് കുട്ടികളെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണല്ലേ?” ഹരി ചോദിച്ചു.
“കുട്ടികളെ ഇഷ്ടമല്ലാത്തവർ ആരുണ്ട് ഹരിയേട്ടാ? പക്ഷേ നമുക്ക് അതിനുള്ള ഭാഗ്യം ദൈവം തന്നില്ലല്ലോ,” അവൾ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ സങ്കടം മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“മാളൂ, പ്രസവിച്ചാൽ മാത്രമേ അമ്മയാകൂ എന്ന് ആരാണ് പറഞ്ഞത്? ഈ ലോകത്ത് അനാഥരായ, സ്നേഹം കൊതിക്കുന്ന എത്രയോ കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ട്. അവർക്ക് ഒരു അച്ഛനും അമ്മയുമാകാൻ നമുക്ക് കഴിഞ്ഞാൽ അത് വലിയൊരു പുണ്യമല്ലേ? നമുക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുത്താലോ?” ഹരി ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യം കേട്ടതും മാളവികയുടെ മുഖം അത്ഭുതം കൊണ്ടും സന്തോഷം കൊണ്ടും വിടർന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.
“സത്യമാണോ ഹരിയേട്ടാ നിങ്ങൾ ഈ പറയുന്നത്? നമുക്ക് അതിന് സാധിക്കുമോ? പക്ഷേ… അമ്മ ഇത് അറിഞ്ഞാൽ എന്താകും പറയുക? സ്വന്തം ചോരയല്ലാത്ത ഒരു കുഞ്ഞിനെ അമ്മ അംഗീകരിക്കുമോ?” മാളവികയുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ഭയം നിഴലിച്ചു.
“ഇത് നമ്മുടെ ജീവിതമാണ് മാളൂ. നമ്മുടെ തീരുമാനമാണ് പ്രധാനം. അമ്മ ആദ്യം എതിർത്താലും പിന്നീട് ആ കുഞ്ഞിന്റെ ചിരി കാണുമ്പോൾ അമ്മയുടെ മനസ്സ് മാറും. നമുക്ക് ഇതിന്റെ നിയമപരമായ കാര്യങ്ങളുമായി മുന്നോട്ട് പോകാം,” ഹരിയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനം മാളവികയ്ക്ക് പുതിയൊരു ജീവൻ നൽകി.
അവർ ദത്തെടുക്കലിനായുള്ള സർക്കാർ സംവിധാനമായ കാരാ (CARA) വഴി രജിസ്റ്റർ ചെയ്യുകയും ആവശ്യമായ രേഖകൾ സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വിധി തങ്ങൾക്ക് നൽകിയ വലിയൊരു സമ്മാനമായി അവർ അതിനെ കണ്ടു. ഹരിയുടെ ഈ വിശാലമായ മനസ്സ് കണ്ടപ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് അവനോടുള്ള ബഹുമാനവും പ്രണയവും ഇരട്ടിച്ചു.
## ഭാഗം 5: വിധി മാറ്റിയെഴുതിയ നിമിഷങ്ങൾ
മാസങ്ങൾ പലത് കടന്നുപോയി. കുഞ്ഞിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പിനിടയിലാണ് ഹരിയുടെ ജ്യേഷ്ഠൻ മാധവന്റെ ഫോൺ കോൾ വരുന്നത്. ഹരിയുടെ അമ്മ സരസ്വതിയമ്മയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് കഠിനമായ നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെടുകയും അവരെ നഗരത്തിലെ മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിലാണ് അവരുള്ളതെന്ന വിവരം അറിഞ്ഞ് ഹരിയും മാളവികയും ഒട്ടും വൈകാതെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച ദയനീയമായിരുന്നു. ഹരിയുടെ ജ്യേഷ്ഠനും ഭാര്യയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും അവർക്ക് അമ്മയുടെ കാര്യത്തിൽ വലിയ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് വലിയ തുക ചിലവ് വരുമെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ, പണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ജ്യേഷ്ഠൻ കൈമലർത്തി.
“എന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ അത്രയും പണമൊന്നുമില്ല. ബിസിനസ്സിൽ വലിയ നഷ്ടമാണ്,” ജ്യേഷ്ഠൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
എന്നാൽ ഹരി ഒട്ടും മടിച്ചില്ല. അവൻ തന്റെ വർഷങ്ങളായുള്ള സമ്പാദ്യവും പ്രൊവിഡന്റ് ഫണ്ടിൽ നിന്നുള്ള ലോണും എടുത്ത് അമ്മയുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി നൽകി. അതിനേക്കാൾ ഉപരി, തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ നിന്ന് വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയ സരസ്വതിയമ്മയെ പരിചരിക്കാൻ ആരും മുന്നോട്ട് വന്നില്ല. ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യ കുട്ടികളുടെ പഠിത്തം പറഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഈ സാഹചര്യത്തിൽ സരസ്വതിയമ്മയുടെ അരികിൽ ഒരു തണലായി നിന്നത് മാളവികയായിരുന്നു. തനിക്കെതിരെ ശാപവാക്കുകൾ മാത്രം ചൊരിഞ്ഞ ആ വൃദ്ധയെ അവൾ സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലെ പരിചരിച്ചു. കൃത്യസമയത്ത് മരുന്ന് നൽകാനും ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുക്കാനും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. രോഗത്തിന്റെ അവശതകൾ കാരണം അവർക്കുണ്ടായ ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളും മലമൂത്രവിസർജ്ജനം പോലും മാളവിക യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ വൃത്തിയാക്കി.
ആശുപത്രി കിടക്കയിൽ കിടന്ന് സരസ്വതിയമ്മ മാളവികയുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച മൂത്ത മകനും മരുമകളും തങ്ങളെ കൈവിട്ടപ്പോൾ, താൻ നിരന്തരം വേട്ടയാടിയ, മനസ്സ് തകർത്ത പെൺകുട്ടിയാണ് തനിക്ക് കാവലിരിക്കുന്നത് എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവരുടെ കല്ലായ മനസ്സിനെ അലിയിച്ചു കളഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കണ്ണീർ ഒഴുക്കാൻ ആ പരിചരണം കാരണമായി.
രണ്ടാഴ്ചത്തെ ചികിത്സയ്ക്ക് ശേഷം സരസ്വതിയമ്മ പൂർണ്ണ ആരോഗ്യത്തോടെ ഡിസ്ചാർജ് ആയി. അവരെ ഹരിയുടെ തറവാട്ട് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഹരിയും മാളവികയും അവരെ മുറിയിൽ കിടത്തി യാത്ര പറയാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, സരസ്വതിയമ്മ മാളവികയുടെ കൈകളിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. അവരുട കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“മോളേ… മാളവിക…” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവർ വിളിച്ചു. “എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ. അന്ധമായ ദേഷ്യം കൊണ്ടും അഹങ്കാരം കൊണ്ടും ഞാൻ നിന്നെ ഒരുപാട് വേദനിപ്പിച്ചു. ഒരു കുഞ്ഞില്ലെന്ന പേരിൽ ഞാൻ നിന്നെ ശാപവാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി, നൂറ് മക്കൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ഭാഗ്യമാണ് നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മകളെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് കിട്ടിയത്. നിന്റെ ഈ നല്ല മനസ്സ് ഞാൻ കാണാതെ പോയി,” സരസ്വതിയമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മാളവികയുടെ കൈകളിൽ ചുംബിച്ചു.
മാളവിക സരസ്വതിയമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “അമ്മേ, പഴയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഓർത്ത് വിഷമിക്കരുത്. എനിക്ക് അമ്മയോട് യാതൊരു ദേഷ്യവുമില്ല. അമ്മ സുഖമായി ഇരുന്നാൽ മാത്രം മതി,” മാളവികയുടെ വാക്കുകൾ ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചു.
ഹരി സന്തോഷത്തോടെ അവരുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു. അവൻ അമ്മയുടെ ചുമലിൽ കൈവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അമ്മേ, ഞാനും മാളൂവും കൂടി ഒരു പ്രധാന തീരുമാനമെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കാൻ അപേക്ഷ നൽകിയിരുന്നു. അടുത്ത മാസം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പെൺകുഞ്ഞിനെ ലഭിക്കും. അമ്മയ്ക്ക് ഇതിൽ പൂർണ്ണ സമ്മതമല്ലേ?”
സരസ്വതിയമ്മ ഹരിയുടെയും മാളവികയുടെയും കൈകൾ ഒരുമിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എനിക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണ് മോനേ. ആ കുഞ്ഞ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ല അമ്മയായി മാളവികയും അച്ഛനായി നീയും ഉണ്ടാകും. ഇനി നിങ്ങൾ ആ വാടകവീട്ടിൽ കഴിയേണ്ടതില്ല. എന്റെ ഈ അവസാനകാലത്ത് നിങ്ങൾ രണ്ടാളും എന്റെ കൂടെ ഈ തറവാട്ടിൽ തന്നെ താമസിക്കണം,” അമ്മയുടെ ആജ്ഞയും അപേക്ഷയും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവർക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
അങ്ങനെ മാളവികയുടെ ജീവിതത്തിലെ കറുത്ത നാളുകൾ അവസാനിച്ചു. ഭൂതകാലത്തിലെ തെറ്റുകളുടെയും നഷ്ടങ്ങളുടെയും സങ്കടങ്ങൾ ഹരിയുടെ അളവറ്റ പ്രണയത്തിലൂടെയും, അമ്മയുടെ പശ്ചാത്താപത്തിലൂടെയും, വരാനിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ ചിരിയിലൂടെയും പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക് വഴിമാറി. ആ തറവാട്ടു വീട് വീണ്ടും സ്നേഹത്തിന്റെ അലകളാൽ സമൃദ്ധമായി.