ചതിക്കുഴികളിലെ പ്രകാശം

## ചതിക്കുഴികളിലെ പ്രകാശം
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. ക്ലോക്കിൽ സമയം നോക്കി—പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇത്രയും അസമയത്ത് ആരായിരിക്കും?
ചുമരിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഫോൺ സ്‌ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒന്ന് നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് എന്റെ ചേച്ചിയുടെ മകൾ മീനുട്ടിയുടെ പേരാണ്. അവൾ ഈ അസമയത്ത് എന്നെ വിളിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ!
പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. എന്റെ മനസ്സ് വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥമായി.
മീനുട്ടിയെ പ്രസവിച്ചത് ചേച്ചിയാണെങ്കിലും, അവളുടെ കുരുന്നുനാൾ മുതൽ എന്റെ മാറോട് ചേർത്താണ് ഞാൻ അവളെ വളർത്തിയത്. ചേച്ചിയുടെ ഭർത്താവ് പ്രവീണേട്ടന് ഗൾഫിലായിരുന്നു ജോലി. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രസവം കഴിഞ്ഞ് വർഷങ്ങളോളം ചേച്ചി ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ അധികകാലം നിന്നിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ കുടുംബവീട്ടിൽ തന്നെയായിരുന്നു താമസം. എന്റെ മകൻ അഭിമന്യു ജനിക്കുന്നതിനും മുൻപ് എന്റെ കൈകളിലാണ് അവൾ വളർന്നത്. ചിറ്റ എന്ന് വിളിച്ചുനടന്ന ആ കുഞ്ഞുമനസ്സിന് എന്നോട് എന്തും തുറന്നുപറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ വെപ്രാളത്തോടെ ഫോൺ അറ്റൻഡ് ചെയ്തു:
“മോളേ… മീനുട്ടീ… എന്താ മോളേ ഈ സമയത്ത്? എന്തുപറ്റി?” എന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഭ്രാന്തി നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അപ്പുറത്ത് നിന്ന് മറുപടിയൊന്നുമില്ല. വെറും നിശബ്ദത. എന്നാൽ ആ നിശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു വിതുമ്പൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
“മോളേ… ചിറ്റയോട് സംസാരിക്ക്. എന്താ എന്തുപറ്റി എന്റെ കുട്ടിക്ക്?”
പെട്ടെന്നാണ് അപ്പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു വിങ്ങലടിയും പിന്നാലെ വലിയൊരു ഏങ്ങലടിയും കേട്ടത്. അവൾ നിയന്ത്രണം വിട്ട് കരയുകയായിരുന്നു.
“അയ്യേ… എന്റെ മീനുക്കുട്ടി കരയുവാണോ? നോക്കിക്കേ, ചിറ്റയുടെ മോൾക്ക് എന്ത് സങ്കടമുണ്ടെങ്കിലും ഈ ചിറ്റ കൂടെയില്ലേ… നീ ഒന്ന് കരയാതെ കാര്യം പറ.” ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് വലിയ പേടിയാവുന്നു ചിറ്റേ…” അവൾ വിതുമ്പലോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്തിന്? എന്തിനാ എന്റെ മോൾ പേടിക്കുന്നത്? ആദ്യം കാര്യം പറ…”
“അയ്യോ… ചിറ്റ എന്നെ വഴക്കുപറയും. ഇതറിഞ്ഞാൽ അമ്മയും അച്ഛനും എന്നെ കൊല്ലും ചിറ്റേ… എനിക്ക് ജീവിക്കാൻ വയ്യ…” അവളുടെ വാക്കുകൾ തപ്പിത്തടഞ്ഞു.
“ഒന്നുമില്ലെടാ… ആരൊക്കെ എന്റെ മോളെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞാലും, എന്ത് തെറ്റ് പറ്റിയാലും ഈ ചിറ്റ നിന്റെ കൂടെ കട്ടയ്ക്ക് നിൽക്കും. ഇത് ചിറ്റയുടെ ഉറപ്പാണ്. അത് പോരേ എന്റെ കുഞ്ഞിന്?”
അവൾ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവളുടെ ശ്വാസമെടുക്കുന്ന ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ എനിക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
“ചിറ്റയ്ക്ക് ഈ മീനുവിനെ അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ടമാണോ?” അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ… എന്റെ ജീവനല്ലേ നീ…”
“അഭിയേക്കാൾ ചിറ്റയ്ക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ? അഭി ചിറ്റയുടെ സ്വന്തം മകനല്ലേ…” അവൾ കുട്ടിക്കളിയോടെ ചോദിച്ചെങ്കിലും അതിലൊരു വലിയ ആത്മസംഘർഷം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“പിന്നല്ലാതെ! എനിക്ക് ഈ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യം കിട്ടിയ കുഞ്ഞ് നീയല്ലേ മോളേ… നിന്നെ നെഞ്ചിൽ കിടത്തി ഉറക്കിയാണ് ഞാൻ അമ്മയെന്ന വികാരം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞത്. നീയെന്റെ ആദ്യത്തെ കൺമണിയാണ്.”
പെട്ടെന്നാണ് അവൾ ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചത്, എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് തുളച്ചുകയറിയ ആ ചോദ്യം:
“ചിറ്റേ… ഞാൻ… ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് നിന്ന് എന്നെന്നേക്കുമായി മരിച്ചുപോയാൽ ചിറ്റ എന്നെ ഓർക്കുമോ? എന്നെ ഓർത്ത് കരയുമോ?”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. ശരീരം തണുത്തുറഞ്ഞു. ഒരു പതിനഞ്ചുകാരി പെൺകുട്ടി ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ മരണത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുകയാണെങ്കിൽ അവൾ എത്രമാത്രം വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിലായിരിക്കണം! ഭയം എന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി.
“മോളേ! നീയെന്തൊക്കെയാ ഈ സംസാരിക്കുന്നത്? ഈ ലോകത്ത് എന്റെ കുഞ്ഞ് കഴിഞ്ഞേ എനിക്ക് മറ്റാരുമുള്ളൂ. എന്റെ ജീവനാണ് നീ. എന്റെ കുഞ്ഞിന് എന്തിനാ ഇത്രയും വലിയ വിഷമം? നീ ചിറ്റയോട് കാര്യം പറ…” എന്റെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു.
“ഒന്നുമില്ല ചിറ്റേ… ഞാൻ ചുമ്മാ ചോദിച്ചതാ…” അവൾ വിഷയം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അപ്പോൾ ആദ്യം എന്നോട് എന്തോ വലിയ കാര്യം പറയാൻ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് വിളിച്ചതോ?”
“അത്… അത് ഞാൻ വെറുതെ ഒരു തമാശയ്ക്ക് പറഞ്ഞതാ ചിറ്റേ…” അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ പതർച്ച എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എനിക്ക് അപകടം മണത്തു. ഈ രാത്രിയിൽ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ല.
“അമ്മ എവിടെയുണ്ട് മോളേ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“അമ്മ മുറിയിലുണ്ട്.”
“മോൾ പോയി ആ ഫോൺ അമ്മയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തേ. എനിക്ക് ചേച്ചിയോട് സംസാരിക്കണം.”
“ഉം…” അവൾ ഫോണുമായി മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
കുറച്ചു സെക്കൻഡുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു: “അമ്മയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുകയാണ് ചിറ്റേ. അവർ നല്ല ഉറക്കമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ വിളിച്ചാൽ അമ്മ ദേഷ്യപ്പെടും.”
“ശരി മോളേ… നീ വിഷമിക്കണ്ട. മോൾ ആ ഫോൺ അങ്ങ് മാറ്റിവെച്ചിട്ട് സമാധാനമായി പോയി കിടന്നുറങ്ങ്. നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ തന്നെ ചിറ്റ അങ്ങോട്ട് വരാം. എന്ത് മലമറിക്കുന്ന പ്രശ്നമുണ്ടായാലും നിന്റെ ഈ ചിറ്റ കൂടെയുണ്ടാകും. കേട്ടോടാ?”
“ഉം…”
“ചിറ്റേ…” അവൾ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“എന്താടാ മുത്തേ?”
“ഉമ്മ…” അവളുടെ നനഞ്ഞതും വിറയ്ക്കുന്നതുമായ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ കേട്ടതും എന്റെ നെഞ്ച് കനത്തു.
അപൂർവ്വമായ ഒരുതരം ഭീതി എന്നെ വന്ന് പൊതിഞ്ഞു. എന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത ഉടൻ തന്നെ ഞാൻ അടുത്ത് കിടന്നുറങ്ങുകയായിരുന്ന എന്റെ ഭർത്താവ് ഹരിയേട്ടനെ വിളിച്ചുണർത്തി.
“ഹരിയേട്ടാ… എഴുന്നേറ്റേ… വലിയൊരു അപകടം മണക്കുന്നു.” ഞാൻ മീനുട്ടിയുടെ ഫോൺ കോളും അവളുടെ വാക്കുകളും കരച്ചിലും എല്ലാം വിറയലോടെ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു.
ഹരിയേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഗൗരവത്തിലായി. “നമുക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ അങ്ങോട്ട് പോകണം. നേരം വെളുക്കാൻ കാത്തുനിന്നാൽ ചിലപ്പോൾ വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടി വരും.”
ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മകൻ അഭിയെ തൊട്ടടുത്തുള്ള എന്റെ അനിയത്തിയുടെ വീട്ടിൽ ഏൽപ്പിച്ച്, ആ രാത്രിയിൽ തന്നെ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് വണ്ടി തിരിച്ചു. കാർ ഓടിക്കുമ്പോൾ ഹരിയേട്ടന്റെ മുഖത്തും കടുത്ത ആശങ്ക നിഴലിച്ചിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വീടിന്റെ ലൈറ്റുകളെല്ലാം ഓൺ ചെയ്തിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഉമ്മറത്തെ വാതിൽ തുറന്നു കിടക്കുന്നു. അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറിയ ഞങ്ങൾ കണ്ടത് ഞെട്ടിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു.
ചേച്ചിയും ചേട്ടനും മീനുട്ടിയുടെ മുറിയുടെ വാതിലിൽ ശക്തിയായി തട്ടി കരയുകയാണ്.
“മോളേ… മീനുക്കുട്ടീ… വാതിൽ തുറക്ക്… അമ്മയോട് ക്ഷമിക്ക് മോളേ… വാതിൽ തുറക്ക്…” ചേച്ചി നിലവിളിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. എന്റെ ഭയം സത്യമാവുകയാണോ? ഞാൻ ദൈവത്തെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മുറിയുടെ വാതിലിന് നേരെ കുതിച്ചു.
“മോളേ… മീനുട്ടീ… ചിറ്റയാ വന്നിരിക്കുന്നത്! എന്റെ മോൾ വാതിൽ തുറക്ക്… നോക്ക്, ചിറ്റ എത്തിയിട്ടുണ്ട്. മോൾക്ക് വേണ്ടി ചിറ്റ വന്നിട്ടുണ്ട്. വാതിൽ തുറക്ക് മോളേ…” ഞാൻ വാതിലിൽ ശക്തമായി അടിച്ചു.
ഞങ്ങളുടെ നിലവിളികൾക്കൊടുവിൽ, പെട്ടെന്ന് അകത്തുനിന്ന് ലോക്ക് തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
വാതിൽ തുറന്ന് മീനുട്ടി പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖം ആകെ വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരുന്നു. മുടിയിഴകൾ ഒക്കയും അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്നു. വാതിൽ തുറന്ന നിമിഷം അവൾ ഓടിവന്ന് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു തിങ്ങിപ്പാർത്തു കരഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. മുറിയിലെ ഫാനിൽ കെട്ടിത്തൂക്കിയ നിലയിൽ ഒരു സാരി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു കസേര അതിനടിയിൽ മറിഞ്ഞു വീണിരിക്കുന്നു!
ദൈവമേ! ഒരു നിമിഷം വൈകിയിരുന്നെങ്കിൽ… എനിക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. എന്റെ ശരീരം വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
എല്ലാ കുട്ടികളും ജനിക്കുമ്പോൾ ആദ്യം അമ്മയെന്നോ അച്ഛനെന്നോ വിളിക്കും. എന്നാൽ എന്റെ മീനുട്ടി ആദ്യം വിളിച്ചത് ‘ചിറ്റേ’ എന്നാണ്. എനിക്ക് പിറന്നില്ല എന്നേയുള്ളൂ, എന്റെ സ്വന്തം ചോരയായിരുന്നു അവൾ.
ആ അവസ്ഥയിൽ അവളുടെ നേരെ നീണ്ട കൈകൾ എനിക്ക് തല്ലാനായി തരിച്ചു വന്നു. എന്തിനാണ് ഈ ഭീരുത്വം കാണിച്ചത് എന്ന് ചോദിക്കാൻ തോന്നി. എന്നാൽ ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ നിയന്ത്രിച്ചു. ഇല്ല, അവൾ ഒരു കുട്ടിയാണ്. പാകമാകാത്ത ഇളം മനസ്സാണ് അവളുടേത്. ഇപ്പോൾ ശാസിക്കുകയല്ല, അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.
ഞാൻ അവളെ എന്റെ മാറോട് ചേർത്ത് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
അവളുടെ അമ്മ (എന്റെ ചേച്ചി) അരികിലേക്ക് വന്ന് കണ്ണീരോടെ ചോദിച്ചു: “നീയെന്തൊക്കെയാടീ ഈ കാണിച്ചുകൂട്ടുന്നത്? നിന്നെ ഞങ്ങൾ വളർത്തിയത് ഇതിനാണോ? ഞങ്ങൾക്ക് ജീവനില്ലേ?”
ഞാൻ ചേച്ചിയെ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി വിലക്കി: “മിണ്ടരുത് ചേച്ചീ! കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ വരുന്ന മാറ്റങ്ങൾ പോലും നിങ്ങളറിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഈ കൗമാരപ്രായത്തിൽ അവൾക്ക് നിങ്ങളോട് പറയാൻ ഭയമുള്ള എന്തോ ഒന്ന് ഉണ്ടെങ്കിൽ, അതിനർത്ഥം നിങ്ങൾ അവരെ വേണ്ട രീതിയിൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല എന്ന് തന്നെയാണ്. നിങ്ങളുടെ ഈ പണമുണ്ടാക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിനിടയിൽ കുട്ടിയുടെ മനസ്സ് കാണാൻ നിങ്ങൾ മറന്നുപോയി.”
ഞാൻ മീനുട്ടിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ മുറിക്കുള്ളിൽ കയറി വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടി. കട്ടിലിൽ അവളെ ഇരുത്തി, അവളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു.
“ഇനി പറ മോളേ… എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ മനസ്സിലെ ആ വലിയ വിഷമം എന്താണ്? ചിറ്റയോട് പറ…” ഞാൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.
“ചിറ്റേ… ഞാൻ… ഞാനൊരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തു…” അവളുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ മോളേ? എന്താണ് നീ ചെയ്ത തെറ്റ്?”
അവൾ വീണ്ടും തല താഴ്ത്തി വിതുമ്പാൻ തുടങ്ങി.
“എന്താടാ? പരീക്ഷയ്ക്ക് വല്ലതും തോറ്റുപോയോ?”
“അല്ല ചിറ്റേ…” അവൾ തലയാട്ടി.
“പിന്നെന്താ? വല്ല പ്രണയവും ആണോ?” ഞാൻ വളരെ സൗമ്യമായി ചോദിച്ചു.
മീനുട്ടി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധവും ഭയവും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ചിറ്റയ്ക്കറിയാമോ… അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും എന്നോട് ഒരു സ്നേഹവുമില്ല. അവർക്ക് പുതിയ വീട് വെക്കണം, വലിയ കാർ വാങ്ങണം, ആഡംബരമായി ജീവിക്കണം… ഇതിനെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണ് എപ്പോഴും സംസാരം. ഞാൻ സ്കൂളിൽ നിന്ന് വരുമ്പോൾ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും അവർക്ക് സമയമില്ലായിരുന്നു. ആ സമയത്താണ് എന്റെ സ്കൂളിന് അടുത്തുള്ള കടയിൽ നിൽക്കുന്ന റോഷൻ എന്ന ചേട്ടൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത്.”
അവൾ അല്പം നിർത്തി ശ്വാസമെടുത്തു. ഞാൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു തുടർന്നു കേട്ടു.
“ആ ചേട്ടൻ എന്നോട് ഭയങ്കര സ്നേഹം കാണിച്ചു ചിറ്റേ… എനിക്ക് ചോക്ലേറ്റും സമ്മാനങ്ങളും ഒക്കെ തന്നു. എന്നെ ഒത്തിരി ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ശ്രദ്ധ കിട്ടാതെ വിഷമിച്ചിരുന്ന ഞാൻ ആ സ്നേഹത്തിൽ വീണുപോയി. പക്ഷേ…”
“പക്ഷേ എന്തുപറ്റി മോളേ?”
“കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ആ ചേട്ടൻ എന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പൊതി തന്നു. അത് സ്കൂളിലെ മറ്റൊരു ചേട്ടന് കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ വാങ്ങി. സംശയം തോന്നി ഞാൻ ആ പൊതി തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ വിചിത്രമായ നിറമുള്ള ഗുളികകളും കുറച്ച് പൊടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ കുട്ടികൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട അറിവ് വെച്ച് എനിക്ക് മനസ്സിലായി… അത് മയക്കുമരുന്നാണ്, ലഹരിവസ്തുക്കളാണ് ചിറ്റേ!”
ഞാൻ നടുങ്ങിപ്പോയി. പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ള എന്റെ കുഞ്ഞിനെ അവർ എന്തിനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്!
“എന്നിട്ട്… എന്നിട്ട് നീ അത് കൊടുത്തോ?” എന്റെ ഉള്ളിൽ ആധി പെരുകി.
“ഇല്ല ചിറ്റേ… ഞാൻ അത് കൊടുക്കില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു. അതോടെ റോഷന്റെ ഭാവം മാറി. അവൻ എന്നെ ഭീഷണിപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. അവൻ തരുന്ന സാധനങ്ങൾ അവൻ പറയുന്നവർക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുത്തില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ ലഹരിവസ്തുക്കൾ കടത്തുന്നുണ്ടെന്ന് സ്കൂളിൽ വന്ന് പറയുമെന്നാണ് അവൻ പറയുന്നത്. ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു നിന്നപ്പോൾ എടുത്ത ചില ഫോട്ടോകൾ അവന്റെ കൈയിലുണ്ട്. അത് കാണിച്ച് സ്കൂളിൽ നാറ്റിക്കുമെന്നും, പോലീസിൽ പിടിപ്പിക്കുമെന്നും അവൻ പറഞ്ഞു. എനിക്ക് പേടിയാവുന്നു ചിറ്റേ… പോലീസ് എന്നെ ജയിലിൽ അടയ്ക്കുമോ? എന്റെ ജീവിതം തീർന്നോ ചിറ്റേ?” അവൾ അലമുറയിട്ട് കരഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ തളർന്നുപോയാൽ എന്റെ കുഞ്ഞ് ഇല്ലാതാകും. ഞാൻ മനസ്സ് ദൃഢമാക്കി.
“മോളേ… നീ ഇവിടെ നോക്കിക്കേ…” ഞാൻ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. “ഈ ചിറ്റ പറഞ്ഞില്ലേ, നീ ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും ആലോചിച്ച് പേടിക്കണ്ട. ഈ കാര്യത്തിന് വേണ്ടിയാണോ നീ നിന്റെ സ്വന്തം ജീവൻ കളയാൻ തുനിഞ്ഞത്? ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ, നീ മരിച്ചുപോയാൽ ആ തെമ്മാടികൾ ജയിക്കില്ലേ? പരിഹാരമില്ലാത്ത ഒരു പ്രശ്നവും ഈ ലോകത്തില്ല. നിനക്ക് ചിറ്റയെ വിശ്വാസമില്ലേ?”
“ഉണ്ട് ചിറ്റേ…” അവൾ തലയാട്ടി.
“എങ്കിൽ ധൈര്യമായിട്ടിരിക്ക്. നീ ഇപ്പോൾ സമാധാനമായി കിടന്നുറങ്ങുക. ബാക്കിയെല്ലാം ചിറ്റ നോക്കിക്കോളാം.”
ഞാൻ അവൾക്ക് കുടിക്കാൻ കുറച്ച് വെള്ളം കൊടുത്ത്, അവളെ കട്ടിലിൽ കിടത്തി പുതപ്പിച്ചു. അവൾ ഉറങ്ങുന്നത് വരെ ഞാൻ അരികിലിരുന്നു. മനസ്സ് ശാന്തമായതുകൊണ്ടാവാം അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
ഞാൻ മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി വാതിൽ ചാരി. ഹാലിൽ ചേച്ചിയും പ്രവീണേട്ടനും പേടിയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താ ശാരി… എന്താണ് അവൾക്ക് പറ്റിയത്? അവൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?” പ്രവീണേട്ടൻ പരിഭ്രാന്തിയോടെ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരുമാണ് അവളുടെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം!” ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെയും സങ്കടത്തോടെയും പറഞ്ഞു. “സ്വന്തം കുഞ്ഞിന് കൊടുക്കേണ്ട പരിഗണനയും സ്നേഹവും സമയവും കൊടുക്കാൻ നിങ്ങൾ മറന്നുപോയി. അവളുടെ മനസ്സ് അറിയാൻ നിങ്ങൾ ശ്രമിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് അല്പം പരിഗണനയും സ്നേഹവും പുറത്തുനിന്ന് കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾ ആ കെണിയിൽ വീണുപോയി.”
ഞാൻ അവരോട് റോഷനെക്കുറിച്ചും അവൻ അവളെ ലഹരി കടത്താൻ ഉപയോഗിച്ചതിനെക്കുറിച്ചും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതിനെക്കുറിച്ചും എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
കേട്ട കാര്യങ്ങൾ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ ചേച്ചിയും ചേട്ടനും തകർന്നുപോയി. ചേച്ചി തലയിൽ കൈവെച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി.
“എന്റെ ദൈവമേ… ഞങ്ങൾ എന്ത് പാപമാണ് ചെയ്തത്… എന്റെ മോൾ…” ചേച്ചി വിലപിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ കരഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. ഇതിനൊരു പരിഹാരം കണ്ടെത്തണം.” ഹരിയേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
പ്രവീണേട്ടൻ കണ്ണീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നമ്മുടെ കിഴക്കേ വീട്ടിലെ വാസുദേവൻ ചേട്ടന്റെ മകൻ സുജിത് ഇപ്പോൾ ഈ പരിധിയിലെ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ (SI) ആണ്. അവൻ വളരെ കാര്യപ്രാപ്തിയുള്ള ഓഫീസറാണ്. നമുക്ക് അവനോട് കാര്യം പറയാം.”
“മറ്റൊരു ദിവസത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കേണ്ട. ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകണം. ഈ രാത്രിയിൽ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ സുജിത്തിനെ ധരിപ്പിക്കണം.” ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ തന്നെ പ്രവീണേട്ടനും ഹരിയേട്ടനും സുജിത് ഐ.പി.എസിനെ കാണാൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന് സുജിത് സ്റ്റേഷനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ കാര്യങ്ങൾ അക്കമിട്ട് നിരത്തി അവനോട് പറഞ്ഞു.
വിവരങ്ങൾ കേട്ട സുജിത് ഗൗരവത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു: “പ്രവീണേട്ടാ… നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട. ഈ പ്രായത്തിലുള്ള കുട്ടികളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും പ്രണയം നടിച്ചും ലഹരിമരുന്ന് കടത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വലിയൊരു സംഘം നമ്മുടെ നഗരത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ കുട്ടിയെ ഭയപ്പെടുത്തി നിർത്തിയിരിക്കുന്ന റോഷൻ എന്ന കണ്ണിയെ പിടികൂടിയാൽ ഇതിന് പിന്നിലുള്ള വലിയ സ്രാവുകളെ നമുക്ക് വലയിലാക്കാൻ കഴിയും. നാളെ രാവിലെ തന്നെ ഞങ്ങൾ ഇതിനുള്ള കെണിയൊരുക്കാം.”
പിറ്റേന്ന് രാവിലെയായി. മീനുട്ടിയെ ഞങ്ങൾ സമാധാനിപ്പിച്ച് പതിവുപോലെ സ്കൂളിലേക്ക് അയച്ചു. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ ആരും അറിയാതെ പോലീസിന്റെ ഒരു സംഘം സിവിൽ വേഷത്തിൽ സ്കൂൾ പരിസരത്ത് നിലയുറപ്പിച്ചിരുന്നു.
സ്കൂൾ വിടുന്ന സമയത്ത്, പതിവുപോലെ റോഷൻ തന്റെ ബൈക്കുമായി സ്കൂളിന് അരികിലുള്ള ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ എത്തി. അവൻ മീനുട്ടിയെ ആംഗ്യം കാണിച്ച് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. അവൾ ഭയത്തോടെയാണെങ്കിലും അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
അവൻ അവളുടെ കൈയിലേക്ക് വീണ്ടും ഒരു കവർ നൽകാൻ ശ്രമിക്കുകയും, അവളോട് കയർത്തു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ദൂരെ നിന്ന് നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്ന പോലീസ് സംഘം കൃത്യസമയത്ത് ഇടപെട്ടു. ഓടിയെത്തിയ പോലീസ് റോഷനെ തടഞ്ഞുവെച്ചു.
പെട്ടെന്നുണ്ടായ പോലീസ് റെയ്ഡിൽ റോഷൻ പകച്ചുപോയി. അവന്റെ ബൈക്കിന്റെ സീറ്റിനടിയിൽ നിന്നും വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും വൻതോതിൽ നിരോധിത ലഹരിമരുന്നുകൾ പോലീസ് കണ്ടെടുത്തു. വലിപ്പമുള്ള ആ തെമ്മാടിയെ പോലീസ് ജീപ്പിലേക്ക് വലിച്ചിഴച്ചു കയറ്റുമ്പോൾ സ്കൂളിലെ മറ്റു കുട്ടികളും നാട്ടുകാരും അമ്പരപ്പോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
സ്റ്റേഷനിലെ ചോദ്യം ചെയ്യലിൽ റോഷൻ തകർന്നുപോയി. അവൻ തന്റെ പിന്നിലുള്ള വലിയ ലഹരി മാഫിയാ സംഘത്തിന്റെ വിവരങ്ങൾ പോലീസിന് കൈമാറി. അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ അന്ന് രാത്രി നഗരത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ പോലീസ് വൻ റെയ്ഡ് നടത്തി.
പിറ്റേന്നത്തെ പത്രങ്ങളിൽ വലിയ തലക്കെട്ടുകളോടെ ആ വാർത്ത വന്നിരുന്നു:
> **”നഗരത്തിൽ വൻ ലഹരിവേട്ട: സ്കൂൾ കുട്ടികളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി മയക്കുമരുന്ന് കടത്തിയ സംഘം പിടിയിൽ!”**
>
വാർത്തയ്ക്കൊപ്പം റോഷന്റെയും ആ സംഘത്തലവന്മാരുടെയും മുഖം വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്ന ഫോട്ടോകളും പത്രത്തിൽ അടിച്ചു വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ ആ പത്രവുമായി മീനുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവൾ ഹാളിൽ തലകുനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ ആ പത്രം അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചു.
“ദാ… നോക്കിക്കേ മോളേ… അന്ന് നീ ഭയന്ന് വഴങ്ങി കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിൽ, ഇന്ന് ഈ ചിത്രങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ എന്റെ മോളുടെ ചിത്രവും ഉണ്ടായേനെ. പോലീസ് വന്ന് നിന്നെ പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയേനെ. ചിറ്റ പറഞ്ഞത് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായോ? പരിഹാരമില്ലാത്ത ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല.”
അവൾ കണ്ണീരോടെ ആ പത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇനി എന്റെ മോൾ ധൈര്യമായി പഠിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുക. നന്നായി പഠിച്ച് ഒരു വലിയ നിലയിൽ എത്തുമ്പോൾ, നിനക്ക് ചേരുന്ന നല്ലൊരു ചെറുക്കനെ കണ്ടെത്തി നീ പ്രേമിച്ചോ… അന്ന് നിന്റെ കല്യാണം നടത്താൻ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം ഈ ചിറ്റയും മുന്നിലുണ്ടാകും.” ഞാൻ അവളെ തമാശയോടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അവൾ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
വലിയൊരു ദുരന്തത്തിലേക്ക്, തിരിച്ചു വരാൻ കഴിയാത്ത തെറ്റിലേക്ക് ചെന്നു ചാടുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപ് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ എന്റെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു.
### മാതാപിതാക്കളുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക്…
നമുക്ക് ചുറ്റും കഴുകൻ കണ്ണുകളുമായി ചിലർ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ട്. കൗമാരക്കാരായ നമ്മുടെ കുട്ടികളാണ് അവരുടെ പ്രധാന ഇരകൾ. പ്രണയത്തിന്റെയോ സൗഹൃദത്തിന്റെയോ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ് എത്തുന്ന ഇത്തരക്കാർ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചതിക്കുഴികളിൽ വീഴ്ത്തും.
* **കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കുക:** അവർക്കൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കാൻ മാതാപിതാക്കൾ ഒരിക്കലും മടിക്കരുത്. എത്ര വലിയ ജോലിത്തിരക്കുണ്ടെങ്കിലും കുട്ടികളുടെ മനസ്സറിയാൻ ശ്രമിക്കുക.
* **തുറന്നുപറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുക:** വീട്ടിൽ എന്ത് തെറ്റ് പറ്റിയാലും ഭയമില്ലാതെ തുറന്നുപറയാനുള്ള ഒരു സുരക്ഷിത വലയം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് നമ്മൾ ഒരുക്കണം.
* **മൊബൈൽ ഉപയോഗം നിയന്ത്രിക്കുക:** കുട്ടികൾക്ക് ആവശ്യത്തിന് മാത്രം ഫോൺ നൽകുക. അവർ ആരെയൊക്കെ വിളിക്കുന്നു, എന്തൊക്കെ കാണുന്നു എന്ന് സൗഹൃദത്തോടെ നിരീക്ഷിക്കുക.
നമ്മുടെ കുട്ടികളുടെ ആദ്യത്തെ നല്ല സുഹൃത്തുക്കൾ നമ്മൾ മാതാപിതാക്കൾ തന്നെയായിരിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ അവർ ആ സൗഹൃദം പുറത്ത് തേടിപ്പോകും, അവിടെ കാത്തിരിക്കുന്നത് വലിയ ചതിക്കുഴികളായിരിക്കും.