# കനൽ പൂത്ത വഴികൾ

# കനൽ പൂത്ത വഴികൾ
## അധ്യായം 1: നിഴലുകളുടെ വഴി
പച്ചപ്പുതച്ച കുന്നിൻചെരുവുകളിലൂടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞു പോകുന്ന ആ മൺപാതയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു. വശങ്ങളിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാട്ടുചെമ്പകപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം എപ്പോഴും ആ വഴിയിലാകെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കും. ആ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരേയൊരു സർക്കാർ ഹൈസ്കൂളിലേക്ക് ഞാൻ കമ്പ്യൂട്ടർ ഇൻസ്ട്രക്ടറായി ജോലിക്ക് ചേർന്നിട്ട് ഏതാനും മാസങ്ങളേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. പ്രധാന റോഡിലൂടെ പോയാൽ ഒരുപാട് സമയമെടുക്കും എന്നതുകൊണ്ട്, കാടും മേടും നിറഞ്ഞ ആ കാട്ടുപാതയായിരുന്നു ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. സമയലാഭത്തിനപ്പുറം, പ്രകൃതിയുടെ ആ ശാന്തത എന്നെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ യാത്രയിൽ എനിക്ക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ വഴിയിലുള്ള ഒരു ചെറിയ വർക്ക്‌ഷോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന, വലതുകാലിന് ചെറിയൊരു വൈകല്യമുള്ള, നടക്കുമ്പോൾ ശരീരം ഒരുവശത്തേക്ക് ചരിഞ്ഞുപോകുന്ന **’മാധവൻ’** എന്ന യുവാവ്.
അയാളെ കാണുമ്പോൾ തന്നെ എനിക്കെന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു. വെളുത്തുതുടുത്ത, സുന്ദരിയായ, ശരീരത്തിന് യാതൊരുവിധ കുറവുകളുമില്ലാത്ത ഞാനെന്ന അഹന്ത എന്റെയുള്ളിൽ ശക്തമായി ഉറഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു എന്ന് വേണം പറയാൻ. എന്റെ ഈ അഹങ്കാരം അറിഞ്ഞിട്ടെന്നോണം അയാൾ പലപ്പോഴും എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുമായിരുന്നു. ആ നോട്ടം എന്നെത്തന്നെയാണോ അതോ എന്റെ പിന്നിലെങ്ങോ ഉള്ള കാട്ടുമരങ്ങളെയാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ എനിക്ക് കഴിയാറില്ലായിരുന്നു. കണ്ണുകളിൽ വിരിയുന്ന ഭാവങ്ങൾ എനിക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റാത്തവിധം നിഗൂഢമായിരുന്നു അയാളുടെ നോട്ടം.
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം, സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ തിരികെ നടക്കുകയായിരുന്നു. ആകാശം കറുത്തുരുണ്ട് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുട നിവർത്തി ഞാൻ വേഗത്തിൽ നടന്നു. പെട്ടെന്നാണ് എന്റെ മുന്നിലേക്ക് മാധവൻ വന്നുനിന്നത്. അയാളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കാട്ടുചെമ്പകപ്പൂവുണ്ടായിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ വീണ് കുതിർന്ന ആ പൂവ് എന്റെ നേർക്ക് നീട്ടിക്കൊണ്ട് അയാൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
> “ദേവിക ടീച്ചറേ… എനിക്ക് ടീച്ചറെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. ഈ മനസ്സിൽ വേറെയാരുമില്ല…”
>
അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യവും അറപ്പുമാണ് തോന്നിയത്. എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയും അയാളുടെ വൈകല്യവും തമ്മിൽ ഒത്തുപോവില്ലെന്ന ചിന്ത എന്നെ ഭരിച്ചു. പ്രണയം നിരസിക്കാൻ എനിക്ക് തെല്ലും ആലോചിക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
“നിങ്ങൾക്ക് എന്നോട് അങ്ങനെ തോന്നാൻ എന്ത് യോഗ്യതയാണുള്ളത്? ഇനി മേലാൽ എന്റെ വഴിയിൽ തടസ്സമായി നിൽക്കരുത്,” വളരെ ക്രൂരമായാണ് ഞാൻ പ്രതികരിച്ചത്.
അന്ന് അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ ദുഃഖം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് നോക്കാൻ പോലും ഞാൻ നിന്നില്ല. ആ കണ്ണുകളിലെ ഭാവം തിരിച്ചറിയാൻ തക്കവണ്ണം എന്റെ മനസ്സ് അന്ധമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മാധവൻ എന്ന ആ സാധാരണക്കാരനായ, വൈകല്യമുള്ള മനുഷ്യനായിരുന്നില്ല എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ രാജകുമാരൻ. എന്റെ സങ്കല്പത്തിലെ പുരുഷൻ അതീവ സുന്ദരനും ഉദ്യോഗസ്ഥനുമായ ഒരാളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ആ നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ അയാളെ മനസ്സിൽ നിന്നും വെട്ടിമാറ്റി. അല്ലെങ്കിലും, മനുഷ്യരോളം വേഗത്തിൽ സ്വന്തം തെറ്റുകളും മറ്റുള്ളവരുടെ മുഖങ്ങളും മറക്കാൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരു ജീവിവർഗ്ഗം ഭൂമിയിലുണ്ടോ?
## അധ്യായം 2: ആ നോട്ടത്തിന്റെ ആഴം
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. എന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്നും മാധവൻ പൂർണ്ണമായും മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു. എന്റെ കാത്തിരിപ്പ് എന്റെ സങ്കല്പങ്ങളിലെ ആ സുന്ദര പുരുഷന് വേണ്ടിയായിരുന്നു. അങ്ങനെയൊരാളെ മാത്രം മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ച എനിക്ക്, വഴിയരികിലെ വർക്ക്‌ഷോപ്പിലിരുന്ന് വിയർപ്പൊഴുക്കുന്ന മാധവനെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട യാതൊരു കാര്യവുമില്ലായിരുന്നു.
അങ്ങനെയരിക്കെ ഒരു ദിവസം, സ്കൂൾ വിട്ട് കുട്ടികൾ ആർത്തുവിളിച്ച് ഓടിപ്പോകുന്ന സമയം. എട്ടാം ക്ലാസുകാരനായ അപ്പു എന്ന കുട്ടി പുഴയോരത്തെ വഴിയിലൂടെ ഓടുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ആ കുറ്റിക്കാട്ടിൽ നിന്നും ഭയങ്കരമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്. വഴിക്ക് കുറുകെ ഒരു വലിയ ചേരപ്പാമ്പ് പത്തിവിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു! പാമ്പിനെ കണ്ട് ഭയന്നുവിറച്ച അപ്പു ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് നിലത്തു വീണു. പേടി കാരണം അവന് എഴുന്നേറ്റ് ഓടാൻ പോലും കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഈ കാഴ്ച കണ്ട് ദൂരെ നിന്നിരുന്ന ഞാനും മറ്റു കുട്ടികളും ഭയന്നു വിറച്ചുപോയി. എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഞങ്ങൾ മരവിച്ചു നിന്നു. എന്നാൽ, ആ നിമിഷം കാറ്റുവേഗത്തിൽ ഒരാൾ അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി. അത് മാധവനായിരുന്നു. തന്റെ കാലിന്റെ വൈകല്യം പോലും മറന്ന്, വീഴാൻ പോയ ശരീരത്തെ താങ്ങി നിർത്തി അയാൾ ആ പാമ്പിന്റെ മുന്നിലേക്ക് ചാടിവീണു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വടികൊണ്ട് അയാൾ നിലത്തടിച്ചപ്പോൾ പാമ്പ് ഭയന്ന് കുറ്റിക്കാട്ടിലേക്ക് ഓടിമറഞ്ഞു.
മാധവൻ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ നിലത്തു കിടന്നു കരയുകയായിരുന്ന അപ്പുവിനെ വാരിയെടുത്തു. പാമ്പ് പോയെങ്കിലും കുട്ടി വല്ലാതെ ഭയന്നുപോയിരുന്നു, അവൻ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാധവൻ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ച്, അവന്റെ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു മാറ്റി, പുറത്തു തട്ടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
> “പേടിക്കേണ്ടടാ മോനേ… പാമ്പ് പോയി. നിനക്കൊന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ,” മാധവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരമ്മയുടെ വാത്സല്യമുണ്ടായിരുന്നു.
>
അവന്റെ പേടി മാറിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, വഴിയിലൂടെ വന്ന ഒരു മുതിർന്ന ആളിന്റെ കൈയിൽ അപ്പുവിനെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട്, മാധവൻ തന്റെ പതിവ് മുടന്തൻ നടപ്പോടെ വർക്ക്‌ഷോപ്പിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. ദൂരെ നിന്ന് ഈ കാഴ്ച മുഴുവൻ കണ്ട എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു നടുക്കമുണ്ടായി. ഒരു അപകർഷതാബോധം എന്നെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. മനസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളിൽ എവിടെയോ ഒരു കുറ്റബോധം തലപൊക്കി. പക്ഷേ, അതെന്താണെന്ന് വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയാൻ മാത്രം എന്റെ അഹങ്കാരം അപ്പോഴും എന്നെ അനുവദിച്ചില്ല.
## അധ്യായം 3: ആകാശ നീലിമയുള്ള പ്രണയം
അന്നൊരു ബുധനാഴ്ചയായിരുന്നു. തലേന്ന് പെയ്ത മഴയിൽ കാട്ടുചെമ്പകപ്പൂക്കൾ വഴിയിലാകെ കൊഴിഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ആ പൂക്കളുടെ ചന്തവും ഇളം വാസനയും ആസ്വദിച്ച്‌ പതിയെ വഴിയിലൂടെ നടന്ന എന്റെ നേർക്ക്, ചുണ്ടിൽ മനോഹരമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയുമായി ഒരാൾ നടന്നു വന്നു.
**’സിദ്ധാർത്ഥ്’**…
എന്റെ അതേ സ്കൂളിൽ പുതുതായി ചാർജെടുത്ത ഡ്രോയിംഗ് അധ്യാപകനായിരുന്നു അയാൾ. അതീവ സുന്ദരൻ, ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന വ്യക്തിത്വം, അതിലുപരി അയാളുടെ കാന്തശക്തിയുള്ള നീലക്കണ്ണുകൾ… ആ കണ്ണുകളിൽ എന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി എന്റെ ഉള്ളം മുഴുവൻ സിദ്ധാർത്ഥ് മാത്രമായിരുന്നു. എന്റെ സങ്കല്പങ്ങളിലെ പുരുഷൻ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു.
വിവാഹമെന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു ഘട്ടമായിരുന്നു. കാരണം, വീട്ടിൽ അമ്മയും അച്ഛനും ആലോചനകൾ ശക്തമാക്കിയിരുന്നു. സ്വന്തമായി ഒരു തീരുമാനമെടുക്കാനോ, ആരുടെയും സഹായമില്ലാതെ തനിയെ ജീവിക്കാനോ മാത്രമുള്ള ധൈര്യമൊന്നും അന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്നെ എത്രയും വേഗം നല്ലൊരു നിലയിലുള്ള ഒരാളുടെ കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കാൻ വീട്ടുകാർക്ക് വലിയ തിടുക്കമായിരുന്നു. എനിക്കും അതിൽ വലിയ എതിർപ്പൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരേയൊരു നിബന്ധന മാത്രം- എനിക്ക് കൂടെ ഇഷ്ടമാകുന്ന, ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള ഒരാളാവണം പങ്കാളി.
വളരെ വൈകാതെ തന്നെ, ഒരു വൈകുന്നേരം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെച്ച് സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ പ്രണയം എന്നോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു.
“ദേവികാ, എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങിയാലോ?”
അയാൾ അത് പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും എന്റെ ഉള്ളിലും അതേ പ്രണയം നിറഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നുവല്ലോ. മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച രൂപം മുന്നിൽ വന്നു നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ മറ്റൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ല. ‘വിവാഹം കഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഈ മനുഷ്യനെ തന്നെ മതി’ എന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. വീട്ടുകാരും സിദ്ധാർത്ഥിനെ കണ്ടപ്പോൾ അങ്ങേയറ്റം സന്തോഷത്തോടെ സമ്മതം മൂളി. എല്ലാം ശുഭകരമായി നീങ്ങുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.
## അധ്യായം 4: ഉടയുന്ന ചില്ലുകൂട്ടിലെ യാഥാർത്ഥ്യം
പക്ഷേ, പ്രണയത്തിലായി കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവരാൻ തുടങ്ങി. ആ മാറ്റങ്ങൾ എന്നെ വല്ലാതെ മടുപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. പുറമെ വലിയ ആധുനിക ചിന്താഗതിക്കാരനായും പുരോഗമനവാദിയായും സംസാരിക്കുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ്, കുടുംബകാര്യങ്ങളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കടുത്ത ഒരു പഴഞ്ചൻ പുരുഷനായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അയാൾ തന്റെ ഭാവി സങ്കല്പങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു:
> “ദേവികാ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ നീ ഈ ജോലി നിർത്തണം. സ്ത്രീകൾ വേണം കുടുംബത്തിന്റെ അടിത്തറ നിലനിർത്താൻ. സഹനവും ക്ഷമയുമാണ് സ്ത്രീകളുടെ യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യം. പുരുഷന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനും, വീട് വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കാനും, കുഞ്ഞുങ്ങളെ നന്നായി വളർത്താനുമായി ജീവിക്കേണ്ടവരാണ് ഭാര്യമാർ. അങ്ങനെയുള്ള സ്ത്രീകളെയാണ് സമൂഹത്തിന് ആവശ്യം.”
>
അയാളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി തറയ്ക്കുന്നത് പോലെയാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്. കുടുംബജീവിതത്തിൽ സ്ത്രീക്കും പുരുഷനും തുല്യ പങ്കാളിത്തമാണ് ആവശ്യമെന്ന ധാരണ ഉള്ളിൽ ഉറച്ചുപോയ ഒരവലായിരുന്നു ഞാൻ. അയാളുടെ ഈ ചിന്താഗതിയുമായി ഒത്തുപോകാൻ എനിക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയില്ലെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞു.
ഭാര്യ എന്ന സങ്കല്പത്തിൽ അയാൾ ഒരു മുതുപഴഞ്ചനാണെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി. സ്വന്തമായി ചിന്തകളോ ആഗ്രഹങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത, ഭർത്താവിന്റെ തണലിൽ മാത്രം കഴിയേണ്ട ഒരു അടിമയെയാണ് അയാൾക്ക് വേണ്ടത്. അങ്ങനെയൊരാളോടൊപ്പം ചേർന്നുള്ള ജീവിതം ഒരിക്കലും നന്നാകില്ലെന്ന് എന്റെയുള്ളം എന്നോട് നിരന്തരം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ബാഹ്യ സൗന്ദര്യത്തിലോ പണത്തിലോ ഒന്നും യാതൊരു കാര്യവുമില്ലെന്ന് ആ കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്ക് നന്നായി ബോധ്യമായി. സിദ്ധാർത്ഥ് അതീവ സുന്ദരനായ മനുഷ്യനാണ്, പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് എന്ത് കാര്യം? എനിക്ക് വേണ്ടത് ബാഹ്യസൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു പ്രതിമയെയല്ല, മറിച്ച് എന്നെ ഒരു വ്യക്തിയായി കണ്ട് ബഹുമാനിക്കുന്ന, എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കൂടി പരിഗണിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ്. ഒരുമിച്ച് കുടുംബം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുന്ന, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ തുല്യമായി പങ്കിട്ടെടുക്കുന്ന, സുഖത്തിലും ദുഃഖത്തിലും തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന ഒരു യഥാർത്ഥ പങ്കാളിയെയാണ് എനിക്ക് ആവശ്യം. അല്ലാതെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങൾ ബലികഴിച്ച്, സങ്കടപ്പെട്ട് മുന്നോട്ട് പോകാൻ എനിക്കാകുമായിരുന്നില്ല.
ഒറ്റപ്പെടൽ തീരെ സഹിക്കാനാവാത്ത സ്ത്രീയാണ് ഞാൻ. മാനസികമായി എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന ഈ ബന്ധത്തിൽ തുടരാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം ഞാൻ എന്റെ തീരുമാനം അയാളെ അറിയിച്ചു.
“സിദ്ധാർത്ഥ്, എന്റെ ചിന്തകളിൽ ഉള്ള പങ്കാളി നീയല്ല. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ചിന്താഗതികൾ ഒട്ടും യോജിക്കുന്നില്ല. ഈ ജീവിതം ഒരിക്കലും സന്തോഷം നിറഞ്ഞതാവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഈ ബന്ധത്തിൽ നിന്നും പിന്മാറുന്നു.”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ആ സുന്ദര മുഖം ക്രൂരമായി മാറി. അയാൾ തികഞ്ഞ പരിഹാസത്തോടെ ചിറികോട്ടി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“നിന്നെപ്പോലൊരു അഹങ്കാരിയായ സ്ത്രീ എന്റെ കുടുംബത്തിലേക്ക് കയറിയാൽ ആ കുടുംബം തന്നെ നശിച്ചു പോകും. നീയായിട്ട് ഒഴിവായത് നന്നായി. നിനക്കൊക്കെ ആര് വരാനാണ്!”
മറ്റുള്ളവരെ താറടിച്ചു കാണിക്കുന്ന, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ കാണാതെ മനുഷ്യത്വമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്ന അയാളുടെ ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് പുച്ഛമാണ് തോന്നിയത്. അയാളെപ്പോലൊരു മനുഷ്യനെ സ്നേഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലായിരുന്നു.
## അധ്യായം 5: തിരിച്ചറിവിന്റെ വെളിച്ചം
സിദ്ധാർത്ഥുമായുള്ള വേർപിരിയലിന് ശേഷം ഞാൻ വല്ലാതെ തനിച്ചായി. ഒരു കണക്കിന് നോക്കിയാൽ ഞാനും മുൻപ് മാധവനോട് പെരുമാറിയത് ഇതുപോലെയല്ലായിരുന്നോ എന്ന ചിന്ത എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തി. മനുഷ്യന്റെ ശാരീരികമായ കുറവുകളിലേക്ക് മാത്രം കണ്ണുകൾ തുറന്നു വയ്ക്കുന്ന കേവലമൊരു സാധാരണ മനുഷ്യജീവി മാത്രമാണ് ഞാനെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
മരിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ വെറും ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ ഈ ഭൂമിയിൽ നിന്നും ഇല്ലാതാകുന്ന, മണ്ണടിയുന്ന, വെറും ചാരമായി പോകുന്ന ഈ ശരീര സൗന്ദര്യത്തിന് എന്ത് പ്രസക്തിയെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ശരിയാണ്, മനുഷ്യർ നോക്കേണ്ടത് ബാഹ്യമായ ഉടൻ ഭംഗിയിലേക്കല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ നന്മയിലേക്കാണ്, അയാളുടെ സ്വഭാവത്തിലേക്കാണ്.
എന്റെ നിരസിക്കലിന് ശേഷം, എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല എന്ന് കരുതിയിട്ടാവാം മാധവൻ പിന്നീട് ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ അരികിലേക്ക് വരികയോ എന്നെ നോക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. അയാൾ തന്റെ വഴിക്ക് മാത്രമാണ് ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നത്. ആ മാന്യത എന്നിൽ അയാളോടുള്ള ബഹുമാനം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
കാട്ടുചെമ്പകപ്പൂക്കളുടെ നറുമണം നിറഞ്ഞ ഒരു ശാന്തമായ വൈകുന്നേരം… ഞാൻ സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വരുമ്പോൾ മാധവൻ തന്റെ വർക്ക്‌ഷോപ്പിന് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇത്തവണ ഞാൻ ഒളിച്ചോടിയില്ല. ഞാൻ നേരെ അയാളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു നിന്നു. എന്നെ കണ്ട് അയാൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. ഇപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ എന്നിൽ തന്നെയാണ് പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് ബോധ്യമായി. ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ അതേ പ്രണയവും ആർദ്രതയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പതിയെ ചോദിച്ചു:
> “മാധവേട്ടാ… നിങ്ങളുടെ ഈ ജീവിതയാത്രയിൽ ഒപ്പം നടക്കാൻ എന്നെയും കൂടെ അനുവദിക്കുമോ?”
>
അത് ചോദിക്കുമ്പോൾ എന്തിനെന്നറിയാതെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുമ്പിയിരുന്നു. എന്റെ മാറ്റം കണ്ട്, മാധവൻ ഒന്നും പറയാതെ, തന്റെ ആ നിഗൂഢമായ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം നിറച്ചുകൊണ്ട് മനോഹരമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ എല്ലാ പരിഭവങ്ങളും അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
## അധ്യായം 6: വസന്തത്തിന്റെ തുടക്കം
പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഞങ്ങളുടെ പ്രണയദിനങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ഓരോ ദിവസവും ആ മനുഷ്യൻ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാളുടെ വൈകല്യമുള്ള ശരീരത്തിലല്ല, മറിച്ച് വിശാലമായ മനസ്സിലാണ് യഥാർത്ഥ സൗന്ദര്യമെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവരെ എങ്ങനെ പരിഗണിക്കണമെന്നും അവരെ എങ്ങനെ ബഹുമാനിക്കണമെന്നും ഞാൻ പഠിച്ചത് മാധവനിൽ നിന്നാണ്. ഹ്രസ്വമായ ഈ മനുഷ്യജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ പരസ്പരം പങ്കുവെക്കേണ്ടത് വെറുപ്പല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹം മാത്രമാണെന്ന് അയാൾ എന്നെ ജീവിച്ചു കാണിച്ചുതന്നു.
ഏറെ വൈകാതെ തന്നെ, ഇരു വീട്ടുകാരുടെയും സമ്മതത്തോടെയും പ്രാർത്ഥനയോടെയും ഞങ്ങൾ ഒന്നായി. ലളിതമായ ചടങ്ങുകളോടെ മാധവൻ എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.
വിവാഹജീവിതം എന്നത് ഒരു വലിയ പരീക്ഷണശാലയാണ്. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലെ അപാകതയാണ് പലപ്പോഴും ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തെ നരകതുല്യമാക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കിപ്പോൾ പൂർണ്ണമായും ബോധ്യപ്പെടുന്നു. ബാഹ്യമായ ആകർഷണങ്ങളിൽ മാത്രം വീണുപോകുന്നവർക്ക് ജീവിതത്തിന്റെ ആഴം കാണാൻ കഴിയില്ല. പരസ്പര ബഹുമാനവും സ്നേഹവുമുണ്ടെങ്കിൽ, ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചാൽ കുടുംബജീവിതം ഏറെ മനോഹരമാക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും.
ഞങ്ങളിപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ ഒരു ഘട്ടത്തിലാണ്. ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ കണ്മണിയെ, ആ കുഞ്ഞു ജീവനെ വരവേൽക്കാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് ഞങ്ങൾ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു.
ഞങ്ങളുടെ സന്തോഷം കണ്ട ചില നാട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും ഇപ്പോഴും അവരുടെ കുശുമ്പ് മാറാതെ ചോദിക്കാറുണ്ട്- “കുഞ്ഞിനും അച്ഛനെപ്പോലെ കാലിന് എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടാകുമോ?” എന്ന്.
പക്ഷേ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തെല്ലും ഭയമില്ല, ആശങ്കയുമില്ല. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ തന്നെ എന്ത് കുഴപ്പം? എന്റെ മാധവേട്ടനെപ്പോലെ നന്മയുള്ള ഒരു മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ ആ കുറവുകളൊക്കെ വെറും നിസ്സാരമാണ്. ശരീര വൈകല്യങ്ങളെ മാത്രം വലുതായി കാണുകയും, സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ക്രൂരതയെന്ന വലിയ വൈകല്യത്തെ തിരിച്ചറിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ അന്ധരായ മനുഷ്യരോട് എനിക്കിപ്പോൾ ഒന്നും പറയാനില്ല. കാരണം, ഞാനിപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് ചെവികൊടുക്കാതെ, എന്റെ മനോഹരമായ ജീവിതത്തെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു പിടിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്…
ഒടുവിലായി ഒന്ന് മാത്രം ഞാൻ പറയട്ടെ… ഈ വലിയ ജീവിതയാത്രയിൽ പലതും നമ്മുടെ കൈകളിൽ നിന്നും അപ്രതീക്ഷിതമായി ചോർന്നുപോയേക്കാം. കഠിനമായി സമ്പാദിച്ച സമ്പത്ത്, നമ്മൾ അഹങ്കരിക്കുന്ന ആരോഗ്യം, ജീവനായ മാതാപിതാക്കൾ, കൂടെപ്പിറപ്പുകളായ സഹോദരങ്ങൾ… അങ്ങനെ നമ്മുടേതെന്ന് കരുതുന്ന പലതും കാലത്തിന്റെ ഒഴുക്കിൽ നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞേക്കാം.
പക്ഷേ, പ്രകൃതിയുടെ ഒരു വലിയ നിയമമുണ്ട്- ഈ ഭൂമിയിൽ നമ്മൾ രണ്ടുപേരിൽ ഒരാളുടെ ജീവന്റെ വിളക്ക് അസ്തമിക്കുന്നത് വരെ, പ്രതിസന്ധികളിൽ തളരാതെ കൈ കോർത്തുപിടിക്കാൻ, കണ്ണീർ തുടയ്ക്കാൻ, ആശ്വാസത്തിന്റെ തണലാകാൻ നമ്മുടെ ജീവിതപങ്കാളി മാത്രം കൂടെയുണ്ടാകും. ആ നന്മയെ തിരിച്ചറിയുന്നതിലാണ് ജീവിതത്തിന്റെ വിജയം.