തണൽമരങ്ങൾ പെയ്യുമ്പോൾ

# തണൽമരങ്ങൾ പെയ്യുമ്പോൾ
## അധ്യായം 1: ഇരുളടഞ്ഞ ദിനങ്ങൾ
“ശിവേട്ടാ… നമ്മുടെ മോളെ കാണാതായിട്ട് ഇന്ന് ഒരാഴ്ച തികയുകയാണ്. നിങ്ങളെന്താ മനുഷ്യ ഇങ്ങനെ നിസ്സംഗനായിരിക്കുന്നത്? അന്വേഷണമൊക്കെ നിങ്ങൾ അവസാനിപ്പിച്ചോ? എനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നു…”
വീടിൻ്റെ ഉമ്മറത്തെ തിണ്ണയിൽ തലയിൽ കൈവെച്ചിരുന്ന ശിവശങ്കരൻ്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചുലച്ചുകൊണ്ട് സുമിത്ര കരഞ്ഞു. കണ്ണീരൊഴുക്കി അവരുടെ കണ്ണുകൾ വീർത്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ ഏഴു ദിവസമായി ആ വീട്ടിൽ അടുപ്പ് പുകഞ്ഞിട്ടില്ല. ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ അവരുടെ ജീവനെത്തന്നെ കാർന്നുതിന്നുകയായിരുന്നു.
ശിവശങ്കരൻ പതുക്കെ തലയുയർത്തി സുമിത്രയെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കനലരിഞ്ഞിരുന്നു, ഒപ്പം നിസ്സഹായതയുടെ ആഴക്കടലും. അയാൾ ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് സുമിത്രയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
“എടി സുമിത്രേ… നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്? ഒരാഴ്ചയായി ഞാൻ ശ്വാസം വിടുന്നത് പോലും നമ്മുടെ മോളെ ഓർത്തു മാത്രമാണ്. അവൾ പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഇടങ്ങളെല്ലാം, അവളുടെ കൂട്ടുകാരികളുടെ വീടുകൾ, കോളേജ് ഹോസ്റ്റൽ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനുകൾ… എന്തിനേറെ പറയുന്നു, നമുക്ക് അറിയാവുന്നതും അറിയാത്തതുമായ എല്ലാ സ്ഥലങ്ങളിലും ഞാൻ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു. എനിക്കറിയില്ലടി ഇനി എവിടെ പോയി തപ്പേണ്ടതെന്ന്… എൻ്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടുകയാണ്.”
ശിവശങ്കരൻ്റെ തൊണ്ടയിടറി. ഒരു പുരുഷൻ്റെ സങ്കടം പുറത്തേക്ക് വരാൻ മടിക്കുന്നത് പോലെ അയാൾ തൻ്റെ കണ്ണീരടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“എന്നാലും ശിവേട്ടാ… നമുക്ക് കൈയും കെട്ടി ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. നിങ്ങൾ ആ ലോക്കൽ സ്റ്റേഷനിലെ സി.ഐ സാറിനെ ഒന്നു വിളിച്ചു നോക്കൂ. എന്തെങ്കിലും പുതിയ വിവരം കിട്ടിയോ എന്ന് ചോദിക്കാമല്ലോ. സൈബർ സെല്ലുകാർക്ക് ഫോൺ ലൊക്കേഷൻ എന്തെങ്കിലും കിട്ടിക്കാണുമോ?” സുമിത്ര പ്രതീക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“എടി, ഇന്നലെ രാത്രി നീ കിടക്കാൻ പോകുന്നതിന് തൊട്ടുമുൻപാണ് ഞാൻ ആ സാറിനെ നേരിട്ട് വിളിച്ചത്. നീയും അടുത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ആ സാറ് പറഞ്ഞത് നീയും കേട്ടതല്ലേ? എന്തെങ്കിലും ഒരു ചെറിയ സൂചന കിട്ടിയാൽ പോലും അപ്പോൾത്തന്നെ ഇങ്ങോട്ട് അറിയിക്കാമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പ് തന്നിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോൾ നേരം വെളുത്ത് വരുന്നതേയുള്ളൂ. ഈ പുലർച്ചെ തന്നെ വീണ്ടും വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തിയാൽ, ആ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന് അത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെങ്കിലോ? അന്വേഷണത്തെ അത് ദോഷകരമായി ബാധിച്ചാലോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ മടിക്കുന്നത്.”
സുമിത്ര ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരി ഇരുന്നു. അവരുടെ നോട്ടം ശൂന്യതയിലേക്ക് നീണ്ടു. “എന്നാലും നമ്മുടെ ദേവിക മോൾ എവിടെ പോയതായിരിക്കും ശിവേട്ടാ? നമ്മൾ അവൾക്ക് എന്താ കുറവ് വരുത്തിയിട്ടുള്ളത്? ഒരു കുറവും വരുത്താതെ, ചോദിച്ചതൊക്കെ വാങ്ങിനൽകി, കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണി പോലെ എത്ര ലാളിച്ചാ നമ്മൾ നമ്മുടെ മോളെ വളർത്തിയത്. എന്നിട്ടും… എന്നിട്ടും ഒരൊറ്റ വാക്ക്, ഒരു ചെറിയ കത്ത് പോലും ബാക്കിവെക്കാതെ അവൾ നമ്മളെ ഇട്ടിട്ട് പോയില്ലേ? എനിക്ക് ഇത് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല ശിവേട്ടാ… എൻ്റെ ജീവൻ പോകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
ശിവശങ്കരൻ്റെ മുഖത്ത് നേരിയൊരു അമർഷവും വല്ലാതെ കടിച്ചമർത്തിയ സങ്കടവും മിന്നിമറഞ്ഞു.
“ഈ ഒരാഴ്ചയായിട്ട് നീ ഇരുപ്പിലും കിടപ്പിലും ഇതു തന്നെയല്ലേടി പറയുന്നത്? നിൻ്റെ ഈ നെഞ്ചുപൊട്ടിയുള്ള വേദനയും എൻ്റെ ഈ അലച്ചിലും നമ്മുടെ മോൾ ഒരുപക്ഷേ മുൻകൂട്ടി കണ്ടിട്ടുണ്ടാകില്ലേ? അവൾക്ക് നമ്മളോട് അല്പമെങ്കിലും സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ അമ്മയുടെ സങ്കടം അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ നമ്മളെ ഇങ്ങനെ വഴിയിലുപേക്ഷിച്ച് പോകുമായിരുന്നോ?”
സുമിത്ര ശിവശങ്കരൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. “നിങ്ങൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിൽ എത്രമാത്രം വേദനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം ശിവേട്ടാ. അവളെ പിരിഞ്ഞ് ഒരു രാത്രി പോലും മുൻപ് നിൽക്കാൻ പറ്റാത്ത ആളാണ് നിങ്ങൾ. കഴിഞ്ഞ വർഷം കോളേജിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോയ ആകെ ഒരു ടൂറിന് അവളെ വിടാൻ പോലും നിങ്ങൾക്ക് വലിയ മടിയായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവളുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെയല്ലേ നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചത്? അങ്ങനെയുള്ള നിങ്ങൾ ഇതെങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു?”
അവരുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാൻ ശിവശങ്കരന് കഴിഞ്ഞില്ല. മുറ്റത്തെ തെങ്ങോലകളെ തലോടി വീശിയ തണുത്ത കാറ്റിന് പോലും അവരുടെ ദുഃഖത്തിൻ്റെ ഭാരമുണ്ടായിരുന്നു.
## അധ്യായം 2: അപ്രതീക്ഷിത കോൾ
പെട്ടെന്നാണ് ശിവശങ്കരൻ്റെ പോക്കറ്റിലിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോൺ ഉറക്കെ ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. ആ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ഉയർന്ന റിംഗ് ടോൺ കേട്ടതും രണ്ടുപേരും ഒരേപോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
ശിവശങ്കരൻ്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്നൊരു ആഹ്ലാദം വിരിഞ്ഞു. “സുമിത്രേ… ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുന്നു! സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് സി.ഐ സാർ ആയിരിക്കും. മോളെക്കുറിച്ച് എന്തോ വിവരം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട് തീർച്ച.”
അയാൾ വളരെ ധൃതിയിൽ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്തു. ഹൃദയമിടിപ്പ് അത്രമേൽ വർദ്ധിച്ചിരുന്നു. സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കിയതും ശിവശങ്കരൻ്റെ മുഖത്തെ ആ പ്രകാശം പെട്ടെന്ന് കെട്ടുപോയി. ആഹ്ലാദം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് കടുത്ത ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി.
ഡിസ്പ്ലേയിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നത് അവരുടെ വലിയ ടെക്സ്റ്റൈൽസ് കമ്പനിയുടെ ജനറൽ മാനേജരായ ‘ഫൈസൽ’ എന്ന പേരായിരുന്നു. ദേഷ്യത്തോടെ ശിവശങ്കരൻ ആ കോൾ കട്ട് ചെയ്തു, ഫോൺ വീണ്ടും പോക്കറ്റിലേക്ക് അമർത്തി വെച്ചു.
“ആരായിരുന്നു ശിവേട്ടാ? പോലീസ് ആയിരുന്നില്ലേ?” സുമിത്ര ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
“അല്ല… നമ്മുടെ കമ്പനി മാനേജർ ഫൈസലായിരുന്നു.” ശിവശങ്കരൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ കടുത്ത നീരസമുണ്ടായിരുന്നു.
“അയ്യോ… നിങ്ങൾ എന്തിനാ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തത്? അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടായിരുന്നു. ഫൈസൽ എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യ കാര്യത്തിന് വിളിച്ചതാണെങ്കിലോ? നിങ്ങൾ ആ ഓഫീസിലേക്കും കമ്പനിയിലേക്കും പോയിട്ട് ഇപ്പോൾ മാസം ഒന്നു കഴിഞ്ഞില്ലേ. ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ അവിടെ എന്താണെന്ന് ആർക്കറിയാം? അതുമല്ലെങ്കിൽ… ഫൈസൽ ഇനി വിളിച്ചത് മോളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും വിവരം കിട്ടിയിട്ടാണെങ്കിലോ? അവന് എന്തെങ്കിലും സൂചന കിട്ടിയിട്ട് അത് പറയാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചതാണെങ്കിലോ?” സുമിത്രയുടെ മനസ്സിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ തിരിനാളം വീണ്ടും മിന്നി.
“അങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണെങ്കിൽ അവൻ ഇനിയും വിളിക്കും. കമ്പനിയുടെ കാര്യമാണെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് അതൊന്നും നോക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയില്ല. ബിസിനസ്സും ലാഭവും ഒന്നും എനിക്കിപ്പോൾ ചിന്തിക്കാൻ പോലും വയ്യ.” ശിവശങ്കരൻ മുഖം തിരിച്ചു.
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാ ശിവേട്ടാ? ഇത്രയും കാലം നിങ്ങൾ ചോരനീരാക്കി ഉണ്ടാക്കിയ പ്രസ്ഥാനമാണ്. നിങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ ആ വലിയ കമ്പനി തകർന്നുപോകില്ലേ? അവിടുത്തെ തൊഴിലാളികളുടെ കാര്യം ഓർക്കണ്ടേ?” സുമിത്ര ഭർത്താവിനെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
“തകർന്നുപോകുമെങ്കിൽ തകർന്നുപോകട്ടെ സുമിത്രേ! ഞാൻ ഇനി ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് ഇതൊക്കെ സമ്പാദിക്കുന്നത്? ഈ വലിയ വീടും, ബാങ്ക് ബാലൻസും, ബിസിനസ്സും, ഈ കാണുന്ന കോടികളുടെ സ്വത്തുക്കളും എല്ലാം ആർക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു? ഇതിനെല്ലാം ഒരേയൊരു അവകാശിയായിരുന്നല്ലോ നമ്മുടെ മോൾ. അവൾ ഇതാ എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞ്, നമ്മളെയും ഉപേക്ഷിച്ച് എങ്ങോട്ടോ പോയി. ഇനി എനിക്ക് എന്തിനാണ് ഈ പണം?” ശിവശങ്കരൻ്റെ ശബ്ദം വല്ലാതെ ഉയർന്നു.
“അങ്ങനെയൊന്നും പറയരുത് ശിവേട്ടാ… നമ്മുടെ മോൾ ഒരു ദിവസം തിരികെ വരില്ലേ? നമ്മളെ തേടി അവൾ ഓടിവരില്ലേ?” സുമിത്ര കരഞ്ഞു.
“വരട്ടെ… അവൾ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഒരു അച്ഛനെന്ന നിലയിൽ രണ്ടു കയ്യും നീട്ടി ഞാനവളെ സ്വീകരിക്കും. അതിൽ മാറ്റമില്ല. പക്ഷേ… പക്ഷേ ഈ സ്വത്തുക്കളിൽ ഒരവകാശവും ഇനി ഞാൻ അവൾക്ക് എഴുതിക്കൊടുക്കില്ല. എന്നെയും നിന്നെയും ഇത്രമാത്രം വേദനിപ്പിച്ചവൾക്ക് ഇതിലൊന്നും അവകാശമില്ല.” ശിവശങ്കരൻ കടുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ ശിവേട്ടൻ എന്തുചെയ്യും ഈ സ്വത്തെല്ലാം? ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപയുടെ ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യം ആർക്ക് കൊടുക്കും?” സുമിത്ര അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“അതിനൊരു വഴി ഞാൻ മനസ്സിൽ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ചാരിറ്റി ട്രസ്റ്റുകൾക്ക് നൽകാനോ മറ്റോ ഞാൻ തീരുമാനിക്കും.” ശിവശങ്കരൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
## അധ്യായം 3: നിഗൂഢമായ യാത്ര
അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെയാണ് വലിയൊരു ആഡംബര കാർ ഗേറ്റ് കടന്ന് അവരുടെ മുറ്റത്തേക്ക് കയറിവന്നത്. കാറിൻ്റെ ശബ്ദം കേട്ട് രണ്ടുപേരും ഉമ്മറത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഇത് ഫൈസലിൻ്റെ വണ്ടിയാണല്ലോ! അവൻ നേരിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വന്നോ?” ശിവശങ്കരൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
കാറിൻ്റെ മുൻവാതിൽ തുറന്ന് മാനേജർ ഫൈസൽ തിരക്കിട്ട് ഇറങ്ങി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഗൗരവമേറിയ ഒരു ഭാവമുണ്ടായിരുന്നു. അയാൾ വേഗത്തിൽ നടന്ന് ശിവശങ്കരൻ്റെ നേരെ വന്നു.
“സാർ… ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ സാറിനെ ഫോണിൽ വിളിച്ചിരുന്നു. സാർ കോൾ കട്ടാക്കിയതുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് നേരിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരേണ്ടി വന്നത്.” ഫൈസൽ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്താ ഫൈസൽ കാര്യം? കമ്പനിയിലെ എന്തെങ്കിലും ഒപ്പുവെക്കേണ്ട ഫയലുകളോ മറ്റോ ആണെങ്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അതിനൊന്നും താല്പര്യമില്ല. മനസ്സമാധാനമില്ലാതെ ഞാൻ ഒന്നും നോക്കില്ല.” ശിവശങ്കരൻ അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അതല്ല സാർ… ഇത് കമ്പനി സംബന്ധമായ ആവശ്യമല്ല. തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്. സാറും മാഡവും ഇപ്പോൾത്തന്നെ എൻ്റെ കൂടെ ഒരു സ്ഥലം വരെ വരണം. വളരെ അടിയന്തിരമാണ്.” ഫൈസലിൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“എങ്ങോട്ടാണ് ഈ പുലർച്ചെ? എനിക്ക് വരാൻ കഴിയില്ല ഫൈസൽ.” ശിവശങ്കരൻ വിസമ്മതിച്ചു.
എന്നാൽ സുമിത്ര ഇടപെട്ടു: “എന്തായാലും നമുക്കൊന്ന് പോയി നോക്കാം ശിവേട്ടാ. ഫൈസൽ ഇത്രയും നിർബന്ധിച്ച് പറയണമെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും വലിയ അത്യാവശ്യമുണ്ടാകാതെ ഇരിക്കില്ലല്ലോ. മോളെക്കുറിച്ച് വല്ലതുമാണോ എന്ന് നമുക്കറിയില്ലല്ലോ.”
ശിവശങ്കരൻ അല്പനേരം ആലോചിച്ചു. “ശരി, ഫൈസൽ ഇവിടെ ഇരിക്ക്. ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾത്തന്നെ വസ്ത്രം മാറി വരാം.”
പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവർ ഇരുവരും അകത്തുപോയി വസ്ത്രങ്ങൾ മാറി പുറത്തിറങ്ങി. മൂവരും ഫൈസലിൻ്റെ കാറിൽ യാത്ര തിരിച്ചു. ഫൈസൽ തന്നെയാണ് വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്നത്.
യാത്രയിലുടനീളം വണ്ടിക്കുള്ളിൽ കടുത്ത നിശബ്ദതയായിരുന്നു. ശിവശങ്കരനും സുമിത്രയും പലതും ചിന്തിച്ചുകൂട്ടി ഇരുന്നു. എന്നാൽ ഫൈസൽ വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിൽ മാത്രമാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. അവർക്കിടയിൽ അധികം സംസാരമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
ഏതാണ്ട് മൂന്ന് മണിക്കൂറിലധികം നീണ്ട നീണ്ട യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം അവർ മലയോര മേഖലയിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. നഗരത്തിൻ്റെ കോലാഹലങ്ങളിൽ നിന്ന് തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ട, പ്രകൃതിരമണീയമായ എന്നാൽ ദരിദ്രമായ ഒരു പ്രദേശം. ഫൈസൽ വണ്ടി റോഡരികിൽ നിർത്തി. എന്നിട്ട് തൻ്റെ ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. നാട്ടുകാരനായ ആരോടോ വഴിയൊക്കെ വളരെ കൃത്യമായി ചോദിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ശിവശങ്കരൻ്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു. അയാൾ ഫൈസലിൻ്റെ തോളിൽ തൊട്ടു. “ഫൈസൽ… നീ ഇപ്പോൾ സത്യം പറയണം. എൻ്റെ മോൾ ദേവിക ഇവിടെയുണ്ടോ? അവളെ കാണാനാണോ നമ്മൾ ഇത്രയും ദൂരം യാത്ര ചെയ്ത് വന്നത്?”
ഫൈസൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. “സാർ ഇത്രയും നേരം ക്ഷമിച്ചില്ലേ? ഇനി വെറും ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കൂടി മാത്രം. എല്ലാം സാറിന് നേരിട്ട് മനസ്സിലാകും.”
“ശരി… ഞാനിനി ഒന്നും ചോദിക്കുന്നില്ല.” ശിവശങ്കരൻ സീറ്റിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
## അധ്യായം 4: കുടിലിലെ സത്യം
പത്തു മിനിറ്റിന് ശേഷം കാർ ചെന്നുനിന്നത് വണ്ടികൾക്ക് കടന്നുപോകാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള, ഇടുങ്ങിയ ഒരു മൺവഴിയരികിലാണ്. അവിടെനിന്ന് മുന്നോട്ട് റോഡില്ല.
“സാർ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. വണ്ടി ഇനി മുന്നോട്ട് പോകില്ല. നമ്മൾ ഇവിടെ ഇറങ്ങി നടക്കണം. ആ കാണുന്ന വലിയ പാടവരമ്പിലൂടെ വേണം പോകാൻ.” ഫൈസൽ കാർ നിർത്തിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ശരി, നടക്കാം.” ശിവശങ്കരൻ കാറിൻ്റെ പിൻവാതിൽ തുറന്ന് സുമിത്രയെയും കൂട്ടി പുറത്തിറങ്ങി.
ഫൈസൽ കാർ ലോക്ക് ചെയ്തതിനു ശേഷം അവർക്ക് മുന്നിലായി നടന്നു. പിറകെ ഹരിയെപ്പോലെ ശിവശങ്കരനും സുമിത്രയും പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് നടന്നു.
“സാർ, വരമ്പ് അല്പം വഴുക്കുള്ളതാണ്, സൂക്ഷിച്ച് നടക്കണേ. മാഡത്തിനെ നോക്കിക്കോളണേ.” ഫൈസൽ ഇടയ്ക്കിടെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
പാടവരമ്പ് പിന്നിട്ട് അവർ എത്തിയത് വലിയൊരു കോളനിപോലെയുള്ള പ്രദേശത്താണ്. അവിടെ ഫൈസൽ നടന്നുചെന്ന് കയറിയത് ടാർപോളിൻ കൊണ്ട് മേൽക്കൂര മേഞ്ഞ്, പഴയ പ്ലാസ്റ്റിക് പടതകൾ കൊണ്ട് വശങ്ങൾ മറച്ച ഒരു ചെറിയ കുടിലിലേക്കായിരുന്നു. വളരെ ദരിദ്രമായ ചുറ്റുപാട്. തൊട്ടടുത്തുള്ള മറ്റു വീടുകളും ഏതാണ്ട് ഇതേ മോഡലിൽ ഉള്ളവയായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും അവിടേക്ക് ഫൈസലിൻ്റെ തന്നെ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന മറ്റൊരു ചെറുപ്പക്കാരൻ ഓടിവന്നു.
“ലിജീഷേ… വീട് ഇതുതന്നെയാണോ?” ഫൈസൽ ആ ചെറുപ്പക്കാരനോട് ചോദിച്ചു.
“അതെ ഫൈസൽ ഭായ്, ഇതുതന്നെ. ഞാൻ അകത്ത് കയറി ഭവാനി ചേച്ചിയെ വിളിക്കാം.” ലിജീഷ് എന്ന് പേരുള്ള ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ പറഞ്ഞു.
ലിജീഷ് ആ കുടിലിൻ്റെ മുന്നിൽ ചെന്ന് വിളിച്ചു: “ചേച്ചി… ഭവാനി ചേച്ചി… ഒന്നിറങ്ങി വന്നേ.”
“ആരാത് ഈ സമയത്ത്?” അകത്തുനിന്ന് ഒരു സ്ത്രീ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഞാനാ ചേച്ചി, ലിജീഷാണ്.”
പഴയ തകരം കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ആ താല്ക്കാലിക വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു. അതിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന സ്ത്രീയെ കണ്ട് ശിവശങ്കരനും സുമിത്രയും ഒരുപോലെ ഞെട്ടിത്തരിച്ച് നിന്നുപോയി! അവരുടെ ഭൂതകാലത്തിലെ ഏതോ കറുത്ത അധ്യായം മുന്നിൽ വന്നുനിന്നതുപോലെ.
അതേസമയം, ഭവാനിയുടെ പുറകിലായി കുടിലിനുള്ളിൽ നിന്നിരുന്ന ദേവിക തൻ്റെ മുന്നിൽ പെട്ടെന്ന് വന്നുനിൽക്കുന്ന അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ട് ഭയത്തോടെയും പകപ്പോടെയും പുറംതിരിഞ്ഞ് ഒളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ, സുമിത്രയുടെ അമ്മമനസ്സ് അതിനോടകം മോളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
“മോളെ… ദേവികേ… അമ്മയുടെ അച്ചൂ…” സുമിത്ര ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. അവൾ തൻ്റെ മോളെ ആർത്തിയോടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു. കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് മൂടി. കെട്ടിപ്പിടിത്തത്തിനിടയിൽ രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണീർ പരസ്പരം കലർന്നു.
ഇത് കണ്ടുനിന്ന ഭവാനിക്ക് തൻ്റെ വിതുമ്പൽ അടക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. അവരും സാരിത്തുമ്പ് വച്ച് കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. ഇതേസമയം പുറത്തുനിന്ന ശിവശങ്കരൻ്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടുകയായിരുന്നു. കടുത്ത സങ്കടവും കുറ്റബോധവും കൊണ്ട് അയാളുടെ കാലുകൾ തളർന്നു. അയാൾ ചങ്ക് പൊട്ടുന്ന വേദനയോടെ ആ മൺതറയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നുപോയി.
## അധ്യായം 5: വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ
“അച്ഛാ… അച്ഛന് എന്തുപറ്റി? അച്ഛാ…” അച്ഛൻ നിലത്തിരിക്കുന്നത് കണ്ട് ദേവിക അമ്മയുടെ പിടിയിൽനിന്ന് മാറി ഓടിവന്ന് ശിവശങ്കരനെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
സുമിത്ര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മോളെ… നീ കാണാതായ അന്നു മുതൽ നിന്റെ അച്ഛന് ശരിയായ രീതിയിൽ ഭക്ഷണമില്ല, ഉറക്കമില്ല. എന്നും രാവിലെ ഇറങ്ങും നിന്നെയും അന്വേഷിച്ച്. ഈ ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് നിന്റെ അച്ഛൻ പകുതിയായി മോbroken…”
ദേവിക തൻ്റെ അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. “അത്… അമ്മേ, ഞാൻ എൻ്റെ സ്വന്തം പെറ്റ അമ്മയെ തേടിയാണ് പോകുന്നതെന്ന് നിങ്ങളോട് ഞാൻ എങ്ങനെ പറയും? അതാണ് ആരോടും പറയാതെ, ഒരു വാക്കുപോലും മിണ്ടാതെ ഞാൻ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്.”
സുമിത്ര ഞെട്ടിപ്പോയി. “മോളെ… നീ ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? ഞങ്ങൾ നിന്റെ സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയുമല്ലെന്ന്, നീ ഞങ്ങളുടെ മോളല്ലെന്ന് എപ്പോഴാണ് നിനക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയത്? ഞങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും നിന്നോട് ആ വ്യത്യാസം കാണിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“ഇല്ല അമ്മേ… നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മോളല്ലെന്ന് എനിക്ക് ഇതുവരെ ഒരിയ്ക്കൽ പോലും തോന്നിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെയാണ് എന്നെ വളർത്തിയത്. പക്ഷേ… കഴിഞ്ഞ മാസം രാഹുൽ നമ്മുടെ വീട്ടിൽ വന്നത് അമ്മ ഓർക്കുന്നില്ലേ?” ദേവിക ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട്… രാഹുൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ ദൂരത്തുള്ള ബന്ധുവല്ലേ. അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ നമ്മുടെ ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കും മറ്റുമായി വീട്ടിൽ വരാറുള്ളതല്ലേ.” സുമിത്ര പറഞ്ഞു.
“അതെ… അവന് നമ്മുടെ വീട്ടിൽ അമിതമായ സ്വാതന്ത്ര്യവും നിങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആ അമിതസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നോടും കാണിക്കാൻ തുടങ്ങി. പലപ്പോഴും അവൻ്റെ മോശം പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അമ്മയോടും അച്ഛനോടും പരാതി പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
ശിവശങ്കരൻ തലയാട്ടി. “അപ്പോഴെല്ലാം അച്ഛനും അമ്മയും പറഞ്ഞത് അവൻ്റെ കുടുംബ മര്യാദയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. നിന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കൊണ്ടാണെന്നാണ് നമ്മൾ കരുതിയത്. ഭാവിയിൽ അവൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടവൻ എന്ന രീതിയിലായിരുന്നല്ലോ നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ നിലപാട്.”
“അവിടെയാണ് നിങ്ങൾക്ക് തെറ്റിയത് അച്ഛാ…” ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ തീപ്പൊരി പടർന്നു. “കഴിഞ്ഞ മാസം അവൻ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ അച്ഛനും അമ്മയും ബിസിനസ്സ് ആവശ്യത്തിനായി പുറത്തുപോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വേലക്കാർ മാത്രമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. അന്ന് അവൻ എന്നെ മുറിക്കുള്ളിൽ വച്ച് ബലമായി കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചു! ഞാൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അതിനെ എതിർത്തു. വിവാഹത്തിന് മുൻപ് എന്റെ ദേഹത്ത് തൊടാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ എന്നെ നോക്കി പരിഹസിച്ചു പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്റെ ഹൃദയത്തെ അത്രമേൽ പൊള്ളിക്കുന്നതായിരുന്നു!”
“അവൻ എന്താ മോളെ പറഞ്ഞത്?” ശിവശങ്കരൻ്റെ കൈകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ട് തരിച്ചു.
“അവൻ പറഞ്ഞു: ‘ആര് നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു എന്ന്? ഏതോ വഴിപിഴച്ചവൾ പെറ്റെറിഞ്ഞ അനാഥ സന്തതിയെ എനിക്ക് ഭാര്യയായി വേണ്ട! ശിവശങ്കരന്റെ സ്വത്ത് മുഴുവൻ നിന്റെ പേരിലായതുകൊണ്ട് മാത്രം നിന്നെ സഹിക്കുന്നതാണ്.’ എന്ന്!”
ദേവിക ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് തുടർന്നു: “അവൻ്റെ ആ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞാൻ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. ഞാൻ നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മകളല്ലെന്നും, ഒരു ദത്തുപുത്രിയാണെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അത് സത്യമാണോ എന്നറിയാൻ ഞാൻ അച്ഛൻ്റെ പഴയ വ്യക്തിപരമായ ഡയറികൾ രഹസ്യമായി തിരഞ്ഞുപിടിച്ച് വായിച്ചു. അങ്ങനെയാണ് എന്നെ പ്രസവിച്ച ഭവാനി അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ഞാൻ അറിയുന്നത്.”
ഭവാനി പതുക്കെ ദേവികയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“എന്തിനാണ് എന്നെ പെറ്റ ഉടനെ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന് വിറ്റത് എന്നറിയാനായിരുന്നു എൻ്റെ ഈ യാത്ര. അച്ഛൻ്റെ ഡയറിയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ വിലാസം വെച്ച് ഞാൻ ആ നാട്ടിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ് അറിയുന്നത്, ഭവാനി അമ്മ അവിടുത്തെ നാട്ടുകാരാലും സ്വന്തം വീട്ടുകാരാലും വെറുക്കപ്പെട്ട്, അപമാനിതയായി ആ നാടുവിട്ടുപോന്നു എന്ന്.”
ദേവിക ഭവാനിയെ നോക്കി. “സത്യങ്ങളെല്ലാം കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന ഭവാനി അമ്മയുടെ ഒരു പഴയ കൂട്ടുകാരിയാണ് അമ്മ ഇപ്പോൾ ഈ മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ ഉണ്ടെന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. ആ കൂട്ടുകാരിയാണ് അന്നത്തെ യഥാർത്ഥ സത്യം എനിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നത്.”
“എന്ത് സത്യം?” സുമിത്ര ചോദിച്ചു.
“അമ്മ ജോലിക്ക് നിന്നിരുന്ന വലിയ തറവാട്ടിലെ കൊച്ചുമുതലാളിക്ക് കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വർഷങ്ങളായിട്ടും മക്കൾ ജനിച്ചില്ല. അവരുടെ രക്തത്തിൽ പിറന്ന ഒരു കുഞ്ഞിന് വേണ്ടി, അവർ എന്റെ അമ്മയുടെ ഗർഭപാത്രം വാടകയ്ക്ക് എടുക്കുകയായിരുന്നു! അങ്ങനെയാണ് അമ്മ എനിക്ക് ജന്മം നൽകിയത്. എന്റെ മുഖമൊന്ന് കാണുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ എന്നെയും കൊണ്ട് കൊച്ചുമുതലാളിയും ഭാര്യയും നാടുവിട്ടു. സ്വന്തം സഹോദരങ്ങൾക്കും തളർന്നു കിടക്കുന്ന വൃദ്ധനായ അച്ഛനും വേണ്ടി, അവരുടെ ചികിത്സയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി ബലിയാടായ എൻ്റെ അമ്മ അന്ന് കൊണ്ടുവന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് രൂപ സ്വന്തം സഹോദരങ്ങൾ വീതിച്ചെടുത്തപ്പോൾ… ഒടുവിൽ എൻ്റെ അമ്മ മാത്രം എല്ലാവരുടെയും കണ്ണിൽ വഴിപിഴച്ചവളായി മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടു! ആ പാവം അമ്മയെ ഒന്ന് നേരിൽ കാണാനും, കെട്ടിപ്പിടിക്കാനുമുള്ള കൊതി കൊണ്ടാണ് ഞാൻ ആരോടും പറയാതെ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്.”
## അധ്യായം 6: പുതിയൊരു പുലരി
സുമിത്ര ഭവാനിയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു. “മോളെ… നിനക്ക് ഒരു വാക്ക് എന്നോട് പറയാമായിരുന്നല്ലോ. ഞങ്ങൾ നിന്നോട് സത്യം മറച്ചുവെച്ചത് നീ സങ്കടപ്പെടാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.”
“ഞാൻ മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ അച്ഛനും അമ്മയും എൻ്റെ ഈ യാത്രയെ തീർച്ചയായും എതിർത്തേനെ. എൻ്റെ ഭവാനി അമ്മയെ ഞാൻ കണ്ടെത്തുന്നത് നിങ്ങൾ തടഞ്ഞേനെ, അല്ലെങ്കിൽ അമ്മയെ ഇവിടുന്ന് പോലും സ്ഥലം മാറ്റിയേനെ. ശരിയല്ലേ അച്ഛാ?” ദേവിക ശിവശങ്കരൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
ശിവശങ്കരൻ പതുക്കെ തല താഴ്ത്തി സമ്മതിച്ചു. “ശരിയാ മോളെ… നിനക്ക് മറ്റൊരു അവകാശി, മറ്റൊരു അമ്മ ഉണ്ടാകുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു. നിന്നെ ഞങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ഭയന്നിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ സത്യം ഡയറിയിൽ മാത്രം ഒതുക്കിയത്.”
സുമിത്ര ദേവികയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “മോളെ… നീ എന്തായാലും ഞങ്ങളോടൊപ്പം തിരികെ വരുവല്ലേ ഇപ്പോൾ? നിനക്കറിയാമല്ലോ നിറിയില്ലാത്ത ആ വലിയ വീട്.”
“ഞാൻ വരാം അമ്മേ…” ദേവിക പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ അതിന് മുൻപ് അച്ഛൻ എനിക്ക് ഒരു വാക്ക് തരണം. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ… അല്ല, നമ്മുടെ വീട്ടിൽ എന്നോടൊപ്പം എൻ്റെ ഈ ഭവാനി അമ്മയും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അമ്മയെ എനിക്ക് ഇനി പിരിയാൻ കഴിയില്ല.”
ശിവശങ്കരൻ ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ പറഞ്ഞു: “സമ്മതം മോളെ… എന്തിനും സമ്മതം! നീ ഞങ്ങളോടൊപ്പം എന്നും സന്തോഷത്തോടെ ഉണ്ടായാൽ മാത്രം മതി. നിന്റെ സന്തോഷമാണ് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതം.”
എന്നാൽ ഭവാനി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് വന്നു. “മോളെ ദേവികേ… അമ്മ ഈ നാടും ഈ കുടിലും വിട്ട് ഇനി എങ്ങോട്ടും ഇല്ല. എൻ്റെ മോൾക്ക് അമ്മയെ കാണണം എന്ന് തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ഇവരുടെ സമ്മതത്തോടെ ഇവിടേക്ക് വരാം. അമ്മയോടൊപ്പം ഇവിടെ വന്ന് താമസിക്കാം. പക്ഷേ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വരുന്നില്ല.”
“അതെന്താ അമ്മേ അങ്ങനെ പറയുന്നത്? ഇനിയുള്ള കാലം ഈ രണ്ട് അമ്മമാരും എനിക്ക് വേണം. നിങ്ങളോടൊപ്പം ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.” ദേവിക വാശിപിടിച്ചു.
ഈ സമയം ലിജീഷ് ഇടപെട്ടു: “ഭവാനി ചേച്ചി… ദേവിക മോൾ പറയുന്നതിലും കാര്യമുണ്ട്. ചെല്ല് ചേച്ചി ഇവരോടൊപ്പം. ഇത് മോൾടെ വലിയൊരു ആഗ്രഹമല്ലേ. നിങ്ങൾ അനുഭവിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് ദൈവം തന്ന പ്രതിഫലമാണിത്.”
ഭവാനി അല്പനേരം ആലോചിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു: “ശരി, ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു നിബന്ധനയുണ്ട്. ഞാൻ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് താമസമില്ല. ആ വീടിനടുത്ത് എനിക്ക് താമസിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ വാടക വീട് എടുത്തു തന്നാൽ മതി. എനിക്ക് എന്റെതായ സ്വാതന്ത്ര്യം വേണം. പിന്നെ… ഞാൻ വരുമ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല കേട്ടോ വരുന്നത്. എന്നോടൊപ്പം ഇവരും ഉണ്ടാകും.”
ഭവാനി തിരിഞ്ഞ് കുടിലിന്റെ വശത്തേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു: “അനു… ആര്യ… ഇങ്ങോട്ട് ഒന്നു വന്നേ മക്കളെ…”
തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന, പതിനൊന്നും പത്തും വയസ്സ് പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന രണ്ട് ചെറിയ പെൺകുട്ടികൾ ഓടിവന്ന് ഭവാനിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“അച്ചു ചേച്ചിയെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നവരാണോ അമ്മേ ഇവർ?” ഇളയ കുട്ടി ആര്യ ചോദിച്ചു.
അവരെ രണ്ടുപേരെയും തൻ്റെ ഇരു വശങ്ങളിലുമായി ചേർത്തു നിർത്തിക്കൊണ്ട് ആ അമ്മ പറഞ്ഞു: “അതേ മക്കളെ… അച്ചു ചേച്ചി തിരിച്ചു പോവുകയാണ്. നമുക്കും പോയാലോ ചേച്ചിയുടെ നാട്ടിലേക്ക്?”
“പോകാ അമ്മേ… നമുക്കും പോകാം.” മൂത്ത കുട്ടി അനു സന്തോഷത്തോടെ തുള്ളിച്ചാടി.
“എന്നാൽ എന്റെ മക്കൾ പോയി വേഗം വസ്ത്രം മാറി വന്നോളൂ.” ഭവാനി അവരെ അകത്തേക്ക് വിട്ടു.
എന്നിട്ട് ഭവാനി ശിവശങ്കരനെയും സുമിത്രയെയും നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വഴിപിഴച്ച് പ്രസവിച്ച എന്റെ മക്കളല്ല അവര്. എനിക്ക് തെരുവിൽ നിന്ന് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ കിട്ടിയ രണ്ട് പൊന്നോമനകളാണിത്. ഇന്ന് ഞാൻ അധ്വാനിക്കുന്നതും ജീവിക്കുന്നതും അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ്. അവരുടെ നല്ലൊരു ഭാവിക്ക് വേണ്ടി കൂടിയാണ് ഞാൻ ആ നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ സമ്മതിക്കുന്നത്.”
ശിവശങ്കരൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “അതിനെന്താ ഭവാനി… അവരും ഇനി നമ്മുടെ മക്കളാണ്. അവരുടെ വിദ്യാഭ്യാസവും കാര്യങ്ങളും എല്ലാം ഇനി ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം.”
അവർ യാത്രയ്ക്കായി ഒരുങ്ങി. ദേവിക ഭവാനി അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ട് എല്ലാവർക്കും മുന്നിലായി സന്തോഷത്തോടെ നടന്നു കഴിഞ്ഞു.
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ശിവശങ്കരൻ മാനേജർ ഫൈസലിനെ അരികിലേക്ക് വിളിച്ചു. “ഫൈസൽ… നീ എങ്ങനെയാണ് മോളെ ഇവിടെ കണ്ടെത്തിയത്?”
ഫൈസൽ പുഞ്ചിരിച്ചു. “സാർ, ഈ ലിജീഷാണ് അച്ചുമോൾ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് ഇന്നലെ രാത്രി വൈകി എന്നെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞത്.”
ശിവശങ്കരൻ ലിജീഷിന്റെ കൈകൾ പിടിച്ചു. “ഒരായിരം നന്ദി ലിജീഷ്… ലിജീഷ് ഇപ്പോൾ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
“ഞാൻ ഇവിടെയൊരു ഓട്ടോറിക്ഷ ഓടിക്കുകയാണ് സാർ. എൻ്റെ ഓട്ടോയിലാണ് ഇന്നലെ ഈ കുട്ടി അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് ഇവിടേക്ക് വന്നത്. കുട്ടി ഭവാനി ചേച്ചിയുടെ മകളാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ, നിങ്ങളെ വിവരം അറിയിക്കാൻ ഭവാനി ചേച്ചി തന്നെയാണ് എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത്. കുട്ടിയുടെ ബാഗിൽ നിന്ന് അബദ്ധത്തിൽ വീണ ഡയറിയിൽ നിന്നാണ് ഫൈസൽ ഭായുടെ ഫോൺ നമ്പർ ലിജീഷിന് കിട്ടിയത്. അങ്ങനെയാണ് ഞാൻ ഫൈസലിനെ വിളിക്കുന്നത്.” ലിജീഷ് കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.
ശിവശങ്കരൻ ലിജീഷിൻ്റെ തോളിൽ തട്ടി. “ശരി ലിജീഷ്… അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ നീ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്ക് വരണം. നമ്മുടെ കമ്പനിയിലേക്ക് വരണം. ലിജീഷിനായി നല്ലൊരു തസ്തിക ഞാൻ അവിടെ മാറ്റിവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. ഇനി എനിക്ക് മക്കൾ ഒന്നല്ല, മൂന്നാണ്! കമ്പനിയുടെ പ്രവർത്തനം ഇനി നമുക്ക് കൂടുതൽ ഉഷാറാക്കണം.”
ഒരു വലിയ കാർ ആ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ അതിരുകൾ താണ്ടി, പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്ക്, ഒരുകൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ സന്തോഷങ്ങളിലേക്ക് വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞുപോയി.
**ശുഭം**