18/07/2026

ഒരൊറ്റ തെറ്റ്”

“ഒരൊറ്റ തെറ്റ്”

“ഡോക്ടർ… ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണം…”

ഡോക്ടറുടെ മുന്നിലിരുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു. കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ കരച്ചിൽ അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളുടെ ക്ഷീണവും ഭയവും വ്യക്തമായിരുന്നു.

മുന്നിലിരുന്ന ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റ് ഡോ. അനുപമ കണ്ണട മാറ്റിവച്ച് അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.

“ആദ്യം കരച്ചിൽ നിർത്തൂ. എന്താണ് പ്രശ്നം?”

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ മിണ്ടാതിരുന്ന ശേഷം പെൺകുട്ടി വിറയുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ… മൂന്ന് മാസം ഗർഭിണിയാണ്.”

ഡോക്ടറുടെ മുഖം ഗൗരവമായി.

“നിന്റെ കൂടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരെങ്കിലും വന്നിട്ടുണ്ടോ?”

“ഇല്ല…”

“കാമുകൻ?”

അവൾ പതുക്കെ തലയാട്ടി.

“അവന് വരാൻ കഴിയില്ല.”

“എന്തുകൊണ്ട്?”

“അവന്റെ വീട്ടുകാർ അറിയരുത്… വലിയ കുടുംബമാണ്… പ്രശ്നമാകും.”

ഡോ. അനുപമയുടെ മുഖത്ത് നിരാശ തെളിഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ നിന്റെ വീട്ടുകാർ അറിയുന്നത് പ്രശ്നമല്ലേ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ട് പെൺകുട്ടിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“അവർ അറിഞ്ഞാൽ ഞാൻ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല ഡോക്ടർ…”

അവളുടെ പേര് ആയിഷ.

ഒരു പ്രമുഖ കോളേജിലെ അവസാനവർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി.

സാധാരണ കുടുംബം. അച്ഛൻ ബസ് ഡ്രൈവർ. അമ്മ തുന്നൽ ജോലി ചെയ്ത് കുടുംബത്തെ സഹായിക്കുന്നു. പഠിച്ചുയരണമെന്ന് മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ട മാതാപിതാക്കളുടെ ഏകമകൾ.

എന്നാൽ കോളേജിൽ വെച്ചാണ് ആദിലിനെ പരിചയപ്പെടുന്നത്.

സമ്പന്നനായ ബിസിനസുകാരന്റെ മകൻ.

സംസാരം സൗഹൃദമായി.

സൗഹൃദം പ്രണയമായി.

പ്രണയം വിശ്വാസമായി.

ആ വിശ്വാസമാണ് ഒരുദിവസം അവളുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചത്.

“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ അവൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന്?”

ഡോക്ടർ ചോദിച്ചു.

“ഉറപ്പാണ്.”

“അപ്പോൾ അവൻ ഇവിടെ വരട്ടെ.”

“അവന് ഇപ്പോൾ വരാൻ കഴിയില്ല.”

“എന്തിനാണ്?”

“വിദേശത്തേക്ക് പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്.”

ഡോക്ടർ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

അനവധി ഇത്തരത്തിലുള്ള കേസുകൾ കണ്ടിട്ടുള്ള ആളായിരുന്നു അവർ.

സ്നേഹം വാഗ്ദാനം ചെയ്തവർ അവസാന നിമിഷം അപ്രത്യക്ഷരാകുന്നത് അവർക്ക് പുതിയ കാര്യമല്ല.

“നിയമപ്രകാരമുള്ള സമ്മതപത്രങ്ങൾ വേണം. പരിശോധനകൾ വേണം. അപകടസാധ്യതകൾ ഉണ്ട്.”

ആയിഷ കൈകൂപ്പി.

“ദയവായി… എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുപോകും…”

അവളുടെ കരച്ചിലിന് മുന്നിൽ ഡോക്ടർ മൗനമായി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.

ആയിഷയുടെ കൂടെ സുഹൃത്ത് നിഹാരികയും ആശുപത്രിയിലെത്തി.

“എനിക്ക് ഭയമുണ്ട്…”

“ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”

നിഹാരിക അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“ആദിൽ എവിടെയാണ്?”

“അവൻ അടുത്തുണ്ട്.”

ആയിഷ ഫോൺ ചെയ്തു.

“ഹലോ…”

“ഞാൻ എത്തിയിട്ടുണ്ട്.”

“ഭയപ്പെടണ്ട. ഞാൻ ആശുപത്രിക്ക് സമീപമുണ്ട്.”

“അകത്തേക്ക് വരില്ലേ?”

“ഇപ്പോൾ കഴിയില്ല. എല്ലാം കഴിഞ്ഞാൽ കാണാം.”

കോൾ അവസാനിച്ചു.

ആശുപത്രിക്ക് എതിർവശത്തുള്ള ഒരു കഫേയിൽ ഇരുന്ന ആദിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ മുന്നിലിരുന്ന യുവതിയോട് പറഞ്ഞു.

“ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നം… ഉടൻ തീരും.”

അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന്റെ വാതിൽ അടഞ്ഞു.

ആയിഷ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു.

‘എല്ലാം കഴിഞ്ഞാൽ പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങും…’

അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു എഴുതിയത്.

നടപടി കഴിഞ്ഞ് റിക്കവറി റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയപ്പോൾ ആദ്യം എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.

അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് കടുത്ത രക്തസ്രാവം തുടങ്ങി.

നഴ്‌സ് ഓടിക്കയറി.

“മാഡം… രോഗിയുടെ നില മോശമാകുന്നു.”

ഡോക്ടർ അനുപമ ഉടൻ എത്തി.

മരുന്നുകൾ.

അടിയന്തര ചികിത്സ.

രക്തം.

ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്റർ വീണ്ടും തുറന്നു.

എല്ലാവരും ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ…

പുലർച്ചെ പന്ത്രണ്ടരയോടെ മോണിറ്ററിലെ രേഖ നേർരേഖയായി മാറി.

ആയിഷ ഇനി ഇല്ലായിരുന്നു.

വാർത്ത കാട്ടുതീപോലെ പടർന്നു.

“കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിനി ചികിത്സയ്ക്കിടെ മരിച്ചു.”

മാധ്യമങ്ങൾ ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിൽ നിറഞ്ഞു.

പോലീസ് കേസെടുത്തു.

ആശുപത്രിയിലെ എല്ലാ രേഖകളും പിടിച്ചെടുത്തു.

അതേസമയം വീട്ടിലിരുന്ന് ടെലിവിഷൻ കാണുകയായിരുന്ന ആയിഷയുടെ അച്ഛൻ സലീം വാർത്ത കണ്ടു.

സ്ക്രീനിൽ മകളുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.

കൈയിലിരുന്ന ചായക്കപ്പ് നിലത്ത് വീണു.

“ഇത്… എന്റെ മോളല്ലേ…”

അടുത്ത നിമിഷം അദ്ദേഹം നെഞ്ചുപിടിച്ച് വീണു.

അമ്മ റഹീന നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തേക്ക് ഓടി.

അയൽവാസികൾ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ വീട് കരച്ചിലിന്റെ വീട്ടായി മാറി.

പോലീസ് ആദിലിനെ അന്വേഷിച്ചു.

അവന്റെ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്.

ലൊക്കേഷൻ പരിശോധിച്ചപ്പോൾ നഗരത്തിലെ ഒരു റിസോർട്ടിലാണെന്ന് കണ്ടെത്തി.

അവിടെ നിന്ന് അവനെയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു യുവതിയെയും പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു.

അറസ്റ്റിനിടെ ആദിലിന്റെ മുഖത്ത് കുറ്റബോധത്തേക്കാൾ ഭയമായിരുന്നു.

“ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല…”

അവൻ പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ അവന്റെ മൊബൈൽ ഫോൺ മറ്റൊരു കഥ പറഞ്ഞു.

നിരവധി പെൺകുട്ടികളുമായുള്ള ചാറ്റുകൾ.

പ്രണയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ.

അതേ രീതിയിലുള്ള സന്ദേശങ്ങൾ.

ഒരാൾ മാത്രമല്ല…

പലരും.

അന്വേഷണം മുന്നോട്ടുപോയപ്പോൾ മറ്റൊരു സത്യം പുറത്തുവന്നു.

ആശുപത്രിയുടെ ഉടമയായ ഡോക്ടർ അനുപമയുടെ ഏകമകനായിരുന്നു ആദിൽ.

ഈ വിവരം പുറത്തുവന്നതോടെ നഗരം നടുങ്ങി.

സ്വന്തം മകന്റെ തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെന്ന ആരോപണം ശക്തമായി.

ഡോക്ടർ പലവട്ടം അത് നിഷേധിച്ചെങ്കിലും തെളിവുകൾ ഒന്നൊന്നായി പുറത്തുവന്നു.

സിസിടിവി ദൃശ്യങ്ങൾ.

കോൾ റെക്കോർഡുകൾ.

മെസേജുകൾ.

എല്ലാം അന്വേഷണ സംഘത്തിന് മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.

ആശുപത്രിയുടെ ലൈസൻസ് താൽക്കാലികമായി സസ്പെൻഡ് ചെയ്തു.

മെഡിക്കൽ കൗൺസിൽ പ്രത്യേക അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഡോക്ടർ അനുപമയ്ക്കെതിരെ അശ്രദ്ധയും നിയമലംഘനവും ഉൾപ്പെടെ നിരവധി വകുപ്പുകൾ ചുമത്തി.

ആദിലിനെതിരെ വഞ്ചന, ഭീഷണിപ്പെടുത്തൽ, തെളിവ് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കൽ തുടങ്ങിയ കുറ്റങ്ങളും ചേർത്തു.

പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിന് ശേഷം ആയിഷയുടെ മൃതദേഹം വീട്ടിലെത്തിച്ചു.

വെള്ളപുതപ്പിൽ പൊതിഞ്ഞ മകളെ കണ്ടപ്പോൾ റഹീനയുടെ നിലവിളി ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയം തകർത്തു.

“ഒരു പ്രാവശ്യം കണ്ണുതുറന്ന് അമ്മയെ വിളിക്കെടി…”

അവൾ വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.

സ്കൂൾ യൂണിഫോമിട്ട് ആദ്യമായി സ്കൂളിലേക്ക് പോയ മകളുടെ ഓർമ്മകൾ.

ഡിഗ്രി വാങ്ങുന്ന ദിവസം കാണണമെന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ.

എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവസാനിച്ചു.

ശവസംസ്കാരത്തിന് എത്തിയവരുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

മൗനം മാത്രം.

ജയിലിലെ സന്ദർശന മുറിയിൽ അമ്മയും മകനും ആദ്യമായി നേർക്കുനേർ ഇരുന്നു.

ഡോക്ടർ അനുപമ മകനെ നോക്കി.

“നീ ഒരു സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ… ഇന്ന് ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു.”

ആദിൽ തലകുനിച്ചു.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവന് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മാസങ്ങൾക്കുശേഷം കോടതി വിധി പ്രസ്താവിച്ചു.

നിയമവിരുദ്ധ നടപടികളിലും ഗുരുതരമായ അശ്രദ്ധയിലും കുറ്റക്കാരിയെന്ന് കണ്ടെത്തിയ ഡോക്ടർക്ക് ശിക്ഷ ലഭിച്ചു.

ആദിലിനും തടവുശിക്ഷ വിധിച്ചു.

ഒരിക്കൽ നൂറുകണക്കിന് രോഗികൾ വന്നിരുന്ന ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽ പൂട്ടിയ നിലയിൽ കിടന്നു.

അവിടെ തൂങ്ങിയിരുന്ന ബോർഡ് കാറ്റിൽ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അതൊരു ആശുപത്രിയുടെ അവസാനമല്ലായിരുന്നു.

അഹങ്കാരത്തിന്റെയും മറച്ചുവെക്കലിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമില്ലായ്മയുടെയും അവസാനമായിരുന്നു.

ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം ചിലപ്പോൾ ഒരാളുടെ മാത്രം ജീവിതമല്ല ഇല്ലാതാക്കുന്നത്.

ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും, മാതാപിതാക്കളുടെ പ്രതീക്ഷകളും, ജനിക്കാനിരുന്ന ഒരു ജീവനുമാണ് നഷ്ടമാകുന്നത്.

സ്നേഹം വിശ്വാസമാകണം; വഞ്ചനയാകരുത്.

ബന്ധങ്ങൾ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെയാകണം; ഒളിച്ചോട്ടത്തിലൂടെയല്ല.

ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധ, ജീവിതകാലം മുഴുവൻ മായാത്ത വേദനയായി മാറാൻ മതി.