by ആകാശമുല്ല (പുതിയ രൂപം)
“മോളേ, ഇറങ്ങിക്കോളൂ… ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ വീട്.”
കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ മീര ചുറ്റും ഒന്നു നോക്കി. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അൽപ്പം മാറി നിൽക്കുന്ന ചെറിയൊരു വീട്. മുൻവശത്ത് ചെമ്പരത്തിച്ചെടികളും തുളസിത്തറയും. വീടിന് ചുറ്റും നിശ്ശബ്ദത.
“ഇഷ്ടമായില്ലേ?” കാറിനരികിൽ നിന്നിരുന്ന ബെനഡിക്ട് ചേട്ടൻ ചോദിച്ചു.
“ഇഷ്ടമായി ചേട്ടാ…”
അവൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അതിനിടയിൽ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ എത്തി വാടകയും അഡ്വാൻസും സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങൾ സംസാരിച്ചു. എല്ലാം ഒത്തുതീർത്ത് താക്കോൽ വാങ്ങി മീരയുടെ കൈയിൽ കൊടുത്ത ശേഷം ബെനഡിക്ട് ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു.
“നിന്നോട് എത്ര പറഞ്ഞതാ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ വന്ന് താമസിക്കാനെന്ന്. ലില്ലി ആന്റിക്കും എനിക്കും സന്തോഷമേ ഉണ്ടാകൂ.”
മീര ചിരിച്ചു.
“അറിയാം ചേട്ടാ… പക്ഷേ അത് ശരിയാകില്ല.”
അവളുടെ മടിയിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി ബെനഡിക്ട് ചേട്ടൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഈ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നത് എളുപ്പമല്ല.”
അതിന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല അവൾ.
കാരണം സത്യം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷേ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോകാൻ ചിലപ്പോൾ സ്ഥലമാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.
—
കൊച്ചിയിലേക്ക് വരാനുള്ള തീരുമാനം എടുത്തപ്പോൾ പലരും എതിർത്തിരുന്നു.
പാലക്കാട്ടെ “സ്നേഹഭവൻ” അനാഥാലയത്തിലെ സിസ്റ്റർ മരിയ പോലും ഒരുപാട് ആലോചിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.
എന്നാൽ മീരയ്ക്ക് അവിടെ തുടരാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഓരോ വഴിയും…
ഓരോ ബസ് സ്റ്റോപ്പും…
ഓരോ മഴയും…
അവളെ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് കൊച്ചിയിലേക്ക് വന്നത്.
ഇവിടെ അറിയാവുന്നത് ബെനഡിക്ട് ചേട്ടനെയും ഭാര്യ ലില്ലി ആന്റിയെയും മാത്രം.
അനാഥാലയത്തിന്റെ പ്രധാന സഹായികളായിരുന്നു അവർ.
സമ്പന്നരായിരുന്നെങ്കിലും അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വലിയൊരു പങ്ക് അനാഥക്കുട്ടികൾക്കായി മാറ്റിവെച്ചവരായിരുന്നു.
അവരുടെ സഹായത്തോടെയാണ് മീരയ്ക്ക് പുതിയ ജോലി ലഭിച്ചത്.
ഒരു പ്രമുഖ ഡിജിറ്റൽ മീഡിയ കമ്പനിയിൽ ക്രിയേറ്റീവ് കണ്ടന്റ് സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ്.
പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം.
അല്ലെങ്കിൽ…
ജീവിതത്തെ വീണ്ടും പിടിച്ചുനിർത്താനുള്ള അവസാന ശ്രമം.
—
അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണം ലില്ലി ആന്റിയുടെ ഫ്ലാറ്റിൽ നിന്നായിരുന്നു.
കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ലില്ലി ആന്റി വാതിൽ തുറന്ന് ചിരിച്ചു.
“എന്റെ മുത്ത് ഉറങ്ങിയോ?”
കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഹാളിലെ വലിയ പുസ്തക അലമാര കണ്ടപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ അതിലുടക്കി.
“ഇത്രയും പുസ്തകങ്ങളോ?”
“ഇച്ചായൻ പുറത്തായാൽ ഇവരാണ് കൂട്ടുകാർ.”
ലില്ലി ആന്റി ചിരിച്ചു.
“ഓരോ പുസ്തകവും ഓരോ ലോകമാണ്.”
മീര തലകുലുക്കി.
വായന അവൾക്കും പ്രിയമായിരുന്നു.
ചിലപ്പോൾ പുസ്തകങ്ങളാണ് മനുഷ്യരെ ജീവനോടെ നിർത്തുന്നത്.
—
ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ മീര ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചു.
“ആന്റി… ഒരു സഹായം വേണം.”
“എന്താ മോളെ?”
“ഞാൻ നാളെ ജോലിക്ക് പോകുമ്പോൾ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ ആരുമില്ല.”
ലില്ലി ആന്റി ചിരിച്ചു.
“അതാണോ ഇത്ര വലിയ കാര്യം?”
“ആന്റിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ?”
“വീണ്ടും ആ വാക്ക്!”
അവൾ കൃത്രിമ ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി.
“ബുദ്ധിമുട്ട്… ബുദ്ധിമുട്ട്… എപ്പോഴും ഇതേ പറയൂ.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ നോക്കാം. നീ ധൈര്യമായി ജോലിക്ക് പോ.”
ആ നിമിഷം മീരയ്ക്ക് സ്വന്തം അമ്മയെ ഓർമ്മ വന്നു.
ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയാത്ത അമ്മയെ.
അവൾ ലില്ലി ആന്റിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
—
അടുത്ത ദിവസം.
കൊച്ചിയിലെ വലിയ ഗ്ലാസ് കെട്ടിടത്തിന് മുൻപിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ആദ്യ ദിവസം.
പുതിയ ജോലി.
പുതിയ ആളുകൾ.
പുതിയ ജീവിതം.
റിസപ്ഷനിൽ നിന്ന് മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് എത്തിച്ചു.
അവിടെ HR ഔപചാരിക കാര്യങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി.
പിന്നീട് അവളുടെ വർക്ക് സ്റ്റേഷനിലേക്ക്.
ഓഫീസ് വലുതായിരുന്നു.
മോഡേൺ ഡിസൈൻ.
മനോഹരമായ പെയിന്റിംഗുകൾ.
തിരക്കിട്ട് ജോലി ചെയ്യുന്ന ആളുകൾ.
മീരയുടെ അടുത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടിയോട് അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഹായ്…”
പെൺകുട്ടി മുഖം തിരിച്ചു നടന്നു.
മീര അമ്പരന്നു.
താൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തോ?
അപ്പോഴാണ് ഒരു ശബ്ദം.
“അതൊന്നും മനസിലിടണ്ട.”
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ഒരു യുവാവ്.
മുഖത്ത് എപ്പോഴും ചിരി.
“ഞാൻ കിരൺ.”
“മീര.”
“ആ കുട്ടിയുടെ പേര് അനന്യ. എല്ലാവരോടും അങ്ങനെയാ.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു വർഷമായി.”
സംസാരിക്കാൻ അവന് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.
അൽപ്പസമയത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ മീരയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി.
—
വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ കുഞ്ഞ് ലില്ലി ആന്റിയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് കളിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇനി എന്നെ വേണ്ടെന്നാ തോന്നുന്നത്.”
മീര തമാശയായി പറഞ്ഞു.
ഉടനെ കുഞ്ഞ് അവളുടെ നേരെ കൈ നീട്ടി.
അത് കണ്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ജോലി പതുക്കെ പതുക്കെ പരിചയമായി.
ഓഫീസിലെ എല്ലാവരുമായി സൗഹൃദം വളർന്നു.
അതിലേറ്റവും അടുത്തത് കിരൺ ആയിരുന്നു.
എപ്പോഴും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.
അവനെ കണ്ടാൽ വിഷമം പോലും ചിരിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവൻ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെ ഒരാൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തണം.”
അവന്റെ കൂടെ നിന്നിരുന്ന ഉയരം കൂടിയ യുവാവിനെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
“ഇവൻ ആദിത്യ.”
“ഹായ്.”
അവൻ കൈ നീട്ടി.
ശാന്തമായ സ്വഭാവം.
കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കും.
പക്ഷേ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കും.
മീരയ്ക്ക് ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഒരു വിശ്വാസം തോന്നി.
—
ചില ആളുകൾ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുമ്പോൾ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.
എന്നാൽ അവർ ഇല്ലാത്ത ഒരു ദിവസം വന്നാൽ അവരുടെ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ വില മനസിലാകും.
ആദിത്യ അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.
കിരൺ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു.
ആദിത്യ കേൾക്കും.
കിരൺ തമാശ പറയും.
ആദിത്യ ചിരിക്കും.
കിരൺ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റും.
ആദിത്യ എല്ലാവരുടെയും വിശ്വാസം നേടും.
അറിയാതെ തന്നെ മീരയ്ക്ക് അവന്റെ സാമീപ്യം ഇഷ്ടമായി തുടങ്ങി.
എന്നാൽ അവൾ അത് മനസിൽ നിന്ന് തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
അവൾക്ക് പ്രണയിക്കാൻ അവകാശമില്ല.
ജീവിതം അവൾക്കായി വേറൊരു ഉത്തരവാദിത്വം നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
ആര്യ.
അവളുടെ മകൾ.
ലോകത്തിന് അവൾ സ്വന്തം മകൾ.
പക്ഷേ സത്യം…
ആ രഹസ്യം അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മാത്രമായിരുന്നു.
(തുടരും…)