by ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ച ദിവസം
ഭാഗം 1
“മോളേ… അവിടുത്തെ വീട്ടുകാർക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമായെന്നാണ് പറഞ്ഞത്. ചെക്കനും നല്ല സ്വഭാവക്കാരനാണെന്ന് എല്ലാവരും പറയുന്നു. നിനക്ക് എന്താണ് തോന്നുന്നത്?”
അച്ഛന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് അനന്യ മൗനമായി ഇരുന്നു.
മുൻപിൽ വെച്ചിരുന്ന ചായക്കപ്പ് കൈയിലെടുത്തെങ്കിലും കുടിക്കാൻ അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല.
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയാണ് താനെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
ഇരുപത്തിയാറ് വയസ്സായിരുന്നു അനന്യയ്ക്ക്.
എം.കോം കഴിഞ്ഞ് ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ അക്കൗണ്ടന്റായി ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ച് നാളായെങ്കിലും ഒന്നും ശരിയായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഇത്തവണ വീട്ടുകാർക്ക് വലിയ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നു.
അരുൺ.
ഒരു ദേശീയ ബാങ്കിലെ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജർ.
സാമ്പത്തികമായി നല്ല നില.
അച്ഛനില്ല.
അമ്മയും മകനും മാത്രമാണ് വീട്ടിൽ.
അരുണിന്റെ സഹോദരി അർച്ചനയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.
അവൾ ഭർത്താവിനൊപ്പം വിദേശത്താണ്.
“എനിക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് എതിർപ്പൊന്നുമില്ല അച്ഛാ…” അനന്യ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ സമ്മതം കിട്ടിയതോടെ വീട്ടിൽ സന്തോഷമായി.
രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ വിവാഹനിശ്ചയം നടന്നു.
ആദ്യമായി അരുണുമായി സംസാരിച്ചപ്പോൾ തന്നെ അവന് നല്ല സ്വഭാവമാണെന്ന് അനന്യയ്ക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.
വളരെ ശാന്തനായ ഒരാൾ.
ഒച്ചയിടില്ല.
അഹങ്കാരം ഇല്ല.
വലിയ ആവശ്യങ്ങളോ നിർബന്ധങ്ങളോ ഇല്ല.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൾക്ക് ആ ബന്ധത്തോട് ഒരു ഇഷ്ടം തോന്നി.
വിവാഹം വളരെ ആർഭാടമില്ലാതെ നടന്നു.
ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും പങ്കെടുത്ത മനോഹരമായ ഒരു ചടങ്ങ്.
സ്വപ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെയാണ് അനന്യ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചത്.
പുതിയ ജീവിതം…
പുതിയ പ്രതീക്ഷകൾ…
പുതിയ ബന്ധങ്ങൾ…
എല്ലാം മനോഹരമായിരിക്കുമെന്നാണ് അവൾ കരുതിയത്.
പക്ഷേ…
ആദ്യ ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ ചില കാര്യങ്ങൾ അവളെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കി.
രാവിലെ ആറുമണിക്ക് അനന്യ ഉണർന്നപ്പോൾ അരുൺ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
താഴേക്ക് ചെന്നപ്പോൾ അടുക്കളയിൽ സാവിത്രിയമ്മയും അരുണും നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“അമ്മേ, ഇന്ന് ഞാൻ ആ നീല ഷർട്ട് ഇടട്ടേ?” അരുൺ ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട മോനെ. ഇന്ന് മീറ്റിംഗ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ? വെളുത്ത ഷർട്ട് മതി.”
“ശരി അമ്മേ.”
അനന്യ അത് കേട്ട് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ഷർട്ട് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പോലും അമ്മയുടെ അഭിപ്രായം ചോദിക്കുന്നത് അവൾക്ക് കൗതുകമായി തോന്നി.
അത് വലിയ കാര്യമാക്കാതെ അവൾ വിട്ടു.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവൾ മറ്റൊരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചു.
അരുണിന്റെ ജീവിതത്തിൽ എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും സാവിത്രിയമ്മയുടേതായിരുന്നു.
രാവിലെ എന്ത് കഴിക്കണം…
ഏത് വസ്ത്രം ധരിക്കണം…
ആരെ കാണണം…
എവിടെ പോകണം…
എല്ലാം അമ്മ തീരുമാനിക്കും.
അരുൺ അതെല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അനുസരിക്കും.
ആദ്യം അത് അമ്മയോടുള്ള ബഹുമാനമായാണ് അനന്യ കരുതിയത്.
പക്ഷേ പിന്നീട് അത് ബഹുമാനത്തേക്കാൾ ആശ്രിതത്വമാണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അവർ രണ്ടുപേരും പുറത്തുപോകാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.
വിവാഹശേഷം ആദ്യമായി ഒന്ന് കറങ്ങാൻ പോകാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു.
അനന്യ വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
അവൾ സാരി ഉടുത്ത് കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അരുൺ താഴെ നിന്ന് വിളിച്ചു.
“അനന്യ… വേഗം വാ.”
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
പക്ഷേ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ മുഖത്തെ ചിരി മങ്ങി.
സാവിത്രിയമ്മയും ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയാണ്.
“അമ്മയും വരുന്നുണ്ടോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെ മോളേ,” സാവിത്രിയമ്മ പറഞ്ഞു.
“എനിക്കും കുറച്ച് സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാനുണ്ട്.”
അരുൺ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അമ്മ കൂടെ വന്നാൽ നന്നല്ലേ.”
അനന്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അന്നത്തെ യാത്രയിൽ മുഴുവൻ സാവിത്രിയമ്മ മുൻസീറ്റിലായിരുന്നു.
അരുൺ ഡ്രൈവ് ചെയ്തു.
അനന്യ പിന്നിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു.
താൻ ഒരു ഭാര്യയല്ല…
ആ കുടുംബത്തിലെ ഒരു അതിഥി മാത്രമാണോ എന്ന തോന്നൽ അവളെ അലട്ടിത്തുടങ്ങി.
—
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അനന്യ അരുണിനോട് ചോദിച്ചു.
“നമുക്ക് ഒരാഴ്ചയെങ്കിലും എവിടെയെങ്കിലും ട്രിപ്പ് പോകാമോ?”
അരുൺ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഫോൺ എടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു.
അനന്യക്ക് അറിയാമായിരുന്നു അത് ആരെയാണെന്ന്.
“അമ്മേ…”
അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് അവൻ ഫോൺ വച്ചു.
“അമ്മ പറയുന്നത് ഇപ്പോൾ യാത്ര വേണ്ടെന്നാണ്.”
അനന്യയുടെ മുഖം വീണു.
“നിനക്ക് പോകാൻ ഇഷ്ടമില്ലെങ്കിൽ നേരെ പറഞ്ഞാൽ പോരെ?”
“അല്ല അനന്യ… അമ്മ അനുഭവമുള്ള ആളല്ലേ.”
ആ മറുപടി കേട്ട് അവൾക്ക് ചിരിക്കണോ കരയണോ എന്നറിയില്ലായിരുന്നു.
ഭാര്യയുമായി ഒരു യാത്ര പോകുന്നതിലും അമ്മയുടെ അനുമതി വേണമോ?
ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം അവൾക്കില്ലായിരുന്നു.
—
അടുത്ത മാസമാണ് മറ്റൊരു സംഭവം ഉണ്ടായത്.
അനന്യയുടെ അമ്മയ്ക്ക് ചെറിയൊരു ശസ്ത്രക്രിയ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു.
രണ്ടുദിവസം വീട്ടിൽ പോയി നിൽക്കണമെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു.
സാവിത്രിയമ്മയുടെ മുഖം ഉടൻ മാറി.
“ഇപ്പോൾ പോകേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?”
“അമ്മയ്ക്ക് ഓപ്പറേഷൻ അല്ലേ…”
“നിന്റെ അനിയൻ ഇല്ലേ അവിടെ?”
“ഉണ്ട്. പക്ഷേ എനിക്കും ഒന്ന് കൂടെ നിൽക്കണം.”
സാവിത്രിയമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ മുഖത്തെ അസംതൃപ്തി വ്യക്തമായിരുന്നു.
രാത്രി അരുണിനോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് അനന്യ ഞെട്ടി.
“കുറച്ച് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് പോയാൽ പോരെ?”
“എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഓപ്പറേഷൻ ആണ് അരുൺ.”
“അറിയാം… പക്ഷേ അമ്മയ്ക്ക് വിഷമമാകും.”
ആ നിമിഷം അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒടിഞ്ഞു.
ഭാര്യയുടെ അമ്മയെക്കാൾ സ്വന്തം അമ്മയുടെ വികാരങ്ങളാണ് അവന് വലുത്.
അവൾ ആദ്യമായി അത്ര വ്യക്തമായി അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം ആരുടെയും അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവൾ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
തിരിച്ച് വന്നപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മയുടെ പെരുമാറ്റം കൂടുതൽ തണുത്തിരുന്നു.
സംസാരത്തിൽ കുത്തുകൾ.
മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയില്ല.
അരുൺ അതെല്ലാം കണ്ടിട്ടും കാണാത്തതായി നടിച്ചു.
—
വർഷം ഒന്നര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യ പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നു.
മുൻപ് എല്ലാം സഹിച്ചിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഇനി ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
അതായിരുന്നു സാവിത്രിയമ്മയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നത്.
“ഈ വീട്ടിൽ ഇത്രയും കാലം നടന്ന രീതിയുണ്ട്.”
അവർ പലപ്പോഴും പറയും.
അനന്യയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അതുകൊണ്ട് തെറ്റുകൾ ശരിയാകില്ലല്ലോ.”
ആ വാക്കുകൾ സാവിത്രിയമ്മയെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
അരുണിനെ കൂടുതൽ അവരുടെ പക്ഷത്തേക്ക് അടുപ്പിച്ചു.
അമ്മയും മകനും ഒരു വശം.
അനന്യ മറുവശം.
അങ്ങനെ ആ വീട്ടിൽ കാണാത്ത ഒരു മതിൽ ഉയരാൻ തുടങ്ങി.
ആ മതിൽ ഒരുദിവസം പൊളിഞ്ഞുവീഴും എന്ന് അന്ന് ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല…
ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ച ദിവസം
ഭാഗം 2
ആ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം കൂടുതൽ അസഹനീയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു വിവാഹക്ഷണം അനന്യയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിയത്.
അവളുടെ കോളേജ് സുഹൃത്തായ മീരയുടെ വിവാഹം.
വിവാഹം നടക്കുന്നത് കോഴിക്കോട്.
രണ്ടുദിവസം മുമ്പേ എത്തണമെന്ന് മീര പ്രത്യേകം വിളിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ വരാതിരുന്നാൽ ഞാൻ നിന്നോട് മിണ്ടില്ല,” മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അനന്യയ്ക്ക് പോകാൻ വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു.
എന്നാൽ വീട്ടിൽ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചപ്പോൾ പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ തന്നെ പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങി.
“രണ്ടുദിവസം മുൻപ് പോകേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?” സാവിത്രിയമ്മ ചോദിച്ചു.
“മീര എന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്താണ് അമ്മേ.”
“വിവാഹ ദിവസം പോയാൽ പോരെ?”
അനന്യ അരുണിനെ നോക്കി.
പതിവുപോലെ അവൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
“അമ്മ പറയുന്നത് ശരിയല്ലേ അനന്യ…”
ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ദേഷ്യത്തേക്കാൾ നിരാശയാണ് തോന്നിയത്.
സ്വന്തം അഭിപ്രായം പോലും ഇല്ലാത്ത ഒരാളോടാണ് താൻ ജീവിതം പങ്കിടുന്നതെന്ന് അവൾ വീണ്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവസാനം അനന്യ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.
ആദ്യമായാണ് വിവാഹശേഷം അവൾ ഒരു തീരുമാനം സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം എടുക്കുന്നത്.
കോഴിക്കോട് എത്തിയ ആ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.
അവിടെ അവൾ കണ്ടുമുട്ടിയത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം തന്റെ പഴയ അധ്യാപികയായ നന്ദിനി മാഡത്തെയായിരുന്നു.
സംസാരത്തിനിടയിൽ അനന്യയുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും കാര്യങ്ങൾ വന്നു.
എല്ലാം കേട്ടശേഷം നന്ദിനി മാഡം ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ചോദിച്ചു.
“അനന്യ… നീ ജീവിക്കുകയാണോ? അതോ മറ്റുള്ളവരുടെ തീരുമാനങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ദിവസങ്ങൾ തള്ളിനീക്കുകയാണോ?”
ആ ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം അവൾ പഴയ അനന്യയായിരുന്നില്ല.
അന്ന് മുതൽ അവൾ തന്റെ ജോലിയിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പ്രൊഫഷണൽ കോഴ്സുകൾ പഠിച്ചു.
പരീക്ഷകൾ എഴുതി.
പുതിയ അവസരങ്ങൾ തേടി.
അങ്ങനെ ആറുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് ഓഫർ ലഭിച്ചു.
കൊച്ചിയിലെ ഹെഡ് ഓഫീസിൽ സീനിയർ ഫിനാൻസ് ഓഫീസർ ആയി.
ശമ്പളവും സ്ഥാനവും എല്ലാം വലിയ മുന്നേറ്റമായിരുന്നു.
അനന്യ സന്തോഷത്തോടെ വാർത്ത അറിയിച്ചു.
പക്ഷേ സാവിത്രിയമ്മയുടെ മുഖം മങ്ങി.
“കൊച്ചിയിലേക്കോ? ദിവസവും പോയി വരാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.”
“അവിടെ താമസിക്കേണ്ടി വരും അമ്മേ.”
“വിവാഹം കഴിഞ്ഞ പെണ്ണ് ഭർത്താവിനെ വിട്ട് താമസിക്കാനോ?”
അനന്യ ശാന്തമായി നിന്നു.
അരുണിന്റെ മറുപടിക്കായി കാത്തു.
പക്ഷേ പതിവുപോലെ അവൻ മൗനമായിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവൾ ആദ്യമായി നേരിട്ട് ചോദിച്ചു.
“അരുൺ, നിനക്ക് എന്താണ് വേണ്ടത്?”
അവൻ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“അമ്മയ്ക്ക് വിഷമമാകുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ അവസാന പ്രതീക്ഷയും ഇല്ലാതായി.
അവൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ഭാര്യ വേണ്ട അരുൺ… നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ അമ്മയുണ്ട്. അതുമതി.”
അരുണിന് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം അത് സത്യമായിരുന്നു.
മറുനാൾ രാവിലെ അനന്യ തന്റെ തീരുമാനം അറിയിച്ചു.
“ഞാൻ ജോലി സ്വീകരിക്കുകയാണ്.”
സാവിത്രിയമ്മ എതിർത്തു.
അരുണും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എന്നാൽ ഇത്തവണ അനന്യ ആരുടെയും അനുമതി ചോദിച്ചില്ല.
വർഷങ്ങളായി അവളെ ബന്ധിച്ചിരുന്ന അദൃശ്യ ചങ്ങലകൾ അവൾ ഓരോന്നായി പൊട്ടിക്കുകയായിരുന്നു.
—
ആറുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
കൊച്ചിയിലെ ഓഫീസിൽ എല്ലാവരുടെയും ബഹുമാനം നേടിയ ഉദ്യോഗസ്ഥയായിരുന്നു അനന്യ.
മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ വീണ്ടും ചിരിക്കാനും സ്വപ്നം കാണാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അരുണിന്റെ ഫോൺ വന്നു.
“അനന്യ… നമുക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കാമോ?”
അവർ ഒരു കഫേയിൽ കണ്ടുമുട്ടി.
അരുണിനെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് ഒരു മാറ്റം തോന്നി.
മുൻപത്തെ പോലെ ആത്മവിശ്വാസമില്ല.
അവൻ കുറച്ചു നേരം മൗനമായി ഇരുന്നു.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു.”
അനന്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നിന്നെ ഭാര്യയായി കാണുന്നതിന് പകരം അമ്മയുടെ തീരുമാനങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തി.”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ പോയതിന് ശേഷമാണ് ഞാൻ എത്രത്തോളം ആശ്രിതനായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലായത്.”
അനന്യ ശാന്തമായി കേട്ടു.
“എന്നെ ക്ഷമിക്കാമോ?”
അവൾ കുറച്ചു നേരം പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ശേഷം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ക്ഷമിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയും അരുൺ.”
അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ അടുത്ത വാക്കുകൾ അത് മായ്ച്ചു.
“പക്ഷേ പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ പോകാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
അരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.
“കാരണം ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്നെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.”
—
കഫേയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ സായാഹ്നക്കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്ത് തഴുകി.
വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കിടന്ന ഭാരങ്ങൾ എല്ലാം ഒഴിഞ്ഞുപോയ പോലെ തോന്നി.
ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി…
സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ആരെയെങ്കിലും വിട്ടുപോകുന്നതല്ല.
സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം സ്വന്തം കൈകളിലേക്ക് തിരിച്ചെടുക്കുന്നതാണ്.
അന്നായിരുന്നു…
അവളുടെ ചങ്ങലകൾ ശരിക്കും പൊട്ടിച്ച ദിവസം.
അവസാനം