by തിരിച്ചുകിട്ടിയ വെളിച്ചം
അനന്യയുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മഴ തകർത്തു പെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ വീടിന്റെ മുറ്റം ഓരോ നിമിഷവും തെളിഞ്ഞു മാഞ്ഞു. മൂന്ന് വർഷം തന്റെ ലോകമെന്ന് കരുതിയ ആ വീട്ടിലേക്ക് അവസാനമായി ഒരു നോക്ക് കൂടി നൽകി അവൾ പടിക്കൽ നിന്നു.
“എനിക്ക് എന്ത് കുറവുണ്ടായിട്ടാണ് രഞ്ജിത്തേട്ടാ നിങ്ങൾ മറ്റൊരു സ്ത്രീയുടെ പിന്നാലെ പോയത്? ഞാൻ നിങ്ങളെ ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചതല്ലാതെ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്?”
അവളുടെ ശബ്ദം മഴയുടെ ശബ്ദത്തെ പോലും മറികടന്നു.
“നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ അമ്മയും എന്നോട് ചെയ്തതൊന്നും വെറുതെയാകില്ല. ഒരു പെണ്ണിന്റെ കണ്ണീരിന് വിലയുണ്ടെന്ന് ഒരുനാൾ മനസ്സിലാകും. ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദന നിങ്ങൾക്കും അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.”
ഉമ്മറത്ത് നിന്ന സാവിത്രിയമ്മ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“ഓഹ്… വലിയ ശാപം! പോകെടി. നിന്റെ വീട്ടിൽ പോയി കിടക്ക്. ഇവിടെ നിന്നെ ആരും പിടിച്ചു വച്ചിട്ടില്ല.”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരിക്കൽ കൂടി വീടിനകത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അവിടെ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് ഫോൺ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു രഞ്ജിത്.
അവൾ പോകുന്നതോ കരയുന്നതോ അവനെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമേ ആയിരുന്നില്ല.
അവൾ ആ പടി ഇറങ്ങി.
പക്ഷേ അത് ഒരു തോൽവിയുടെ യാത്രയായിരുന്നില്ല.
ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
—
മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ്…
അതേ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് കയറുമ്പോൾ അനന്യയുടെ മനസ്സ് നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു.
സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ.
അച്ഛൻ രാജൻ ഒരു ചെറിയ കച്ചവടക്കാരൻ.
അമ്മ ലളിത വീട്ടമ്മ.
ഒരേയൊരു മകളായതിനാൽ അവളെ രാജകുമാരിയെപ്പോലെയാണ് വളർത്തിയത്.
രഞ്ജിത്തുമായുള്ള വിവാഹാലോചന വന്നപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും സന്തോഷമായിരുന്നു.
സ്വന്തമായി വീടുണ്ട്.
സർക്കാർ ജോലിയുണ്ട്.
അമ്മയും മകനും മാത്രം.
അതിലും പ്രധാനമായി സാവിത്രിയമ്മയുടെ മധുരവാക്കുകൾ.
“എനിക്ക് ഒരു മകളില്ല. അനന്യ എന്റെ മകളായിരിക്കും.”
അന്ന് ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലളിതയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ പിന്നീട് മനസ്സിലായി…
അത് വെറും അഭിനയമായിരുന്നുവെന്ന്.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ ആഴ്ചകൾ സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു.
പിന്നീട് സാവിത്രിയമ്മയുടെ യഥാർത്ഥ മുഖം പുറത്തുവന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ.
അടുക്കളയിൽ പണിയെടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് അവർ വന്നു.
“മോളേ, നിന്റെ സ്വർണ്ണം ഒക്കെ ഇങ്ങോട്ട് തന്നേക്കൂ.”
അനന്യ അതിശയിച്ചു.
“എന്തിനാ അമ്മേ?”
“ഇവിടെ പണിയെടുക്കുമ്പോൾ ആഭരണങ്ങൾ ഇടുന്നത് നല്ലതല്ല. നഷ്ടമായാൽ വിഷമമല്ലേ. ഞാൻ ലോക്കറിൽ വച്ചോളാം.”
അനന്യക്ക് സംശയം തോന്നിയില്ല.
അവൾ ഓരോ ആഭരണവും ഊരി നൽകി.
അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് വാങ്ങിയ അൻപത് പവൻ സ്വർണ്ണം.
കുറച്ച് പണവും.
എല്ലാം സാവിത്രിയമ്മയുടെ കൈകളിലേക്ക് പോയി.
അന്ന് അവൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു…
അത് തിരിച്ചു കിട്ടാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരുമെന്ന്.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
സാവിത്രിയമ്മയുടെ സ്വഭാവം കൂടുതൽ മോശമായി.
രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കണം.
വീടടിക്കണം.
അടുക്കള പണി.
വസ്ത്രം അലക്കൽ.
വെള്ളം കോരൽ.
എല്ലാം അനന്യയുടെ ചുമതല.
ഒരിക്കൽ പോലും ഒരു നല്ല വാക്ക് അവർ പറഞ്ഞില്ല.
“എടി, ഇത്ര നേരമായിട്ടും ചായ ആയില്ലേ?”
“നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെയാണോ പഠിപ്പിച്ചത്?”
“മടിയത്തി!”
ഇത്തരം വാക്കുകൾ ദിവസവും കേൾക്കേണ്ടി വന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ അനന്യ കരഞ്ഞു.
പിന്നീട് പതിയെ പതിയെ മിണ്ടാതെയായി.
കാരണം രഞ്ജിത്.
അവൻ ഒരിക്കലും അവളുടെ ഭാഗത്ത് നിന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം രാത്രി.
മുറിയിൽ ഇരുന്ന് കരയുകയായിരുന്നു അനന്യ.
രഞ്ജിത് അകത്ത് വന്നു.
“എന്താ?”
“അമ്മ എന്നെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിക്കുന്നു.”
രഞ്ജിത് അസഹിഷ്ണുതയോടെ നോക്കി.
“നിനക്ക് വേറെ പണിയില്ലേ?”
“ഞാൻ സത്യം പറയുന്നതാണ്.”
“അമ്മയെ കുറിച്ച് എനിക്ക് പരാതി കേൾക്കണ്ട.”
അവന്റെ മറുപടി അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അന്ന് രാത്രി അനന്യ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കി.
തന്റെ ഭർത്താവ് തന്റെ കൂടെയല്ലെന്ന്.
—
സമയം കടന്നു.
അനന്യ ഒരു കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഒരു കുഞ്ഞ് വന്നാൽ എല്ലാം മാറുമെന്ന് അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ ജീവിതം മറ്റൊന്നാണ് ഒരുക്കിയിരുന്നത്.
ഒരു രാത്രി.
രഞ്ജിത് കുളിക്കാൻ പോയിരുന്നു.
അവന്റെ ഫോൺ ബെഡിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
തുടർച്ചയായി മെസേജുകൾ വരുന്നു.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ ഒരു കുത്തേറ്റ പോലെ തോന്നി.
“ശാലിനി ❤️”
അയൽവീട്ടിലെ ശാലിനി.
രണ്ടു വർഷം മുമ്പ് ഭർത്താവ് മരിച്ച യുവതി.
അവൾക്ക് ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
ഫോൺ തുറക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് അവൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
അവസാനം തുറന്നു.
അതോടെ അവളുടെ ലോകം തകർന്നു.
തുടരും… (ഭാഗം 2)