by മഴവില്ല് പാതയിലെ പ്രണയം
കോഴിക്കോട് നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള ഒരു ഉയരം കൂടിയ അപാർട്ട്മെന്റിന്റെ പതിനാലാം നിലയിലെ ഫ്ലാറ്റിൽ രാത്രി വിളക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പുറത്തു നഗരത്തിന്റെ വെളിച്ചങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഉണർന്നിരുന്നെങ്കിലും ആ ചെറിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിക്കുകയായിരുന്നു.
വിവാഹവും പുതിയ വീട്ടിലേക്കുള്ള താമസവും ആദ്യരാത്രിയും ഒരേ ദിവസത്തിൽ ഒത്തുചേർന്ന അപൂർവ നിമിഷം.
കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നിരുന്ന അഞ്ജലി ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“സത്യത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ജീവിതം ഇങ്ങനെ എത്തുമെന്നു ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.”
അവളുടെ അടുത്തിരുന്ന അരുൺ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് പോലും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഒരു ചെറിയ പരിചയം ഇങ്ങനെ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തിക്കും എന്ന് ആരറിഞ്ഞു?”
“എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.”
“എന്ത്?”
“നമ്മൾ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ എന്തോ പ്രത്യേകത ഉണ്ടെന്ന്.”
“അത് നിനക്കു മാത്രം.”
“അല്ല. നിനക്കും തോന്നിയിരുന്നു. സമ്മതിക്കാൻ മടിച്ചതാണ്.”
അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് അരുൺ ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയപോലെ തന്നെ.”
“അങ്ങനെ അല്ലേ വേണം?”
“അതെ.”
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും മൗനമായി.
പിന്നെ അഞ്ജലി പഴയൊരു സംഭവം ഓർത്തു.
“ഓർമ്മയുണ്ടോ ആ ട്രെയിൻ യാത്ര?”
“അത് എങ്ങനെ മറക്കും?”
അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കം അവിടെയായിരുന്നു.
—
അഞ്ജലി കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലെ ഒരു ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂളിലെ മലയാളം അധ്യാപികയായിരുന്നു.
അവളുടെ വീട് കൊയിലാണ്ടിക്കടുത്ത്.
ദിവസവും ട്രെയിനിലായിരുന്നു യാത്ര.
സീസൺ ടിക്കറ്റ് എടുത്തിരുന്നതിനാൽ യാത്ര ചെലവും കുറവ്, സമയവും ലാഭം.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ തിരക്കിട്ട് വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു വലിയ അബദ്ധം ചെയ്തു.
സീസൺ ടിക്കറ്റ് വീട്ടിൽ മറന്നു വച്ചു.
അത് ഓർമ്മ വന്നത് ട്രെയിൻ പുറപ്പെട്ട ശേഷമാണ്.
“അയ്യോ!”
അവൾ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
സഹപ്രവർത്തകയായ നിഷ അവളുടെ മുഖം കണ്ടു.
“എന്താ?”
“ടിക്കറ്റ് വീട്ടിൽ മറന്നു.”
“കഷ്ടമായി.”
“ഇന്ന് ചെക്കിംഗ് വന്നാൽ തീർന്നു.”
ഇരുവരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ടിക്കറ്റ് പരിശോധനയ്ക്കായി ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എത്തിയത്.
ഉയരമുള്ള ശരീരം.
ഗൗരവമുള്ള മുഖം.
വൃത്തിയായി ഇസ്തിരിയിട്ട യൂണിഫോം.
അവനായിരുന്നു അരുൺ.
അന്ന് പുതിയതായി ആ റൂട്ടിൽ ജോലിക്കെത്തിയതായിരുന്നു.
“ടിക്കറ്റ്.”
ഓരോ യാത്രക്കാരനോടും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
അഞ്ജലിയുടെ അടുത്തെത്തി.
“ടിക്കറ്റ്.”
അവൾ മടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“സാർ… ഇന്ന് ഒരു അബദ്ധം പറ്റി.”
“എന്ത് അബദ്ധം?”
“സീസൺ ടിക്കറ്റ് വീട്ടിൽ മറന്നു.”
“അത് എനിക്ക് എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കാം?”
“സത്യം.”
“എല്ലാവരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറയുക.”
അഞ്ജലിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
“ഞാൻ കള്ളം പറയുന്നില്ല.”
“അത് തീരുമാനിക്കുന്നത് ഞാനല്ല. നിയമമാണ്.”
“എന്നെ നിങ്ങൾ കള്ളക്കാരിയാണെന്ന് പറയുകയാണോ?”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
“പക്ഷേ അർത്ഥം അതുതന്നെയാണ്.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
അരുൺ അല്പം കർശനമായി.
“മാഡം, യാത്ര രേഖ ഇല്ലെങ്കിൽ പിഴ അടക്കണം.”
“ഞാൻ സ്ഥിരം യാത്രക്കാരിയാണ്.”
“തെളിവ്?”
“വീട്ടിലാണ്.”
“അപ്പോൾ ഇപ്പോൾ അത് ഇല്ല.”
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴാണ് നിഷ ഇടപെട്ടത്.
“സാർ, ഇവൾ ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിലെ ടീച്ചറാണ്. ശരിക്കും ടിക്കറ്റ് ഉണ്ട്. ഇന്നാണ് മറന്നത്.”
അരുൺ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.
അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് ഭയവും നാണവും കലർന്നിരുന്നു.
ഒടുവിൽ അവൻ രജിസ്റ്റർ അടച്ചു.
“നാളെ കാണിച്ചാൽ മതി.”
അഞ്ജലി അതിശയിച്ചു.
“പിഴ വേണ്ടേ?”
“ഇല്ല.”
“സത്യമാണോ?”
“അതെ.”
“നന്ദി.”
“അടുത്ത തവണ ശ്രദ്ധിക്കുക.”
അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അഞ്ജലി ഏറെ നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
അന്ന് ആദ്യമായാണ് അവൾ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
—
അടുത്ത ദിവസം അഞ്ജലി ടിക്കറ്റ് കൊണ്ടുവന്നു.
അരുൺ വീണ്ടും പരിശോധനയ്ക്കെത്തിയപ്പോൾ അവൾ തന്നെ വിളിച്ചു.
“സാർ.”
“ഹും?”
“ഇതാ.”
അവൾ ടിക്കറ്റ് നീട്ടി.
അരുൺ നോക്കി.
“ഗുഡ്.”
“ഇന്നലെ വിശ്വസിച്ചതിന് നന്ദി.”
“എല്ലാവരെയും സംശയിച്ച് നടക്കാൻ പറ്റില്ല.”
“അതൊക്കെ ശരി.”
“എന്താ?”
“ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചു പേടിപ്പിച്ചു.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ജോലിയുടെ ഭാഗമാണ്.”
അന്ന് തുടങ്ങിയ സംഭാഷണം പിന്നീട് ദിവസേനയുള്ള ഒരു ശീലമായി മാറി.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
മാസങ്ങൾ പിന്നിട്ടു.
ട്രെയിൻ യാത്ര അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ വേദിയായി.
രാവിലെ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഇരുവർക്കും എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നും.
ഒരു ദിവസം അഞ്ജലി ട്രെയിനിൽ കയറിയപ്പോൾ അരുണിനെ കണ്ടില്ല.
അടുത്ത ദിവസവും ഇല്ല.
മൂന്നാം ദിവസം വന്നപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു.
“രണ്ടുദിവസം എവിടെയായിരുന്നു?”
“മറ്റൊരു റൂട്ടിൽ ഡ്യൂട്ടി.”
“ഞാൻ വിചാരിച്ചു ട്രാൻസ്ഫർ ആയി പോയെന്ന്.”
“അത്ര മിസ് ചെയ്തോ?”
“അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.”
“കള്ളം.”
“ശരി… അല്പം.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
“ഞാനും മിസ് ചെയ്തു.”
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.
“സത്യമാണോ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്കും മനസ്സുണ്ടല്ലോ.”
“എന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“പുറമേ കാണുമ്പോൾ റോബോട്ടിനെ പോലെയല്ലേ.”
“നല്ലതാണല്ലോ.”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ കാണുന്നതാണ് നല്ലത്.”
അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിമുട്ടി.
ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എന്നാൽ പറയാതെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഒരുപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
—
അതിന് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ആഴത്തിലായി.
ഫോൺ സംഭാഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി.
മെസേജുകൾ തുടങ്ങി.
ചെറിയ പരിഭവങ്ങൾ.
ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ.
ഒരു ദിവസം അരുൺ ചോദിച്ചു.
“അഞ്ജലി, നിനക്ക് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് എന്താണ് അഭിപ്രായം?”
“അത് എന്തിനാ ചോദിക്കുന്നത്?”
“അങ്ങനെ.”
“ആളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും.”
“എന്നെ പോലുള്ള ഒരാളെ?”
അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.
“അത് പ്രൊപ്പോസലാണോ?”
“ആണെന്ന് കൂട്ടിക്കോ.”
“വൈകിപ്പോയി.”
അരുണിന്റെ മുഖം മങ്ങി.
“എന്ത്?”
“ഇന്നലെ ഒരു കൂട്ടർ പെണ്ണുകാണാൻ വന്നിരുന്നു.”
“ഓ.”
“പക്ഷേ ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം…”
“കാരണം?”
“എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അരുൺ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“ആരാണ്?”
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.
“ഇപ്പോഴും മനസ്സിലായില്ലേ?”
ആ നിമിഷം അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നായി.
—
അരുണിന്റെ വീട് മധ്യപ്രദേശിലായിരുന്നു.
പിതാവ് വിരമിച്ച സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ.
അമ്മ ഗൃഹിണി.
സഹോദരങ്ങളും സഹോദരിമാരും രാജ്യത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലായി വിവാഹിതരായി ജീവിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഭാഷയോ സംസ്ഥാനമോ അവരുടെ കുടുംബത്തിന് വലിയ പ്രശ്നമല്ലായിരുന്നു.
അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടിലും വലിയ എതിർപ്പ് ഉണ്ടായില്ല.
ആദ്യം ചെറിയ ആശങ്കകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അകലെയല്ലേ?”
“ഭാഷ വേറെയല്ലേ?”
“ജീവിതം എങ്ങനെയാകും?”
പക്ഷേ അരുണിനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ ആ സംശയങ്ങൾ ഒന്നു വീതം മാറി.
അവന്റെ പെരുമാറ്റം എല്ലാവരെയും ആകർഷിച്ചു.
രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും പരസ്പരം സംസാരിച്ചു.
കൂടിക്കാഴ്ചകൾ നടന്നു.
ഒടുവിൽ വിവാഹം നിശ്ചയമായി.
—
വിവാഹദിനം വന്നു.
ക്ഷേത്രമണ്ഡപം നിറയെ ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും.
അഞ്ജലി സ്വർണ്ണ നിറമുള്ള സാരിയിൽ അതിസുന്ദരിയായി.
അരുൺ വെളുത്ത വേഷത്തിൽ ഗംഭീരനായി.
മംഗല്യധാരണം നടന്ന നിമിഷം ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അത് ഒരു ചടങ്ങ് മാത്രമായിരുന്നില്ല.
രണ്ടു ജീവിതങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയായിരുന്നു.
അനവധി ട്രെയിൻ യാത്രകൾ.
അനവധി കാത്തിരിപ്പുകൾ.
അനവധി സ്വപ്നങ്ങൾ.
എല്ലാം ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ അർത്ഥവത്തായി.
—
ഇപ്പോൾ അവർ ആ പുതിയ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് രാത്രി കൂടുതൽ ആഴത്തിലായി.
അഞ്ജലി അരുണിന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.
“നമുക്ക് എത്ര ദൂരം യാത്ര ചെയ്തുവല്ലേ?”
“അതെ.”
“ഒരു മറന്നുപോയ ടിക്കറ്റ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ?”
“നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുമായിരുന്നില്ല.”
“അപ്പോൾ ആ ദിവസം ഭാഗ്യമായിരുന്നോ?”
“തീർച്ചയായും.”
“ഞാൻ അന്ന് നിന്നോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു.”
“എനിക്കും നിന്നോട്.”
“പിന്നെ?”
“പിന്നെ പ്രണയമായി.”
ഇരുവരും ചിരിച്ചു.
കുറച്ചുനേരം അവർ പഴയ ഓർമ്മകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു.
ട്രെയിനിന്റെ ശബ്ദം.
സ്റ്റേഷനുകൾ.
രാവിലെ യാത്രകൾ.
കാത്തിരിപ്പുകൾ.
ഫോൺ കോളുകൾ.
ആദ്യമായി കൈകോർത്ത ദിവസം.
വിവാഹം നിശ്ചയമായ ദിവസം.
എല്ലാം.
അവസാനം അരുൺ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“ഇനി എന്താണ് ആലോചിക്കുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“പറയൂ.”
“ഇനി എല്ലാ യാത്രകളും നിന്റെ കൂടെയാണെന്ന്.”
അരുൺ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്റെയും.”
പുറത്ത് നഗരം ഇപ്പോഴും ഉണർന്നിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ചെറിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഏറെ നാളത്തെ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിയിരുന്നു.
ഒരു ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ ആരംഭിച്ച സൗഹൃദം പ്രണയമായി വളർന്നു.
പ്രണയം വിശ്വാസമായി.
വിശ്വാസം വിവാഹമായി.
ആ രാത്രി അവർ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീഴുമ്പോൾ അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായം മാത്രമാണ് തുടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.