by വിയർപ്പിന്റെ വില
“എന്തായാലും സുരേഷേട്ടാ… നിങ്ങൾ ജീവിതം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ വീടല്ലേ അത്? ഇപ്പോൾ അമ്മ അത് രഞ്ജിത്തിന് എഴുതി കൊടുക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് സഹിക്കാനായില്ല…”
അനുപമയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വിഷമം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് സുരേഷ് ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരി മാത്രം സമ്മാനിച്ചു.
ആ വീട്ടിലെ ഓരോ കല്ലിലും തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഉപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ആ വീടിന്റെ അടിത്തറ പാകിയപ്പോൾ മുതൽ മേൽക്കൂര വരെ ഉയർന്നതിന്റെ പിന്നിൽ തന്റെ യുവത്വം തന്നെ ബലിയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
അനുപമയുടെ വിവാഹസമയത്ത് കിട്ടിയ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ വരെ പല പ്രതിസന്ധികളിലും പണയം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാങ്ക് വായ്പകൾ അടയ്ക്കാനും വീടിന്റെ പണി പൂർത്തിയാക്കാനും അവളുടെ സ്വർണം സഹായിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ അതൊന്നും ഒരിക്കലും അമ്മ സാവിത്രിയെയോ അനിയൻ രഞ്ജിത്തിനെയോ അറിയിച്ചിരുന്നില്ല.
കാരണം അവർ വിഷമിക്കരുത് എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ചിന്ത.
പക്ഷേ ഇന്ന്…
അവൻ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ച അമ്മ തന്നെ ആ വീടും സ്ഥലവും മുഴുവൻ ഇളയമകന് നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുകയാണ്.
അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് തകർന്നെങ്കിലും പ്രതികരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
ബലമായി സ്വന്തമാക്കുന്ന സ്വത്തിനേക്കാൾ മനസ്സമാധാനമാണ് വലുതെന്ന് അവൻ കരുതി.
—
സുരേഷിന് ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ മരിച്ചത്.
അന്ന് രഞ്ജിത്ത് ഒൻപതാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുകയായിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ മരണത്തോടെ ആ കുടുംബം അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ അനാഥരായി.
അമ്മ സാവിത്രി പല വീടുകളിലും ജോലി ചെയ്തു.
പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് കുടുംബം മുന്നോട്ട് പോകില്ലായിരുന്നു.
അവസാനം ഒരു ബന്ധുവിന്റെ സഹായത്തോടെ സുരേഷിന് ദുബായിൽ ജോലി കിട്ടി.
അമ്മയുടെ കണ്ണീരോടെയാണ് അവൻ വിമാനം കയറിയത്.
“നീ മാത്രമാണ് നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷ മോനേ…”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വിദേശജീവിതം അവൻ കരുതിയത് പോലെ സുഖകരമായിരുന്നില്ല.
നാൽപ്പത്തഞ്ച് ഡിഗ്രി ചൂടിൽ നിർമ്മാണ തൊഴിലാളിയായി ജോലി ചെയ്യുക എന്നത് എളുപ്പമല്ലായിരുന്നു.
പകൽ മുഴുവൻ വെയിലത്ത് നിൽക്കും.
രാത്രിയിൽ ശരീരം മുഴുവൻ വേദനിച്ച് കിടക്കും.
എന്നിട്ടും ഓരോ മാസം ശമ്പളം കിട്ടുമ്പോൾ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ മറന്ന് വീട്ടിലേക്ക് പണം അയക്കും.
ആ പണം കൊണ്ട് ആദ്യം പഴയ ഓലവീട് മാറ്റി.
പിന്നീട് സ്ഥലം വാങ്ങി.
അതിനുശേഷം മനോഹരമായ ഒരു ഇരുനില വീട് പണിതു.
അമ്മയുടെ കഴുത്തിൽ സ്വർണ്ണമാലകൾ വന്നു.
കൈകളിൽ വളകൾ നിറഞ്ഞു.
രഞ്ജിത്തിന്റെ പഠനച്ചെലവുകൾ മുഴുവൻ സുരേഷ് വഹിച്ചു.
അവൻ ബിരുദവും പിന്നീട് സർക്കാർ ജോലിയും നേടി.
അമ്മയും നാട്ടുകാരും സുരേഷിനെ പുകഴ്ത്തി.
“ഈ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗ്യം തന്നെയാണ് അവൻ.”
എല്ലാവരും പറയും.
അത് കേൾക്കുമ്പോൾ സുരേഷിന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറയും.
—
അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ തുടങ്ങിയത്.
സുരേഷ് നാട്ടിൽ വന്ന അവധിക്കാലത്തായിരുന്നു അനുപമയെ കണ്ടത്.
സാധാരണ കുടുംബത്തിലെ പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ.
അധിക ആഗ്രഹങ്ങളോ ആവശ്യങ്ങളോ ഇല്ലാത്ത ഒരു ശാന്ത സ്വഭാവക്കാരി.
അവളെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ സുരേഷിന് ഇഷ്ടമായി.
വിവാഹം നടന്നു.
മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞ് സുരേഷ് വീണ്ടും വിദേശത്തേക്ക് മടങ്ങി.
അപ്പോൾ അനുപമ ഗർഭിണിയായിരുന്നു.
അൽപ മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ഇരട്ട പെൺകുട്ടികൾ ജനിച്ചു.
നന്ദനയും നയനയും.
അവരെ ആദ്യമായി വീഡിയോ കോളിലൂടെ കണ്ടപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുംതോറും കുട്ടികളോടുള്ള സ്നേഹം വർദ്ധിച്ചു.
അവരെ കാണാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.
അവസാനം നല്ല ശമ്പളമുള്ള ജോലി പോലും ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
ആ തീരുമാനം സാവിത്രിക്ക് ഇഷ്ടമായില്ല.
“ഇവിടെ നിന്നാൽ എന്ത് വരുമാനം കിട്ടും?”
അവർ ചോദിച്ചു.
പക്ഷേ സുരേഷ് ഉറച്ചു നിന്നു.
“പണം വീണ്ടും സമ്പാദിക്കാം അമ്മേ… കുട്ടികളുടെ ബാല്യം തിരിച്ചു കിട്ടില്ല.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
—
നാട്ടിലെത്തി ചെറിയൊരു ബിസിനസ് തുടങ്ങി.
ജീവിതം പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് രഞ്ജിത്തിന്റെ വിവാഹം നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടത്.
വധുവിന്റെ പേര് ദിവ്യ.
സമ്പന്ന കുടുംബത്തിലെ ഏകമകൾ.
അവളുടെ അച്ഛൻ വിജയൻ വലിയ ബിസിനസുകാരനായിരുന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞതോടെ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം പതുക്കെ മാറാൻ തുടങ്ങി.
ദിവ്യ വളരെ ബുദ്ധിമതിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ബുദ്ധി നല്ല കാര്യങ്ങൾക്ക് ഉപയോഗിച്ചില്ല.
വീടും സ്ഥലവും കണ്ട നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു മോഹം പിറന്നു.
ടൗണിന്റെ നടുവിലുള്ള ആ സ്ഥലം കോടികൾ വിലമതിക്കുന്നതായിരുന്നു.
അത് സ്വന്തമാക്കണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം.
ഒരു ദിവസം അവൾ രഞ്ജിത്തിനോട് പറഞ്ഞു.
“ഈ സ്ഥലത്ത് ഒരു ഷോപ്പിംഗ് കോംപ്ലക്സ് പണിയാം. വലിയ ലാഭമാകും.”
രഞ്ജിത്തിന് ആശയം ഇഷ്ടമായി.
“പക്ഷേ വീട്?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“അത് പൊളിച്ചാൽ മതി.”
ദിവ്യ ചിരിച്ചു.
അവിടെ നിന്നാണ് കാര്യങ്ങൾ മാറിത്തുടങ്ങിയത്.
—
ദിവ്യ ആദ്യം സാവിത്രിയുടെ വിശ്വാസം നേടി.
അവരെ അമ്മേ അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ച് പിന്നാലെ നടന്നു.
മരുന്ന് കൊടുക്കും.
ഭക്ഷണം വിളമ്പും.
കാണുന്നവർക്ക് ഏറ്റവും നല്ല മരുമകളാണെന്ന് തോന്നും.
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ മാത്രം.
പതിയെ സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിൽ വിഷം കുത്തിവെക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ചേട്ടൻ വേറെ വീട്ടിൽ അല്ലേ താമസം?”
“അവർക്കിപ്പോൾ വേറെ ജീവിതമല്ലേ?”
“ഈ സ്വത്ത് രഞ്ജിത്തിന് കിട്ടുന്നതാണ് നല്ലത്.”
അങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ നിരന്തരം പറഞ്ഞു.
അവസാനം സാവിത്രിയുടെ മനസ്സും മാറി.
ഒരു ദിവസം അവർ സുരേഷിനെ വിളിച്ചു.
“വീടും സ്ഥലവും രഞ്ജിത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിക്കൊടുക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം ഒന്നു പിടഞ്ഞു.
പക്ഷേ അമ്മയോട് എതിർക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
“അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ചെയ്യാം.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
അനുപമ അതിനെ ശക്തമായി എതിർത്തു.
എന്നാൽ സുരേഷ് സമ്മതിച്ചില്ല.
“അമ്മ സന്തോഷമായിരിക്കട്ടെ.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
—
സ്വത്ത് മുഴുവൻ ലഭിച്ച ശേഷം രഞ്ജിത്തിന്റെയും ദിവ്യയുടെയും സ്വഭാവം മാറി.
ഇനി സാവിത്രിയുടെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് അവർ കരുതി.
വീട്ടിൽ അവർക്ക് വില കുറഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ ദിവ്യ നേരെ പറഞ്ഞു.
“ഈ വീട് ഉടൻ പൊളിക്കും.”
സാവിത്രി ഞെട്ടി.
“എന്തിനാ?”
“പുതിയ പ്രോജക്റ്റ് വരും.”
അവൾ മറുപടി നൽകി.
സാവിത്രി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മകൻ വലിയ ബിസിനസുകാരനാകുമെന്ന് കരുതി.
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ പദ്ധതി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
—
ഒരു രാവിലെ രഞ്ജിത്തും ദിവ്യയും അവരുടെ സാധനങ്ങൾ എടുത്ത് പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് മാറി.
സാവിത്രി ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.
“എന്നെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ലേ?”
അവർ ചോദിച്ചു.
രഞ്ജിത്ത് മുഖം തിരിച്ചു.
“അമ്മയ്ക്ക് വേറെ സൗകര്യം ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്.”
“എന്ത് സൗകര്യം?”
“വൃദ്ധസദനം.”
ആ വാക്ക് കേട്ട് സാവിത്രിയുടെ കാലുകൾ തളർന്നു.
“എന്നെ അവിടെ ആക്കാനാണോ?”
“അതെ.”
“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ അമ്മയല്ലേ?”
അവർ കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ ദിവ്യയ്ക്ക് കരുണ തോന്നിയില്ല.
“അവിടെ നിങ്ങളുടെ പ്രായക്കാരൊക്കെ ഉണ്ട്. സന്തോഷമായി ജീവിക്കാം.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
സാവിത്രി എതിർത്തു.
കരഞ്ഞു.
ബഹളം വച്ചു.
അപ്പോൾ രഞ്ജിത്ത് നിയന്ത്രണം വിട്ടു.
അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് കൈ ഉയർത്തി.
ആ നിമിഷം സാവിത്രിയുടെ ഹൃദയം തകർന്നു.
—
വൃദ്ധസദനത്തിലെ ആദ്യ രാത്രി അവർക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സിൽ മുഴുവൻ സുരേഷായിരുന്നു.
അവനോട് ചെയ്ത അനീതികൾ ഓർത്ത് അവർ കരഞ്ഞു.
“എന്റെ പൊന്നുമോൻ ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നെ ഇങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കില്ലായിരുന്നു.”
അവർ സ്വയം പറഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
സുരേഷിനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോഴെല്ലാം കുറ്റബോധം വർദ്ധിച്ചു.
—
അതേസമയം ഒരു സുഹൃത്ത് വഴിയാണ് സുരേഷ് സത്യം അറിയുന്നത്.
വീട് പൊളിച്ച് വാണിജ്യ സമുച്ചയം പണിയാൻ പോകുന്നു.
അമ്മയെ എവിടെയും കാണുന്നില്ല.
അത് കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
ഉടൻ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ മതിലുകൾ പൊളിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
തൊഴിലാളികൾ അളവെടുപ്പ് നടത്തുകയായിരുന്നു.
അവൻ രഞ്ജിത്തിനെ വിളിച്ചു.
“അമ്മ എവിടെയാ?”
ആദ്യം രഞ്ജിത്ത് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നീട് സത്യം പുറത്തുവന്നു.
“വൃദ്ധസദനത്തിൽ.”
അടുത്ത നിമിഷം സുരേഷിന്റെ കൈ രഞ്ജിത്തിന്റെ കവിളിൽ പതിഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി അടക്കിവച്ച വേദനയുടെ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു അത്.
“അമ്മയെ അവിടെ കൊണ്ടുപോയോ?”
അവൻ അലറി.
—
ഉടൻ വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ ഒരു മൂലയിൽ ഇരുന്ന് കണ്ണുനീർ തുടയ്ക്കുന്ന സാവിത്രിയെ കണ്ടപ്പോൾ സുരേഷിന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു.
“അമ്മേ…”
അവൻ വിളിച്ചു.
ആ ശബ്ദം കേട്ടതും അവർ തല ഉയർത്തി.
അടുത്ത നിമിഷം കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മകനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ മോനേ…”
അവർ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
സുരേഷിനും കണ്ണുനീർ തടയാനായില്ല.
—
തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ പല കാര്യങ്ങളും പുറത്തുവന്നു.
വീട് പണിതതിന്റെ തെളിവുകൾ.
ബാങ്ക് രേഖകൾ.
വിദേശത്ത് നിന്ന് അയച്ച പണത്തിന്റെ കണക്കുകൾ.
എല്ലാം ശേഖരിച്ചു.
നിയമപരമായി പോരാടി.
അവസാനം സാവിത്രി തന്നെ മൊഴി നൽകി.
“ഈ സ്വത്ത് എന്റെ മൂത്തമകന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ ഫലമാണ്.”
അവർ തുറന്ന് പറഞ്ഞു.
കോടതിയും രേഖകളും പരിശോധിച്ചു.
മാസങ്ങൾ നീണ്ട പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ വീട് തിരികെ സുരേഷിന്റെ പേരിലായി.
—
അന്ന് രേഖകൾ കൈയിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ സുരേഷ് ഏറെ നേരം മിണ്ടിയില്ല.
അനുപമ അവനെ നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ സന്തോഷമുണ്ടോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
അവൻ ചിരിച്ചു.
“സ്വത്ത് കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷമല്ല… സത്യം ജയിച്ചതിന്റെ സന്തോഷമാണ്.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
—
പിന്നീട് പഴയ വീട് പൊളിച്ചില്ല.
പകരം പുതുക്കിപ്പണിതു.
സാവിത്രിക്കായി പ്രത്യേക മുറി ഒരുക്കി.
നന്ദനയും നയനയും മുത്തശ്ശിയുമായി വീണ്ടും അടുപ്പമായി.
ആ വീട്ടിൽ വീണ്ടും ചിരികൾ നിറഞ്ഞു.
ഒരു വൈകുന്നേരം മുറ്റത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ സാവിത്രി മകന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം പഠിപ്പിച്ചത് നീയാണ് മോനേ…”
അവർ പറഞ്ഞു.
“എന്ത് പാഠം?”
സുരേഷ് ചോദിച്ചു.
“പണം കൊടുക്കുന്നവൻ സ്വന്തം ആളാകണമെന്നില്ല. പക്ഷേ സ്നേഹം തരുന്നവൻ എപ്പോഴും സ്വന്തം ആളായിരിക്കും.”
അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
സുരേഷ് അമ്മയുടെ കൈയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ കുടുംബത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു പ്രഭാതം ഉദിക്കുകയായിരുന്നു.
ചിലർ സ്വത്തിനായി ബന്ധങ്ങളെ വിറ്റഴിക്കും.
ചിലർ ബന്ധങ്ങൾക്കായി സ്വത്ത് പോലും ഉപേക്ഷിക്കും.
അവസാനം ജയിക്കുന്നത് സ്വാർത്ഥതയല്ല…
സ്നേഹമാണ്.
കാരണം വിയർപ്പുകൊണ്ട് പണിത വീടുകൾ തകർക്കാൻ എളുപ്പമാണ്.
പക്ഷേ സ്നേഹത്തോടെ പണിത ബന്ധങ്ങൾ തകർക്കാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.