by മൗനത്തിന്റെ വില
“എടീ… നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാട് എന്താ?”
അടുക്കളയിലേക്ക് കാപ്പി എടുക്കാൻ വന്ന മീരയുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശാരദാമ്മ കണ്ണുകൾ ചുരുട്ടി ചോദിച്ചു.
ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വെറും രണ്ടാഴ്ച മാത്രമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. എന്നാൽ ആ രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഈ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം എന്താണെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
അത് വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടോ കുടുംബ വഴക്കോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല.
ശാരദാമ്മയായിരുന്നു.
സ്വന്തം മകന്റെ ജീവിതത്തിൽ പോലും അതിരുകടന്ന് ഇടപെടുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
മീര ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവളുടെ മൗനം കണ്ടപ്പോൾ ശാരദാമ്മ വീണ്ടും അടുത്തുവന്നു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം നീ മറന്നല്ലേ? ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ… ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ചിന്തിക്കരുത് എന്ന്.”
മീര തലകുനിച്ചു.
അവൾക്ക് എന്ത് മറുപടി പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ശാരദാമ്മയുടെ ഏകമകൾ അനുപമയുടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആറു വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
ഇതുവരെ അവൾക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അതിന്റെ വേദന മുഴുവൻ ശാരദാമ്മ സ്വന്തം മനസ്സിൽ ചുമന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ വേദന പിന്നീട് മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലേക്ക് മാറിയിരുന്നു.
—
മീരയുടെ ജീവിതം അത്ര സുഖകരമായിരുന്നില്ല.
അച്ഛൻ സുരേഷ് ഒരു കെട്ടിട തൊഴിലാളി.
അമ്മ ലളിത വീട്ടമ്മ.
മൂന്ന് പെൺമക്കളിൽ മൂത്തവൾ.
വീട്ടിലെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ചെറുപ്പം മുതൽ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
പല രാത്രികളിലും അച്ഛൻ ജോലിക്ക് പോയി വൈകി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ മുഖത്ത് കാണുന്ന ക്ഷീണം അവളുടെ മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
“നിന്നെ നല്ല വീട്ടിലേക്ക് കല്യാണം കഴിപ്പിക്കണം മോളേ…”
അച്ഛൻ പലപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു.
അതിനിടയിലാണ് ആദിത്യന്റെ വിവാഹാലോചന വന്നത്.
ദേശസാൽകൃത ബാങ്കിൽ ജോലി.
നഗരത്തിന്റെ നടുവിൽ വലിയ വീട്.
സാമ്പത്തികമായി നല്ല നില.
സ്ത്രീധനം വേണ്ട.
ഇതിലേറെ എന്താണ് ഒരു അച്ഛൻ ആഗ്രഹിക്കുക?
മീരയുടെ വീട്ടുകാർ ആലോചനയ്ക്ക് ഉടൻ സമ്മതിച്ചു.
വിവാഹ ദിവസം മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
സംസാരത്തിൽ വിനയം.
പെരുമാറ്റത്തിൽ മാന്യത.
അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്വഭാവം.
ജീവിതം മനോഹരമാകും എന്ന് അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ വിവാഹ രാത്രിക്ക് മുൻപ് തന്നെ എല്ലാം മാറിത്തുടങ്ങി.
റിസപ്ഷൻ കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ശാരദാമ്മ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിളിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
മീര ഭയത്തോടെ നോക്കി.
“ആദിത്യന് നിന്നെ ഇഷ്ടമാകും. അതൊക്കെ സ്വാഭാവികം. പക്ഷേ നിങ്ങൾ അധികം അടുക്കേണ്ട.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു.
“അമ്മേ…?”
“എന്റെ മകൾക്ക് ഇതുവരെ കുഞ്ഞില്ല. അവളുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരു തീരുമാനമാകുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ട.”
മീരയ്ക്ക് ആ നിമിഷം എന്താണ് കേൾക്കുന്നതെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.
വിവാഹ രാത്രിയിൽ ഒരു അമ്മായിയമ്മ പറയേണ്ട വാക്കുകളാണോ അത്?
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
—
ആ രാത്രിയിൽ ആദിത്യൻ ഏറെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
മീരയുടെ മുഖത്തെ ഭയം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്താ? പേടിയാണോ?”
അവൻ ചിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
മീരയ്ക്ക് സത്യം പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം ശാരദാമ്മ അവളെ കൊണ്ട് സത്യം ചെയ്യിച്ചിരുന്നു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യം എന്റെ മകൻ അറിയരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
അങ്ങനെ ആ രാത്രി ഒരു ദൂരം അവരുടെ ഇടയിൽ രൂപപ്പെട്ടു.
ആദിത്യൻ അതിനെ മീരയുടെ നാണമായി കരുതി.
എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കടന്നപ്പോൾ അത് നാണമല്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങി.
—
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും ശാരദാമ്മ മീരയെ നിരീക്ഷിക്കുമായിരുന്നു.
കഴുത്ത്.
കൈകൾ.
മുഖം.
എല്ലായിടത്തും അവരുടെ കണ്ണുകൾ.
ഒരു ദിവസം മീര സഹിക്കാനാകാതെ ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ… എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”
“ഞാൻ നോക്കേണ്ട കാര്യമുണ്ട്.”
അത്ര മാത്രം.
മറുപടി ഇല്ല.
പക്ഷേ ആ മറുപടിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഒരു ഭീഷണി ഉണ്ടായിരുന്നു.
മീര പതിയെ പതിയെ മാനസികമായി തളരാൻ തുടങ്ങി.
വീട്ടിൽ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ല.
ഭർത്താവിനോട് തുറന്നു സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
സ്വന്തം ജീവിതം പോലും മറ്റൊരാളുടെ അനുമതിക്ക് വിധേയമായിരിക്കുന്നു.
രാത്രികളിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടന്ന് കരയുന്നത് പതിവായി.
ആദിത്യൻ പലവട്ടം കാരണം ചോദിച്ചു.
അവൾ ഓരോ തവണയും ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
—
ഒരു വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്ന ആദിത്യൻ നേരെ അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു.
“മീര, എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“കള്ളം.”
അവൾ ഞെട്ടി.
“ഞാൻ നിന്നെ ദിവസവും കാണുന്നവനാണ്. നിന്റെ മുഖം പറയുന്നുണ്ട്.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
എന്നാൽ സത്യം പറയാൻ ഇപ്പോഴും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.
കാരണം വീട്ടിൽ വലിയ പ്രശ്നമാകും എന്ന് അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.
ആ ഭയം കൊണ്ടാണ് അവൾ സ്വന്തം സന്തോഷം പോലും ത്യജിച്ചത്.
പക്ഷേ വിധിക്ക് വേറെ തീരുമാനമായിരുന്നു.
—
രണ്ട് മാസം കൂടി കടന്നുപോയി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ അടുക്കളയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണം കേട്ട് മീരയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് ഛർദ്ദി വന്നു.
അവൾ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
ശാരദാമ്മ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവരുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
സംശയം യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നതുപോലെ.
ആ ദിവസം തന്നെ ആശുപത്രിയിൽ പരിശോധന നടത്തി.
റിപ്പോർട്ട് വന്നപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
അവൾ അമ്മയാകാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.
പക്ഷേ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ ആ സന്തോഷം ആഘോഷമായില്ല.
കൊടുങ്കാറ്റായി.
മീരയുടെ കയ്യിലിരുന്ന റിപ്പോർട്ട് നോക്കി ആദിത്യൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി.
“സത്യമാണോ മീര?”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ മെല്ലെ തലകുലുക്കി.
“അതെ…”
ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവൻ അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.
“നന്ദി…”
മീര അതിശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“എന്തിനാ നന്ദി പറയുന്നത്?”
“എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം തന്നതിന്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
മാസങ്ങളായി മനസ്സിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന സങ്കടങ്ങൾക്കിടയിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി.
പക്ഷേ ആ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ ശാരദാമ്മ റിപ്പോർട്ട് പിടിച്ചുവാങ്ങി നോക്കി.
അവരുടെ മുഖം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ കറുത്തു.
“ഇത് എന്താ?”
ആദിത്യൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അമ്മേ… നിങ്ങൾ മുത്തശ്ശിയാകാൻ പോകുന്നു.”
ശാരദാമ്മയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും തെളിഞ്ഞില്ല.
മറിച്ച് അവർ റിപ്പോർട്ട് മേശയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
“ഇത് വേണ്ട.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മീരയും ആദിത്യനും ഒരുപോലെ ഞെട്ടി.
“എന്താ അമ്മ പറഞ്ഞത്?”
“എനിക്ക് ഈ കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ വേണ്ട എന്ന്.”
വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാറി.
ആദിത്യൻ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മയ്ക്ക് എന്താ പ്രശ്നം?”
“നിന്റെ അനിയത്തിക്ക് ഇതുവരെ കുഞ്ഞില്ല. അവളുടെ മനസ്സ് എന്താകുമെന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“അതിന് ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുമായി എന്ത് ബന്ധം?”
“ഒരുപാട് ബന്ധമുണ്ട്.”
ശാരദാമ്മയുടെ ശബ്ദം കടുത്തു.
“അവൾക്ക് കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകുന്നതുവരെ നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കണമായിരുന്നു.”
മീരയുടെ ഉള്ളിൽ മാസങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ ദേഷ്യം തിളച്ചുയർന്നു.
അവൾ ആദ്യമായി തുറന്ന് സംസാരിച്ചു.
“അമ്മേ… ഇത് എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.”
“അതിനാലാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്. ഇപ്പോൾ തന്നെ അത് ഒഴിവാക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
ഒരു സ്ത്രീ തന്നെ മറ്റൊരു സ്ത്രീയോട് പറയുന്ന വാക്കുകളാണോ അത്?
സ്വന്തം കൊച്ചുമകനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത് എന്ന ബോധം പോലും ശാരദാമ്മയ്ക്ക് ഇല്ലായിരുന്നു.
—
ആ രാത്രി മീരയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അടുത്തുവന്നു.
“ഇനി എല്ലാം പറയൂ.”
അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
“എത്ര നാളായി എന്തോ ഒളിപ്പിക്കുന്നു. ഇനി പറയണം.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറച്ച നിലപാട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
മീരയുടെ മനസ്സിലെ കെട്ടുപാടുകൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
വിവാഹ രാത്രിയിലെ സംഭാഷണം.
ശാരദാമ്മയുടെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ.
ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും നടന്ന പരിശോധനകൾ.
തന്നെ നിരീക്ഷിച്ചത്.
ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്.
എല്ലാം അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടിയില്ല.
അവന്റെ മുഖം മാത്രം മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അതിശയം.
അവിശ്വാസം.
വേദന.
അവസാനം ദേഷ്യം.
എല്ലാം ഒരുമിച്ച്.
“അമ്മ ഇതൊക്കെ ചെയ്തോ?”
മീര തലകുനിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്തുകൊണ്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല?”
“കുടുംബം തകരും എന്ന് പേടിച്ചു.”
ആദിത്യൻ തലയിൽ കൈവച്ചു.
അവന് വിശ്വസിക്കാനാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
തന്റെ അമ്മ ഇത്തരമൊരു കാര്യം ചെയ്തുവെന്ന്.
സ്വന്തം വിവാഹ ജീവിതം വരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെന്ന്.
ഭാര്യയെ മാനസികമായി പീഡിപ്പിച്ചുവെന്ന്.
ആ രാത്രി അവൻ ഉറങ്ങിയില്ല.
—
രാവിലെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണ മേശയ്ക്ക് ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ ആദിത്യൻ നേരെ അമ്മയെ നോക്കി.
“എനിക്ക് നിങ്ങളോട് സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
ശാരദാമ്മ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
“എന്താ?”
“മീര എല്ലാം പറഞ്ഞു.”
അവരുടെ മുഖം വിളറി.
“എന്ത് പറഞ്ഞു?”
“നിങ്ങൾ അവളോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം.”
മേശപ്പുറത്ത് നിശബ്ദത വീണു.
ശാരദാമ്മയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“ഞാൻ…”
“അമ്മേ!”
ആദിത്യൻ ആദ്യമായി ശബ്ദം ഉയർത്തി.
“ഇത്രയും നാളായി നിങ്ങൾ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന് അറിയാമോ?”
“ഞാൻ എന്റെ മകളെ ഓർത്താണ്…”
“അതുകൊണ്ട് എന്റെ ഭാര്യയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാമോ?”
ശാരദാമ്മ മിണ്ടാതെയിരുന്നു.
“ഒരു സ്ത്രീയ്ക്ക് കുഞ്ഞ് ഉണ്ടാകാത്തതിന്റെ വേദന എനിക്കും മനസ്സിലാകും. പക്ഷേ അതിന് പരിഹാരം മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷം ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല.”
അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ നിർത്തിയില്ല.
“നിങ്ങൾ ഒരു അമ്മയാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരുന്നത് നിങ്ങളായിരുന്നു.”
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം പൂർണ്ണമായും മാറി.
ആദിത്യൻ അമ്മയോട് അധികം സംസാരിച്ചില്ല.
മീര മര്യാദ പാലിച്ചെങ്കിലും പഴയ അടുപ്പമുണ്ടായില്ല.
ശാരദാമ്മ ആദ്യമായി സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ ഭാരം അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
താൻ ചെയ്തത് തെറ്റായിരുന്നോ?
ആ ചോദ്യം മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.
പക്ഷേ അഹങ്കാരം സമ്മതിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല.
—
ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ദിവസം അനുപമയും ഭർത്താവ് രാഹുലും വീട്ടിലെത്തി.
സംഭവങ്ങൾ എല്ലാം അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
അനുപമ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്?”
“നിന്നെ ഓർത്താണ്.”
“എന്നെ ഓർത്തോ?”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് കുഞ്ഞില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് എന്റെ സഹോദരന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാനോ?”
ശാരദാമ്മ തലകുനിച്ചു.
“ഞാൻ അങ്ങനെ വിചാരിച്ചില്ല.”
“അതാണ് പ്രശ്നം. അമ്മ സ്വന്തം വേദന മാത്രമേ വിചാരിച്ചുള്ളൂ.”
ആ വാക്കുകൾ ശാരദാമ്മയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ തട്ടി.
കാരണം അത് സ്വന്തം മകളുടെ വായിൽ നിന്നാണ് വന്നത്.
—
അടുത്ത മാസങ്ങളിൽ മീരയുടെ ഗർഭകാലം മുന്നോട്ട് പോയി.
ആദിത്യൻ അവളെ ഒരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെ നോക്കി.
ഡോക്ടർ സന്ദർശനങ്ങൾ.
മരുന്നുകൾ.
ഭക്ഷണം.
എല്ലാം അവൻ തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ശാരദാമ്മ അകലെ നിന്ന് ഇതെല്ലാം നോക്കി.
ഒരു കാലത്ത് താനും ഇങ്ങനെ മകനെ ചുമന്നിരുന്നു.
അവന്റെ ആദ്യ ചിരി.
ആദ്യ നടപ്പ്.
ആദ്യ സ്കൂൾ ദിവസം.
എല്ലാം ഓർമ്മ വന്നു.
ഇപ്പോൾ അതേ മകൻ തന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുകയാണ്.
കാരണം താൻ തന്നെ.
അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ അവരുടെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം വളരാൻ തുടങ്ങി.
—
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം മീരയ്ക്ക് പ്രസവ വേദന തുടങ്ങി.
ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ശാരദാമ്മ വീട്ടിലായിരുന്നു.
പോകാൻ അവർക്കു ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.
താൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ ഓർത്ത് അവർ സ്വയം വെറുത്തു.
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം വാർത്ത വന്നു.
ആരോഗ്യമുള്ള ഒരു ആൺകുഞ്ഞ്.
വീട്ടിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അനുപമയും രാഹുലും.
ബന്ധുക്കളും.
സുഹൃത്തുക്കളും.
എല്ലാവരും കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ പോയി.
പോയില്ലാത്ത ഒരേയൊരു വ്യക്തി ശാരദാമ്മയായിരുന്നു.
കാരണം ആ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ അവകാശമുണ്ടോ എന്ന സംശയം അവരെ വേട്ടയാടുകയായിരുന്നു.
വീട്ടിലെ എല്ലാ മുറികളിലും നിശബ്ദത നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരുകാലത്ത് ആളുകളുടെയും സംസാരങ്ങളുടെയും ചിരികളുടെയും ശബ്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്ന ആ വീട് ഇപ്പോൾ ശാരദാമ്മയ്ക്ക് ഒരു തടവറ പോലെ തോന്നി.
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കും.
അടുക്കളയിലേക്ക് പോകും.
വീണ്ടും മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങും.
അത്ര തന്നെ.
മുൻപ് ദിവസവും മകനോട് സംസാരിച്ചിരുന്ന അവർ ഇപ്പോൾ അവന്റെ ശബ്ദം പോലും കേൾക്കാറില്ല.
അനുപമ ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ വിളിച്ചാലും പഴയ സന്തോഷം ഇല്ല.
മീരയെയും ആദിത്യനെയും കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നാണ് അറിയുന്നത്.
കുഞ്ഞ് ആരോഗ്യമുള്ളവനാണ്.
മീരയും സുഖമായിരിക്കുന്നു.
കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ ചിരിക്കാറുണ്ട്.
കൈകാലുകൾ ഇട്ടടിക്കാറുണ്ട്.
ഇങ്ങനെയുള്ള ഓരോ വാർത്തയും കേൾക്കുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷത്തേക്കാൾ വേദനയായിരുന്നു നിറഞ്ഞത്.
കാരണം ആ കുഞ്ഞിനെ ഇതുവരെ ഒരിക്കൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല.
സ്വന്തം കൊച്ചുമകൻ.
രക്തബന്ധം.
എന്നിട്ടും അപരിചിതനെ പോലെ അകലെ.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ശാരദാമ്മ പഴയ ആൽബങ്ങൾ എടുത്തു നോക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യന്റെ കുട്ടിക്കാല ചിത്രങ്ങൾ.
ചെറിയ ഷർട്ട് ധരിച്ച് നിൽക്കുന്ന ചിത്രം.
സ്കൂൾ യൂണിഫോമിൽ ചിരിക്കുന്ന ചിത്രം.
ജന്മദിന കേക്ക് മുറിക്കുന്ന ചിത്രം.
ഓരോ ചിത്രവും കാണുമ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ എവിടെയാണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്?”
അവർ സ്വയം ചോദിച്ചു.
ഉത്തരം അറിയാമായിരുന്നു.
എങ്കിലും അത് അംഗീകരിക്കാൻ ഇത്രയും കാലം എടുത്തിരുന്നു.
തന്റെ മകളോടുള്ള സ്നേഹം അന്ധമായ സ്വാർത്ഥതയായി മാറിയിരുന്നു.
മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷം കവർന്നെടുക്കാൻ വരെ തന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവർക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
എന്ത് സംഭവിച്ചാലും കൊച്ചുമകനെ ഒരിക്കൽ കാണണം.
മാപ്പ് ചോദിക്കണം.
ക്ഷമിച്ചില്ലെങ്കിലും സത്യം സമ്മതിക്കണം.
—
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ അവർ പുറപ്പെട്ടു.
ബസ് യാത്ര മുഴുവൻ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ എന്ത് പറയും?
മീര എന്ത് പ്രതികരിക്കും?
കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ അനുവദിക്കുമോ?
ഒന്നും അറിയില്ല.
എന്നാലും പോകണം.
അവർ ആശുപത്രിയിലേക്കല്ല, ആദിത്യനും മീരയും താമസിക്കുന്ന വാടക വീട്ടിലേക്കാണ് പോയത്.
ഗേറ്റ് തുറന്ന് അകത്ത് കയറുമ്പോൾ കാലുകൾ വിറക്കുകയായിരുന്നു.
വാതിലിനരികിൽ ചെന്നു ബെൽ അമർത്തി.
അൽപ്പസമയം കഴിഞ്ഞ് വാതിൽ തുറന്നു.
മുന്നിൽ നിന്നത് ആദിത്യനായിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം മുഖം കടുപ്പിച്ചു.
“എന്തിനാ വന്നത്?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ശാരദാമ്മയുടെ തൊണ്ട വരണ്ടു.
“മോനെ…”
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ മോനോ?”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വർഷങ്ങളിലെ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നിന്റെ ഭാര്യയെ കരയിച്ചത് ആരാണ്?”
“നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ കാരണം അവൾ എത്ര രാത്രികൾ ഉറങ്ങാതെ കഴിഞ്ഞെന്ന് അറിയാമോ?”
“ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ പോലും ഇല്ലാതാക്കാൻ പറഞ്ഞത് ആരാണ്?”
ഓരോ ചോദ്യവും അമ്പുപോലെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു.
ശാരദാമ്മ തലകുനിച്ച് നിന്നു.
അവർക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു.
കാരണം ഓരോ ചോദ്യത്തിന്റെയും ഉത്തരം താനായിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും മീരയും വാതിലിനരികിലേക്ക് വന്നു.
കയ്യിൽ കുഞ്ഞും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശാരദാമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ കുഞ്ഞിലേക്കാണ് പോയത്.
ആദ്യമായി.
ആദ്യ കാഴ്ച.
ചെറിയ മുഖം.
വലിയ കണ്ണുകൾ.
ആദിത്യന്റെ കുട്ടിക്കാല രൂപം പോലെ.
ആ കാഴ്ച കണ്ട നിമിഷം അവരുടെ കണ്ണുനീർ നിയന്ത്രണം വിട്ടൊഴുകി.
“എന്റെ കൊച്ചുമോൻ…”
അവർ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ തലകുനിച്ചു.
ആ വിളിക്കാൻ പോലും തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടോ എന്ന സംശയം ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.
—
മീര കുറച്ചുനേരം അവരെ നോക്കി നിന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ കടന്നുവന്നു.
അപമാനങ്ങൾ.
ഭീഷണികൾ.
കരച്ചിലുകൾ.
പക്ഷേ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന സ്ത്രീ പഴയ ശാരദാമ്മയല്ലായിരുന്നു.
അഹങ്കാരത്തോടെ സംസാരിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീയുടെ സ്ഥാനത്ത് കുറ്റബോധത്തിൽ തകർന്ന ഒരു അമ്മയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ശാരദാമ്മ മുന്നോട്ട് വന്നു.
ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു കാര്യം ചെയ്തു.
അവർ മീരയുടെ കാലുകളിലേക്ക് വീണു.
“മോളേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
മീര ഞെട്ടിപ്പോയി.
ആദിത്യനും.
“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു.”
അവർ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“വളരെ വലിയ തെറ്റ്.”
“നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടാൻ എനിക്ക് അവകാശമില്ലായിരുന്നു.”
“നിന്റെ അമ്മയാകേണ്ട ഞാൻ നിന്റെ ശത്രുവായി.”
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം മോളേ.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
കാരണം ആ വാക്കുകളിൽ അഭിനയമില്ലായിരുന്നു.
ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്ന സത്യമായ പശ്ചാത്താപം മാത്രമായിരുന്നു.
“എഴുന്നേൽക്കൂ അമ്മേ.”
മീര അവരെ പിടിച്ചുയർത്തി.
പക്ഷേ ശാരദാമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല… നീ എന്നോട് ക്ഷമിച്ചു എന്ന് പറയാതെ ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കില്ല.”
അത് കേട്ട് മീരയുടെ ഹൃദയം മൃദുവായി.
എത്ര വലിയ തെറ്റുകാരിയായാലും അവർ ഒരു അമ്മയാണ്.
തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാൾക്ക് ഒരു അവസരം നൽകണം എന്ന് അവൾ കരുതി.
“ഞാൻ ക്ഷമിച്ചു അമ്മേ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ശാരദാമ്മ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ അടിഞ്ഞുകൂടിയ ഭാരമൊക്കെ ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ.
—
ആദിത്യനും നിശബ്ദമായി നിന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിലും ദേഷ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അമ്മയുടെ കണ്ണീരിൽ അവൻ ആദ്യമായി യഥാർത്ഥ പശ്ചാത്താപം കണ്ടു.
“മോനെ…”
ശാരദാമ്മ അവനെ നോക്കി.
“നിന്നോടും ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.”
“നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഇടപെടാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”
“നിന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.”
ആദിത്യൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
ശേഷം മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“ഇനിയൊരിക്കലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുത് അമ്മേ.”
“ഇല്ല.”
അവർ ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഒരിക്കലും.”
അത് സത്യമായിരുന്നു.
അവർ ജീവിതപാഠം പഠിച്ചിരുന്നു.
വളരെ കഠിനമായി.
—
അപ്പോഴാണ് മീര കയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ശാരദാമ്മയുടെ നേരെ നീട്ടിയത്.
“പിടിക്കൂ.”
ശാരദാമ്മ ആദ്യം വിശ്വസിച്ചില്ല.
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
കുലുങ്ങുന്ന കൈകളോടെ അവർ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റുവാങ്ങി.
ആ നിമിഷം അവർക്ക് ലോകം മുഴുവൻ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
കുഞ്ഞ് ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.
ചെറിയ കൈകൾ.
ചെറിയ മൂക്ക്.
ചെറിയ ചുണ്ടുകൾ.
അവർ മെല്ലെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.
കണ്ണുനീർ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ വീണു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണേ മോനെ…”
അവർ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
—
അതിനുശേഷം കാര്യങ്ങൾ പതിയെ മാറാൻ തുടങ്ങി.
ശാരദാമ്മ വീണ്ടും അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായെങ്കിലും ഇത്തവണ അതിരുകൾ മനസ്സിലാക്കി.
ഉപദേശം ചോദിച്ചാൽ മാത്രം പറയും.
തീരുമാനങ്ങൾ മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കില്ല.
മീരയെ സ്വന്തം മകളെ പോലെ കാണാൻ തുടങ്ങി.
മീരയ്ക്കും അവരോട് പഴയ വിരോധം പതിയെ മാറി.
അനുപമയ്ക്കും പിന്നീട് ചികിത്സ ഫലം കണ്ടു.
രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവൾക്കും ഒരു കുഞ്ഞ് പിറന്നു.
അന്ന് ശാരദാമ്മ കരഞ്ഞത് സന്തോഷം കൊണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവർ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
ഓരോ ജീവിതത്തിനും അതിന്റെ സമയം ഉണ്ട്.
മറ്റൊരാളുടെ സന്തോഷം തടഞ്ഞുവെച്ചാൽ സ്വന്തം സന്തോഷം വേഗത്തിൽ വരില്ല.
മറിച്ച് എല്ലാവരെയും നഷ്ടപ്പെടും.
—
ഒരു വൈകുന്നേരം മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് കളിക്കുന്ന കൊച്ചുമകനെ നോക്കി ശാരദാമ്മ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ ഓടി വന്ന് അവരുടെ മടിയിൽ കയറി.
“അമ്മൂമ്മേ…”
അവൻ വിളിച്ചു.
ആ ഒരു വിളിയിൽ അവർക്ക് ലഭിച്ച സന്തോഷം പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്തതായിരുന്നു.
അവർ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അകലെ നിന്നുകൊണ്ട് അത് നോക്കുന്ന മീരയെയും ആദിത്യനെയും കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഒരു സമാധാനം നിറഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ചില തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ വൈകിപ്പോകും.
ചിലത് തിരുത്താൻ ഒരു അവസരം ലഭിക്കും.
ശാരദാമ്മയ്ക്ക് ആ അവസരം ലഭിച്ചിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഒരുകാലത്ത് തകരുമെന്ന് കരുതിയ കുടുംബം വീണ്ടും ഒന്നായത്.
കാരണം സ്നേഹം ഉണ്ടെങ്കിൽ ക്ഷമ ഉണ്ടാകും.
ക്ഷമ ഉണ്ടെങ്കിൽ ബന്ധങ്ങൾ വീണ്ടും പൂക്കും.
മീരയുടെ ജീവിതം അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തെളിവായിരുന്നു.
അവസാനിച്ചു