തെളിവുകളുടെ വില

തെളിവുകളുടെ വില

മേഘ അലമാരയുടെ മുന്നിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.

ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് വരെ സാധാരണ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ലോകം തലകീഴായി മാറാൻ പോകുകയായിരുന്നു.

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ വീണ്ടും അലമാരയിലെ ലോക്കർ തുറന്നു. അകത്ത് കിടന്നിരുന്ന ആഭരണപ്പെട്ടി എടുത്ത് ഒരിക്കൽ കൂടി പരിശോധിച്ചു.

ഇല്ല…

സംശയം അല്ല.

ഉറപ്പാണ്.

രണ്ട് വളകളും ഒരു ജോഡി കാതിലങ്കാരങ്ങളും അവിടെ ഇല്ലായിരുന്നു.

അവൾക്ക് നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“ദൈവമേ…”

താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം അവൾ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.

ഇത്രയും നാളായി ഒരേ സ്ഥലത്ത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആഭരണങ്ങളാണ്.

അവൾക്കറിയാം.

അവ തെറ്റിപ്പോകാൻ സാധ്യതയില്ല.

കാരണം അതൊന്നും അവൾ സ്ഥിരമായി ഉപയോഗിക്കുന്നതല്ല.

അച്ഛൻ വർഷങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടിൽ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത സ്വർണമായിരുന്നു അത്.

അവൾക്ക് അത് വെറും ആഭരണം ആയിരുന്നില്ല.

അച്ഛന്റെ വിയർപ്പും സ്നേഹവും ഓർമ്മകളും ആയിരുന്നു.

അല്പസമയം കണ്ണുകൾ അടച്ചിരുന്നു.

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് മനസ്സിൽ ഒരു മുഖം തെളിഞ്ഞു.

രതീഷ്.

അവളുടെ ഭർത്താവ് അരുണിന്റെ സഹോദരി ദിവ്യയുടെ ഭർത്താവ്.

അവൻ കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മാസങ്ങളായി വീട്ടിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ വരാനും പോകാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ജോലി ഒന്നുമില്ല.

എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ആർക്കും കൃത്യമായി അറിയില്ല.

എന്നാൽ പണം ചിലവാക്കുന്നതിൽ ഒരു കുറവും ഇല്ല.

ആദ്യമൊന്നും മേഘ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ചില സംഭവങ്ങൾ അവളെ ചിന്തിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അടുക്കളയിൽ വെച്ചിരുന്ന അയ്യായിരം രൂപ കാണാതായി.

മറ്റൊരു ദിവസം പുതിയ വാച്ച് കാണാതായി.

വീട്ടിലുള്ളവർ ആരും ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

പക്ഷേ ഓരോ തവണയും രതീഷ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് മേഘയ്ക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.

തെളിവില്ലാത്തതിനാൽ അവൾ ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഇപ്പോൾ…

സ്വർണം തന്നെ കാണാതായിരിക്കുന്നു.

അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

മുഖത്ത് ഭയവും ദേഷ്യവും ഒരുപോലെ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

ജാലകത്തിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ മേഘയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

രതീഷ്.

വണ്ടിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുകയാണ്.

കൈയിൽ വലിയ വലിയ കവറുകൾ.

പിന്നിൽ ദിവ്യയും മക്കളും.

എല്ലാവരും ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

വീട്ടിലേക്കു കയറുന്ന വഴിക്ക് തന്നെ കുട്ടികൾക്ക് മിഠായി കൊടുക്കുന്നുണ്ട്.

അത് കണ്ടപ്പോൾ മേഘയുടെ സംശയം കൂടുതൽ ശക്തമായി.

ജോലി ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഇത്ര പണം എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?

അവൾ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

ഹാളിൽ എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്നു.

രതീഷ് ഓരോരുത്തർക്കും ഡ്രസുകളും സമ്മാനങ്ങളും എടുത്തു കാണിക്കുകയാണ്.

“ഇത് അമ്മയ്ക്കുള്ള സാരി…”

“ഇത് ദിവ്യയ്ക്ക്…”

“ഇത് കുട്ടികൾക്ക്…”

സരസ്വതിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

“എന്റെ മരുമകൻ അല്ലേ… സ്വർണം പോലുള്ള മനുഷ്യനാണ്…”

അവർ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മേഘയുടെ ഉള്ളിൽ തീ പടർന്നു.

അവൾ നേരെ രതീഷിന്റെ മുന്നിൽ ചെന്നു നിന്നു.

“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”

അവളുടെ ശബ്ദം കടുപ്പമായിരുന്നു.

ഹാളിൽ നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

രതീഷ് തല ഉയർത്തി നോക്കി.

“എന്താ?”

“എന്റെ ആഭരണങ്ങൾ എവിടെയാണ്?”

ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും പരസ്പരം നോക്കി.

രതീഷിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മങ്ങി.

“എന്ത് ആഭരണം?”

“അറിയാത്തപോലെ അഭിനയിക്കണ്ട.”

മേഘയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.

“എന്റെ അലമാരയിൽ നിന്ന് രണ്ട് വളയും കാതിലങ്കാരവും കാണാനില്ല.”

“അതിന് ഞാൻ എന്ത് വേണം?”

രതീഷ് ചിരിച്ചു.

“അത് താനാണ് എടുത്തത്.”

ഒരു നിമിഷം ഹാളിൽ സ്തംഭനാവസ്ഥ ഉണ്ടായി.

“മേഘ!”

സരസ്വതിയമ്മ എഴുന്നേറ്റു.

“നിനക്ക് ബോധമുണ്ടോ?”

പക്ഷേ മേഘ പിന്നോട്ട് പോയില്ല.

“ഞാൻ പറയുന്നത് സത്യമാണ്.”

രതീഷിന്റെ മുഖം ചുവന്നു.

“നീ എന്ത് അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് പറയുന്നത്?”

“എന്റെ സാധനങ്ങൾ കാണാതാകുന്ന എല്ലാ ദിവസവും നീ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“അതുകൊണ്ട്?”

“അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്.”

രതീഷ് പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ എന്തോ കൃത്രിമത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു.

“സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലീസിൽ പോ.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ കള്ളക്കുറ്റം ചുമത്തിയതിന് നിന്നെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല.”

മേഘ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

ഒരു നിമിഷം അവൻ നോട്ടം മാറ്റി.

ആ ചെറിയ മാറ്റം പോലും മേഘ ശ്രദ്ധിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് ദിവ്യ അകത്തുനിന്ന് വന്നത്.

“എന്താ പ്രശ്നം?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

സരസ്വതിയമ്മ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ടതും ദിവ്യ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

“എന്റെ ഭർത്താവിനെ കള്ളനാക്കുകയാണോ?”

“ഞാൻ ആരെയും കള്ളനാക്കുന്നില്ല.”

മേഘ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ ആഭരണം തിരികെ വേണം.”

“നിനക്ക് തെളിവുണ്ടോ?”

ദിവ്യ വെല്ലുവിളിച്ചു.

മേഘ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”

“അപ്പോൾ വായ അടച്ച് ഇരിക്ക്.”

ദിവ്യ ചീറി.

“എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പേരിൽ ഒരു വാക്ക് കൂടി പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ നോക്കില്ല.”

ഹാളിൽ കലഹം കത്തിപ്പടരുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ മേഘ അത്ഭുതകരമായി ശാന്തയായിരുന്നു.

കാരണം അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം അറിയാമായിരുന്നു.

തെളിവില്ലാതെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

അവൾ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

വാതിൽ അടച്ചു.

കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.

കരച്ചിൽ കൊണ്ട് സ്വർണം തിരികെ കിട്ടില്ല.

അവൾക്ക് വേണ്ടത് സത്യം തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോൾ അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു.

രണ്ടാഴ്ച മുമ്പ് അവൾ പഴയ ഫോണിൽ ഒരു സുരക്ഷാ ആപ്പ് ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്തിരുന്നു.

ആരും മുറിയിൽ കയറുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയാൻ വേണ്ടി ചിലപ്പോൾ ക്യാമറ ഓൺ ചെയ്ത് വയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന്…

രാവിലെ അവൾ കുളിക്കാൻ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഫോൺ ഓൺ ചെയ്തിരുന്നോ?

മേഘ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

പഴയ ഫോൺ എടുത്തു.

ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുകയാണ്.

അവൾ വീഡിയോ ഫയലുകൾ തുറന്നു.

ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിച്ചു.

അഞ്ച് മിനിറ്റ്…

പത്ത് മിനിറ്റ്…

പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്…

പെട്ടെന്ന് അവളുടെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.

ഒരു വീഡിയോ.

അന്നത്തെ തീയതി.

അവൾ വേഗത്തിൽ അത് പ്ലേ ചെയ്തു.

സ്ക്രീനിൽ അവളുടെ മുറി തെളിഞ്ഞു.

ആദ്യ കുറച്ചു മിനിറ്റുകൾ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

പിന്നെ…

വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.

ഒരാൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു.

മേഘയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.

സ്ക്രീനിൽ വ്യക്തമായി കാണുന്നത് രതീഷിനെ ആയിരുന്നു.

അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.

ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കി.

നേരെ അലമാരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

പിന്നെ തലയിണയുടെ അടിയിൽ നിന്ന് താക്കോൽ എടുത്തു.

ലോക്കർ തുറന്നു.

ആഭരണപ്പെട്ടി എടുത്തു.

അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ എടുത്ത് പോക്കറ്റിൽ ഇട്ടു.

ശേഷം എല്ലാം പഴയപോലെ വെച്ച് പുറത്തേക്ക് പോയി.

വീഡിയോ അവസാനിച്ചു.

മേഘയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ദുഃഖത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ആയിരുന്നില്ല.

സത്യത്തിന് കിട്ടിയ തെളിവിന്റെ കണ്ണുനീർ ആയിരുന്നു.

അവൾ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

ഇനി ആരും അവളെ കള്ളക്കാരിയാക്കാൻ പോകുന്നില്ല.

ഇനി ആരും അവളുടെ വായ അടപ്പിക്കാൻ പോകുന്നില്ല.

കാരണം അവളുടെ കൈയിൽ സത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.

തെളിവ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആ രാത്രി അരുണ് വീട്ടിലെത്തുന്നത് വരെ അവൾ കാത്തിരുന്നു.

തുടരും…തെളിവുകളുടെ വില