അമ്മേ… കുറച്ചുകൂടി കഴിക്കൂ. മരുന്ന് കഴിക്കേണ്ട സമയമായി.”

ഹൃദയസ്പന്ദനങ്ങളിൽ എഴുതിയ പ്രണയം

രംഗം 1

“അമ്മേ… കുറച്ചുകൂടി കഴിക്കൂ. മരുന്ന് കഴിക്കേണ്ട സമയമായി.”

മൃദുവായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അനഘ തന്റെ അമ്മയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ചോറും കറിയും ചേർത്ത് ചെറിയ ഉരുളകളാക്കി അവൾ അമ്മയുടെ വായിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു.

“ഇനിയും കോളേജിൽ പോയില്ലേ മോളെ?”

പക്കത്തെ വീട്ടുകാരി ഫാത്തിമ ജനൽക്കരികിലൂടെ നോക്കി ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല ആന്റി. അമ്മ ഇന്ന് വീണ്ടും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ മടി കാണിച്ചു. അതുകൊണ്ട് അല്പം വൈകി.”

“അതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട. നീ പോ. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലോ. നിന്റെ അമ്മയെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”

അനഘ നന്ദിയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഇരുപത്തിയൊന്നുകാരിയായ അവളുടെ ജീവിതം സാധാരണ പെൺകുട്ടികളുടേതിൽ നിന്ന് ഒരുപാട് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. പഠനവും വീട്ടുജോലികളും അമ്മയുടെ പരിചരണവും ചേർന്ന് അവളുടെ ദിവസങ്ങൾ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അച്ഛൻ മരിച്ചതിനുശേഷം അമ്മ മേരിക്കുട്ടിക്ക് ജീവിതത്തോട് താൽപര്യം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ചികിത്സകൾക്കൊടുവിൽ അവർ മൗനത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് വഴുതി വീണു. സംസാരിക്കാതെ, ചിരിക്കാതെ, വെറുതെ ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾ.

എന്നാൽ അനഘ കൈവിട്ടില്ല.

ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പ്രതീക്ഷയോടെയാണ് അവൾ ജീവിച്ചത്.

കോളേജിലെത്തുമ്പോൾ ക്ലാസ് തുടങ്ങിയിരുന്നു.

“May I come in, sir?”

വാതിലിനരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.

പുതിയ ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപകൻ അവളെ നോക്കി.

വെളുത്ത ഷർട്ടും നേവി ബ്ലൂ പാന്റും ധരിച്ചിരുന്ന ആ യുവാവ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“Come in.”

അനഘ അകത്ത് കയറി.

“നിങ്ങളെ ഞാൻ ഇന്നാണ് ആദ്യമായി കാണുന്നത്.”

“സോറി സർ. അല്പം വൈകിപ്പോയി.”

“പേര്?”

“അനഘ വർഗീസ്.”

“Good. ഞാൻ ആദിത്യ. ഇനി മുതൽ നിങ്ങളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് ഫാക്കൽറ്റി.”

ക്ലാസിലിരുന്ന പല പെൺകുട്ടികളുടെയും ശ്രദ്ധ പുതിയ സാറിലായിരുന്നു.

ഉച്ചഭക്ഷണസമയത്ത് എല്ലാവരും അതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു സംസാരിച്ചത്.

“എടീ… എന്തൊരു സ്മാർട്ടാണല്ലോ ആദിത്യ സാർ!”

“ചിരി കണ്ടോ?”

“സിനിമ ഹീറോ പോലെയുണ്ട്.”

സഹപാഠിയായ നിഹാരിക ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.

അനഘ വെറും പുഞ്ചിരി മാത്രം നൽകി.

അവൾക്ക് ഇത്തരം ചർച്ചകളിൽ വലിയ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അവളുടെ ലോകം കോളേജ്, വീട്, അമ്മ, പിന്നെ ദൂരെയിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യുന്ന അനിയൻ അർജുൻ എന്നിവരായിരുന്നു.

അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴും പതിവ് ജോലികൾ അവളെ കാത്തിരുന്നു.

ട്യൂഷൻ കുട്ടികൾ വന്നിരുന്നു.

രാത്രി അമ്മയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു മരുന്ന് നൽകി.

ശേഷം ഗൾഫിലുള്ള അനിയനെ വീഡിയോ കോൾ ചെയ്തു.

“ചേച്ചി… നീ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.”

“ഒന്നുമില്ല. നീ നന്നായി ഇരിക്കണേ.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

അവൾക്കറിയാം.

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഇപ്പോൾ മാറ്റിവച്ചിരിക്കുകയാണ്.

പക്ഷേ ഒരുദിവസം അധ്യാപികയാകുമെന്ന അച്ഛന്റെ ആഗ്രഹം അവൾ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.

അതാണ് അവളുടെ ജീവൻ.

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ആദിത്യ സാറിന് അനഘയെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

എല്ലാവരിലും വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു അവൾ.

സൗന്ദര്യം കൊണ്ടല്ല.

ലാളിത്യവും പക്വതയും കൊണ്ടായിരുന്നു.

മറ്റുള്ളവർ ചിരിച്ചും കളിച്ചും സമയം കളയുമ്പോൾ അവൾ പുസ്തകങ്ങളോടൊപ്പമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ക്ലാസ് ടെസ്റ്റ് നടന്നു.

ഫലം വന്നപ്പോൾ ആദിത്യ ഞെട്ടി.

ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിനിയായ അനഘയ്ക്ക് അമ്പതിൽ പതിനാലു മാർക്ക് മാത്രം.

അവന് ദേഷ്യം വന്നു.

“അനഘ, ഇത് നിന്റെ പേപ്പറാണോ?”

“അതെ സർ.”

“ഇത്ര മോശം മാർക്ക്? പഠനത്തോട് ഇത്ര അനാസ്ഥ?”

അവൾ തലകുനിച്ചു.

“ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ നിന്റെ ഭാവി എന്താകും?”

ക്ലാസ് മുഴുവൻ നിശബ്ദമായി.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഒന്നും പറയാതെ അവൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

അന്ന് രാത്രി അവൾ ഏറെ കരഞ്ഞു.

അച്ഛന്റെ ഫോട്ടോ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്.

“ഡാഡി… ഞാൻ തോറ്റുപോകുകയാണോ?”

ആ ചോദ്യം അവളുടെ ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചു.

പക്ഷേ അവൾ അറിയില്ലായിരുന്നു.

ആ സംഭവമാണ് അവളുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്ന്…