by മഴമേഘങ്ങൾക്കപ്പുറം
“ദേവീ… സമയം എത്രയായെന്നറിയാമോ? വീട്ടിൽ വേറെ ആളൊന്നുമില്ലേ ജോലി ചെയ്യാൻ?”
പ്രഭാതത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദത കീറി ആ ശബ്ദം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കുത്തിക്കയറി. ഞെട്ടി കണ്ണുതുറന്നത് മീരയായിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രി പരീക്ഷയ്ക്കായി വൈകിവരെ പഠിച്ചതിനാൽ ഉറക്കം പിടിച്ചത് പുലർച്ചെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് പതിവിലും വൈകി എഴുന്നേറ്റത്.
കണ്ണുകൾ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി. വാതിൽ തുറന്നതും മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സാവിത്രിയായിരുന്നു. ഒരു കൈയിൽ ചായക്കപ്പ്, മറുകൈയിൽ ചൂല്. മുഖത്ത് പതിവുപോലെ അസഹിഷ്ണുത.
“ഇനി എന്താ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? സൂര്യൻ തലയിൽ കയറിയിട്ടും രാജകുമാരിയെ പോലെ കിടന്നുറങ്ങുകയാണോ? ഈ വീട്ടിൽ നിനക്ക് മാത്രം പ്രത്യേക നിയമമാണോ?”
മീര തലകുനിച്ചു.
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കാരണം മറുപടി പറഞ്ഞാൽ അടുത്ത നിമിഷം കേൾക്കേണ്ടി വരിക കൂടുതൽ കഠിനമായ വാക്കുകളായിരിക്കും.
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി കേട്ടു.
സാവിത്രിയുടെ മകൻ കിരൺ.
“അമ്മേ, ഇവളെ ഇങ്ങനെ രാവിലെ കണ്ടാൽ തന്നെ ദിവസം മുഴുവൻ കുഴപ്പമാകും.”
അവൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതേടാ, അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ പറഞ്ഞത്. ഈ പെണ്ണിനെ കണ്ടാൽ തന്നെ എനിക്ക് ദേഷ്യം വരും.”
സാവിത്രി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
കരയാൻ പോലും അവൾ പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു.
കാരണം കണ്ണുനീർ കണ്ടാൽ പോലും ഇവർക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു.
മീരയുടെ ജീവിതം ബാല്യം മുതൽ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
അവൾ ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ അമ്മ മരിച്ചിരുന്നു.
അച്ഛൻ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം രണ്ടാമതൊരു വിവാഹം കഴിച്ചു.
ആ വിവാഹത്തോടെയാണ് സാവിത്രി അവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത്.
ആദ്യമൊക്കെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയിരുന്നെങ്കിലും സ്വന്തം മകൻ ജനിച്ചതോടെ എല്ലാം മാറി.
വീട്ടിലെ വേലക്കാരിയേക്കാൾ മോശമായ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു മീര.
രാവിലെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കണം.
മുറ്റം അടിക്കണം.
ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യണം.
വസ്ത്രങ്ങൾ അലക്കണം.
പാത്രങ്ങൾ കഴുകണം.
അതിന് ശേഷമാണ് കോളേജിലേക്ക് പോകാൻ അനുവാദം.
പഠനത്തിനായി സമയം കിട്ടുന്നത് രാത്രിയിൽ എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയ ശേഷം മാത്രം.
അതുകൊണ്ട് പലപ്പോഴും ഉറക്കം പോലും കിട്ടാറില്ലായിരുന്നു.
അന്ന് പതിവുപോലെ എല്ലാ ജോലികളും തീർത്ത് അവൾ കോളേജിലേക്ക് പോയി.
കോളേജിൽ അവൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ സുഹൃത്ത് നന്ദന.
എല്ലാ വിഷമങ്ങളും തുറന്നു പറയാൻ കഴിയുന്ന ഏക വ്യക്തി.
എന്നാൽ അന്ന് ക്ലാസ്സിൽ മറ്റൊരു പ്രശ്നം അവളെ കാത്തിരുന്നു.
സാമ്പത്തികശാസ്ത്ര വിഭാഗത്തിലെ അധ്യാപകൻ അരവിന്ദ് സാർ വളരെ കർശനനായ അധ്യാപകനായിരുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പഠനകാര്യത്തിൽ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും അദ്ദേഹം അനുവദിക്കാറില്ല.
അന്ന് അദ്ദേഹം അസൈൻമെന്റുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരാളൊരാളായി എല്ലാവരുടെയും പുസ്തകങ്ങൾ നോക്കി.
അവസാനം മീരയുടെ അടുത്തെത്തി.
“മീര, നിന്റെ അസൈൻമെന്റ്?”
മീര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
പുസ്തകം തുറന്നപ്പോൾ പല പേജുകളും ശൂന്യമായിരുന്നു.
അരവിന്ദിന്റെ മുഖം കടുത്തു.
“ഇത് എന്താണ്?”
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച തന്ന ജോലി അല്ലേ ഇത്? എല്ലാവർക്കും സമയം കിട്ടി. നിനക്ക് മാത്രം കിട്ടിയില്ലേ?”
ക്ലാസ്സ് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായി.
“സാർ… ഞാൻ…”
“മതി.”
അദ്ദേഹം ശബ്ദം ഉയർത്തി.
“പഠിക്കാൻ താൽപര്യമില്ലെങ്കിൽ കോളേജിൽ വരേണ്ട. മറ്റുള്ളവരുടെ സമയം കളയരുത്.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ക്ലാസ്സിലെ ചിലർ ചിരിച്ചു.
അവൾ തലകുനിച്ച് ഇരുന്നു.
ആ ദിവസം മുഴുവൻ അവൾക്ക് പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല.
വൈകിട്ട് നന്ദനയോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞത്.
വീട്ടിലെ ദുരിതങ്ങളും ഉറക്കമില്ലായ്മയും എല്ലാം നന്ദനയോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു.
നന്ദനയ്ക്ക് അതൊന്നും പുതിയ കാര്യമല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾക്ക് സഹായിക്കാൻ ഒന്നും കഴിയുന്നില്ലെന്ന സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
മീരയുടെ ശരീരം പതിയെ ക്ഷീണിച്ചു തുടങ്ങി.
ഭക്ഷണം കൃത്യമായി കഴിക്കാത്തതും ഉറക്കം ഇല്ലാത്തതും അവളെ തളർത്തി.
ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സിനിടെ അവൾക്ക് തലചുറ്റൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.
കണ്ണുകൾ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ ബോധരഹിതയായി നിലത്തുവീണു.
വിദ്യാർത്ഥികൾ പരിഭ്രാന്തരായി.
അരവിന്ദ് ഉടൻ തന്നെ അവളെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
ഡോക്ടർ പരിശോധിച്ച ശേഷം പറഞ്ഞു.
“കടുത്ത ക്ഷീണമാണ്. ശരീരത്തിന് വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്.”
അരവിന്ദ് അതിശയിച്ചു.
അദ്ദേഹം മീരയെ നോക്കി.
ഇത്ര ചെറുപ്പത്തിൽ ഇങ്ങനെ ക്ഷീണിക്കാൻ എന്താണ് കാരണം?
ആ സമയത്താണ് നന്ദന എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞത്.
മീരയുടെ ജീവിതം.
വീട്ടിലെ പീഡനങ്ങൾ.
ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികൾ.
പഠിക്കാൻ സമയം കിട്ടാത്ത അവസ്ഥ.
എല്ലാം.
നന്ദന പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അരവിന്ദ് മിണ്ടാതിരുന്നു.
താൻ ഇത്രയും ദിവസം തെറ്റിദ്ധരിച്ചുവെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി.
അന്ന് മുതൽ മീരയെ അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ക്ലാസ്സിൽ അവളുടെ പഠനനില മെച്ചപ്പെടുത്താൻ സഹായിച്ചു.
ആവശ്യമായ പുസ്തകങ്ങൾ നൽകി.
സംശയങ്ങൾ ചോദിക്കാൻ പ്രത്യേകം സമയം നൽകി.
പക്ഷേ ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹത്തിന് യാഥാർത്ഥ്യം നേരിട്ട് കാണേണ്ടി വന്നു.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് മീര വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അരവിന്ദ് അകലെയായി പിന്തുടർന്നു.
അവൾ എങ്ങനെയാണ് ജീവിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ മീര ജോലികളിൽ മുഴുകി.
അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ സാവിത്രി അവളോട് കയർത്തു.
“നിനക്ക് എന്താണ് ഇത്ര അഹങ്കാരം?”
മീര ഞെട്ടി.
“ഞാൻ എന്ത് ചെയ്തു?”
“എന്നോട് ചോദ്യം ചോദിക്കുകയാണോ?”
സാവിത്രി നിലവിളിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം അവർ പറഞ്ഞത്.
“അടുത്ത മാസം എന്റെ സഹോദരൻ സുരേഷ് നാട്ടിലേക്ക് വരും. അവനുമായി നിന്റെ വിവാഹം നടത്താൻ തീരുമാനിച്ചു.”
മീരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
സുരേഷിനെ അവൾക്കറിയാം.
മദ്യപാനി.
അക്രമസ്വഭാവം.
കുറെ കേസുകളിൽ പ്രതി.
ഒരിക്കൽ ജയിലിൽ പോലും പോയിട്ടുണ്ട്.
“എനിക്ക് സമ്മതമല്ല.”
മീര ധൈര്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം സാവിത്രിയുടെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിച്ചു.
മീര പിന്നിലേക്ക് തെന്നി.
“നിനക്ക് തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ല.”
സാവിത്രി പല്ലുകടിച്ചു.
“ഈ വീട്ടിൽ ഞാൻ പറയുന്നതാണ് നടക്കുക.”
അവൾ അവിടെനിന്ന് പോയി.
മീര നിലത്തിരുന്നു കരഞ്ഞു.
എല്ലാം അകലെയிருந்து കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അരവിന്ദിന്റെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു.
അദ്ദേഹം അകത്തേക്ക് കയറി.
സാവിത്രിയോട് സംസാരിച്ചു.
മീരയെ പഠിക്കാൻ അനുവദിക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ സാവിത്രി അതൊന്നും കേട്ടില്ല.
“ഇത് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബകാര്യം.”
അവർ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ ഇടപെടേണ്ട.”
അരവിന്ദ് ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി.
“ഒരു കുട്ടിയുടെ ഭാവി നശിപ്പിക്കുന്നത് കുടുംബകാര്യം മാത്രമല്ല. അത് സമൂഹത്തിന്റെ പ്രശ്നവുമാണ്.”
വാക്കുതർക്കം നീണ്ടു.
അവസാനം അദ്ദേഹം ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളെ സമീപിക്കുമെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
അതിന് ശേഷം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ വീട്ടിൽ ശാന്തതയുണ്ടായി.
മീരയ്ക്ക് പഠിക്കാൻ സമയം കിട്ടി.
അവളുടെ മാർക്കുകളും മെച്ചപ്പെട്ടു.
ജീവിതം മാറുമെന്ന് അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ ആ പ്രതീക്ഷ അധികനാൾ നീണ്ടുനിന്നില്ല.
സുരേഷ് തിരിച്ചെത്തി.
അവന്റെ വരവോടെ മീരയുടെ പേടി വീണ്ടും വർധിച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അവൾ മുറ്റത്ത് ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“എന്നെ മറന്നോ?”
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ സുരേഷ്.
മുഖത്ത് അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചിരി.
അവൾ അവനെ അവഗണിച്ച് നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് പോകണ്ട.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്ന ആളല്ലേ ഞാൻ.”
മീര പേടിച്ചു.
കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എന്നാൽ അവന്റെ പിടി ശക്തമായിരുന്നു.
അവൾ സഹായത്തിനായി ചുറ്റും നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് ഒരു കാർ വീട്ടുമുറ്റത്ത് എത്തിയത്.
അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് അരവിന്ദ്.
അദ്ദേഹം നേരെ സുരേഷിന്റെ മുന്നിലെത്തി.
“കൈ വിട്.”
ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
സുരേഷ് പരിഹസിച്ചു.
“ഇത് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടുകാരുടെ കാര്യം.”
“ഇപ്പോൾ ഇത് നിയമത്തിന്റെ കാര്യമാണ്.”
അരവിന്ദ് മറുപടി നൽകി.
സുരേഷ് ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
ഇരുവരും തമ്മിൽ വാക്കേറ്റം നടന്നു.
അവസാനം സുരേഷ് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അരവിന്ദ് സ്വയം പ്രതിരോധിച്ചു.
സംഭവം വഷളാകുന്നതിനുമുമ്പ് തന്നെ പോലീസ് എത്തി.
സുരേഷിനെതിരെ പഴയ കേസുകളും പുതിയ പരാതികളും ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ അവനെ കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു.
സാവിത്രിയും കിരണും അമ്പരന്നു.
ഇത്രയും കാലം ഭയപ്പെടുത്തി നിയന്ത്രിച്ച പെൺകുട്ടിക്ക് ഇപ്പോൾ പിന്തുണയുണ്ടെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കി.
അതിനുശേഷം മീരയുടെ ജീവിതം മാറിത്തുടങ്ങി.
അവൾ ബന്ധുക്കളുടെ സഹായത്തോടെ സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്തേക്ക് മാറി.
പഠനത്തിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നൽകി.
അരവിന്ദും നന്ദനയും അവളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നു.
അവസാന വർഷ പരീക്ഷകൾ വന്നു.
മീര പകലും രാത്രിയും പഠിച്ചു.
ജീവിതം മുഴുവൻ സഹിച്ച അപമാനങ്ങൾക്ക് മറുപടി നൽകേണ്ട സമയം എത്തിയെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
പരീക്ഷാഫലം വന്ന ദിവസം കോളേജിൽ ആഘോഷമായിരുന്നു.
മീര യൂണിവേഴ്സിറ്റി റാങ്ക് നേടി.
അവളുടെ പേര് വാർത്തകളിൽ നിറഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ അവളെ പരിഹസിച്ചവർ പോലും അഭിനന്ദിക്കാൻ എത്തി.
സാവിത്രിയും കിരണും മിണ്ടാതെയായി.
അവർക്കിപ്പോൾ പറയാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പിന്നീട് ഒരു പ്രമുഖ സ്ഥാപനത്തിൽ മീരയ്ക്ക് ജോലി ലഭിച്ചു.
സ്വന്തമായി സമ്പാദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചെറിയൊരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറി.
അവിടെ ആദ്യ രാത്രി അവൾ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ ആരും അവളെ ശകാരിച്ചില്ല.
ആരും ജോലി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിച്ചില്ല.
ആ സ്വാതന്ത്ര്യം അവൾക്ക് സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു.
ജീവിതം പതിയെ സന്തോഷത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഈ യാത്രയിൽ അരവിന്ദ് എപ്പോഴും ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു അധ്യാപകനെന്ന നിലയിൽ തുടങ്ങിയ പിന്തുണ പിന്നീട് നല്ലൊരു സൗഹൃദമായി മാറി.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും ജീവിതപാതകൾ കൂടുതൽ അടുത്തു.
മീരയുടെ ആത്മവിശ്വാസവും അധ്വാനവും അരവിന്ദിനെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.
അരവിന്ദിന്റെ കരുതലും മാന്യതയും മീരയെ സ്പർശിച്ചിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ജീവിതം മുഴുവൻ ഇരുട്ടാണെന്ന് കരുതിയ പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണുകയായിരുന്നു.
ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അരവിന്ദ് അവളോട് ചോദിച്ചു.
“ഇനി നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം എന്താണ്?”
മീര പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്നെപ്പോലെ ബുദ്ധിമുട്ടുന്ന പെൺകുട്ടികളെ സഹായിക്കണം.”
അരവിന്ദ് സന്തോഷത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“നിനക്കത് സാധിക്കും.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“കാരണം നീ തോറ്റിട്ടില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ അപമാനങ്ങളും കണ്ണീരും മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ജീവിതം.
ഇന്ന് പ്രതീക്ഷയും ആത്മവിശ്വാസവുമാണ്.
പിന്നീട് കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും സാന്നിധ്യത്തിൽ അവരുടെ വിവാഹനിശ്ചയം നടന്നു.
ആ ചടങ്ങിൽ നന്ദന ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ച ആളായിരുന്നു.
കാരണം മീരയുടെ എല്ലാ കണ്ണീർക്കും അവൾ സാക്ഷിയായിരുന്നു.
വിവാഹദിവസം എത്തിയപ്പോൾ മീര കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ നിന്നു.
സ്വയം നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ഒരിക്കൽ “നീ ഒന്നുമല്ല” എന്ന് കേട്ടിരുന്ന പെൺകുട്ടി ഇന്ന് സ്വന്തം ജീവിതം സ്വന്തമായി നിർമ്മിച്ച സ്ത്രീയായിരുന്നു.
മണ്ഡപത്തിൽ അരവിന്ദ് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കരുണയില്ലായിരുന്നു.
അഭിമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
ബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.
സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
താലി കഴുത്തിൽ വീണ നിമിഷം മീരയുടെ മനസ്സിലൂടെ പഴയ ഓർമ്മകൾ എല്ലാം കടന്നുപോയി.
അമ്മയില്ലാത്ത ബാല്യം.
അവഗണന.
അപമാനം.
വിശപ്പും ഉറക്കമില്ലായ്മയും.
കരച്ചിലുകൾ.
ഭയങ്ങൾ.
എല്ലാം.
പക്ഷേ ആ ഓർമ്മകൾക്ക് ഇനി ശക്തിയില്ലായിരുന്നു.
കാരണം അവയെക്കാൾ ശക്തമായ ഒരു സത്യം അവളുടെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
ജീവിതം എത്ര കഠിനമായാലും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതിരുന്നാൽ ഒരുനാൾ അതിന് മറുപടി ലഭിക്കും.
മഴമേഘങ്ങൾ എത്ര കറുത്തതായാലും അവയ്ക്കപ്പുറം ഒരു തെളിഞ്ഞ ആകാശമുണ്ടാകും.
മീരയുടെ ജീവിതവും അങ്ങനെയായിരുന്നു.
കണ്ണീരിൽ തുടങ്ങിയ യാത്ര ഒടുവിൽ പുഞ്ചിരിയിൽ അവസാനിച്ചു.
അവൾക്ക് ഇനി ഭയമില്ലായിരുന്നു.
കാരണം അവൾ സ്വന്തമായി നേടിയെടുത്ത ജീവിതമായിരുന്നു അത്.
സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ജീവിതം.
ആ സ്വപ്നങ്ങൾ സാക്ഷാത്കരിക്കാൻ കരുത്തുള്ള ജീവിതം.
അവളെ വിശ്വസിക്കുന്ന ആളുകൾ ചുറ്റുമുള്ള ജീവിതം.
അങ്ങനെ, ഒരിക്കൽ ഇരുട്ടിൽ വഴിതെറ്റിയ പെൺകുട്ടി സ്വന്തം പ്രകാശം കണ്ടെത്തി മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവളുടെ കഥ അവസാനിച്ചില്ല.
യഥാർത്ഥത്തിൽ അത് അവിടെ നിന്നാണ് തുടങ്ങിയത്.