by രചന പുനരാവിഷ്ക്കാരം (പുതിയ കഥ)
വിധി വീണ്ടും കൂട്ടിച്ചേർത്തവർ
അരുൺ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ട ആളായിരുന്നില്ല. സാധാരണ ഒരു കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച് വളർന്ന അവന് ലഭിച്ചതെല്ലാം സ്വന്തം അധ്വാനത്തിലൂടെയായിരുന്നു. ഒരു സ്വകാര്യ ഫാർമ കമ്പനിയിലെ മെഡിക്കൽ റെപ്രസെന്ററ്റീവ് എന്ന ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ട് ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ ദിവസം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ പ്രത്യേകമായിരുന്നു.
വിവാഹദിവസം.
വീട്ടിൽ ബന്ധുക്കളുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും തിരക്ക് അവസാനിച്ച് എല്ലാവരും പിരിഞ്ഞപ്പോൾ രാത്രി ഏറെ വൈകിയിരുന്നു. നവവധു നേരത്തെ തന്നെ മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
അമ്മയോടും അച്ഛനോടും കുറച്ച് സമയം സംസാരിച്ച ശേഷം അരുൺ മുകളിലേക്ക് കയറി.
മുറിയുടെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം അവൻ നിന്നു.
വാതിൽ പൂർണമായി അടച്ചിരുന്നില്ല.
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇത് എന്റെ ഭാര്യയുടെ മുറിയാണ്… പക്ഷേ അകത്തുള്ളത് ഒരു ഡോക്ടറാണ്…”
ജീവിതത്തിൽ അനേകം ഡോക്ടർമാരെ ദിവസവും കാണുന്ന ആളായിരുന്നു അരുൺ. എങ്കിലും ഒരു ഡോക്ടറുടെ മുറിയിലേക്ക് അനുവാദമില്ലാതെ കയറാൻ അവന് ഇന്നും മടി തോന്നും.
വാതിൽ തട്ടണോ എന്ന് ആലോചിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്നത്.
അകത്ത് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയത് ഡോ. മീര.
അവന്റെ ഭാര്യ.
“എന്താ ഇവിടെ നിന്നുകൊണ്ട് ആലോചിക്കുന്നത്? അകത്ത് വരൂ.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അരുൺ അകത്തേക്ക് കയറി.
മീര വാതിൽ അടച്ച് ലോക്ക് ചെയ്തു.
“ഒരു മിനിറ്റ്… ഞാൻ ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയി വരാം.”
അത് പറഞ്ഞ് അവൾ ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് പോയി.
അരുൺ ബെഡിൽ ഇരുന്നു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ അത്ഭുതപ്പെടുത്തും.
തന്റെ ഭാര്യ ഒരു പ്രശസ്ത ശിശുരോഗ വിദഗ്ധയാണ്.
അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഡോക്ടർമാർ വരെ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നേക്കാം.
എന്നിട്ടും അവൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് താനെയാണ്.
അവന്റെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.
—
അന്ന് കോളേജ് ക്യാമ്പസായിരുന്നു.
അരുൺ എം.എസ്.സി അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥി.
കോളേജ് യൂണിയൻ ചെയർമാൻ കൂടിയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ക്യാമ്പസിൽ സുഹൃത്തായ ഫർഹാനോടൊപ്പം സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് സഹപാഠിനിയായ നാദിറ ഓടിയെത്തിയത്.
“അരുൺ… ഒരു സഹായം വേണം.”
അവളുടെ മുഖത്ത് വിഷമം വ്യക്തമായിരുന്നു.
“എന്താ കാര്യം?”
“മീരയെ അറിയില്ലേ?”
“ആ ബിഎസ്സി ഫൈനൽ ഇയർ പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയോ?”
“അതെ.”
“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”
നാദിറ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“ഇന്ന് പരീക്ഷാഫീസ് അടക്കാനുള്ള അവസാന ദിവസമാണ്. അവളുടെ കൈയിൽ പണമില്ല.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“വീട്ടുകാർ?”
“അച്ഛൻ കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അപകടത്തിൽ മരിച്ചു.”
അരുൺ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“അമ്മ… മറ്റൊരാളോടൊപ്പം പോയി. ഇപ്പോൾ മീര ഒറ്റയ്ക്കാണ്.”
ഒരു നിമിഷം അരുൺ വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
അവൻ ആ പെൺകുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എപ്പോഴും പഠനത്തിൽ മുൻപന്തിയിൽ.
പക്ഷേ ആരോടും അധികം സംസാരിക്കാറില്ല.
“എത്ര രൂപ വേണം?”
“നാലായിരം.”
അരുൺ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.
അവന്റെ കൈയിൽ അന്നുണ്ടായിരുന്നത് സ്വന്തം കവിതാസമാഹാരം വിറ്റ് കിട്ടിയ പണമായിരുന്നു.
മുഴുവൻ തുകയും എടുത്ത് നാദിറയ്ക്ക് കൊടുത്തു.
“കൊണ്ടുപോയി ഫീസ് അടയ്ക്കൂ.”
“നീ ശരിക്കും കൊടുക്കുന്നോ?”
“അതെ.”
നാദിറ സന്തോഷത്തോടെ ഓടി.
—
കോളേജിലെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു മീര.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
നാദിറ അടുത്തെത്തി.
“പ്രശ്നം തീർന്നു.”
“എന്ത്?”
“ഫീസ് അടച്ചു.”
മീര ഞെട്ടി.
“ആര്?”
“അരുൺ.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം അവൻ നല്ല മനുഷ്യനാണ്.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
അപ്പോൾ തന്നെ അരുൺ അവിടേക്ക് വന്നു.
“താങ്ക്സ്…”
അവൾ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അതിന് നന്ദി പറയണ്ട.”
“എനിക്ക് തിരികെ തരാൻ പോലും കഴിയില്ല.”
“ആരും തിരികെ ചോദിച്ചിട്ടില്ല.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
പിന്നെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പണം കൂടി എടുത്തു.
“ഇത് വെച്ചോളൂ.”
“വേണ്ട.”
“ഹോസ്റ്റൽ ഫീസ് അടക്കാനുണ്ടെന്ന് കേട്ടു.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ എങ്ങനെ നന്ദി പറയണം?”
അരുൺ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
“ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മളെ പരീക്ഷിക്കും. അതുകൊണ്ട് യാത്ര നിർത്തരുത്. ഒരുദിവസം നീ വലിയ ഉയരങ്ങളിൽ എത്തും. അന്ന് ഇന്നത്തെ ഈ ദിവസം ഓർമ്മ വന്നാൽ മതി.”
ആ വാക്കുകൾ മീരയുടെ ഹൃദയത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
—
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ജീവിതം ഇരുവരെയും രണ്ട് വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അരുൺ തന്റെ ജോലി തുടർന്നു.
മീര പഠനം പൂർത്തിയാക്കി ഡോക്ടറായി.
ശേഷം ഇരുവരും തമ്മിൽ ബന്ധമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
—
ഒരു ദിവസം അരുൺ നഗരത്തിലെ പ്രമുഖ ആശുപത്രിയിൽ എത്തി.
പുതുതായി ജോലിയിൽ ചേർന്ന ഡോക്ടറെ കാണാനായിരുന്നു.
ഡോക്ടറുടെ പേര്:
ഡോ. മീര നായർ
അവൻ പേര് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു നിമിഷം ഞെട്ടി.
അത് അവളാണോ?
അറിയില്ല.
അവൻ കാത്തിരുന്നു.
ഒടുവിൽ അകത്ത് പ്രവേശിക്കാൻ അനുമതി ലഭിച്ചു.
ഡോക്ടർ ടാബിൽ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
“ഗുഡ് മോണിംഗ് ഡോക്ടർ.”
“മോണിംഗ്.”
അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കിയില്ല.
അരുൺ മരുന്നിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
അവൾ ഔദ്യോഗികമായി മറുപടി നൽകി.
കണ്ടിട്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
അവന് ചെറിയ നിരാശ തോന്നി.
എന്നാൽ അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
എഴുന്നേറ്റ് പോകാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്.
സുഹൃത്തായ നാദിറ.
“അവളെ കണ്ടോ?”
“കണ്ടു. പക്ഷേ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.”
“പൊട്ടാ… നീ തന്നെയാണെന്ന് പറയണം.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“വേണ്ട.”
ആ സംഭാഷണത്തിലെ ചില വാക്കുകൾ മീര കേട്ടു.
നാദിറ…
കോളേജ്…
പഴയ ഓർമ്മകൾ…
അവൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
താടി വളർത്തിയ മുഖം.
കണ്ണുകൾ.
പുഞ്ചിരി.
ഒരു നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം നിലച്ചു.
“അരുൺ ഏട്ടാ?”
അവൾ കസേരയിൽ നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു.
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഓഹ്… ഒടുവിൽ മനസ്സിലായോ?”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…”
“സാരമില്ല.”
“ഇല്ല… എനിക്ക് വളരെ വിഷമമുണ്ട്.”
അവൾ അവനെ ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.
പിന്നെ കാന്റീനിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
—
കാപ്പി കുടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷമുള്ള വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു.
അപ്പോൾ മീര പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം അരുണിനെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവ് അന്ന് സംഭവിച്ചതാണ്.”
“എന്ത്?”
“ആ ദിവസം പരീക്ഷാഫീസ് അടയ്ക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ പഠനം നിർത്തുമായിരുന്നു.”
അവൾ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ… ഞാൻ ജീവൻ പോലും അവസാനിപ്പിക്കാൻ ആലോചിച്ചിരുന്നു.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“മീര!”
“അതെ. അന്നത്തെ അവസ്ഥ അതായിരുന്നു. പക്ഷേ നീ വന്നത് എല്ലാം മാറ്റി.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ഞാൻ ഇന്ന് ഡോക്ടറായതിന്റെ കാരണം എന്റെ അധ്വാനമല്ല മാത്രം. എന്നിൽ വിശ്വാസം വെച്ച ഒരാളുമുണ്ട്.”
അരുൺ ഒന്നും പറയാനായില്ല.
—
അതിനുശേഷം അവരുടെ സൗഹൃദം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു.
ആദ്യം മെസേജുകൾ.
പിന്നെ ഫോൺ കോളുകൾ.
അതിനുശേഷം ഇടയ്ക്കിടെ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ.
അവരുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ പുതിയൊരു പ്രകാശം പടർന്നു.
ഒരു ദിവസം മീര നേരെ ചോദിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്കൂ.”
“നീ ഇതുവരെ വിവാഹം കഴിക്കാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“അറിയില്ല.”
“അത് ഉത്തരം അല്ല.”
“ശരിയായ ആളെ കണ്ടില്ല.”
മീര നിശ്ശബ്ദമായി.
അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
കാരണം വർഷങ്ങളായി അവൾ കാത്തിരുന്നത് ഒരാളെ മാത്രമായിരുന്നു.
—
ചില മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നാദിറയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പഴയ സുഹൃത്തുക്കൾ വീണ്ടും ഒത്തുകൂടി.
അവിടെ വെച്ചാണ് എല്ലാവർക്കും വ്യക്തമായത്.
അരുൺയും മീരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വെറും സൗഹൃദമല്ല.
അവർ പരസ്പരം ഏറെ പ്രധാനപ്പെട്ടവരാണ്.
ഒടുവിൽ കുടുംബങ്ങൾ സംസാരിച്ചു.
വിവാഹം തീരുമാനിച്ചു.
അരുൺ വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് ഒരു പരീക്ഷാഫീസ് അടച്ചുകൊടുത്തത് തന്റെ ജീവിതത്തെ ഇത്രയും ദൂരം എത്തിക്കുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
മീരയ്ക്ക് അത് അതിലും വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.
കാരണം അവൾ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബഹുമാനിച്ച മനുഷ്യൻ തന്നെയായിരുന്നു ഇപ്പോൾ അവളുടെ ജീവിതപങ്കാളി.
—
അങ്ങനെ ഇന്നാണ് അവരുടെ ആദ്യരാത്രി.
ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയ മീര അവന്റെ അടുത്തെത്തി.
“എന്താ ഇത്രയും ആലോചിക്കുന്നത്?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ കഥ.”
“അതിൽ ഇനി എന്താണ് ഓർക്കാനുള്ളത്?”
“ഒരുപാട്.”
മീര അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
“എനിക്കും കേൾക്കണം.”
അരുൺ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ ഇന്നുവരെ.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ പറയൂ.”
“ഇനി പറയാൻ ഒന്നുമില്ല.”
“അതെന്താ?”
“ബാക്കിയുള്ള കഥ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് എഴുതാനിരിക്കുകയല്ലേ.”
മീര പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ചിരി മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു.
വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ട് കരഞ്ഞിരുന്ന ആ പെൺകുട്ടിയും, ഒരു ചെറിയ സഹായം ചെയ്ത് മറന്നുപോയ ആ യുവാവും…
ഇന്ന് ഒരേ ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ട് പാതികളായി മാറിയിരുന്നു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വിചിത്രമാണ്.
നമ്മൾ ഒരു നിമിഷം ചെയ്ത നന്മ, വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തന്നെ സന്തോഷമായി തിരിച്ചെത്തും.
അവരുടെ കഥ അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ തെളിവായിരുന്നു.