by പ്രണയത്തിന് അപ്പുറം
വൈകുന്നേരത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ പതിയെ റോഡിനെ നനച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ മാളവിക ബാഗിനുള്ളിൽ നിന്ന് കുടയെടുത്ത് നിവർത്തി. മുന്നിലേക്ക് നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ചെളിവഴിയിലൂടെ വീട്ടിലെത്താൻ ഇനിയും പത്ത് മിനിറ്റ് നടക്കണം.
അവളുടെ ജീവിതം കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷമായി ഒരേ താളത്തിലാണ് സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്.
രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങും. പട്ടണത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ അക്കൗണ്ട്സ് അസിസ്റ്റന്റായി ജോലി. വൈകുന്നേരം അഞ്ചരയോടെ തിരിച്ചെത്തും. വീട്ടിൽ അമ്മ മാത്രം. അച്ഛൻ മരിച്ച് വർഷങ്ങളായി. മൂത്ത സഹോദരി വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് കോഴിക്കോട് താമസം. അനിയൻ ബെംഗളൂരുവിൽ ജോലി.
പക്ഷേ മാളവികയുടെ ജീവിതത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പിന്തുടർന്നിരുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹം.
അല്ലെങ്കിൽ കൂടുതൽ കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ വിവാഹം മുടങ്ങൽ.
ഒന്നോ രണ്ടോ അല്ല.
ആറ് ആലോചനകൾ.
ഓരോ തവണയും ഏതെങ്കിലും കാരണങ്ങൾ.
ഒരിടത്ത് നക്ഷത്രപ്പൊരുത്തക്കുറവ്.
മറ്റൊരിടത്ത് ദോഷം.
വേറൊരിടത്ത് ജ്യോതിഷിയുടെ പ്രവചനം.
അവസാനം അവൾക്കും അതെല്ലാം കേട്ട് മടുത്തിരുന്നു.
“ഈ പെണ്ണിനെ കെട്ടിയാൽ ഭർത്താവിന് അപകടം.”
“വിവാഹജീവിതം നിലനിൽക്കില്ല.”
“ഗ്രഹനില മോശമാണ്.”
ഇത്തരം വാക്കുകൾ കേട്ടുകേട്ട് അവളുടെ മനസ്സിൽ പോലും ചിലപ്പോൾ ഭയം കയറിയിരുന്നു.
അതിനാൽ ഇപ്പോൾ ആരെങ്കിലും ആലോചനയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചാൽ തന്നെ അവൾ വിഷയം മാറ്റും.
അന്ന് മഴയത്ത് നടക്കുമ്പോഴും അവൾ അതൊക്കെയാണ് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്.
അപ്പോഴാണ് പതിവുപോലെ കണ്ണുകൾ റോഡരികിലെ ചായക്കടയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞത്.
അവിടെ അവനുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു കറുത്ത ബൈക്കിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന ഉയരം കൂടിയ യുവാവ്.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടാഴ്ചയായി അവൾ അവനെ അവിടെ കാണുന്നു.
ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
പിന്നീട് എല്ലാ ദിവസവും അതേ സമയം അവൻ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
ഒരിക്കൽ യാദൃശ്ചികമായി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ അവൻ തന്നെ നോക്കുകയാണെന്ന് കണ്ടു.
അതിനുശേഷം അവൾ അങ്ങോട്ടേക്ക് നോക്കുന്നത് തന്നെ ഒഴിവാക്കി.
പക്ഷേ അവന്റെ സാന്നിധ്യം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
പിന്നീട് അയൽവീട്ടിലെ രമ ചേച്ചിയാണ് പറഞ്ഞത്.
“അത് ആൻഡ്രൂസിന്റെ മകനാ… അർജുൻ. നേവിയിലാണ്. കുറച്ചുദിവസത്തെ അവധിക്ക് വന്നതാ.”
അതുവരെ മാളവികയ്ക്ക് അവനെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അവന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
—
രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് കിടക്കാൻ പോകുമ്പോൾ അമ്മ പതിവുപോലെ ഒരു വിഷയം എടുത്തിട്ടു.
“മോളേ… ഇന്ന് ശശിയേട്ടൻ വന്നിരുന്നു.”
മാളവിക മുഖം ചുളിച്ചു.
“അമ്മേ…”
“കേൾക്കെടി.”
“വീണ്ടും ആലോചനയാണോ?”
“അതെ.”
“എനിക്ക് വേണ്ട.”
“ആദ്യം കേൾക്ക്.”
അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയ പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ചെക്കന് നക്ഷത്രമോ ജാതകമോ ഒന്നും പ്രശ്നമല്ലത്രേ.”
മാളവിക തല തിരിച്ചു.
“അവന് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണത്രേ.”
“ആര്?”
“ആ അർജുൻ.”
അവൾ ഞെട്ടി.
“ആ ബൈക്കുകാരനോ?”
“നിനക്കറിയാമല്ലേ.”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“അവന്റെ അമ്മ തന്നെയാ പറഞ്ഞത്.”
മാളവികയ്ക്ക് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ല.
അപരിചിതനായ ഒരാൾ തന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന കാര്യം വിശ്വസിക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
“അമ്മേ… അവന് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”
“എന്താ?”
“എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ.”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ മാളവിക ചിരിച്ചില്ല.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
എല്ലാവരും പേടിച്ച കാര്യം അറിഞ്ഞിട്ടും എന്തിനാണ് അവൻ മുന്നോട്ട് വരുന്നത്?
—
അടുത്ത ദിവസം പതിവുപോലെ ബസ് ഇറങ്ങി നടക്കുകയായിരുന്നു.
മഴയില്ല.
കാറ്റുണ്ട്.
ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവിടെ നിന്നിരുന്നു.
ഇന്ന് ആദ്യമായി അവൾ നേരെ അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.
അവനും നോക്കി.
ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി.
അവൾ ഉടനെ മുഖം തിരിച്ചു.
പക്ഷേ കുറച്ചു ദൂരം നടന്നപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ശബ്ദം കേട്ടു.
“ഒന്ന് നിൽക്കാമോ?”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
അർജുൻ.
അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“പറയൂ.”
“എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അവൻ നേരെ പറഞ്ഞു.
യാതൊരു വളച്ചൊടിക്കലുമില്ല.
മാളവിക അമ്പരന്നു.
“എന്താ?”
“ഞാൻ സീരിയസാണ്.”
“നിങ്ങൾക്ക് എന്നെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയില്ല.”
“അറിയാം.”
“എന്തറിയാം?”
“നിങ്ങളുടെ നക്ഷത്രദോഷത്തെക്കുറിച്ച് പോലും.”
മാളവികയുടെ മുഖം മങ്ങി.
“അപ്പോൾ പിന്നെ എന്തിനാ?”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പതിയെ പറഞ്ഞു.
“കാരണം എനിക്ക് മനുഷ്യരിലാണ് വിശ്വാസം. ജാതകത്തിലല്ല.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“കടലിൽ മാസങ്ങളോളം കഴിയുന്ന ജോലിയാണ് എന്റേത്.”
അവൻ തുടർന്നു.
“ജീവനും മരണവും തമ്മിലുള്ള ദൂരം ചിലപ്പോൾ നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ പഠിച്ച ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“നാളെ എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്ന് ഒരു ജ്യോതിഷിക്കും പറയാൻ പറ്റില്ല.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവനിലേക്ക് ഉയർന്നു.
“എനിക്ക് നല്ലൊരു കൂട്ടുകാരിയെ വേണം.”
“ജീവിതം പങ്കിടാൻ ഒരാളെ വേണം.”
“അത്രയേ ഉള്ളൂ.”
മാളവികയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അർജുൻ പിന്മാറിയില്ല.
പക്ഷേ ശല്യം ചെയ്തുമില്ല.
ദൂരെ നിന്ന് നോക്കും.
ചിരിക്കും.
അത്ര മാത്രം.
പതിയെ മാളവികയുടെ മനസ്സിലും എന്തോ മാറാൻ തുടങ്ങി.
അവനെ കാണാത്ത ദിവസം എന്തോ കുറവ് തോന്നും.
അവന്റെ പുഞ്ചിരി ഓർമ്മ വരും.
പക്ഷേ അവൾ അത് സമ്മതിച്ചില്ല.
സ്വന്തം മനസ്സിനോട് പോലും.
—
ഒരു ശനിയാഴ്ച.
ഓഫീസിൽ ജോലി കൂടുതൽ ആയിരുന്നു.
രാത്രി ഒമ്പത് മണിയോടെ മാത്രമാണ് ഇറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞത്.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ എത്തിയപ്പോൾ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു.
മഴ വരാൻ പോകുന്ന ലക്ഷണം.
ഇരുട്ട്.
അസ്വസ്ഥത.
വീട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ബസ് വന്നില്ല.
പത്ത് മിനിറ്റ്.
ഇരുപത് മിനിറ്റ്.
മുപ്പത് മിനിറ്റ്.
അവളുടെ ഭയം കൂടിത്തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് അകലെ നിന്ന് ഒരു ബൈക്കിന്റെ വെളിച്ചം വന്നത്.
അത് അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.
ഹെൽമറ്റ് മാറ്റിയപ്പോൾ പരിചിതമായ മുഖം.
അർജുൻ.
അവളുടെ മനസ്സ് അറിയാതെ ശാന്തമായി.
“കയറൂ.”
“വേണ്ട.”
“മാളവിക.”
അവന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.
“സമയം എത്രയായി എന്ന് അറിയാമല്ലോ.”
അവൾ കുറച്ച് നേരം മടിച്ചു.
ശേഷം കയറി.
ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
രാത്രിക്കാറ്റ് മുഖത്തടിച്ചു.
കുറച്ചു നേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
“നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന്?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ അമ്മ വിളിച്ചു.”
“അമ്മയോ?”
“അതെ.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങൾ വീട്ടിലെത്തിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വന്നതാണ്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഇത്രയും കരുതൽ ആരും കാണിച്ചിട്ടില്ല.
അവൾ അത് മറച്ചു.
പക്ഷേ അർജുൻ കണ്ടിരുന്നു.
—
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
അവൾ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“ചോദിക്കൂ.”
“നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും പേടിയില്ലേ?”
“എന്തിനെ?”
“എന്റെ ദോഷങ്ങളെ.”
അർജുൻ ബൈക്ക് വേഗം കുറച്ചു.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്.”
അവൾ ഞെട്ടി.
“ഉണ്ട്.”
“പക്ഷേ അത് നിങ്ങളുടെ ജാതകത്തെ അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“നിങ്ങൾ എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടാതെ പോകുമോ എന്ന പേടി.”
മാളവികയ്ക്ക് അറിയാതെ ചിരി വന്നു.
അത് കണ്ടപ്പോൾ അർജുനും ചിരിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഉറപ്പായി.
—
വീട്ടിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൻ ബൈക്ക് നിർത്തി.
“മാളവിക.”
“എന്താ?”
“ഞാൻ കാത്തിരിക്കും.”
“എന്തിന്?”
“നിങ്ങളുടെ മറുപടിക്ക്.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അത് അർജുന് മനസ്സിലായി.
അവൻ ചിരിച്ചു.
ആ രാത്രി ആദ്യമായി മാളവിക ദോഷങ്ങളെയും പ്രവചനങ്ങളെയും കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല.
ഒരു മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിച്ചത്.
തന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളെക്കുറിച്ച്.
സ്വന്തം ഭയങ്ങളെക്കാൾ വലിയ സ്നേഹം നൽകാൻ തയ്യാറായ ഒരാളെക്കുറിച്ച്.
ആ രാത്രിയിൽ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി പ്രതീക്ഷ പൂത്തിരുന്നു.
(തുടരും – ഭാഗം 2ൽ വിവാഹവും കുടുംബജീവിതവും പൂർണ്ണമായി വികസിപ്പിച്ച് 4000+ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാം.)