by ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ അപരിചിതൻ – ഭാഗം 1
വയലുകളും തോടുകളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമമായിരുന്നു കരിമ്പന. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അകന്ന് കിടക്കുന്ന ആ നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും എല്ലാവരെ അറിയാം. ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും അടുത്ത ദിവസം മുഴുവൻ നാട്ടുകാരും അത് ചർച്ച ചെയ്തിരിക്കും.
അവിടെയായിരുന്നു അയാൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്.
ജീവിച്ചിരുന്നത് എന്ന് പറയുന്നതിലും നല്ലത്, ശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന് പറയുന്നതാവും.
ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള പഴയ ബസ് കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രത്തിനടുത്ത് ഒരു വലിയ ആൽമരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു അയാളുടെ താമസം. ആരും അയാളുടെ പേര് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ചിലർ അയാളെ “ഭ്രാന്തൻ” എന്ന് വിളിച്ചു. ചിലർ “ജടക്കാരൻ”. കുട്ടികൾക്കിടയിൽ അയാൾ “പേയ് മനുഷ്യൻ” എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
നീണ്ട ജടപിടിച്ച മുടി. നെഞ്ചുവരെ വളർന്ന താടി. വർഷങ്ങളായി അലക്കാത്തതുപോലെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. മുഖത്ത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു ഗൗരവം.
അയാളെ വഴിയിൽ കണ്ടാൽ പലരും വഴി മാറി നടക്കും.
അയാൾ ആരെയും ഉപദ്രവിച്ചിരുന്നില്ല.
ആരോടും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ആളുകൾക്ക് അയാളെ ഭയമായിരുന്നു.
കാരണം അവർക്ക് അറിയാത്തതെല്ലാം ഭയമായിരുന്നു.
—
ഒരു വൈകുന്നേരം.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു അഞ്ജലി.
അവൾ നഗരത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അന്ന് ഓഫീസിൽ ചില അധിക ജോലികൾ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് വൈകിപ്പോയി.
രാത്രി ഒൻപത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബസ് കരിമ്പന കവലയിൽ എത്തിയത്.
ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.
കടകളെല്ലാം അടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
റോഡിൽ ആരെയും കാണാനില്ല.
അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ ഏകദേശം രണ്ട് കിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കി.
ബാറ്ററി അഞ്ച് ശതമാനം മാത്രം.
“അമ്മയെ വിളിക്കണ്ട… പേടിപ്പിക്കണ്ട…”
അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ബാഗ് തോളിലിട്ട് നടന്നു.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പിന്നെ…
പിന്നിൽ നിന്ന് ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
രണ്ട് ബൈക്കുകൾ.
നാല് ചെറുപ്പക്കാർ.
അവർ അവളെ കടന്നുപോയി.
അഞ്ജലി ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസമെടുത്തു.
പക്ഷേ ആ ആശ്വാസം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
അൽപം മുന്നിലെത്തിയ ശേഷം അവർ ബൈക്കുകൾ നിർത്തി.
അഞ്ജലി അടുത്തെത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പതിയെ അവളുടെ പിന്നാലെ നീങ്ങി.
“ചേച്ചി… എവിടേക്കാ പോകുന്നത്?”
ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ നടന്നു.
“ഹലോ… ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കില്ലേ?”
മറ്റൊരാൾ ചിരിച്ചു.
അഞ്ജലിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
അവൾ നടപ്പിന്റെ വേഗം കൂട്ടി.
“ഓഹോ… ദേഷ്യമാണല്ലോ…”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.
“വീട് വരെ കൊണ്ടാക്കട്ടേ?”
“ഫ്രീ സർവീസാണ്…”
വാക്കുകൾ കേട്ട് അഞ്ജലിയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവർ കൂടുതൽ ധൈര്യപ്പെട്ടു.
ഒരു ബൈക്ക് മുന്നിൽ കയറ്റി നിർത്തി.
മറ്റൊന്ന് പിന്നിൽ.
അഞ്ജലി നടുങ്ങിപ്പോയി.
“എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ഞങ്ങൾ നല്ല പിള്ളേരാണ്…”
അവരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് മനസ്സിലായി…
അവർ നല്ല ആളുകളല്ല.
ഒട്ടും നല്ല ആളുകളല്ല.
അവൾ പെട്ടെന്ന് ഓടാൻ തുടങ്ങി.
“ഡാ… ഓടുന്നു!”
“പിടിക്ക്!”
ബൈക്കുകൾ അവളുടെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു ഓടിയത്.
ഹൃദയം പൊട്ടിപ്പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ അവർ പിന്നാലെയുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് റോഡരികിലെ ഒരു കല്ലിൽ കാലിടറി.
അവൾ മുന്നിലേക്ക് വീണു.
കൈമുട്ട് പൊട്ടി ചോര വന്നു.
വേദനകൊണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.
അപ്പോഴേക്കും ബൈക്കുകൾ അവളുടെ ചുറ്റും വട്ടമിട്ടിരുന്നു.
“ഇനി എങ്ങോട്ട് ഓടും?”
ഒരാൾ ചിരിച്ചു.
“ഞങ്ങളോട് നല്ലപോലെ സംസാരിച്ചാൽ മതി.”
മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഭയം അവളെ തളർത്തി.
“ചേട്ടാ… എന്നെ വിടൂ…”
അവൾ കരഞ്ഞു.
“എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം…”
“ഞങ്ങൾ കൊണ്ടാക്കാമല്ലോ…”
അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“പ്ലീസ്…”
“എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യരുത്…”
അവൾ കൈകൂപ്പി.
എന്നാൽ അവർക്ക് അതൊരു വിനോദമായിരുന്നു.
ഒരാൾ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അഞ്ജലി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.
ഒരു ഭയങ്കര ശബ്ദം.
ആരോ ഉറക്കെ അലറി.
അഞ്ജലി കണ്ണ് തുറന്നു.
മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽ.
അവൾ ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
കാരണം അവൾ കണ്ടത് ആ ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ അപരിചിതനെയായിരുന്നു.
ജടപിടിച്ച മുടി.
കട്ടിയുള്ള താടി.
ചുവന്ന കണ്ണുകൾ.
ഭീകരമായ രൂപം.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം…
അയാൾ ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ അല്ല.
ഒരു രക്ഷകനെയാണ് പോലെ തോന്നിയത്.
അയാൾ അഞ്ജലിക്കും ആ ചെറുപ്പക്കാർക്കും ഇടയിൽ നിന്നു.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ.
ഒരുവൻ ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിനക്കെന്താടാ വേണം?”
അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“മാറിനിൽക്കടാ ഭ്രാന്താ…”
അവൻ തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അപരിചിതൻ അവന്റെ കൈ ശക്തമായി പിടിച്ചത്.
ഒരു നിമിഷം.
ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
വേദനകൊണ്ട് അവൻ നിലവിളിച്ചു.
“ഡാ… വിട്!”
അവൻ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ സാധിച്ചില്ല.
മറ്റുള്ളവർ ഓടിയെത്തി.
അവർ നാലുപേരും ചേർന്ന് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപാരമായ വേഗതയായിരുന്നു അയാൾക്ക്.
ഒരാളെ തള്ളി.
മറ്റൊരാളെ പിടിച്ച് നിലത്തിട്ടു.
മൂന്നാമൻ മുഖം കുത്തി വീണു.
നാലാമൻ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി.
രണ്ടു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു.
അവർ നാലുപേരും നിലത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അപരിചിതൻ അവരെ ഒന്ന് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവർ ഭയന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം ബൈക്കുകൾ എടുത്ത് അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു.
റോഡ് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി.
അഞ്ജലി വിറച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു.
അയാൾ അവളെ നോക്കി.
ആദ്യമായി അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഭ്രാന്തില്ലായിരുന്നു.
പകരം…
അളവറ്റ ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ കൈകൊണ്ട് പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
അഞ്ജലി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“നന്ദി…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
അൽപം കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അയാൾ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ.
അവൾ വീട്ടിലെ ഗേറ്റ് കടക്കുന്നതുവരെ.
വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതുവരെ.
അയാൾ അവിടെ നിന്നു.
ശേഷം ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു.
—
ആ രാത്രി അഞ്ജലിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സിൽ മുഴുവൻ അയാളുടെ മുഖമായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഭ്രാന്തൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ.
പക്ഷേ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ കണ്ടത് ഭ്രാന്തല്ല.
വേദനയായിരുന്നു.
വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു വേദന.
രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ ഉടൻ അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
അയാളെ വീണ്ടും കാണണം.
നന്ദി പറയണം.
മാത്രമല്ല…
ആ മനുഷ്യൻ ആരാണെന്ന് അറിയണം.
അവൾ ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞു.
ഒരു ടിഫിൻ ബോക്സിൽ ചോറും കറിയും നിറച്ചു.
ശേഷം നേരെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
അയാൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
പതിവുപോലെ ഒറ്റയ്ക്ക്.
ലോകം മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിച്ച മനുഷ്യനെപ്പോലെ.
അഞ്ജലി പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അയാൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്.”
അവൾ ടിഫിൻ ബോക്സ് നീട്ടി.
അയാൾ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
ശേഷം ബോക്സിലേക്ക്.
എന്തോ ആലോചിക്കുന്നതുപോലെ.
അവസാനം പതുക്കെ അത് വാങ്ങി.
അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അത് ഒരുപക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആരോ അയാൾക്ക് നൽകിയ ആദ്യത്തെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
(തുടരും…)