by മിഴികളിൽ പൂത്ത വസന്തം
“റിസ്വാന, എനിക്ക് ഈ വിവാഹം നടക്കില്ല…”
ആദിൽ റഹ്മാന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും അതിലെ ഉറച്ച സ്വരം അവളെ ഉള്ളിൽ വരെ തട്ടി.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന യുവാവിനെ അവൾ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.
“കാരണം… ഞാൻ മറ്റൊരാളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ട്.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും കേട്ടപ്പോൾ റിസ്വാനയുടെ വിരലുകൾ അറിയാതെ തമ്മിൽ പിണഞ്ഞു.
“വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാണ് ഇവിടെ വരേണ്ടി വന്നത്. നിങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കാത്തത് കൊണ്ടല്ല. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാളുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ദയവായി വീട്ടുകാരോട് എന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി.”
അവൻ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ അവിടെ നിശ്ശബ്ദത മാത്രമായിരുന്നു.
റിസ്വാന തലകുനിച്ചു.
കണ്ണുകൾ നിറയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ കരഞ്ഞില്ല.
കരയാൻ പോലും അവൾ പഠിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു.
കാരണം അനാഥാലയത്തിൽ വളർന്ന കുട്ടികൾക്ക് ചിലപ്പോൾ സങ്കടങ്ങൾ പോലും സ്വന്തമായി അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും.
അവൾ തല ഉയർത്തി മുന്നിലേക്ക് നോക്കി.
വലിയ ബോർഡിൽ എഴുതിയിരുന്നത് —
“നൂർ മഹൽ കെയർ ഹോം”
ഇരുപത്തിരണ്ട് വർഷമായി അവളുടെ ലോകം.
അവളെ പോലെ ആരുമില്ലാത്ത പെൺകുട്ടികൾക്ക് അഭയമായ സ്ഥലം.
നസീമ മാഡത്തിന്റെ ജീവിത സ്വപ്നം.
റഹ്മാൻ ഹോൾഡിംഗ്സിന്റെ സഹായത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനം.
അതുകൊണ്ടാണ് ഇന്ന് ആദിൽ റഹ്മാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്.
റഹ്മാൻ ഹോൾഡിംഗ്സിന്റെ എം.ഡി.
അവന്റെ പിതാവ് അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ ഈ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പ്രധാന സഹായികളിൽ ഒരാൾ.
കുറേ വർഷങ്ങളായി അവർ ഈ സ്ഥാപനത്തിന്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളിലും ഒപ്പമുണ്ട്.
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം നസീമ മാഡത്തിനോട് അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ ഒരു ആഗ്രഹം പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളിൽ ഒരാളെ എന്റെ മരുമകളാക്കണം.”
ആ ആഗ്രഹമാണ് ഇന്നത്തെ പെണ്ണുകാണലായി മാറിയത്.
റിസ്വാന ഒരു ചെറു നിശ്വാസമെടുത്തു.
“സാർ…”
അവൾ ശാന്തമായി വിളിച്ചു.
ആദിൽ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്ക് ആരെയെങ്കിലും ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ അത് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി. ഞാൻ ഇതിൽ എന്ത് ചെയ്യാനാണ്?”
അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
“ഞങ്ങൾ ഇവിടെ വളർന്ന കുട്ടികൾക്ക് ഈ സ്ഥാപനമാണ് കുടുംബം. നസീമ മാഡം പറയുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ കാര്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നിങ്ങളുടെ കുടുംബം ഞങ്ങൾക്ക് എത്ര പ്രധാനമാണെന്ന് നിങ്ങൾക്കും അറിയാം.”
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്കും ഈ വിവാഹം വേണ്ടെന്നായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ അതിൽ കൂടുതൽ ഉറപ്പായി.”
ആദിൽ അവളെ നോക്കി.
അവൾ തുടർന്നു.
“അതിനാൽ എന്നെ ഇതിലേക്ക് വലിച്ചിടരുത്. നിങ്ങൾക്ക് പറയാനുള്ളത് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി.”
അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് അവൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
ആദിൽ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
ഒരു നിമിഷം കുറ്റബോധം തോന്നി.
പക്ഷേ മറ്റൊരു മാർഗം അവന് ഇല്ലായിരുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരാൾ മാത്രമായിരുന്നു.
അനാമിക.
തന്റെ പേഴ്സണൽ അസിസ്റ്റന്റ്.
ഓഫീസിൽ ജോലി തുടങ്ങിയത് മുതൽ അവളോട് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം തോന്നിയിരുന്നു.
അത് എപ്പോൾ പ്രണയമായി മാറിയെന്ന് പോലും അവന് അറിയില്ല.
പക്ഷേ ഇതുവരെ അവളോട് തുറന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
അതിനിടയിലാണ് വീട്ടുകാർ വിവാഹം പറഞ്ഞത്.
—
തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ കാറിനുള്ളിൽ ആവേശമായിരുന്നു.
“ഉമ്മി… റിസ്വാനയെ കണ്ടോ? എന്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നു!”
ഫിദയാണ് പറഞ്ഞത്.
ആദിലിന്റെ ഇളയ സഹോദരി.
“റിസ്വാനയല്ല… നിന്റെ ഭാവി ഇക്കയുടെ ഭാര്യ.”
ഉമ്മ ശാസിച്ചു.
“എനിക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമായി.”
ഫിദ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“സംസാരവും സൂപ്പർ.”
അബ്ദുൽ റഹ്മാനും ചിരിച്ചു.
“എനിക്കും ഇഷ്ടമായി.”
അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ട് ആദിലിന് കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ മുറിയിലേക്ക് പോകാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഉമ്മ തടഞ്ഞു.
“എന്താ മുഖം ഇങ്ങനെ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“ആ കുട്ടിയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ?”
ആദിൽ തല കുലുക്കി.
“ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.”
“കാരണം?”
“അങ്ങനെ തന്നെ.”
ഉമ്മക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
പക്ഷേ അബ്ദുൽ റഹ്മാൻ ഇടപെട്ടു.
“വേണ്ട റസീന. അവനെ നിർബന്ധിക്കണ്ട.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിലിന് കൂടുതൽ കുറ്റബോധം തോന്നി.
കാരണം പിതാവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിരാശ അവൻ കണ്ടിരുന്നു.
—
അടുത്ത ദിവസം ഓഫീസിലെത്തി.
മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു തീരുമാനം.
ഇന്ന് അനാമികയോട് എല്ലാം പറയണം.
അവൾക്ക് തന്നെ ഇഷ്ടമാണോ എന്ന് അറിയണം.
അതിന് ശേഷമേ വീട്ടിൽ സംസാരിക്കൂ.
അവൻ ക്യാബിനിൽ ഇരുന്നു.
അൽപസമയത്തിനകം അനാമിക അകത്ത് വന്നു.
കയ്യിൽ മിഠായി ബോക്സ്.
“സാർ…”
“ഹം?”
“ഇന്നലെ എന്റെ എൻഗേജ്മെന്റ് ആയിരുന്നു.”
ആദിലിന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
“എന്ത്?”
“പെട്ടെന്ന് തീരുമാനമായതാണ്. അതുകൊണ്ട് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“അവൻ നേവിയിലാണ്.”
ആദിൽ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“രണ്ടു മാസത്തിനകം വിവാഹം.”
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവന് മറുപടി പറയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
“കോൺഗ്രാറ്റ്സ്…”
അതുമാത്രം പറഞ്ഞു.
അവൾ പുറത്തുപോയപ്പോൾ അവൻ കസേരയിലേക്ക് ചാരി.
എല്ലാം അവസാനിച്ചിരുന്നു.
താൻ പറയാൻ വൈകിപ്പോയി.
അത് മാത്രമായിരുന്നു സത്യം.
—
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഫിദ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അനാമിക ചേച്ചി എൻഗേജ്ഡ് ആയല്ലേ?”
ആദിൽ ഞെട്ടി.
“നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
“ഓഫീസിൽ നിന്ന് വാർത്ത കിട്ടി.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“പാവം നമ്മുടെ ഇക്ക.”
“പോടി.”
ഷൂ എടുത്ത് എറിഞ്ഞു.
ഫിദ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ അന്നിറാവ് ആദിലിന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
വണ്ടിയുമായി നേരെ കടൽത്തീരത്തേക്ക് പോയി.
അവിടെ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് അകലെയൊരു പരിചിത മുഖം കണ്ടത്.
കുട്ടികളോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കളിക്കുന്ന ഒരാൾ.
റിസ്വാന.
ചെറിയ കുട്ടികൾക്ക് ഐസ്ക്രീം വാങ്ങിക്കൊടുക്കുകയാണ്.
അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ളവർ മുഴുവൻ സന്തോഷിക്കുന്ന പോലെ തോന്നി.
അറിയാതെ അവൻ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
അവൾ കണ്ടില്ല.
പക്ഷേ ആ രാത്രി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ അനാമികയെക്കാൾ കൂടുതൽ ഓർമ്മ വന്നത് റിസ്വാനയെയായിരുന്നു.
(തുടരും…)