ഒരു കത്തിന്റെ വില

ഒരു കത്തിന്റെ വില

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ് ഇരുട്ട് പതിയെ ഗ്രാമത്തെ മൂടിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയമായിരുന്നു. വീടിന്റെ മുന്നിലെ തുളസിത്തറയിൽ വിളക്ക് തെളിയിച്ച് തിരിച്ചു വന്ന സരസ്വതി, മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു വിവാഹക്കത്ത് കൈയിലെടുത്തു. കവർ തുറന്ന് അകത്തുണ്ടായിരുന്ന ക്ഷണക്കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു.

“ദേവികയുടെ വിവാഹം…”

അവൾ പതിയെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

ചുവരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് അവളുടെ നോട്ടം നീണ്ടു. പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ചിത്രം.

അനഘ…

ഒരു കാലത്ത് ദേവികയും അനഘയും വേർപിരിയാനാവാത്ത കൂട്ടുകാരികളായിരുന്നു. സ്കൂളിലും കോളേജിലും ഒരുമിച്ച്. വീട്ടിലും ഒരുമിച്ച്. എന്നാൽ ഇന്ന് ദേവിക വിവാഹിതയാകാൻ പോകുമ്പോൾ അനഘ ഈ വീട്ടിലില്ല.

രണ്ടു വർഷം മുൻപ് ഒരു യുവാവിനൊപ്പം വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയ ദിവസം മുതൽ അവൾ ഈ വീട്ടിൽ ഇല്ലായിരുന്നു.

അന്ന് മുതൽ ഈ വീട്ടിലെ സന്തോഷവും സമാധാനവും പകുതിയായി നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

സരസ്വതി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“എവിടെയാണോ ഇപ്പോൾ… സുഖമായിരിക്കുമോ…”

അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

“സരസ്വതി… ഒരു ചായ ഇട്ടോളൂ…”

മുറ്റത്തു നിന്നുള്ള ഗോപാലന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടി.

പാടത്തു നിന്നുള്ള ജോലികഴിഞ്ഞ് വന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

കണ്ണുകൾ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

അൽപ്പസമയത്തിനകം ചായയുമായി വന്നപ്പോൾ ഗോപാലൻ കസേരയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

“ഇന്നൊരു വാർത്തയുണ്ട്.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“എന്താ?”

“ദേവികയുടെ വിവാഹമാണ്.”

ഗോപാലന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

“ഏത് ദേവിക?”

“നാരായണന്റെ മകൾ.”

അത് കേട്ടതും അദ്ദേഹം ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് ശക്തിയായി വെച്ചു.

“ആ പേരൊന്നും എന്റെ മുന്നിൽ പറയരുത്.”

സരസ്വതി അമ്പരന്നു.

“എന്താ ഇത്രയും ദേഷ്യം?”

“എനിക്ക് ദേഷ്യം വരാതിരിക്കുമോ? നമ്മുടെ മകൻ അരുൺ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടിയിരുന്ന പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു അവൾ.”

സരസ്വതി ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി.

“എന്താ പറയുന്നത്?”

“നിനക്കൊന്നും അറിയില്ല.”

ഗോപാലൻ കസേരയിൽ പിന്നോട്ട് ചാരിയിരുന്നു.

“അരുണിന് അവളെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവൾക്കും സമ്മതമായിരുന്നു. എന്നോട് പറയാൻ മാത്രമേ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.”

“അപ്പോ പിന്നെ?”

“അവിടെ തന്നെയാണ് നമ്മുടെ മകൾ ഇടപെട്ടത്.”

സരസ്വതിയുടെ ഹൃദയം പിടഞ്ഞു.

“അനഘയോ?”

“അതെ.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം കടുപ്പമായി.

“അവൾ പോയി ദേവികയോട് പറഞ്ഞത് അരുണ് അവളെ ഒരു സഹോദരിയായി മാത്രമേ കാണുന്നുള്ളൂ എന്നാണ്.”

“എന്ത്?”

“അതെ. അത്രയും വലിയ കള്ളം.”

സരസ്വതിക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

“അരുൺ പറഞ്ഞതാണോ?”

“അവൻ തന്നെയാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്.”

വീട്ടിൽ ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു.

പുറത്ത് നിന്ന് കേൾക്കുന്ന ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു അവശേഷിച്ചത്.

“എന്തിനാ അനഘ അങ്ങനെ ചെയ്തത്?”

സരസ്വതി ചോദിച്ചു.

“അവൾക്ക് തന്നെ അറിയാം.”

ഗോപാലൻ പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ?”

“ദേവിക പിന്നോട്ട് മാറി. അരുൺ കാര്യം അന്വേഷിക്കാൻ പോയി. അവിടെ വലിയ പ്രശ്നമായി.”

“എന്നിട്ട്?”

“കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അനഘ അവൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന യുവാവിനൊപ്പം പോയി.”

സരസ്വതി മിണ്ടാതിരുന്നു.

ഇത്രയും നാളായി താൻ അറിയാതിരുന്ന ഒരു സത്യം ഇന്ന് ആദ്യമായി കേൾക്കുകയായിരുന്നു.

ആ രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.

അരുണിന്റെ വിഷമിച്ച മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.

മകളെക്കുറിച്ചുള്ള വേദനയും മകനെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കടവും ചേർന്ന് അവളുടെ മനസ്സിനെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

—

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വലിയ ശബ്ദം കേട്ടാണ് ഇരുവരും ഉണർന്നത്.

വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ നാരായണൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

മുഖം മുഴുവൻ വിഷമം.

“ഗോപാലാ… ഞങ്ങളോട് ഇതു വേണ്ടായിരുന്നു…”

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഗോപാലൻ അമ്പരന്നു.

“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”

“ദേവികയുടെ വിവാഹം മുടങ്ങി.”

“എന്ത്?”

“രാവിലെ വരന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ആളുകൾ വന്നു. ഈ വിവാഹത്തിൽ താല്പര്യമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.”

നാരായണന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

“എന്റെ മോളെന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്?”

സരസ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“കാരണം എന്താണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”

“പറഞ്ഞു.”

അദ്ദേഹം തലകുനിച്ചു.

“ആരോ അവർക്കു ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരിക്കുന്നു.”

ഗോപാലൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഈ വിവാഹം മുടങ്ങില്ല.”

നാരായണൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

“എന്താ?”

“നിശ്ചയിച്ച അതേ മുഹൂർത്തത്തിൽ എന്റെ മകൻ അരുൺ ദേവികയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടും.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു.

“ഗോപാലാ…”

“ഞാൻ പറഞ്ഞത് പറഞ്ഞതാണ്.”

അദ്ദേഹം ഉറച്ചുനിന്നു.

“ഇനി തീരുമാനം നിങ്ങളുടെതാണ്.”

നാരായണന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

“ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഞാൻ ഈ ഉപകാരം മറക്കില്ല.”

—

അന്നുതന്നെ വിദേശത്തുണ്ടായിരുന്ന അരുണിനെ വിവരം അറിയിച്ചു.

രണ്ടു ദിവസത്തിനകം അവൻ നാട്ടിലെത്തി.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവനെ നേരിൽ കണ്ടപ്പോൾ സരസ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“അമ്മേ…”

അവൻ വിളിച്ചു.

സരസ്വതി അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

ആ നിമിഷം അവളുടെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും മറന്നുപോയിരുന്നു.

പിന്നീട് അച്ഛനോടൊപ്പം അവൻ ദേവികയുടെ വീട്ടിലെത്തി.

സംസാരങ്ങൾ നടന്നു.

ആദ്യത്തിൽ ചില ബന്ധുക്കൾക്ക് എതിർപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ദേവികയുടെ സമ്മതം ഏറ്റവും പ്രധാനമായിരുന്നു.

അവൾ തലകുനിച്ച് സമ്മതം അറിയിച്ചു.

അരുൺ അവളെ നോക്കി.

വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് നഷ്ടമായെന്ന് കരുതിയ ഒരു സന്തോഷം വീണ്ടും അവന്റെ മുന്നിൽ വന്നുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

(തുടരും…)