ചെറുകഥ

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഈ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ച് കയറിയിട്ട് അധികനാളായിട്ടില്ല. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ മുപ്പത്തിരണ്ട് ദിവസങ്ങൾ. ഭർത്താവ് നിധിന്റെ വീട് സൗകര്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്. എന്നിട്ടും, ഈ വീടിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ താൻ ശ്വാസംമുട്ടുകയാണോ എന്ന് അഞ്ജന പലപ്പോഴും സ്വയം ചോദിച്ചു പോകാറുണ്ട്. നിധിൻ നല്ലവനാണ്, സ്നേഹമുള്ളവനാണ്. പക്ഷേ, ഒരു ഭർത്താവെന്ന നിലയിൽ അയാളോട് മനസ്സ് തുറന്ന് സംസാരിക്കാനുള്ള ഒരു അടുപ്പം തനിക്ക് ഇതുവരെ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ശാരീരികമായ പങ്കുവെപ്പുകൾക്കപ്പുറം, ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു ഇഴയടുപ്പം വരാൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കും എന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
​പക്ഷേ, പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വിങ്ങലായി കിടപ്പുണ്ട്. അത് ആരോട് പറയും? കൂടെ പഠിച്ച കൂട്ടുകാരികളോടോ അയൽപക്കത്തെ പെൺകുട്ടികളോടോ പങ്കുവെക്കാൻ പറ്റുന്ന അത്ര ലളിതമായ ഒരു പ്രശ്നമല്ല ഇത്. തന്റെ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് അനുവാദമില്ലാതെ കടന്നുവരുന്ന ഒരാളെക്കുറിച്ചാണ് അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത്.
​”അഞ്ജനാ… നിധിന്റെ ഷർട്ട് ഞാൻ ഇസ്തിരിയിട്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അവനോട് വന്ന് എടുത്തോളാൻ പറയണം. പിന്നെ, പുറത്ത് നല്ല മഞ്ഞാണ്, അവനോട് ഇന്ന് നടക്കാൻ പോകണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞേക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട, ഞാൻ തന്നെ നേരിട്ട് പറഞ്ഞോളാം. അവൻ എന്റെ വാക്കേ കേൾക്കൂ!”
​അതും പറഞ്ഞ് അടുക്കളയിൽ നിന്നും അകത്തേക്ക് പോയ തന്റെ ജ്യേഷ്ഠത്തി അമ്മയെ (നിധിന്റെ ഏട്ടൻ വിനോദിന്റെ ഭാര്യ) ഗായത്രിയെ അഞ്ജന ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. ഈ ഗായത്രിയാണ് അഞ്ജനയുടെ സമാധാനം കെടുത്തുന്ന പ്രധാന ഘടകം. നിധിന്റെ ഏക ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയാണ് അവർ. പക്ഷേ, അനുജനോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ പേരിൽ അവർ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്ന അമിത സ്വാതന്ത്ര്യം അഞ്ജനയ്ക്ക് അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നതിനും അപ്പുറമായിരുന്നു.
​വിവാഹത്തിന് മുൻപ് നിധിൻ പറഞ്ഞിരുന്നു, “എനിക്ക് രണ്ട് അമ്മമാരാണ്, ഒന്ന് ജനിപ്പിച്ചവളും മറ്റൊന്ന് ഈ ഏട്ടത്തിയും” എന്ന്. നിധിൻ അവരെ ഒരു അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്താണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ തിരികെ ഗായത്രിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ എവിടെയോ ചില അപാകതകൾ ഉള്ളതായി അഞ്ജനയ്ക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി.
​നിധിൻ കെ.എസ്.ഇ.ബിയിൽ ഓവർസീയർ ആണ്. വലിയ സൗന്ദര്യമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും കാണാൻ മോശമല്ലാത്ത രൂപം. ഒരു വിവാഹച്ചടങ്ങിനിടെ അഞ്ജനയെ കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെട്ട് വീട്ടുകാർ വഴി ആലോചനയുമായി വന്നതാണ്. ഗവൺമെന്റ് ജോലിയുള്ളതുകൊണ്ടും മാന്യമായ പെരുമാറ്റമായതുകൊണ്ടും അഞ്ജനയുടെ വീട്ടുകാർക്കും താല്പര്യമായിരുന്നു. വീട്ടിലെ മൂത്ത കുട്ടിയായതുകൊണ്ട് അഞ്ജനയുടെ വിവാഹം വേഗത്തിൽ നടത്തിയാൽ മാത്രമേ താഴെയുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ കഴിയൂ എന്നതുകൊണ്ട് കാര്യങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു.
​തുടക്കത്തിൽ ഗായത്രിയുടെ സ്നേഹം കാണുമ്പോൾ അഞ്ജനയ്ക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് അത് അലോസരമായി മാറി. നിധിന്റെ ഓരോ കാര്യത്തിലും അഞ്ജനയേക്കാൾ കൂടുതൽ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാൻ ഗായത്രി ശ്രമിച്ചു. നിധിൻ മുറിയിൽ അഴിച്ചിടുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും അഞ്ജനയെക്കാൾ മുൻപ് ഓടിവന്ന് ഗായത്രി എടുത്തു കൊണ്ടുപോകും. ഭക്ഷണമേശയിൽ ഇരുന്നാൽ നിധിന് എന്ത് ഇഷ്ടമാണ്, എന്ത് ഇഷ്ടമല്ല എന്ന് അഞ്ജനയ്ക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകും.
​”അഞ്ജനാ, നിധിന് ചോറിന് പപ്പടം വേണം കേട്ടോ. അത് അവന് നിർബന്ധമാ. നീ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലേ?” എന്നൊക്കെയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അഞ്ജനയെ അപമാനിക്കുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു.
​അതേസമയം, സ്വന്തം ഭർത്താവായ വിനോദേട്ടന്റെ കാര്യത്തിൽ ഗായത്രി ഇത്രത്തോളം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കുന്നത് അഞ്ജന കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന വിനോദേട്ടനും കുട്ടികളും ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ കടമ തീർക്കുന്നത് പോലെ വിളമ്പി കൊടുത്ത് അവർ അവിടെ നിന്നും പോകും. എന്നാൽ നിധിൻ ഇരുന്നാൽ മാത്രം അവർ അരികിൽ നിന്ന് സ്നേഹം വിളമ്പും.
​ആദ്യമൊക്കെ ഇത് വെറും കുടുംബസ്നേഹമാണെന്ന് കരുതാൻ അഞ്ജന ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളിൽ പോലും അവർ ഇടപെടാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അഞ്ജനയ്ക്ക് ഭയം തോന്നി. നിധിന്റെ ഫോണിലെ കോളുകൾ പരിശോധിക്കുന്നതും, തങ്ങൾ എവിടെയെങ്കിലും പുറത്തുപോകാൻ പ്ലാൻ ചെയ്താൽ അതിൽ തടസ്സം നിൽക്കുന്നതും ഗായത്രിയുടെ പതിവായി.
​ഒടുവിൽ സഹികെട്ട് അഞ്ജന നിധിനോട് മനസ്സ് തുറന്നു. “നിധിൻ, ഏട്ടത്തി നമ്മുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഇത്രയധികം ഇടപെടുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. നമ്മുടേതായ ഒരു സ്പേസ് നമുക്ക് വേണ്ടേ?”
​പക്ഷേ നിധിന്റെ പ്രതികരണം അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു. അയാൾ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. “അഞ്ജനാ, നിനക്ക് എന്താ വട്ടാണോ? എന്റെ ഏട്ടത്തിയെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നി? സംശയരോഗം പിടിച്ച നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇനി ഈ കാര്യം പറഞ്ഞാൽ നീ വിവരമറിയും!”
​അഞ്ജന തകർന്നുപോയി. തന്റെ ഭർത്താവ് തന്നെ മനസ്സിലാക്കാത്തതിനേക്കാൾ വലിയ വേദന മറ്റെന്താണ്? എന്നാൽ പിറ്റേദിവസം ഗായത്രി ചോദിച്ച ചോദ്യം അവളെ ഞെട്ടിച്ചു.
​”നിധിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് അഞ്ജനയ്ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്ന് കേട്ടല്ലോ? എന്താ മോളേ ഇങ്ങനെ?”
​തങ്ങൾ മുറിക്കുള്ളിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഗായത്രി എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു? വാതിലിനു പുറത്തുനിന്ന് ഒളിഞ്ഞു കേൾക്കാതെ അവർക്ക് അത് അറിയാൻ കഴിയില്ല. അഞ്ജന തന്റേടത്തോടെ തന്നെ മറുപടി നൽകി. “അതെ ഏട്ടത്തീ, ചില കാര്യങ്ങളിൽ എനിക്ക് അഭിപ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട്. അത് ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു.”
​ഗായത്രി ഒന്ന് പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു. “അവൻ എന്റെ അനിയനാണ്. ജനിച്ചത് മുതൽ ഞാൻ നോക്കുന്നതാ. അവന്റെ കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഇനിയും ഇടപെടും. അത് ആര് പറഞ്ഞാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല. ഇനി അവൻ പറയട്ടെ, അന്ന് ഞാൻ നിർത്തിക്കോളാം!”
​ആ വാക്കുകൾ അഞ്ജനയെ തളർത്തി. പക്ഷേ, ആ കലഹം ഒരു ഗുണമുണ്ടാക്കി. നിധിൻ പിന്നീട് ഗായത്രിയെ നിരീക്ഷിക്കാൻ തുടങ്ങി. പതുക്കെ പതുക്കെ, ഗായത്രിയുടെ ഇടപെടലുകൾ നിധിനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിത്തുടങ്ങി. തങ്ങൾ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കു കയറി വരുന്നത്, അനാവശ്യമായി ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുന്നത് എല്ലാം അയാൾക്ക് ഭാരമായി തോന്നി.
​അപ്പോഴേക്കും അഞ്ജന പരാതികൾ പറയുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നു. “എല്ലാം എന്റെ തോന്നലുകളാണല്ലോ…” എന്ന മട്ടിൽ അവൾ മൗനം പാലിച്ചു.
​പക്ഷേ ഒരു ദിവസം രാത്രി നിധിൻ തകർന്നുപോയ അവസ്ഥയിൽ അഞ്ജനയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. “അഞ്ജനാ… നീ പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി. സ്വന്തം അമ്മയുടെ സ്ഥാനത്ത് കണ്ടവരിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ ചിലത് ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് പേടി തോന്നുന്നു. ഇത് ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ കുടുംബം തന്നെ തകരും.”
​നിധിൻ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയതിൽ അഞ്ജനയ്ക്ക് ആശ്വാസം തോന്നി. ഒടുവിൽ നിധിൻ തന്നെ അതിനൊരു വഴി കണ്ടെത്തി. അയാൾക്ക് ജോലിയുടെ ഭാഗമായി കുറച്ചു ദൂരെയുള്ള ഒരു ഓഫീസിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ കിട്ടാനുള്ള സാഹചര്യമുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ആരോടും ആലോചിക്കാതെ അയാൾ അത് ശരിയാക്കി.
​ട്രാൻസ്ഫർ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഗായത്രി വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടാക്കി. “നീ എങ്ങോട്ടും പോകണ്ട. പോകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അഞ്ജനയെ ഇവിടെ നിർത്തിയിട്ട് പോയാൽ മതി” എന്ന് വരെ അവർ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ നിധിൻ ഉറച്ചുനിന്നു. “എന്റെ ഭാര്യ എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെതായ ഒരു ജീവിതം വേണം.”
​അങ്ങനെ അവർ നഗരത്തിന് പുറത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ ക്വാർട്ടേഴ്സിലേക്ക് താമസം മാറി. ആ വീട് വലുതായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അവിടെ സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ജനയ്ക്ക് തന്റെ ഭർത്താവിനെ പൂർണ്ണമായും ലഭിച്ചു. അവിടെ ആരും അവരുടെ സംസാരങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞു കേൾക്കാനില്ലായിരുന്നു.
​താമസിയാതെ അവരെ തേടി മറ്റൊരു സന്തോഷവാർത്ത കൂടി എത്തി. അവർക്കിടയിലേക്ക് പുതിയൊരു അതിഥി വരാൻ പോകുന്നു. മാതൃത്വത്തിന്റെ ആനന്ദം അഞ്ജനയെ പൊതിഞ്ഞു. ആ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരാൻ വീട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും, നിധിൻ സമ്മതിച്ചില്ല. “ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സന്തോഷത്തിലാണ്. കുഞ്ഞു ജനിച്ചു കഴിഞ്ഞും ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെ കഴിയും” എന്ന് അയാൾ തറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
​ഇന്ന് അഞ്ജനയും നിധിനും ഒരുപാട് സന്തോഷത്തിലാണ്.
​നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെയോ അധികാരത്തിന്റെയോ പേരിൽ അനാവശ്യമായി ചിലർ കടന്നുവരും. അത് എത്ര പ്രിയപ്പെട്ടവരാണെങ്കിലും, ശരിയായ സമയത്ത് ശരിയായ അകലം പാലിച്ചില്ലെങ്കിൽ തകരുന്നത് നമ്മൾ കെട്ടിപ്പടുത്ത സ്വപ്നങ്ങളും ദാമ്പത്യവുമായിരിക്കും. സ്നേഹത്തിന് അതിർവരമ്പുകൾ ഉണ്ടാവുമ്പോഴാണ് ജീവിതത്തിന് സൗന്ദര്യമുണ്ടാകുന്നത്.