ചെറുകഥ

 

“രാഹുലേട്ടാ… ഒന്ന് എണീറ്റേ…!!”

“എന്താ ലക്ഷ്മീ… ഈ പാതിരാത്രി?”

പുലർച്ചെയുള്ള പണികൾ കഴിഞ്ഞ്, ഉച്ചയുറക്കത്തിന്റെ ആലസ്യത്തിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു രാഹുൽ. മീൻപിടുത്തവും കൃഷിപ്പണിയും കഴിഞ്ഞ് വന്ന്, ഭാര്യയോടുള്ള സ്നേഹപ്രകടനമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് നല്ല സുഖമായ ഒന്നു മയങ്ങിയതായിരുന്നു അവൻ. അപ്പോഴാണ് മായയുടെ വിളി.

ദേഷ്യം കടിച്ചമർത്തി രാഹുൽ ചോദിച്ചു: “എന്താടീ… മനുഷ്യനെ ഉറക്കാനും സമ്മതിക്കില്ലേ?”

ഇവൾ പണ്ടേ ഇങ്ങനെയാണ്. സ്നേഹപ്രകടനം കഴിഞ്ഞാൽ അവൾക്ക് സംസാരിക്കാനുള്ള മൂഡാണ്. തനിക്കാണെങ്കിൽ ഉറങ്ങാനും. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ആദ്യ നാളുകളിൽ “നീ വിശേഷങ്ങൾ പറയൂ” എന്ന് പറഞ്ഞ് താൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അഞ്ചാം വർഷവും അത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് കഷ്ടമല്ലേ?

രാഹുലിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ കടുപ്പം കേട്ടതും മായ മിണ്ടാതെ കിടന്നു. അപ്പോൾ അവന് ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നി. പാവം, താൻ വരുമ്പോഴേക്കും ചായയും പലഹാരവും ഒരുക്കി വെക്കും. മിക്കവാറും മീൻ കൊണ്ടുവന്നാൽ അത് നന്നാക്കി, കറിവെച്ച്, വിളമ്പി, പാത്രം കഴുകി തന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുമ്പോഴല്ലേ അവൾക്ക് ഒന്ന് സംസാരിക്കാൻ നേരം കിട്ടുന്നത്. രാവിലെത്തെ ഓട്ടം വേറെയും.

“ശരി പറ… എന്തിനാ വിളിച്ചത്?” രാഹുൽ ശബ്ദം മയപ്പെടുത്തി ചോദിച്ചു.

“അതേ ഏട്ടാ… എന്റെ കൂട്ടുകാരി സ്മിതയെ ഓർമ്മയില്ലേ?”

“ഈ അസമയത്ത് ഏത് സ്മിതയാടീ?”

“അല്ലേ, എന്റെ കൂടെ പഠിച്ചതാ. ആലഞ്ചേരിയിലേക്ക് കല്യാണം കഴിച്ച് പോയ… ആ സ്മിത.”

“ഹാ… സ്മിത. അവൾക്കെന്താ?”

“അവൾക്ക് വയ്യാത്രേ ഏട്ടാ. ബ്ലഡ് ക്യാൻസർ ആണെന്ന്! ഞാൻ നാളെ അവിടെ വരെ ഒന്ന് പോയി അവളെ കാണണം.”

“നീ പോകുന്നതിൽ എനിക്ക് എതിർപ്പൊന്നുമില്ല മായേ. പക്ഷെ ഒരു കാര്യമുണ്ട്, ഇത്തരം രോഗികളെ കാണാൻ പോകുമ്പോൾ അവരുടെ മാനസികാവസ്ഥ കൂടി നോക്കണം. ചിലർക്ക് ആരെയും കാണുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. പിന്നെ ഒരുപാട് പേർ ചെല്ലുന്നത് അവർക്ക് ഇൻഫെക്ഷൻ വരാനും കാരണമാകും. അതൊക്കെ നോക്കി വേണം പെരുമാറാൻ.”

“എന്തായാലും എനിക്ക് അവളെ ഒന്ന് കാണണം.” മായ രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.

“നിനക്ക് പനിയുണ്ടോ മായേ? ഒരു ചെറിയ ചൂട് പോലെ…”

“അത് ഏട്ടന് തോന്നുന്നതാവും. ഇന്നലെയും ഏട്ടൻ ഇത് പറഞ്ഞല്ലോ.”

“ഹാ… നീ മിണ്ടാതെ കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്. എനിക്ക് നാളെ നേരത്തെ പണിക്ക് പോകാനുള്ളതാ. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ഉറങ്ങാമല്ലോ.” രാഹുൽ കണ്ണ് ചിമ്മി.

അടുത്ത ദിവസം സ്മിതയുടെ വീട്ടിലെത്തിയ മായയെ വരവേറ്റത് അവളുടെ ഭർത്താവിന്റെ അമ്മയാണ്. “സ്മിത അകത്തുണ്ട് മോളെ…” അവർ പറഞ്ഞു.

മുറിയിലേക്ക് കയറിയ മായയ്ക്ക് തന്റെ സങ്കടം അടക്കാനായില്ല. അവൾ കരഞ്ഞുപോയി. ഇടതൂർന്ന മുടിയുണ്ടായിരുന്ന സ്മിതയുടെ തലയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു സ്കാർഫ് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകൾക്ക് ചുറ്റും കറുത്ത പാടുകൾ വീണിരിക്കുന്നു. വിളറിയ ചുണ്ടുകളും കരിവാളിച്ച ഉടലും. പൊന്നിന്റെ നിറമുണ്ടായിരുന്ന പെണ്ണാണ്.

“മായേ… എത്ര കാലമായി കണ്ടിട്ട്. വാ, ഇരിക്ക്…” സ്മിതയുടെ ശബ്ദം ആകെ മാറിയിരുന്നു. ഒരു തരം തളർച്ച ആ വാക്കുകളിൽ നിഴലിച്ചു.

“സ്മിതേ… ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്?” മായ അവളുടെ അടുത്തുചെന്നിരുന്നു.

“ഭേദമുണ്ടെന്ന് പറയണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷെ ഓരോ ദിവസവും വഷളാവുകയാണെന്ന് ഡോക്ടർ പറയുന്നു.”

അപ്പോഴാണ് അവളുടെ മകൻ അങ്ങോട്ട് വന്നത്. “മോനേ…” എന്ന് സ്മിത വിളിച്ചതും ആ കുട്ടി ഭയന്നതുപോലെ അമ്മയെ നോക്കി പുറത്തേക്ക് ഓടി.

“ഇവനിപ്പോൾ എന്നെ കാണുന്നത് പോലും പേടിയാണ് മായേ. ഒരു കണക്കിന് അതും നല്ലതാ. നാളെ ഞാൻ ഇല്ലാതായാൽ അവന് അത്രയും വേദന കുറയുമല്ലോ…” സ്മിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

കോളേജ് ബ്യൂട്ടി എന്ന് എല്ലാവരും വിളിച്ചിരുന്ന സ്മിതയുടെ ഈ രൂപം കണ്ട് മായ ആകെ തകർന്നുപോയി. “എപ്പോഴാ ഇത് തുടങ്ങിയത്?” മായ ചോദിച്ചു.

“ഒരു ആറേഴ് മാസമായി കാണും. ആരും അറിയാതെ അങ്ങ് പോയിരുന്നെങ്കിൽ മതിയായിരുന്നു. എന്റെ ചികിത്സയ്ക്കായി അച്ഛനും ഏട്ടനും ഉള്ളതെല്ലാം വിൽക്കേണ്ടി വന്നു. അവരെ പെരുവഴിയിലാക്കിയ ഈ അസുഖം എന്നെ രക്ഷിക്കുന്നുമില്ല. അതാ എന്റെ വലിയ വിഷമം.”

“നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കല്ലേ സ്മിതേ… ദൈവം സഹായിക്കും.” മായ അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

“എന്റെ അച്ഛന് ഈ പ്രായത്തിൽ വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നു. ഞങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയ പത്തു സെന്റും വീടും ചികിത്സയ്ക്കായി പോയി. ഇപ്പോൾ ഏട്ടന്റെ ഈ വീട്ടിലാ താമസം. ഇവർക്കും ഞാനൊരു ഭാരമായി.” സ്മിത നെടുവീർപ്പിട്ടു.

“നീ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കരുത്. ആർക്കും എപ്പോഴും വരാവുന്നതല്ലേ ഇതൊക്കെ?”

“തുടക്കത്തിൽ എപ്പോഴും പനിയായിരുന്നു. ഞാൻ സാധാരണ ഗുളികകൾ വാങ്ങി കഴിച്ചു. പിന്നെ ദേഹത്ത് ചുവന്ന തടിപ്പുകൾ വന്നു, ഛർദിയുണ്ടായി. അപ്പോഴാണ് ഡോക്ടറെ കണ്ടത്. വൈകിപ്പോയി മായേ… എന്തെങ്കിലും ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടാൽ അപ്പോൾ തന്നെ പരിശോധിക്കണം. ഇല്ലെങ്കിൽ നമ്മൾ കാരണം കുടുംബം മുഴുവൻ തകരും.” സ്മിതയുടെ വാക്കുകൾ മായയുടെ ഉള്ളിൽ തറച്ചു.

അന്ന് രാത്രി മായയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കൂട്ടുകാരിയുടെ അസുഖത്തേക്കാൾ അവൾ പറഞ്ഞ ലക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു മായയുടെ മനസ്സിൽ. പനി… ചുവന്ന തടിപ്പുകൾ… മനംപുരട്ടൽ…

“ദൈവമേ… ഇതൊക്കെ എനിക്കും വരാറുണ്ടല്ലോ? അപ്പോൾ എനിക്കും…?” മായ വിറച്ചുപോയി.

“രാഹുലേട്ടാ… എനിക്ക് പനിയുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയേ?” അവൾ ഭർത്താവിനെ വിളിച്ചുണർത്തി.

“ഉം… ചെറിയ ചൂടുണ്ട്. നീ പല സമയത്ത് കുളിക്കുന്നത് കൊണ്ടാവാം. കൃത്യസമയത്ത് കുളിച്ചാൽ ഇത് മാറും.” രാഹുൽ ഉറക്കച്ചടവോടെ പറഞ്ഞു.

മായയ്ക്ക് വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നി. അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൾക്ക് നല്ല മനംപുരട്ടൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. “ഇത് രോഗത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടമാണെന്നല്ലേ സ്മിത പറഞ്ഞത്?” അവൾ ആകെ തളർന്നു.

അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് അവൾ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു. രാഹുൽ വന്ന് പറയുന്നു: “മായേ… റിസൾട്ട് പോസിറ്റീവാണ്. നിനക്ക് ആ അസുഖം തന്നെയാണ്. പക്ഷെ നീ പേടിക്കണ്ട, നമ്മുടെ ഈ വീട് വിറ്റിട്ടായാലും ഞാൻ നിന്നെ ചികിത്സിക്കും.”

“വേണ്ട ഏട്ടാ… വീട് വിൽക്കണ്ട!” എന്ന് കരഞ്ഞു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മായ ഞെട്ടി ഉണർന്നു. അവൾ വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു.

വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും പനി കൂടി. രാഹുൽ വന്നപ്പോൾ പുതച്ചു മൂടി കിടക്കുന്ന മായയെയാണ് കണ്ടത്. “വാ, നമുക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാം.” അവൻ നിർബന്ധിച്ചു.

ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചെങ്കിലും രാഹുൽ അവളെ ഡോക്ടറുടെ അടുത്തെത്തിച്ചു. വിട്ടുമാറാത്ത പനിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ രക്തവും മൂത്രവും പരിശോധിക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. മായ ഉള്ളുരുകി പ്രാർത്ഥിച്ചു. പരിശോധനാ ഫലം വന്നാൽ തന്റെ വിധി അറിയാം. തന്റെ ചികിത്സയ്ക്കായി രാഹുലേട്ടൻ വീട് വിൽക്കാൻ നോക്കിയാൽ താൻ സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം രാഹുൽ റിസൾട്ട് വാങ്ങാൻ പോയി. മായ വീട്ടിൽ ശ്വാസമടക്കി ഇരുന്നു. വൈകുന്നേരം വരേണ്ട രാഹുൽ ഉച്ചയ്ക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തി. അവന്റെ മുഖത്ത് ഗൗരവമായിരുന്നു.

“മായേ… റിസൾട്ട് കിട്ടി. ഫോണിൽ വിളിച്ചു പറയാൻ തോന്നിയില്ല. നേരിട്ട് പറയാമെന്ന് കരുതി.”

മായയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് രാഹുലിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. “ഏട്ടാ… എന്നെ എന്റെ വീട്ടിലാക്കി തന്നേക്കൂ. എന്നിട്ട് ഏട്ടൻ വേറെ കല്യാണം കഴിക്കണം. നമ്മുടെ വീട് കളയരുത്… എനിക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യണ്ട!”

രാഹുൽ ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി. പിന്നെ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “നീ എന്തൊക്കെയാടീ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ അച്ഛനും അമ്മയും ആകാൻ പോവുകയാണ്! നീ ഗർഭിണിയാണ് മായേ… അതാ ഈ ലക്ഷണങ്ങളെല്ലാം!”

“എന്ത്…? സത്യമാണോ?” മായയ്ക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.

താൻ ഇത്രനേരം പേടിച്ചു കൂട്ടിയത് മണ്ടത്തരമായിരുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് നാണവും സന്തോഷവും തോന്നി. “നീ എന്തിനാടീ എന്നോട് വേറെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറഞ്ഞത്?” രാഹുൽ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.

മായ തന്റെ സംശയങ്ങളും സ്മിത പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും നാണത്തോടെ വിവരിച്ചു. എല്ലാം കേട്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ രാഹുൽ വാ പൊത്തി ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ ഭാര്യയുടെ ആതുരശുശ്രൂഷാ ഗവേഷണങ്ങളെ ഓർത്ത് അവൻ ചിരിച്ചു മറിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ ആ ചിരിയിൽ മായയും പങ്കുചേർന്നു.