by ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ അപരിചിതൻ
വയലുകളും തോടുകളും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമമായിരുന്നു കരിമ്പന. നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്ന് അകന്ന് കിടക്കുന്ന ആ നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും എല്ലാവരെ അറിയാം. ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ എന്ത് സംഭവിച്ചാലും അടുത്ത ദിവസം മുഴുവൻ നാട്ടുകാരും അത് ചർച്ച ചെയ്തിരിക്കും.
അവിടെയായിരുന്നു അയാൾ ജീവിച്ചിരുന്നത്.
ജീവിച്ചിരുന്നത് എന്ന് പറയുന്നതിലും നല്ലത്, ശ്വസിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നത് എന്ന് പറയുന്നതാവും.
ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലുള്ള പഴയ ബസ് കാത്തിരിപ്പുകേന്ദ്രത്തിനടുത്ത് ഒരു വലിയ ആൽമരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു അയാളുടെ താമസം. ആരും അയാളുടെ പേര് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ചിലർ അയാളെ “ഭ്രാന്തൻ” എന്ന് വിളിച്ചു. ചിലർ “ജടക്കാരൻ”. കുട്ടികൾക്കിടയിൽ അയാൾ “പേയ് മനുഷ്യൻ” എന്നായിരുന്നു അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.
നീണ്ട ജടപിടിച്ച മുടി. നെഞ്ചുവരെ വളർന്ന താടി. വർഷങ്ങളായി അലക്കാത്തതുപോലെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ. മുഖത്ത് എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു ഗൗരവം.
അയാളെ വഴിയിൽ കണ്ടാൽ പലരും വഴി മാറി നടക്കും.
അയാൾ ആരെയും ഉപദ്രവിച്ചിരുന്നില്ല.
ആരോടും സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ആളുകൾക്ക് അയാളെ ഭയമായിരുന്നു.
കാരണം അവർക്ക് അറിയാത്തതെല്ലാം ഭയമായിരുന്നു.
—
ഒരു വൈകുന്നേരം.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു അഞ്ജലി.
അവൾ നഗരത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അന്ന് ഓഫീസിൽ ചില അധിക ജോലികൾ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് വൈകിപ്പോയി.
രാത്രി ഒൻപത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് ബസ് കരിമ്പന കവലയിൽ എത്തിയത്.
ബസിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.
കടകളെല്ലാം അടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
റോഡിൽ ആരെയും കാണാനില്ല.
അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് നടക്കാൻ ഏകദേശം രണ്ട് കിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു.
മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കി.
ബാറ്ററി അഞ്ച് ശതമാനം മാത്രം.
“അമ്മയെ വിളിക്കണ്ട… പേടിപ്പിക്കണ്ട…”
അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ബാഗ് തോളിലിട്ട് നടന്നു.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾ എല്ലാം സാധാരണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പിന്നെ…
പിന്നിൽ നിന്ന് ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
രണ്ട് ബൈക്കുകൾ.
നാല് ചെറുപ്പക്കാർ.
അവർ അവളെ കടന്നുപോയി.
അഞ്ജലി ആശ്വാസത്തോടെ ശ്വാസമെടുത്തു.
പക്ഷേ ആ ആശ്വാസം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
അൽപം മുന്നിലെത്തിയ ശേഷം അവർ ബൈക്കുകൾ നിർത്തി.
അഞ്ജലി അടുത്തെത്തുമ്പോൾ വീണ്ടും സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്ത് പതിയെ അവളുടെ പിന്നാലെ നീങ്ങി.
“ചേച്ചി… എവിടേക്കാ പോകുന്നത്?”
ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ നടന്നു.
“ഹലോ… ഞങ്ങളോട് സംസാരിക്കില്ലേ?”
മറ്റൊരാൾ ചിരിച്ചു.
അഞ്ജലിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി.
അവൾ നടപ്പിന്റെ വേഗം കൂട്ടി.
“ഓഹോ… ദേഷ്യമാണല്ലോ…”
അവർ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.
“വീട് വരെ കൊണ്ടാക്കട്ടേ?”
“ഫ്രീ സർവീസാണ്…”
വാക്കുകൾ കേട്ട് അഞ്ജലിയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവർ കൂടുതൽ ധൈര്യപ്പെട്ടു.
ഒരു ബൈക്ക് മുന്നിൽ കയറ്റി നിർത്തി.
മറ്റൊന്ന് പിന്നിൽ.
അഞ്ജലി നടുങ്ങിപ്പോയി.
“എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ഞങ്ങൾ നല്ല പിള്ളേരാണ്…”
അവരിൽ ഒരാൾ പറഞ്ഞു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ നോട്ടം കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് മനസ്സിലായി…
അവർ നല്ല ആളുകളല്ല.
ഒട്ടും നല്ല ആളുകളല്ല.
അവൾ പെട്ടെന്ന് ഓടാൻ തുടങ്ങി.
“ഡാ… ഓടുന്നു!”
“പിടിക്ക്!”
ബൈക്കുകൾ അവളുടെ പിന്നാലെ പാഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ജീവൻ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഓട്ടമായിരുന്നു ഓടിയത്.
ഹൃദയം പൊട്ടിപ്പോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
പക്ഷേ അവർ പിന്നാലെയുണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് റോഡരികിലെ ഒരു കല്ലിൽ കാലിടറി.
അവൾ മുന്നിലേക്ക് വീണു.
കൈമുട്ട് പൊട്ടി ചോര വന്നു.
വേദനകൊണ്ട് കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.
അപ്പോഴേക്കും ബൈക്കുകൾ അവളുടെ ചുറ്റും വട്ടമിട്ടിരുന്നു.
“ഇനി എങ്ങോട്ട് ഓടും?”
ഒരാൾ ചിരിച്ചു.
“ഞങ്ങളോട് നല്ലപോലെ സംസാരിച്ചാൽ മതി.”
മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഭയം അവളെ തളർത്തി.
“ചേട്ടാ… എന്നെ വിടൂ…”
അവൾ കരഞ്ഞു.
“എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകണം…”
“ഞങ്ങൾ കൊണ്ടാക്കാമല്ലോ…”
അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“പ്ലീസ്…”
“എനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യരുത്…”
അവൾ കൈകൂപ്പി.
എന്നാൽ അവർക്ക് അതൊരു വിനോദമായിരുന്നു.
ഒരാൾ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അഞ്ജലി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.
ഒരു ഭയങ്കര ശബ്ദം.
ആരോ ഉറക്കെ അലറി.
അഞ്ജലി കണ്ണ് തുറന്നു.
മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽ.
അവൾ ഭയന്ന് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
കാരണം അവൾ കണ്ടത് ആ ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ അപരിചിതനെയായിരുന്നു.
ജടപിടിച്ച മുടി.
കട്ടിയുള്ള താടി.
ചുവന്ന കണ്ണുകൾ.
ഭീകരമായ രൂപം.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം…
അയാൾ ഒരു രാക്ഷസനെപ്പോലെ അല്ല.
ഒരു രക്ഷകനെയാണ് പോലെ തോന്നിയത്.
അയാൾ അഞ്ജലിക്കും ആ ചെറുപ്പക്കാർക്കും ഇടയിൽ നിന്നു.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ.
ഒരുവൻ ദേഷ്യത്തോടെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“നിനക്കെന്താടാ വേണം?”
അയാൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“മാറിനിൽക്കടാ ഭ്രാന്താ…”
അവൻ തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അപരിചിതൻ അവന്റെ കൈ ശക്തമായി പിടിച്ചത്.
ഒരു നിമിഷം.
ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
വേദനകൊണ്ട് അവൻ നിലവിളിച്ചു.
“ഡാ… വിട്!”
അവൻ കൈ വിടുവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ സാധിച്ചില്ല.
മറ്റുള്ളവർ ഓടിയെത്തി.
അവർ നാലുപേരും ചേർന്ന് ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അപാരമായ വേഗതയായിരുന്നു അയാൾക്ക്.
ഒരാളെ തള്ളി.
മറ്റൊരാളെ പിടിച്ച് നിലത്തിട്ടു.
മൂന്നാമൻ മുഖം കുത്തി വീണു.
നാലാമൻ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറി.
രണ്ടു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ എല്ലാം കഴിഞ്ഞു.
അവർ നാലുപേരും നിലത്ത് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അപരിചിതൻ അവരെ ഒന്ന് നോക്കി.
ആ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ അവർ ഭയന്നു.
അടുത്ത നിമിഷം ബൈക്കുകൾ എടുത്ത് അവർ രക്ഷപ്പെട്ടു.
റോഡ് വീണ്ടും നിശബ്ദമായി.
അഞ്ജലി വിറച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു.
അയാൾ അവളെ നോക്കി.
ആദ്യമായി അവൾ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഭ്രാന്തില്ലായിരുന്നു.
പകരം…
അളവറ്റ ദുഃഖമുണ്ടായിരുന്നു.
അയാൾ കൈകൊണ്ട് പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
അഞ്ജലി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“നന്ദി…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
അൽപം കഴിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
അയാൾ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ.
അവൾ വീട്ടിലെ ഗേറ്റ് കടക്കുന്നതുവരെ.
വീട്ടിനുള്ളിൽ കയറി വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതുവരെ.
അയാൾ അവിടെ നിന്നു.
ശേഷം ഇരുട്ടിലേക്ക് നടന്നു മറഞ്ഞു.
—
ആ രാത്രി അഞ്ജലിക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മനസ്സിൽ മുഴുവൻ അയാളുടെ മുഖമായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഭ്രാന്തൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യൻ.
പക്ഷേ അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ കണ്ടത് ഭ്രാന്തല്ല.
വേദനയായിരുന്നു.
വളരെ ആഴത്തിലുള്ള ഒരു വേദന.
രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ ഉടൻ അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
അയാളെ വീണ്ടും കാണണം.
നന്ദി പറയണം.
മാത്രമല്ല…
ആ മനുഷ്യൻ ആരാണെന്ന് അറിയണം.
അവൾ ഭക്ഷണം പൊതിഞ്ഞു.
ഒരു ടിഫിൻ ബോക്സിൽ ചോറും കറിയും നിറച്ചു.
ശേഷം നേരെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
അയാൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
പതിവുപോലെ ഒറ്റയ്ക്ക്.
ലോകം മുഴുവൻ ഉപേക്ഷിച്ച മനുഷ്യനെപ്പോലെ.
അഞ്ജലി പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
അയാൾ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
“ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്.”
അവൾ ടിഫിൻ ബോക്സ് നീട്ടി.
അയാൾ കുറച്ച് നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
ശേഷം ബോക്സിലേക്ക്.
എന്തോ ആലോചിക്കുന്നതുപോലെ.
അവസാനം പതുക്കെ അത് വാങ്ങി.
അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിച്ചു.
അത് ഒരുപക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആരോ അയാൾക്ക് നൽകിയ ആദ്യത്തെ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ മാറ്റം വന്നു.
അതൊരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി മഞ്ഞുപിടിച്ച് കിടന്ന ഒരു മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു വിള്ളൽ വീണതുപോലെ തോന്നി.
“കഴിക്കൂ…”
അഞ്ജലി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അയാൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
അവൾ കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ നിന്നു.
പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
രണ്ടടി മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷം എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
ടിഫിൻ ബോക്സ് തുറന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ.
അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു സന്തോഷം വിരിഞ്ഞു.
—
അന്ന് വൈകുന്നേരം.
ഗ്രാമത്തിലെ ചായക്കടയിൽ പുതിയൊരു വാർത്ത പടർന്നു.
“അഞ്ജലി ആ ഭ്രാന്തന് ഭക്ഷണം കൊടുത്തുവത്രേ!”
“എന്ത്?”
“ഞാൻ സ്വന്തം കണ്ണുകൊണ്ട് കണ്ടതാണ്.”
“ആ പെണ്ണിന് വട്ടാണോ?”
ഗ്രാമക്കാർ ഓരോരുത്തരും ഓരോ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛനായ രാജനും അത് കേട്ടു.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ മകളെ വിളിച്ചു.
“നീ ആ മനുഷ്യന്റെ അടുത്ത് പോയോ?”
അഞ്ജലി ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“അതെ അച്ഛാ.”
“എന്തിനാ?”
“അദ്ദേഹം എന്നെ രക്ഷിച്ചു.”
രാജൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
കാരണം അഞ്ജലി കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ സംഭവം മുഴുവൻ വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.
“അതൊക്കെ ശരി. പക്ഷേ അയാളെപ്പറ്റി നമുക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല.”
“അറിയാത്തതുകൊണ്ടല്ലേ അറിയാൻ ശ്രമിക്കേണ്ടത്?”
അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
രാജൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
അയാളുടെ മകളെ തനിക്ക് നന്നായി അറിയാം.
ഒരിക്കൽ എന്തെങ്കിലും തീരുമാനിച്ചാൽ പിന്നെ അവളെ തടയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
എല്ലാ ദിവസവും അഞ്ജലി ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ പോകും.
ഭക്ഷണം കൊണ്ടുപോകും.
ചിലപ്പോൾ ചായ.
ചിലപ്പോൾ പഴങ്ങൾ.
ആദ്യം ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്ന അയാൾ പിന്നീട് അവളെ കണ്ടാൽ തലകുലുക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതായിരുന്നു അയാളുടെ നന്ദി.
ഒരു ദിവസം അഞ്ജലി ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ പേരെന്താണ്?”
അയാൾ നിശ്ചലനായി.
മുഖത്ത് ഒരു നിഴൽ വീണു.
വളരെ നേരത്തിന് ശേഷം അയാളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു.
“അർജുൻ…”
പരുക്കനായ ശബ്ദം.
പക്ഷേ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അഞ്ജലി അമ്പരന്നു.
കാരണം ഇത്രയും ദിവസത്തിനിടയിൽ ആദ്യമായാണ് അയാൾ സംസാരിക്കുന്നത്.
“അർജുൻ…”
അവൾ ആ പേര് പതുക്കെ ആവർത്തിച്ചു.
അയാൾ വീണ്ടും മൗനമായി.
പക്ഷേ അഞ്ജലിക്ക് അതുമതി.
അയാൾ ഭ്രാന്തനല്ലെന്ന് ഉറപ്പിക്കാൻ ആ ഒരു വാക്ക് മതിയായിരുന്നു.
—
ആ രാത്രി ഗ്രാമത്തിൽ മറ്റൊരു സംഭവം നടന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ വലിയ ഭൂവുടമയായ മാധവൻ നായരുടെ വീട്ടിൽ മോഷണശ്രമം.
കള്ളന്മാർ രാത്രി മതിൽ ചാടി അകത്ത് കയറി.
പക്ഷേ എന്തോ കണ്ടു പേടിച്ച് ഓടിപ്പോയി.
രാവിലെ ജോലിക്കാർ മുറ്റത്ത് രക്തക്കറകളും അടിപിടിയുടെ അടയാളങ്ങളും കണ്ടെത്തി.
വാർത്ത നാട്ടിൽ പടർന്നു.
“കള്ളന്മാരെ ആരോ തല്ലിയോടിച്ചിട്ടുണ്ടത്രേ.”
“ആരാവും?”
“പോലീസല്ല.”
“അപ്പോ?”
ആർക്കും ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.
പക്ഷേ ആ രാത്രി മാധവൻ നായർ തന്റെ വീട്ടുമതിലിന് പുറത്തുള്ള ഇരുണ്ട വഴിയിൽ ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടിരുന്നു.
ജടപിടിച്ച മുടിയുള്ള ഒരാളെ.
—
അടുത്ത ദിവസം.
അഞ്ജലി പതിവുപോലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലെത്തി.
അർജുന്റെ കൈയിൽ മുറിവുണ്ടായിരുന്നു.
പുതിയ മുറിവ്.
“ഇത് എങ്ങനെ പറ്റി?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
അയാൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അഞ്ജലി ബാഗിൽ നിന്ന് ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് ബോക്സ് എടുത്തു.
അയാൾ കൈ പിൻവലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അടങ്ങി ഇരിക്ക്.”
ആദ്യമായി അവൾ അല്പം ശാസിച്ചു.
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
അപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു.
സ്നേഹമായിരുന്നു.
കരുതലായിരുന്നു.
അവസാനം അയാൾ കൈ നീട്ടി.
അഞ്ജലി പതുക്കെ മുറിവിൽ മരുന്ന് വെച്ചു.
ആ നിമിഷം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഒരു ഓർമ്മ മിന്നിമറഞ്ഞു.
“അച്ചാ… കൈ കാണിക്ക്…”
ചെറിയൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം.
ചിരി.
ഒരു വീട്.
ഒരു കുടുംബം.
പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്തുപറ്റി?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
ദൂരേക്ക് നടന്നു.
അഞ്ജലി ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
അയാൾ എന്തൊക്കെയോ ഒളിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
വളരെ വലിയ എന്തോ.
അവൾക്ക് അത് മനസ്സിലായി.
—
അതേസമയം…
കരിമ്പന ഗ്രാമത്തിൽ നിന്ന് അമ്പത് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള നഗരത്തിൽ.
ഒരു വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഒരു വൃദ്ധൻ.
അയാളുടെ മുന്നിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
അതിലെ യുവാവിനെ നോക്കി കണ്ണുനിറഞ്ഞു.
“അർജുൻ…”
അയാൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“നീ ജീവനോടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും തിരികെ വാ മോനെ…”
അപ്പോൾ മുറിയിലേക്ക് ഒരു മനുഷ്യൻ കയറി വന്നു.
“സാർ… പുതിയ വിവരം കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.”
വൃദ്ധൻ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“എന്ത് വിവരം?”
“നാലു വർഷമായി കാണാതായ അർജുൻ മേനോനെപ്പോലൊരു മനുഷ്യനെ കരിമ്പന എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ടതായി റിപ്പോർട്ട് കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്…”
വൃദ്ധന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
കാരണം നാലു വർഷം മുമ്പ് മരിച്ചെന്ന് എല്ലാവരും കരുതിയിരുന്ന മകൻ…
ഒരുപക്ഷേ ജീവനോടെയുണ്ടാകാം.
കരിമ്പന ഗ്രാമം ആ ദിവസം അസാധാരണമായ ഒരു നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു.
നാലു വർഷമായി ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അപരിചിതൻ ആരാണെന്ന് അറിയാൻ എല്ലാവർക്കും ആകാംക്ഷ.
അഞ്ജലിക്കും ഉറക്കമില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ മേനോൻ…
ആ പേര് അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മൂന്ന് കാറുകൾ എത്തി.
അവ നേരെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലേക്ക് പോയി.
അവയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് ഒരു വൃദ്ധനും കുറച്ച് ആളുകളും.
വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അർജുൻ പതിവുപോലെ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
വൃദ്ധൻ വിറയുന്ന കാലുകളോടെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“അർജുൻ…”
വിളി കേട്ടതും അർജുൻ തല ഉയർത്തി.
വൃദ്ധനെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.
കണ്ണുകളിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ ഓർമ്മകൾ കടന്നുപോയി.
“അച്ചാ…”
അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
വൃദ്ധൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“മോനെ…”
അടുത്ത നിമിഷം അയാൾ മകനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
നാലു വർഷത്തെ വേദനയും കാത്തിരിപ്പും ആ കണ്ണീരിൽ അലിഞ്ഞു.
അത് കണ്ടുനിന്ന ഗ്രാമക്കാർക്ക് സ്വന്തം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴാണ് സത്യം പുറത്തുവന്നത്.
അർജുൻ മേനോൻ ഒരു ഭ്രാന്തനല്ലായിരുന്നു.
അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തരായ യുവ വ്യവസായികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു.
സന്തോഷകരമായ കുടുംബം.
സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യ മീര.
അഞ്ച് വയസ്സുള്ള മകൾ ആര്യ.
ജീവിതം പൂർണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു രാത്രി…
അവരുടെ കാർ അപകടത്തിൽപ്പെട്ടു.
അർജുൻ മാത്രമാണ് ജീവനോടെ രക്ഷപ്പെട്ടത്.
ഭാര്യയും മകളും അവന്റെ കൺമുന്നിൽ മരിച്ചുപോയി.
ആ ആഘാതം അയാളെ മാനസികമായി തകർത്തു.
അപകടത്തിന് ശേഷം ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് കാണാതായ അർജുൻ നാല് വർഷം അലഞ്ഞുനടന്ന് ഒടുവിൽ കരിമ്പനയിൽ എത്തിപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
ജീവിക്കാൻ മറന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ.
എല്ലാവരും കഥ കേട്ട് കണ്ണീരോടെ നിന്നു.
അഞ്ജലിയുടെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു.
ഇത്രയും ദുഃഖം ഒരാൾക്ക് സഹിക്കേണ്ടി വന്നോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ജീവന്റെ ഒരു തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നന്ദി…”
അവൻ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എന്തിന്?”
അർജുൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നാലു വർഷത്തിനിടയിൽ എന്നെ മനുഷ്യനായി കണ്ട ഒരേയൊരു വ്യക്തി നീയായിരുന്നു.”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
അച്ഛനോടൊപ്പം നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ അർജുൻ തീരുമാനിച്ചു.
പോകേണ്ട ദിവസവും എത്തി.
ഗ്രാമക്കാർ എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഭ്രാന്തൻ എന്ന് വിളിച്ച മനുഷ്യനെ യാത്രയാക്കാൻ.
അർജുൻ കാറിലേക്ക് കയറാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അഞ്ജലി മുന്നോട്ട് വന്നു.
“ശ്രദ്ധിക്കണം.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ അവളെ നോക്കി.
കുറച്ചുനേരം മൗനം.
ശേഷം ചോദിച്ചു.
“നീ എന്നെ മറക്കുമോ?”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഒരിക്കലുമില്ല.”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
നാലു വർഷത്തിന് ശേഷം ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ആദ്യ പുഞ്ചിരി.
ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞു.
കരിമ്പനയിൽ വീണ്ടും മഴക്കാലം.
അഞ്ജലി ഓഫീസിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആൽമരച്ചുവട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
സ്ഥലം ശൂന്യമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഓർമ്മകൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ ഒരു കാർ വന്ന് നിർത്തിയത്.
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയത് അർജുനായിരുന്നു.
പക്ഷേ പഴയ രൂപത്തിലല്ല.
വൃത്തിയായി വെട്ടിയ മുടി.
നന്നായി ട്രിം ചെയ്ത താടി.
മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസം.
പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ പഴയ സൗമ്യത.
അഞ്ജലി അമ്പരന്ന് നിന്നു.
“അർജുൻ!”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഒരു കാര്യം പറയാൻ വന്നതാണ്.”
“എന്ത്?”
അർജുൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നാലു വർഷം ഇരുട്ടിൽ ജീവിച്ച എന്നെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നത് നീയാണ്.”
അഞ്ജലിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
“എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ തിരികെ കിട്ടില്ല.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ജീവിതം വീണ്ടും തുടങ്ങാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് നീ പഠിപ്പിച്ചു.”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അർജുൻ കൈ നീട്ടി.
“ഈ യാത്രയുടെ ബാക്കി ഭാഗം എന്നോടൊപ്പം നടക്കുമോ?”
മഴത്തുള്ളികൾ പതുക്കെ വീഴാൻ തുടങ്ങി.
അഞ്ജലി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കൈയിൽ കൈ ചേർത്തു.
“നടക്കും…”
മഴയിലൂടെ അവർ ഒരുമിച്ച് നടന്നു.
ഒരാൾ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെട്ടവൻ.
മറ്റൊരാൾ ജീവിതം തിരികെ നൽകിയവൾ.
ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ അപരിചിതൻ ഇനി അപരിചിതനായിരുന്നില്ല.
അവൻ വീണ്ടും കണ്ടെത്തിയ മനുഷ്യനായിരുന്നു.
അവൾ കണ്ടെത്തിയ സ്നേഹവുമായിരുന്നു.
അവസാനം. ❤️🌿