by “എനിക്കിനി വയ്യ… നിങ്ങളെക്കാൾ ഉപരിയായി എനിക്കെന്റെ ആത്മാഭിമാനമാണ് വലുത്. ആത്മാഭിമാനം പണയം വെച്ച് ഈ വീട്ടിൽ ഒരു മിനിറ്റ് പോലും നിൽക്കാൻ എനിക്ക് സാധിക്കില്ല!”
മീരയുടെ വാക്കുകൾ ആ ചെറിയ ഹാളിൽ മുഴങ്ങി. ഒരുപക്ഷേ, കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി അവൾ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്ന എല്ലാ അസ്വസ്ഥതകളുടെയും ഒടുവിലത്തെ പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു അത്. അവളുടെ മുന്നിൽ അമ്പരപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന ഭർത്താവ് രാജുവിനെ അവൾ ഒന്നുനോക്കി. കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് ദയനീയതയായിരുന്നു.
രാജുവിന്റെ അമ്മ, ശാരദയമ്മ, അടുത്തുതന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് അമ്പരപ്പിനേക്കാൾ ഉപരിയായി ഒരു തരം പരിഹാസമാണ് നിഴലിച്ചത്.
”എന്താ മരുമോളേ, ഇപ്പൊ പെട്ടെന്ന് എന്തുപറ്റി? നന്നായി ജീവിച്ചു പോകുന്നതല്ലേ?” ശാരദയമ്മ ചോദിച്ചു.
മീര ഒന്നുമില്ലെന്ന് തലയാട്ടി. എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.
മീരയുടെയും രാജുവിന്റെയും വിവാഹം നടന്നിട്ട് അഞ്ച് വർഷമായി. കുടുംബ സുഹൃത്തുക്കൾ മുഖേന നടന്ന വിവാഹമായിരുന്നു. രാജു ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിൽ മാനേജരാണ്. കാണാനും നല്ല വ്യക്തിത്വമുണ്ട്. എന്നാൽ, കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ മീരയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, രാജു സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കാൻ ശേഷിയില്ലാത്തവനാണെന്ന്. എല്ലാം ശാരദയമ്മയുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരമാണ് നടന്നിരുന്നത്.
ശാരദയമ്മയുടെ ഭർത്താവ് പത്ത് വർഷം മുൻപ് മരിച്ചതാണ്. അതിനുശേഷം അവർ ജീവിച്ചത് മകൻ രാജുവിന് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു. മകന്റെ കാര്യങ്ങളിൽ അവർക്ക് അമിതമായ ശ്രദ്ധയും ആധിപത്യവുമുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹശേഷം, മീര പലതവണ രാജുവിനോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, “നമുക്ക് നമ്മുടെ കാര്യങ്ങൾ തനിയെ തീരുമാനിച്ചൂടെ?”
അപ്പോഴൊക്കെ രാജുവിന്റെ മറുപടി ഒന്നായിരുന്നു: “അമ്മയ്ക്ക് അനുഭവപരിചയം കൂടുതലാണ് മീര. അമ്മ പറയുന്നതാണ് നമുക്ക് നല്ലത്.”
ഈ മറുപടി മീരയെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഉടുക്കുന്ന വസ്ത്രം മുതൽ, അത്താഴത്തിന് എന്ത് വേണം എന്നതുവരെ ശാരദയമ്മയായിരുന്നു തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. മീര ജോലിക്ക് പോകാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും, ശാരദയമ്മ അത് പലതവണ എതിർത്തു.
ഒരിക്കൽ മീരയുടെ അമ്മയ്ക്ക് അസുഖമായി. മീരയുടെ വീട്ടിൽ പോകാൻ അവൾ അനുവാദം ചോദിച്ചപ്പോൾ ശാരദയമ്മ പറഞ്ഞത്, “ഇപ്പൊ പോകേണ്ട, അടുത്ത ആഴ്ച പോയാൽ മതി. ഇവിടെ ജോലി ഒരുപാട് കിടക്കുന്നുണ്ട്.”
രാജുവും അമ്മയോട് എതിർത്തു സംസാരിച്ചില്ല. അന്നേരം മീരയുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു വേദനയായിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയ്ക്ക് സുഖമില്ലാത്തപ്പോൾ പോലും പോകാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ!
കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച നടന്ന ഒരു സംഭവമാണ് മീരയുടെ ക്ഷമയുടെ അവസാന പരിധിയായത്. മീരയുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു ചടങ്ങുണ്ടായിരുന്നു. മീര അങ്ങോട്ട് പോകാൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ, ആ സമയത്ത് ശാരദയമ്മയ്ക്ക് ചെറിയൊരു തലവേദന വന്നു. രാജു മീരയെ പോകാൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
”അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാതിരിക്കുമ്പോൾ നീ പോകുന്നത് ശരിയാണോ?” രാജു ചോദിച്ചു.
മീരയ്ക്ക് അത് മനസ്സിലായി, ഇതൊരു നെഞ്ചുവേദനയല്ല, മറിച്ച് മീരയെ പോകുന്നത് തടയാനുള്ള ഒരു തന്ത്രമായിരുന്നു.
അന്ന് മീര അലമാര തുറന്ന് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും സാധനങ്ങളും ബാഗിൽ നിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
”നീ എന്താ ഈ ചെയ്യുന്നത്?” രാജു ബാഗ് വാങ്ങി വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവുകയാണ്. ഇനി ഇവിടെ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല,” മീര പറഞ്ഞു.
ശാരദയമ്മ ഉമ്മറത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, “ഇതൊക്കെ എന്തു തമാശയാണ്? ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്കൊക്കെ ഇറങ്ങിപ്പോകുമോ?”
രാജു തല ചൊറിഞ്ഞു, “മീര, അമ്മ പറയുന്നത് കേൾക്ക്. നമുക്ക് സംസാരിക്കാം.”
മീര രാജുവിനെ നോക്കി, “നിങ്ങൾക്കൊരു പങ്കാളിയെ അല്ല വേണ്ടത്, ഒരു വേലക്കാരിയെയാണ്. സ്വന്തം നിലപാടുപോലുമില്ലാത്ത നിങ്ങളെ എനിക്ക് വേണ്ട.”
മീര ബാഗും എടുത്ത് ഇറങ്ങി. ഗേറ്റ് കടക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. അവൾ തന്റെ പിതാവിനെ വിളിച്ചു, “അച്ഛാ, ഞാൻ വരികയാണ്. ഇനി ഞാൻ അവിടെ നിൽക്കില്ല.”
ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നതാണ് മറ്റൊരാളുടെ നിഴലായി ജീവിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലതെന്ന്. മീരയുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു അധ്യായം തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.