ആ പഴയ തറവാടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങുകയായിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടുന്ന ശബ്ദവും എണ്ണ കരിയുന്ന മണവും വായുവിൽ കലർന്നു. ഗായത്രി ഒരു ഗ്ലാസ് ചായയുമായി ഉമ്മറത്തെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന മാധവൻ നായരുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. എന്നാൽ പൂമുഖത്തേക്ക് കാലെടുത്ത് വെക്കും മുൻപേ, ഇടിമിന്നൽ പോലെ മാധവൻ നായരുടെ ഭാര്യ ജാനകിയമ്മ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഗായത്രിയുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചായഗ്ലാസ് ബലമായി പിടിച്ചുവാങ്ങിയ ജാനകിയമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു വന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
”നീയിത് എങ്ങോട്ടാ? നിന്റെ ഭർത്താവിന് എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ അത് ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ നോക്ക്. എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ കാര്യം നോക്കാൻ ഇവിടെ ഞാനുണ്ട്. നീയീ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇനി അനാവശ്യമായി വരേണ്ടതില്ല… കേട്ടല്ലോ?”
ഗായത്രി സ്തംഭിച്ചു പോയി. ജാനകിയമ്മയുടെ വാക്കുകളിലെ വിഷം അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ ചായ ഒരു മരുന്നായിട്ടാണ് അവൾ കരുതിയത്. മാധവൻ നായർക്ക് ചെറിയൊരു തലവേദനയുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ ഉണ്ടാക്കിയതാണ്. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി.
ഈ കാഴ്ച കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഗായത്രിയുടെ ഭർത്താവ് വിവേക് ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയത്. ജാനകിയമ്മ അപ്പോഴും ചായ ഗ്ലാസുമായി കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു.
”അമ്മേ… എന്തിനാ അമ്മേ എപ്പോഴും ഗായത്രിയോട് ഇങ്ങനെ പെരുമാറുന്നത്? അവൾ അച്ഛന് ഒരു ചായ കൊടുത്തതിൽ എന്താണിത്ര തെറ്റ്?” വിവേകിന്റെ സ്വരത്തിൽ അമർഷം നിറഞ്ഞു.
ജാനകിയമ്മ പടികയറി തിരിഞ്ഞു നിന്നു. “നിനക്ക് അറിയില്ല വിവേകേ. അവൾ ഇവിടെ വന്ന കാലം മുതൽ അച്ഛന്റെ ഓരോ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എനിക്കത് ഇഷ്ടമല്ല. എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ നിഴൽ പോലും തൊടാൻ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല, അത് നിന്റെ ഭാര്യയായാലും ശരി.”
”ഇതൊരുതരം മാനസികരോഗമാണ് അമ്മേ…” വിവേക് ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ തളർന്നിരിക്കുന്ന ഗായത്രിയെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളുപിടഞ്ഞു.
”വിവേകേട്ടാ… എനിക്കിവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യ. ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാണ് ചെയ്തത്? എന്റെ അച്ഛനെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്. ഇവിടെ വരുമ്പോൾ ഈ അച്ഛനിൽ ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനെ കണ്ടു. പക്ഷെ അമ്മ…” അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
വിവേക് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. എന്ത് സമാധാനിപ്പിക്കണം എന്നറിയാതെ അവൻ ഉഴറി. അമ്മയുടെ ഈ അമിതമായ പൊസസീവ്നെസ്സ് (Possessiveness) പലപ്പോഴും ആ വീട്ടിൽ വല്ലാത്തൊരു വീർപ്പുമുട്ടൽ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം വിവേക് തന്റെ സഹോദരി അഞ്ജനയുടെ വീട്ടിലെത്തി. അമ്മയുടെ വിചിത്രമായ പെരുമാറ്റത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാനായിരുന്നു അത്. എന്നാൽ അഞ്ജനയുടെ പ്രതികരണം അവനെ ഞെട്ടിച്ചു.
”വിവേകേ, നിനക്ക് തോന്നുന്നത് പോലെ ഇത് അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ടല്ല അമ്മ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്. അമ്മ എന്തോ ഭയപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നോടും അമ്മ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്. ഞാൻ ആ വീട്ടിൽ വരുന്നതുപോലും അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ പേടിയാണ്.” അഞ്ജനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
”അതെന്താ അഞ്ജന നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്?”
”പലപ്പോഴും അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കുന്ന നോട്ടം… അത് ശരിയല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ അച്ഛൻ എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചപ്പോൾ അമ്മ ഓടിവന്ന് എന്നെ അടിച്ചു. അന്ന് ഞാനമ്മയെ വെറുത്തു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുമ്പോൾ തോന്നുന്നു, അമ്മ എന്നെ ശിക്ഷിക്കുകയായിരുന്നില്ല, രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.” അഞ്ജന തേങ്ങി.
വിവേകിന്റെ തല കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി. അന്തസ്സുള്ള, നാട്ടുകാർ ബഹുമാനിക്കുന്ന അച്ഛൻ! അയാൾ ഇത്രയും നീചനാകുമോ? സത്യം അറിയാൻ അവൻ അഞ്ജനയേയും കൂട്ടി സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറവാതിൽ പാതി തുറന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. അകത്തുനിന്ന് ഒരു ദീർഘമായ നിലവിളിയും പിന്നെ സാമാനങ്ങൾ തകരുന്ന ശബ്ദവും കേട്ടു. വിവേകും അഞ്ജനയും കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുചെന്നു.
കണ്ട കാഴ്ച അവരെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ജാനകിയമ്മ ഒരു വലിയ കത്തി കയ്യിലേന്തി ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ അലറുന്നു. മുന്നിൽ ഭയന്നു വിറച്ചു നിൽക്കുന്ന മാധവൻ നായർ.
”ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ തീർക്കും! എന്റെ മരുമകളെ പോലും നീ വെറുതെ വിടില്ലല്ലേ? നിന്റെ കയ്യിലെ ആ ഫോൺ ഇങ്ങ് തന്നേക്ക്… അല്ലെങ്കിൽ നിന്റെ ചോര ഞാനിന്ന് ഈ തറയിൽ വീഴ്ത്തും!” ജാനകിയമ്മയുടെ ശബ്ദം അലറി.
”അമ്മേ!” വിവേക് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
മക്കളെ കണ്ടതും ജാനകിയമ്മയുടെ കയ്യിലെ കത്തി താഴെ വീണു. അവർ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വിവേകിന്റെ കാല്ക്കൽ വീണു.
”മോനേ… ഇവനെ വെറുതെ വിടരുത്. നിന്റെ ഭാര്യ കുളിക്കുന്നതും വസ്ത്രം മാറുന്നതും ഇവൻ ഒളിച്ചു പകർത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഈ ഫോണിൽ… ഈ ഫോണിൽ എല്ലാം ഉണ്ട്. ഞാൻ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്തോറും ഇവൻ കൂടുതൽ ക്രൂരനാകുന്നു. എനിക്ക് നിങ്ങളോട് പറയാൻ പേടിയായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ മാനം… നിന്റെ ജീവിതം… എല്ലാം ഓർത്ത് ഞാൻ സഹിച്ചു. ഇവന്റെ അടുത്തുനിന്ന് അവളെ രക്ഷിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അവളോട് ക്രൂരമായി പെരുപ്പിച്ചത്.”
വിവേക് മിന്നൽ വേഗത്തിൽ അച്ഛന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങി. ലോക്ക് തുറന്ന അവന്റെ കണ്ണുകൾ തീയുണ്ടകളായി മാറി. ഗായത്രിയുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ, അഞ്ജനയുടെ ഫോട്ടോകൾ… കാമഭ്രാന്തനായ ഒരു വേട്ടക്കാരന്റെ ശേഖരം പോലെ ആ ഫോൺ നിറയെ മ്ലേച്ഛമായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു.
മാധവൻ നായർ പുറത്തേക്ക് ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ വിവേകിന്റെ ശക്തമായ ഒരു അടി അയാളുടെ മുഖത്ത് പതിച്ചു. ഒരു മകന്റെ സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യന്റെ രോഷമായിരുന്നു ആ കൈകളിൽ. അയാൾ നിലത്തു വീണു.
ഗായത്രി വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ലോകം തകർന്നടിഞ്ഞു. താൻ അച്ഛനെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച മനുഷ്യൻ ഒരു ഇഴജന്തുവായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളെ തളർത്തി.
ജാനകിയമ്മ അപ്പോഴും കരയുകയായിരുന്നു. “എന്നെ ക്ഷമിക്കൂ മക്കളെ… ഈ വീടിന്റെ സമാധാനം കളയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചതാണ്. പക്ഷെ ഇവൻ അടങ്ങില്ല…”
വിവേക് ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ടു. അവൻ അമ്മയെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
”അമ്മ ചെയ്തതാണ് ശരി. പക്ഷെ ഇത് നേരത്തെ പറയണമായിരുന്നു. ഈ വിഷജന്തുവിനെ ഇനി ഈ വീട്ടിൽ നിർത്താൻ കഴിയില്ല. ഇയാൾക്ക് വേണ്ടത് ചികിത്സയല്ല, അർഹിക്കുന്ന ശിക്ഷയാണ്.”
വിവേക് പോലീസിനെ വിളിച്ചു. പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ആ തറവാടിന്റെ ഇരുണ്ട രഹസ്യങ്ങൾ പുറംലോകമറിഞ്ഞു.
മാധവൻ നായരെ പോലീസ് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ജാനകിയമ്മ ഗായത്രിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ കണ്ണുനീരിൽ ഇത്രയും കാലം ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ച വേദന മുഴുവൻ അലിഞ്ഞുപോയി.
”ഇനി നിനക്ക് പേടിക്കേണ്ട മോളെ… നിഴലുകൾ അവസാനിച്ചു.”
ആ വലിയ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് പുതിയൊരു പ്രകാശം പരക്കുന്നതായി അവർക്ക് തോന്നി. മാനം കാക്കാൻ മൗനം പാലിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ നീതി, സത്യം വിളിച്ചു പറയുന്നതാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വിവേക് തന്റെ അമ്മയുടെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചു. ലോകത്തിന് മുമ്പിൽ അവർ ഇനി തനിച്ചല്ല.
