എന്റെ ജീവിതം, എന്റെ തീരുമാനം”

“എന്റെ ജീവിതം, എന്റെ തീരുമാനം”

അന്ന് എന്റെ വീട്ടിൽ ആഘോഷത്തിന്റെ ദിവസമായിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.

മുറ്റം മുഴുവൻ പന്തൽ കെട്ടിയിരുന്നു. നിറവെളിച്ചങ്ങൾ തൂക്കിയിരുന്നു. അടുക്കള ഭാഗത്ത് വലിയ ചട്ടികളിൽ ബിരിയാണിയുടെ മണം ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ബന്ധുക്കൾ ഓരോരുത്തരും തിരക്കിലായിരുന്നു. നാട്ടുകാരും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാം എത്തിയിരുന്നു.

കാരണം അന്ന് എന്റെ ചേച്ചി ദേവികയുടെ വിവാഹമായിരുന്നു.

പക്ഷേ രാവിലെ എട്ടുമണിയോടെ എല്ലാം തകിടം മറിഞ്ഞു.

ചേച്ചിയെ മേക്കപ്പ് ചെയ്യാൻ വിളിക്കാൻ പോയ അമ്മാവിയുടെ മകൾ മുറിയിൽ നിന്ന് ഓടി വന്ന് അലറി.

“ദേവിക ചേച്ചിയെ കാണുന്നില്ല!”

ആദ്യം എല്ലാവരും കരുതിയത് അവൾ എവിടെയെങ്കിലും പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്നാണ്.

പക്ഷേ കുറച്ചു നേരത്തിനുള്ളിൽ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്ന ഒരു കത്ത് കണ്ടെത്തി.

അത് വായിച്ച നിമിഷം അച്ഛന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

ചേച്ചി അവൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ കൂടെ പോയിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിക്കാൻ.

അതിലും അത്ഭുതം, വിവാഹത്തിനായി വാങ്ങിയ സ്വർണാഭരണങ്ങൾ എല്ലാം അലമാരയിൽ വെച്ചിട്ടാണ് അവൾ പോയത്.

“എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…”

എന്നായിരുന്നു കത്തിലെ ഒരു വരി.

ആ ഒരു വരി വായിച്ചതോടെ വീട്ടിൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെയായി.

അമ്മ ബോധംകെട്ടു വീണു.

അച്ഛൻ കസേരയിൽ തളർന്നിരുന്നു.

ബന്ധുക്കൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.

ചിലർ ചേച്ചിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

ചിലർ അച്ഛനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

ചിലർ അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

ചിലർ ആ ചെക്കനെ പോലും കുറ്റപ്പെടുത്തി.

എന്നാൽ യഥാർത്ഥ നാടകം തുടങ്ങിയത് വരന്റെ വീട്ടുകാർ എത്തിയപ്പോഴാണ്.

—

വരൻ അർജുൻ.

ഒരു സ്വകാര്യ കമ്പനിയിലെ മാനേജർ.

കാണാൻ സുന്ദരൻ.

നല്ല ശമ്പളം.

നല്ല കുടുംബം.

പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന വിവാഹാലോചന.

അതുകൊണ്ടാണ് അച്ഛൻ ഈ ബന്ധത്തിന് ഇത്രയും താൽപര്യം കാണിച്ചത്.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം അച്ഛൻ മറന്നു.

വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടത് ദേവികയാണെന്ന്.

—

വരന്റെ വീട്ടുകാർ വന്നതോടെ വീട്ടിൽ വീണ്ടും ബഹളം തുടങ്ങി.

“ഇത് എന്താ തമാശയാണോ?”

“ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനം പോയില്ലേ?”

“ഇത്രയും ആളുകളെ വിളിച്ച് വരുത്തിയിട്ട് പെണ്ണ് ഒളിച്ചോടിയോ?”

“ഇതിന് നഷ്ടപരിഹാരം വേണം.”

ഇങ്ങനെ പല ശബ്ദങ്ങൾ.

എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അച്ഛൻ തലകുനിച്ച് നിന്നു.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി.

പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ദേഷ്യം തോന്നി.

കാരണം ഈ ദിവസം വരുമെന്ന് ചേച്ചി പലവട്ടം പറഞ്ഞിരുന്നു.

—

ചേച്ചിക്ക് ആകാശ് എന്നൊരു യുവാവിനോട് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

സാധാരണ കുടുംബം.

വലിയ സാമ്പത്തിക പശ്ചാത്തലമൊന്നുമില്ല.

പക്ഷേ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം.

സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കുന്ന വ്യക്തി.

വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടി മാന്യമായി പെണ്ണ് ചോദിച്ച് വന്ന ആളായിരുന്നു.

അന്ന് അച്ഛൻ അയാളെ എങ്ങനെ അപമാനിച്ചെന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.

“എന്റെ മകളെ കൊടുക്കാൻ പറ്റിയ യോഗ്യത നിനക്കില്ല.”

എന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ മറുപടി.

അന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് മുറിയിൽ കയറിയ ചേച്ചിയെ ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.

—

ഇപ്പോൾ ആ പഴയ തീരുമാനത്തിന്റെ ഫലം എല്ലാവരും അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു.

—

പക്ഷേ അതൊന്നും അവസാനമായിരുന്നില്ല.

എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് വരന്റെ അമ്മാവൻ ഒരു നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ട് വെച്ചു.

“ഒരു കാര്യം ചെയ്താൽ ഈ പ്രശ്നം തീരും.”

എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

“ദേവികയ്ക്ക് അനിയത്തി ഉണ്ടല്ലോ?”

ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കി.

എനിക്ക് കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാകാൻ അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.

—

“മാനക്കേട് ഒഴിവാക്കാൻ അനിയത്തിയെ അർജുന് വിവാഹം കഴിക്കട്ടെ.”

അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

—

ആ നിമിഷം ഞാൻ മനുഷ്യനല്ലായിരുന്നു.

ഒരു വസ്തുവായിരുന്നു.

ഒരു പകരക്കാരി.

ഒരു റിപ്ലേസ്മെന്റ്.

ഒരാൾ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾ.

അത്രമാത്രം.

—

ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി.

ആരെങ്കിലും എതിർക്കുമെന്ന് കരുതി.

പക്ഷേ ഇല്ല.

ചില ബന്ധുക്കൾ തലകുലുക്കി.

ചിലർ “അതാ നല്ലത്” എന്ന് പറഞ്ഞു.

ചിലർ “പെൺകുട്ടിയുടെ ഭാവിയും രക്ഷപ്പെടും” എന്ന് പറഞ്ഞു.

—

എന്റെ അച്ഛൻ പോലും മിണ്ടിയില്ല.

അതായിരുന്നു എന്നെ ഏറ്റവും വേദനിപ്പിച്ചത്.

—

കുറച്ചു നേരത്തിന് ശേഷം അച്ഛൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“മോളേ…”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.

“നീ ഒന്ന് റെഡിയാകൂ.”

“എന്തിന്?”

“വിവാഹത്തിന്.”

—

ഞാൻ കുറച്ചു നിമിഷം അച്ഛനെ നോക്കി നിന്നു.

—

“അച്ഛാ…”

“എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമല്ല.”

—

അച്ഛൻ ഞെട്ടി.

—

“മോളേ… ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മാനമാണ് വിഷയം.”

—

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരിയിൽ സന്തോഷമില്ലായിരുന്നു.

—

“എന്റെ ജീവിതത്തെക്കാൾ വലുതാണോ അച്ഛന്റെ മാനം?”

—

അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

—

“ചേച്ചി പോയതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഈ ചെക്കനെ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്നത് എന്ത് ന്യായമാണ്?”

—

“നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്…”

അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

—

“എന്റെ നന്മയെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് ഞാനല്ലേ?”

—

ചുറ്റും നിന്നിരുന്ന ബന്ധുക്കൾ അസ്വസ്ഥരായി.

—

“നീ ഇങ്ങനെ പറയരുത്.”

ഒരു അമ്മായി പറഞ്ഞു.

“പെൺകുട്ടികൾ കുറച്ചു അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണം.”

—

“എന്തിന്?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

—

അവർക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

—

അപ്പോൾ വരന്റെ അമ്മാവൻ വീണ്ടും ഇടപെട്ടു.

—

“കുട്ടീ… ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചത് വലിയ പ്രശ്നമാണ്.”

“ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിനും മാനക്കേട് ഉണ്ടായി.”

—

“ശരിയാണോ?”

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

—

“അതെ.”

—

“അപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ.”

—

അദ്ദേഹം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

—

“എന്റെ ചേച്ചിക്ക് മറ്റൊരാളോട് ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന് അർജുന് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നില്ലേ?”

—

വീട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.

—

“അത്…”

—

“അറിയാമായിരുന്നു.”

ഞാൻ തന്നെ പറഞ്ഞു.

—

“പെണ്ണുകാണാൻ വന്ന ദിവസം തന്നെ ചേച്ചി പറഞ്ഞിരുന്നു.”

—

അർജുൻ തല താഴ്ത്തി.

—

“അറിയാമായിരുന്നിട്ടും വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചത് എന്തിനാണ്?”

—

ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

—

“കാരണം സ്ത്രീധനം.”

—

ഞാൻ തുറന്ന് പറഞ്ഞു.

—

“എന്റെ അച്ഛൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത പണവും സ്വർണവും.”

—

ചില ബന്ധുക്കൾ അസ്വസ്ഥരായി.

—

പക്ഷേ ഞാൻ നിർത്തിയില്ല.

—

“ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് മറ്റൊരാളോട് ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും വിവാഹത്തിന് വന്ന ഒരാൾക്ക് എന്ത് മാനക്കേടാണ് സംഭവിച്ചത്?”

—

അർജുൻ അപ്പോഴും മിണ്ടിയില്ല.

—

“സത്യത്തിൽ അയാൾ സ്വയം വരുത്തിവെച്ച നാണക്കേടാണ് ഇത്.”

—

അമ്മാവന്റെ മുഖം ചുവന്നു.

—

“നീ പരിധി വിടുന്നു.”

—

“അല്ല.”

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ ആദ്യമായി എന്റെ പരിധി വരയ്ക്കുകയാണ്.”

—

അച്ഛൻ എന്നെ നോക്കി.

—

“മോളേ…”

—

“ഇല്ല അച്ഛാ.”

—

ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞു.

—

“ഇന്ന് എനിക്ക് സംസാരിക്കണം.”

—

വർഷങ്ങളായി അടക്കി വെച്ചത് മുഴുവൻ പുറത്തുവന്നു.

—

“ചേച്ചി ഈ വിവാഹം വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു.”

—

“ആകാശ് ചേട്ടൻ വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടി വന്നിരുന്നു.”

—

“അവനെ അച്ഛൻ അപമാനിച്ചു.”

—

“കാരണം അയാൾക്ക് പണമില്ലായിരുന്നു.”

—

“പക്ഷേ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.”

—

“നല്ല സ്വഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.”

—

“ചേച്ചിയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.”

—

“അത് അച്ഛന് മതിയായിരുന്നില്ല.”

—

അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

—

“ഇപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിച്ചു?”

—

“ചേച്ചി അവളുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പോയി.”

—

“ഇപ്പോൾ അതേ തെറ്റ് എന്റെ ജീവിതത്തിലും ആവർത്തിക്കാനാണോ?”

—

വീട്ടിൽ ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

—

ഞാൻ തുടർന്നു.

—

“എനിക്ക് ഇപ്പോൾ ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സാണ്.”

—

“എനിക്ക് പഠിക്കണം.”

—

“എനിക്ക് ജോലി നേടണം.”

—

“എനിക്ക് എന്റെ കാലിൽ നിൽക്കണം.”

—

“വിവാഹം മാത്രമല്ല ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യം.”

—

“വിവാഹം കഴിക്കാതെ ജീവിച്ച സ്ത്രീകൾ ഇല്ലേ?”

—

“അവരുടെ ജീവിതം പരാജയമാണോ?”

—

ചില സ്ത്രീകൾ താഴേക്ക് നോക്കി.

—

കാരണം അവർ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും ചോദിക്കാത്ത ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു അവ.

—

“അച്ഛന്റെ കൈയിൽ പണമുണ്ടെങ്കിൽ അത് എന്റെ പഠനത്തിന് ചെലവാക്കൂ.”

—

“സ്വർണമായി എന്റെ കഴുത്തിൽ കെട്ടരുത്.”

—

“ആ സ്വർണം എനിക്ക് സുരക്ഷ തരില്ല.”

—

“പക്ഷേ വിദ്യാഭ്യാസം തരും.”

—

“ഒരു ജോലി തരും.”

—

“സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം തരും.”

—

അച്ഛന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

—

ആദ്യം ഞാൻ കാണുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു അത്.

—

“മോളേ…”

—

“ഇല്ല അച്ഛാ.”

—

“പിന്നീട് ശരിയാകും എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങാൻ ഞാൻ തയ്യാറല്ല.”

—

“ഒരു ജീവിതം ശരിയാകുമെന്ന് ആരും ഉറപ്പ് തരില്ല.”

—

“അപ്പോൾ ഉറപ്പില്ലാത്ത ജീവിതത്തിലേക്ക് ഞാൻ എന്തിന് ചാടണം?”

—

ഞാൻ കുറച്ചു നേരം നിർത്തി.

—

പിന്നെ എല്ലാവരെയും നോക്കി.

—

“ഈ വിവാഹം നടക്കില്ല.”

—

“ഇത് എന്റെ തീരുമാനം ആണ്.”

—

“നഷ്ടപരിഹാരം വേണമെങ്കിൽ അച്ഛൻ കൊടുക്കട്ടെ.”

—

“പക്ഷേ അതിന് പകരം എന്നെ ആരുടെയും കൈയിൽ ഏൽപ്പിക്കില്ല.”

—

അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

—

പിന്നിൽ ആരോ വിളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

—

ആരോ കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

—

ആരോ ദേഷ്യപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

—

പക്ഷേ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.

—

ആദ്യമായി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.

—

ചിലപ്പോൾ ധൈര്യം എന്നത് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതല്ല.

—

“ഇല്ല” എന്ന് പറയേണ്ടിടത്ത് “ഇല്ല” എന്ന് പറയുന്നതാണ്.

—

ആ ദിവസം വിവാഹം നടന്നില്ല.

—

ചിലർ എന്നെ അഹങ്കാരിയെന്ന് വിളിച്ചു.

—

ചിലർ ധിക്കാരിയെന്ന് പറഞ്ഞു.

—

ചിലർ “ഇവളെ ആരും വിവാഹം കഴിക്കില്ല” എന്നും പറഞ്ഞു.

—

പക്ഷേ എനിക്ക് അതൊന്നും പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല.

—

കാരണം ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം എന്റെ ജീവിതം മറ്റുള്ളവരുടെ തീരുമാനങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് അല്ല, എന്റെ തീരുമാനങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ആയിരുന്നു.

—

രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ എഞ്ചിനീയറിംഗ് പൂർത്തിയാക്കി.

ക്യാമ്പസ് പ്ലേസ്മെന്റിലൂടെ നല്ല ജോലി കിട്ടി.

ആദ്യ ശമ്പളം വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തിയ ദിവസം അച്ഛൻ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.

—

“മോളേ…”

—

“അന്ന് നീ പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി.”

—

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

—

“വൈകിയാലും മനസ്സിലായല്ലോ അച്ഛാ.”

—

അദ്ദേഹം തലകുലുക്കി.

—

“ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം വിവാഹം കൊണ്ട് മാത്രം അളക്കാൻ പാടില്ല.”

—

ആ ദിവസം ഞാൻ ജയിച്ചത് ഒരു തർക്കമല്ലായിരുന്നു.

—

ഒരു ചിന്താഗതിയെയാണ്.

—

കാരണം ഓരോ പെൺകുട്ടിക്കും സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ അവകാശമുണ്ട്.

—

അവൾ ഒരു പകരക്കാരിയല്ല.

ഒരു നേർച്ചക്കോഴിയല്ല.

ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മാനം രക്ഷിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണമല്ല.

—

അവൾ ഒരു മനുഷ്യനാണ്.

അവൾക്ക് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.

അവൾക്ക് ഇഷ്ടങ്ങളുണ്ട്.

അവൾക്ക് തീരുമാനങ്ങളുണ്ട്.

—

ആ തീരുമാനങ്ങളെ മാനിക്കുന്ന ദിവസം തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ മാറ്റം ആരംഭിക്കുന്നത്.

അവസാനം.