പകരക്കാരിയല്ല ഞാൻ”

“പകരക്കാരിയല്ല ഞാൻ”

അന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ ഒരു ദിവസമാകേണ്ടതായിരുന്നു. പക്ഷേ അതാണ് എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ മാറ്റിമറിച്ച ദിവസം ആയത്.

വീട്ടിൽ വിവാഹത്തിന്റെ ആഘോഷം.

മുറ്റത്ത് വലിയ പന്തൽ.

വർണ ലൈറ്റുകൾ.

അടുക്കളയിൽ പാചകക്കാരുടെ തിരക്ക്.

ബന്ധുക്കളുടെ ബഹളം.

ചിരികളും തമാശകളും.

എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് സന്തോഷം.

കാരണം അന്ന് എന്റെ ചേച്ചി അനന്യയുടെ വിവാഹമായിരുന്നു.

ഞാൻ മീര.

അനന്യയുടെ അനിയത്തി.

ബി.ടെക് അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനി.

വിവാഹത്തിന്റെ എല്ലാ തിരക്കുകളിലും ഓടി നടക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു ഞാൻ.

രാവിലെ ആറുമണിയോടെ ഞാൻ ചേച്ചിയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.

“ചേച്ചി… മേക്കപ്പ് ടീം വന്നിട്ടുണ്ട്…”

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് വാതിൽ തുറന്നു.

പക്ഷേ മുറിയിൽ ആരുമില്ല.

ആദ്യം ഞാൻ കരുതിയത് ബാത്ത്റൂമിൽ ആണെന്നാണ്.

പക്ഷേ അവിടെയും ഇല്ല.

താഴേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് വിചാരിച്ച് ഞാൻ തിരിച്ചിറങ്ങി.

അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ചേച്ചിയെ കാണാനില്ല.

അപ്പോൾ അലമാരയുടെ മുകളിൽ ഒരു കവർ കണ്ടു.

അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:

“അച്ഛനോട്…”

എന്നായിരുന്നു.

എന്റെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

കവർ തുറന്ന് വായിച്ച നിമിഷം എന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

—

“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…

എനിക്ക് ഈ വിവാഹം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ആളിന്റെ കൂടെ പോകുകയാണ്.

ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ ജീവിതവും എന്റെ ജീവിതവും നശിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…

സ്വർണവും മറ്റെല്ലാം വീട്ടിൽ തന്നെ വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

എന്നെ അന്വേഷിക്കരുത്…”

—

കത്ത് വായിച്ചു തീരുന്നതിന് മുമ്പ് എന്റെ ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം വീട് മുഴുവൻ കലാപമായി.

അമ്മ ബോധം കെട്ടു വീണു.

അച്ഛൻ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് തലയിൽ കൈവച്ചു.

ബന്ധുക്കൾ ഓരോരുത്തരും ഓരോ അഭിപ്രായങ്ങൾ പറഞ്ഞു.

“ഇത് കുടുംബത്തിന് നാണക്കേട്!”

“പെണ്ണിനെ അധികം സ്വാതന്ത്ര്യം കൊടുത്തതിന്റെ ഫലം!”

“ഇനി ഇവരുടെ മുഖം നാട്ടിൽ എങ്ങനെ കാണും?”

അങ്ങനെ പലതും.

പക്ഷേ എനിക്ക് ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർമ്മ വന്നു.

അനന്യ ചേച്ചി ഈ വിവാഹം വേണ്ടെന്ന് എത്ര തവണ പറഞ്ഞിരുന്നു!

—

ചേച്ചിക്ക് ആദിത്യൻ എന്ന യുവാവിനോട് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു സ്കൂൾ അധ്യാപകൻ.

സാധാരണ കുടുംബം.

വലിയ സമ്പത്തൊന്നുമില്ല.

പക്ഷേ നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം.

നല്ല സ്വഭാവം.

മാന്യമായി വീട്ടുകാരെയും കൂട്ടി വന്ന് പെണ്ണ് ചോദിച്ച ആളായിരുന്നു.

അന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഞാൻ ഇന്നും മറന്നിട്ടില്ല.

“എന്റെ മകളെ കൊടുക്കാൻ പറ്റിയ സ്ഥിതിയല്ല നിനക്കുള്ളത്.”

ആദിത്യൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയി.

ചേച്ചി അന്ന് മുഴുവൻ രാത്രി കരഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ അച്ഛന്റെ തീരുമാനം മാറിയില്ല.

കാരണം പിന്നീട് വന്ന വിവാഹാലോചന സമ്പന്നമായിരുന്നു.

വലിയ ബിസിനസ് കുടുംബം.

സ്വന്തം വീടുകളും കാറുകളും.

അച്ഛന്റെ കണ്ണിൽ അതായിരുന്നു സുരക്ഷിത ജീവിതം.

—

അങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ച വിവാഹമാണ് ഇന്ന് തകർന്നത്.

—

വരൻ കാർത്തിക്കും കുടുംബവും എത്തുമ്പോഴേക്കും വാർത്ത അവരറിഞ്ഞിരുന്നു.

ആദ്യമൊക്കെ അവർ ഞെട്ടി.

പിന്നീട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

അതിനുശേഷം തുടങ്ങി കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ.

—

“ഇത് എന്ത് ഉത്തരവാദിത്തക്കേടാണ്?”

“ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനം കളഞ്ഞു.”

“ഇത്രയും ആളുകളെ വിളിച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ പെണ്ണില്ലെന്ന് പറയുന്നോ?”

“ഇതിന് നഷ്ടപരിഹാരം വേണം.”

—

അവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംസാരിച്ചത് കാർത്തിക്കിന്റെ അമ്മാവൻ രഘുനാഥൻ ആയിരുന്നു.

ആ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം മുഴുവൻ വീട്ടിലും കേൾക്കാമായിരുന്നു.

—

അവസാനം എല്ലാവരും സംസാരിച്ച് മടുത്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

“ഒരു കാര്യം ചെയ്താൽ പ്രശ്നം തീരും.”

—

എല്ലാവരും അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

—

“അനന്യയ്ക്ക് അനിയത്തി ഉണ്ടല്ലോ?”

—

ആ നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

—

എനിക്ക് ചിരി വന്നു.

സങ്കടം കൊണ്ടുള്ള ചിരി.

—

“മാനക്കേട് ഒഴിവാക്കാൻ മീരയെ കാർത്തിക് വിവാഹം കഴിക്കട്ടെ.”

—

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു മനുഷ്യനല്ലായിരുന്നു.

ഒരു സാധനം.

ഒരു പകരക്കാരി.

ഒരു ഓപ്ഷൻ.

ഒരു റിസർവ് കളിക്കാരൻ.

—

എനിക്ക് കൂടുതൽ അത്ഭുതം തോന്നിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

ആരും എതിർത്തില്ല.

—

അമ്മാവന്മാർ തലകുലുക്കി.

അമ്മായിമാർ തമ്മിൽ നോക്കി.

ചിലർ “അതാ നല്ലത്” എന്ന് പറഞ്ഞു.

—

എന്റെ അച്ഛൻ പോലും മിണ്ടിയില്ല.

—

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞ് അച്ഛൻ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

—

“മോളേ…”

—

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.

—

“പോയി റെഡിയാകൂ.”

—

ഞാൻ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

—

“എന്തിന്?”

—

“വിവാഹത്തിന്.”

—

ഒരു നിമിഷം എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

—

“അച്ഛാ…”

—

“എനിക്ക് ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതമല്ല.”

—

അദ്ദേഹം ഞെട്ടി.

—

“മോളേ… ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനമാണ് വിഷയം.”

—

“എന്റെ ജീവിതം അല്ലേ വിഷയം?”

—

ഞാൻ ചോദിച്ചു.

—

“നിന്റെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്.”

—

“ശരിയാണോ?”

—

ഞാൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു.

—

“ചേച്ചിയുടെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടിയും അച്ഛൻ തന്നെയല്ലേ തീരുമാനിച്ചത്?”

—

അച്ഛൻ മിണ്ടിയില്ല.

—

“അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ആളെ അച്ഛൻ നിരസിച്ചു.”

—

“കാരണം അയാൾക്ക് പണമില്ലായിരുന്നു.”

—

“ഇപ്പോൾ എന്ത് സംഭവിച്ചു?”

—

“അവൾ അയാളുടെ കൂടെ പോയി.”

—

വീട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദത.

—

“മോളേ…”

—

“ഇല്ല അച്ഛാ.”

—

“ഇന്ന് എനിക്ക് സംസാരിക്കണം.”

—

ഞാൻ ആദ്യമായി എന്റെ ശബ്ദം ഉയർത്തി.

—

“ചേച്ചിയെ കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അനിയത്തി.”

—

“അതാണ് എല്ലാവരുടെയും ചിന്ത?”

—

ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

—

“ഞാൻ എന്താണ്?”

—

“മനുഷ്യനോ?”

—

“അല്ലെങ്കിൽ പകരം വെക്കാവുന്ന സാധനമോ?”

—

എല്ലാവരും തല താഴ്ത്തി.

—

അപ്പോൾ രഘുനാഥൻ അമ്മാവൻ പറഞ്ഞു.

—

“കുട്ടീ, നിന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഞങ്ങൾ പറയുന്നത്.”

—

“എന്റെ നന്മ?”

—

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

—

“എന്റെ അഭിപ്രായം പോലും ചോദിക്കാതെ?”

—

അദ്ദേഹം അസ്വസ്ഥനായി.

—

“ഞങ്ങളുടെ കാർത്തിക് നല്ല ചെക്കനാണ്.”

—

“അത് ഞാൻ നിഷേധിച്ചില്ല.”

—

“പക്ഷേ ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കണമെന്ന് ആരാണ് തീരുമാനിച്ചത്?”

—

“ഞാനോ?”

—

“അല്ലല്ലോ.”

—

പിന്നെ ഞാൻ കാർത്തിക്കിനെ നോക്കി.

—

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”

—

അയാൾ തല ഉയർത്തി.

—

“ചേച്ചിക്ക് മറ്റൊരാളോട് ഇഷ്ടമുണ്ടെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമായിരുന്നില്ലേ?”

—

കാർത്തിക് മിണ്ടാതെ നിന്നു.

—

അതായിരുന്നു മറുപടി.

—

“അറിയാമായിരുന്നു.”

—

ഞാൻ പറഞ്ഞു.

—

“അപ്പോൾ എന്തിന് വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു?”

—

ആരും സംസാരിച്ചില്ല.

—

“കാരണം സ്ത്രീധനം.”

—

അത് കേട്ടപ്പോൾ ചില ബന്ധുക്കൾ അസ്വസ്ഥരായി.

—

“നിങ്ങൾക്ക് മാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് പറയരുത്.”

—

“കാരണം ഇത് സംഭവിക്കാനുള്ള സാധ്യത അറിഞ്ഞിട്ടും നിങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോയതാണ്.”

—

കാർത്തിക് തല താഴ്ത്തി.

—

ഞാൻ അച്ഛന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.

—

“അച്ഛാ…”

—

“ഇന്നും സമയം പോയിട്ടില്ല.”

—

“ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം വിവാഹം മാത്രം അല്ല.”

—

“എനിക്ക് പഠിക്കണം.”

—

“എനിക്ക് എം.ടെക് ചെയ്യണം.”

—

“എനിക്ക് ജോലി നേടണം.”

—

“സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കണം.”

—

“എന്റെ കഴുത്തിൽ സ്വർണം കെട്ടി മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്ക് അയക്കുന്നതല്ല എന്റെ ഭാവി.”

—

അച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

—

“മോളേ…”

—

“എനിക്ക് അറിയാം അച്ഛൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.”

—

“പക്ഷേ സ്നേഹത്തിനും നിയന്ത്രണത്തിനും വ്യത്യാസമുണ്ട്.”

—

“എന്റെ ജീവിതം എനിക്ക് ജീവിക്കണം.”

—

“അച്ഛന്റെ മാനത്തിനുവേണ്ടി അല്ല.”

—

“ബന്ധുക്കളുടെ അഭിപ്രായത്തിനുവേണ്ടി അല്ല.”

—

“എന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി.”

—

വീട്ടിൽ ആരും മിണ്ടിയില്ല.

—

ഞാൻ തുടർന്നു.

—

“ഇന്ന് ഞാൻ ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചാൽ…”

—

“അഞ്ച് വർഷത്തിന് ശേഷം എന്റെ ജീവിതം സന്തോഷകരമാകും എന്ന് ആരെങ്കിലും ഉറപ്പ് തരാമോ?”

—

ആരും ഇല്ല.

—

“അപ്പോൾ ഉറപ്പില്ലാത്ത ജീവിതത്തിലേക്ക് ഞാൻ എന്തിന് നടക്കണം?”

—

ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

—

“അച്ഛാ…”

—

“നഷ്ടപരിഹാരം കൊടുക്കണമെങ്കിൽ കൊടുത്തോളൂ.”

—

“പക്ഷേ അതിന് പകരം എന്നെ കൊടുക്കരുത്.”

—

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

—

കാരണം ഞാൻ അച്ഛനെ വേദനിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിലും വലിയ വേദന എന്റെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു.

—

“ഞാൻ പോകുന്നു.”

—

അത്രയും പറഞ്ഞ് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

—

ആരും എന്നെ തടഞ്ഞില്ല.

—

ആ ദിവസം വിവാഹം നടന്നില്ല.

—

നാട്ടിൽ പല കഥകളും പടർന്നു.

—

“രണ്ടു പെൺമക്കളും അച്ഛനെ നാണംകെടുത്തി.”

—

“ഇളയവൾക്ക് അഹങ്കാരം കൂടുതലാണ്.”

—

“ഇവളെ ആരും വിവാഹം കഴിക്കില്ല.”

—

പക്ഷേ ഞാൻ ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

—

പഠനത്തിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.

—

രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ക്യാമ്പസ് പ്ലേസ്മെന്റിലൂടെ വലിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടി.

—

ആദ്യ ശമ്പളം വാങ്ങി അച്ഛന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്ത ദിവസം അദ്ദേഹം കരഞ്ഞു.

—

“മോളേ…”

—

“അന്ന് നീ പറഞ്ഞതായിരുന്നു ശരി.”

—

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

—

“വൈകിയെങ്കിലും മനസ്സിലായല്ലോ അച്ഛാ.”

—

അദ്ദേഹം തലകുലുക്കി.

—

“ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വളർത്തുക എന്നത് അവളെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല.”

—

“അവളെ സ്വന്തം കാലിൽ നിർത്തുക കൂടിയാണ്.”

—

ആ ദിവസം ഞാൻ ജയിച്ചത് ഒരു വിവാഹം ഒഴിവാക്കിയതല്ല.

—

എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവകാശം നേടിയെടുത്തതായിരുന്നു.

—

കാരണം ഒരു പെൺകുട്ടി ആരുടെയെങ്കിലും പകരക്കാരി അല്ല.

—

അവൾക്ക് സ്വന്തം വ്യക്തിത്വമുണ്ട്.

സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്.

സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളുണ്ട്.

—

ആ തീരുമാനങ്ങളെ ബഹുമാനിക്കുന്ന സമൂഹമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ പുരോഗമിച്ച സമൂഹം.

—

അന്ന് ഞാൻ ആദ്യമായി “ഇല്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു.

ആ ഒരു “ഇല്ല” തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ “അതെ”.

അവസാനം.