by മകളായി മാറിയ മരുമകൾ
“അത് ശരി, നിനക്ക് ഇതൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നോ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ നസ്രിയയുടെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞുപോയി.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു ബന്ധുവീട്ടിലെ വിവാഹച്ചടങ്ങിൽ എത്തിയതായിരുന്നു അവൾ. ചടങ്ങിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ പഴയ സ്കൂൾ സുഹൃത്തായ സഫ്നയെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ഓടി ചെന്നു സംസാരിച്ചു.
ആദ്യത്തെ വിശേഷങ്ങൾ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ ശേഷം സഫ്ന അപ്രതീക്ഷിതമായി ചോദിച്ചതായിരുന്നു അത്.
“എന്ത് അറിയില്ലായിരുന്നോ?”
നസ്രിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ ചോദിച്ചു.
സഫ്ന ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അയ്യോ… ഞാൻ വിചാരിച്ചത് നിനക്ക് എല്ലാം അറിയാമെന്ന്…”
“എന്താ കാര്യം?”
“നിന്റെ ഭർത്താവ് നിഹാലിന് ഖത്തറിൽ വേറെ കുടുംബമുണ്ടെന്ന്…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം നസ്രിയയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.
ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങളൊന്നും അവൾ കേട്ടില്ല.
കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന ജ്യൂസ് ഗ്ലാസ് ചെറുതായി വിറച്ചു.
“സഫ്ന… നീ എന്താ പറഞ്ഞത്?”
അവളുടെ ശബ്ദം പോലും തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത വിധം മാറിയിരുന്നു.
സഫ്നയുടെ മുഖം വിളറി.
അപ്പോഴാണ് താൻ വലിയൊരു അബദ്ധം പറഞ്ഞുവെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായത്.
“നസ്രിയ… ഞാൻ…”
“നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണോ?”
“ഞാൻ കേട്ടതാണ്… നാട്ടിൽ പലർക്കും അറിയാം…”
അതിനപ്പുറം സഫ്നയ്ക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം നസ്രിയയുടെ മുഖത്തെ തകർച്ച കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസും വിങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.
—
വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുന്ന വഴി മുഴുവൻ നസ്രിയ മിണ്ടിയില്ല.
സഫ്ന പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
“നിന്റെ ഭർത്താവിന് ഖത്തറിൽ വേറെ കുടുംബമുണ്ട്…”
അതെങ്ങനെ സാധ്യമാകും?
നിഹാൽ അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനാണോ?
അവൾ വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ കുറേ വർഷങ്ങളായി നടന്ന പല കാര്യങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി.
—
ഏഴ് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് നിഹാലുമായുള്ള വിവാഹം നടന്നത്.
നസ്രിയ സാധാരണ വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു.
പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ ശേഷം പഠനം നിർത്തേണ്ടി വന്നിരുന്നു.
അവളുടെ കുടുംബം സാമ്പത്തികമായി അത്ര നല്ല നിലയിലായിരുന്നില്ല.
നിഹാലിന്റെ കുടുംബം ഒരിക്കൽ നല്ല നിലയിലായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് കടബാധ്യതകളിൽ പെട്ടിരുന്നു.
അവരുടെ വീട് വരെ ബാങ്ക് ജപ്തിയുടെ വക്കിൽ എത്തിയിരുന്നു.
ആ സമയത്താണ് വിവാഹാലോചന വന്നത്.
നസ്രിയയുടെ ഉപ്പ ചെറിയ സ്വത്തുക്കൾ വിറ്റും സ്വർണം പണയം വെച്ചും മകളുടെ വിവാഹം നടത്തി.
അവൾക്കറിയാതെ ആ പണം വലിയൊരു ഭാഗം നിഹാലിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കടം തീർക്കാനാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത്.
പക്ഷേ അതൊന്നും നസ്രിയയെ വിഷമിപ്പിച്ചില്ല.
കാരണം വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് നിഹാൽ അവളോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയിരുന്നു.
അവൾക്ക് പലപ്പോഴും സംശയം തോന്നിയിരുന്നു.
“ഇത്രയും പഠിച്ച, സുന്ദരനായ ഒരാൾ എന്നെ എന്തിനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്?”
ഒരു ദിവസം ധൈര്യം കൂട്ടി അവൾ അതു ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.
“നിനക്ക് എന്നെ ശരിക്കും ഇഷ്ടമാണോ?”
നിഹാൽ ചിരിച്ചു.
“അല്ലാതെ ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?”
ആ മറുപടി അവളുടെ എല്ലാ സംശയങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കി.
—
വിവാഹത്തിന് ശേഷം ആദ്യ മാസങ്ങൾ സാധാരണമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പിന്നീട് കാര്യങ്ങൾ മാറി.
നിഹാൽ അവളോട് അധികം സംസാരിക്കാറില്ല.
വീട്ടിൽ ഇരുന്നാലും സ്വന്തം ലോകത്തായിരുന്നു.
എന്നിട്ടും നസ്രിയ പരാതിപ്പെട്ടില്ല.
കാരണം അവൾക്ക് കിട്ടിയ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
നിഹാലിന്റെ ഉപ്പയും ഉമ്മയും.
—
ഹമീദ് ഹാജിയും ഭാര്യ സുലൈഖയും നസ്രിയയെ മരുമകളായി കണ്ടില്ല.
സ്വന്തം മകളായി തന്നെയായിരുന്നു അവർ കണ്ടത്.
അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കും.
വീട്ടുജോലിയിൽ സഹായിക്കും.
വൈകിട്ട് അവളെ കൂട്ടി നടക്കാൻ പോകും.
അവൾക്ക് പനി വന്നാൽ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ നോക്കിയിരിക്കും.
സ്വന്തം മകളെക്കാൾ കൂടുതൽ സ്നേഹം അവർ അവൾക്ക് നൽകി.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭർത്താവിന്റെ അവഗണന അവൾ അധികം മനസ്സിൽ എടുത്തിരുന്നില്ല.
—
അതിനിടയിൽ അവൾ ഗർഭിണിയായി.
വീട്ടിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
ഹമീദ് ഹാജി നാട്ടിലെ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു നടന്നു.
“എനിക്ക് കൊച്ചുമോൻ വരാനിരിക്കുകയാണ്.”
സുലൈഖ ദിവസവും കുഞ്ഞിനുവേണ്ടി ചെറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ തുന്നിത്തുടങ്ങി.
പക്ഷേ നിഹാലിന് വലിയ മാറ്റമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.
അവൻ ഇപ്പോഴും അകന്നു തന്നെയായിരുന്നു.
—
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം നസ്രിയയുടെ സഹോദരൻ ഫിറോസ് ഖത്തറിലേക്ക് പോകുന്ന ഒരാളുടെ സഹായത്തോടെ നിഹാലിന് അവിടെ ജോലി ശരിയാക്കി.
ശമ്പളം നല്ലതായിരുന്നു.
വീട്ടുകാരെല്ലാം സന്തോഷിച്ചു.
“ഇനി നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ തീരും.”
ഹമീദ് ഹാജി പറഞ്ഞു.
നിഹാൽ വിദേശത്തേക്ക് പോയി.
ആദ്യമൊക്കെ പതിവായി വിളിക്കുമായിരുന്നു.
പിന്നീട് ആ വിളികൾ കുറഞ്ഞു.
“ജോലി തിരക്കാണ്.”
അവൻ പറയും.
നസ്രിയ വിശ്വസിച്ചു.
—
ഇതിനിടയിൽ അവൾ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി.
കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി വീഡിയോ കോളിൽ കണ്ടപ്പോൾ പോലും നിഹാലിന്റെ സന്തോഷം അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചത്ര ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അത് കണ്ടപ്പോൾ ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ അതും മറന്നു.
—
വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
നിഹാൽ നാട്ടിലേക്ക് വരുന്നത് കുറയാൻ തുടങ്ങി.
രണ്ട് വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ.
ചിലപ്പോൾ അതിലും കൂടുതൽ വൈകും.
വന്നാലും ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം.
പിന്നെ തിരികെ പോകും.
അവൻ അകന്നുപോകുന്നത് നസ്രിയ അറിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ കാരണം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
—
അങ്ങനെയാണ് ആ വിവാഹച്ചടങ്ങിലെ സംഭവം.
സഫ്നയുടെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ മറിച്ചിട്ടു.
—
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ അവൾ ഹമീദ് ഹാജിയെ വിളിച്ചു.
“ഉപ്പാ… എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാനുണ്ട്.”
അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്തോ സംഭവിച്ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി.
“എന്താ മോളേ?”
“നിഹാലിന് ഖത്തറിൽ വേറെ കുടുംബമുണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യം കേട്ട നിമിഷം ഹമീദ് ഹാജിയുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ചായക്കപ്പ് താഴെ വീണു.
സുലൈഖയും ഞെട്ടി.
വീട്ടിൽ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.
—
ആ നിശ്ശബ്ദത തന്നെയായിരുന്നു മറുപടി.
നസ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“സത്യമാണോ?”
അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
ഹമീദ് ഹാജി കസേരയിലിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ഭാരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു.
അവസാനം അദ്ദേഹം എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
—
നിഹാൽ ഖത്തറിൽ എത്തിയ ശേഷം അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുമായി അടുപ്പത്തിലായി.
പിന്നീട് അവളെ വിവാഹം ചെയ്തു.
അവർക്ക് ഒരു മകനുമുണ്ട്.
ഇതെല്ലാം ഹമീദ് ഹാജിക്കും സുലൈഖയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
അവർ മകനെ പലതവണ എതിർത്തു.
പക്ഷേ അവൻ കേട്ടില്ല.
—
“എന്തുകൊണ്ടാ എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല?”
നസ്രിയ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഹമീദ് ഹാജിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ തകരുമെന്ന് പേടിച്ചു മോളേ…”
“നിനക്ക് വേദന വരുന്നത് കാണാൻ ഞങ്ങൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല…”
—
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നസ്രിയയുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് ദേഷ്യം കൊണ്ടല്ല.
സങ്കടം കൊണ്ടായിരുന്നു.
—
അപ്പോഴേക്കും സഹോദരൻ ഫിറോസ് വീട്ടിലെത്തി.
സംഭവം അവനും അറിഞ്ഞിരുന്നു.
“സാധനങ്ങൾ എടുത്തോ. നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
—
അപ്പോഴാണ് നസ്രിയയ്ക്ക് മറ്റൊരു സത്യം മനസ്സിലായത്.
ഫിറോസിനും ഇത് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു.
അവൾ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.
“നിനക്കും അറിയാമായിരുന്നോ?”
ഫിറോസ് തലകുനിച്ചു.
—
“അറിഞ്ഞിരുന്നു…”
“പിന്നെ എന്തുകൊണ്ടാ പറഞ്ഞില്ല?”
“പറയാൻ വന്നിരുന്നു…”
ഫിറോസ് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“പക്ഷേ ഈ ഉപ്പയും ഉമ്മയും എന്നോട് കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞു…”
—
ഫിറോസ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് നസ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ ഹമീദ് ഹാജിയിലേക്കും സുലൈഖയിലേക്കും നീങ്ങി.
അവർ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
—
“അവളെ വേദനിപ്പിക്കരുത് മോനേ…”
“അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയേണ്ട…”
“അവൾ സന്തോഷമായി ജീവിക്കട്ടെ…”
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവർ കരഞ്ഞിരുന്നുവത്രേ.
—
ഒരു നിമിഷം നസ്രിയക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
—
ഫിറോസ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“വാ… നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.”
—
അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
പക്ഷേ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഹമീദ് ഹാജിയുടെ മുഖത്ത് തങ്ങി.
അയാൾ പൂർണമായി തകർന്നിരുന്നു.
സ്വന്തം മകന്റെ പ്രവൃത്തിക്ക് ലജ്ജിക്കുന്ന ഒരു പിതാവ്.
—
“മോളേ…”
ഹമീദ് ഹാജിയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോവാം…”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം…”
—
അദ്ദേഹം കരഞ്ഞു.
“ഞാൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലം വരെ നിനക്കും കുഞ്ഞിനും ഇവിടെ ഒരു കുറവും ഉണ്ടാകില്ല…”
—
സുലൈഖ ഓടിവന്ന് നസ്രിയയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“മോളേ…”
“ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോകരുത്…”
“അവൻ ഞങ്ങൾക്ക് മകനല്ല ഇനി…”
“പക്ഷേ നീ ഞങ്ങളുടെ മകളാണ്…”
—
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നസ്രിയയുടെ മനസ്സ് ഉരുകിപ്പോയി.
—
അതെ…
നിഹാൽ അവളെ വഞ്ചിച്ചു.
പക്ഷേ ഈ രണ്ട് മനുഷ്യർ?
അവർ എന്ത് തെറ്റ് ചെയ്തു?
അവൾ കരയുമ്പോൾ കരഞ്ഞവർ.
അവൾക്ക് പനി വന്നപ്പോൾ ഉറങ്ങാതിരുന്നവർ.
അവളുടെ മകളെ സ്വന്തം കൊച്ചുമകളായി വളർത്തിയവർ.
—
രക്തബന്ധമില്ലാതെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുമോ?
—
ഫിറോസ് വീണ്ടും വിളിച്ചു.
“നസ്രിയ…”
—
അവൾ സഹോദരനെ നോക്കി.
“ഇക്കാ…”
“ഞാൻ എവിടെയും പോകുന്നില്ല.”
—
ഫിറോസ് അമ്പരന്നു.
—
“ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കും.”
“ഇവരുടെ മകളായി.”
—
ഹമീദ് ഹാജിയും സുലൈഖയും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
—
“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”
ഫിറോസ് ചോദിച്ചു.
—
“ഉറപ്പാണ്.”
“ഒരു മനുഷ്യൻ തെറ്റ് ചെയ്തു എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനെ വളർത്തിയ ഈ രണ്ട് മനുഷ്യരെയും ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കില്ല.”
—
ഫിറോസിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
—
“ശരി…”
“പക്ഷേ ഓർമ്മിക്കണം…”
“നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ഒരു മുറിയും ഒരു വാതിലും എന്നും നിനക്കായി തുറന്നിരിക്കും.”
—
അവൾ ചിരിച്ചു.
കണ്ണുനീർക്കിടയിലെ ഒരു ചിരി.
—
ഫിറോസ് പോയ ശേഷം സുലൈഖ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഹമീദ് ഹാജി കൊച്ചുമകളെ എടുത്തു.
ആ വീട്ടിൽ വീണ്ടും കണ്ണുനീർ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് സ്നേഹത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ആയിരുന്നു.
—
കാലം കടന്നു.
നിഹാൽ നാട്ടിലേക്ക് വന്നില്ല.
വന്നാലും ആ വീട്ടിൽ കയറാൻ അവനെ അനുവദിച്ചില്ല.
ഹമീദ് ഹാജി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഭാര്യയും മകളും ഇവിടെ സുരക്ഷിതരാണ്.”
“അവരെ ഇനി വേദനിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ അനുവദിക്കില്ല.”
—
നസ്രിയ ചെറിയൊരു ബൂട്ടിക് തുടങ്ങി.
സുലൈഖ സഹായിച്ചു.
ഹമീദ് ഹാജി സാമ്പത്തികമായി പിന്തുണ നൽകി.
പതിയെ ജീവിതം പഴയ പാളത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു.
—
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്ന മകൾ ചോദിച്ചു.
“ഉമ്മാ…”
“എനിക്ക് ഏറ്റവും നല്ല ഉപ്പാപ്പ ആരാ?”
—
നസ്രിയ ചിരിച്ചു.
—
“നിന്റെ ഹമീദ് ഉപ്പാപ്പ.”
—
കുഞ്ഞ് ഓടിപ്പോയി ഉപ്പാപ്പയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
—
ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ നസ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
—
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നമ്മിൽ നിന്ന് ചില ആളുകളെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകും.
പക്ഷേ പകരം അതിലും വിലയേറിയ ചില ബന്ധങ്ങൾ സമ്മാനിക്കും.
—
ഭർത്താവ് എന്ന ബന്ധം നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും…
അവൾക്ക് ഒരു പിതാവിനെയും ഒരു മാതാവിനെയും ലഭിച്ചു.
രക്തബന്ധമില്ലാത്ത മാതാപിതാക്കളെ.
—
അന്ന് രാത്രി മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ നസ്രിയ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
“ചില ബന്ധങ്ങൾ ജനിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്നതല്ല…”
“ജീവിതം സമ്മാനിക്കുന്നതാണ്…”
“അവയിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായത്…”
മരുമകളെ മകളാക്കുന്ന സ്നേഹമാണ്.
അവസാനം.