അനുരാഗി : ഭാഗം 24

രചന – ആയിഷ അക്ബർ

അൽപ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അഞ്ചുഅങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നിരുന്നു……
അഞ്ജുവിനെ കനടത്തും അവൾ ക്കേറെ ആശ്വാസം തോന്നി…….ഉടുത്തു മാറാൻ അവൾ കൊണ്ട് വന്നിരുന്ന ഡ്രസ്സ്‌ മാറ്റി പുറത്തേക്ക് വന്നതും ആദി യെയും എടുത്ത് ശിവയും താഴേക്ക് വന്നിരുന്നു…..
മെറൂൺ കളർ ഷർട്ടിൽ നിറഞ്ഞു നിന്ന ആ പുരുഷ സൗന്ദര്യത്തെ ഒരു നിമിഷം അഞ്ചു നോക്കി നിന്നു…..പോകാം…..ഞാൻ വരണോ ശിവാ…..
ശിവയത് പറഞ്ഞതും മുത്തശി പെട്ടെന്നായിരുന്നത് ചോദിച്ചത്…..

വേണ്ടാ…. മുത്തശ്ശിയിനി ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ട…..
ഇവര് രണ്ട് പേരുണ്ടല്ലോ……എന്നാ മോനെ കൊണ്ട് പോകേണ്ട…..ശിവ പറഞ്ഞതിന് വീണ്ടും മുത്തശ്ശിയത് പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും കസേരയിലായിരിക്കുന്ന വേദയെ കണ്ട ആദി അവൾക്കടുത്തേക്ക് ചാടിയിരുന്നു…..
വേദ അവനെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ പൊതിഞ്ഞു പിടിച്ചു….ശിവയുടെ ചൊടിയിലൊരു പുഞ്ചിരി തളിരിട്ടു……പിന്നീടവിടെ ഒരു ചോദ്യത്തിനിടമില്ലെന്ന വണ്ണം മുത്തശ്ശിയും ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ അവരെ ഇരുവരെയും നോക്കിയിരുന്നു..ശിവ അവൾക്കടുത്ത് നിന്ന് ആദിയെ വാങ്ങി……അഞ്ചു എഴുന്നേൽക്കാനെന്ന വണ്ണം അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു…..അവൾക്ക് നടക്കാനുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടറിഞ്ഞെന്ന വണ്ണം പതിയെ രേവതിയും അവളുടെ മറു കയ്യിൽ പിടിച്ചു…..

അവർക്ക് കയറാനായി അവൻ കാറിന്റെ ഡോർ തുറന്നു……ശങ്കരേട്ടാവണ്ടിയൊന്നെടുക്കു…..ശിവ പറഞ്ഞതും ശങ്കരൻ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറിയതിനു പിറകെ ആദിയെ എടുത്ത് ശിവ കോ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്കിരുന്നു…..ശിവയുടെ തോളിൽ കിടന്ന ആദി പിറകിലിരിക്കുന്ന വേദയെ കണ്ടതും അവളെടുക്കാനെന്ന വണ്ണം കുതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു…..അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനെ കയ്യിലേക്ക് വാങ്ങി……അവളുടെ മടിയിൽ അവനങ്ങനെ ചേർന്നിരുന്നു….ശിവക്ക് പിറകിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരിക്കാൻ തോന്നിയെങ്കിലും അവന്റെ നോട്ടങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ മാത്രം അവരിലേക്ക് പാറി വീണു ……

അവൾ അവനെ ചുറ്റി പ്പിടിച്ചെങ്ങനെയിരിപ്പാണ്….
അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു അവൻ എന്തൊക്കെയോ പറയുകയും ചിരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്…….അവൾ ഇടത് കൈയാൽ അവന്റെ പാറി കളിക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കി വെക്കുന്നുണ്ട്….ആ കുഞ്ഞി കൈകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ചുണ്ടോടു ചേർക്കുന്നുമുണ്ട്…നിറഞ്ഞു നിന്ന പുഞ്ചിരി യോടൊപ്പമുള്ള ഭാരത്തേ മനസ്സിലേറ്റി ശിവ അങ്ങനെയിരുന്നു…..ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിയതും ശിവയിറങ്ങി വീൽ ചെയറുമായി വന്നിരുന്നു…..
കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി വീൽ ചെയറിലേക്ക് അവളെയിരുത്തി ഡോക്ടറെ കാണിക്കാനും അവൻ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു…..ഇതാണപ്പോ നീ പറഞ്ഞ ആള് അല്ലെ……വരുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ നീയവളെ വീഴ്ത്തിയല്ലോടാ ഭയങ്കരാ……..

എക്സ് റേ എടുക്കാനായി അവളെ കൊണ്ട് പോയപ്പോഴാണ് ഡോക്ടർ റോഷൻ അതും പറഞ്ഞു ശിവയെ കളിയാക്കുന്നത്…..ശിവ അവനെ കടുപ്പിച്ചോന്ന് നോക്കി…..ആള് നല്ല സുന്ദരിയാണല്ലോ……ഞാനിത്ര പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല….
എന്തായാലും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു………ഞാൻ പെണ്ണ് കണ്ട വിവരമല്ലല്ലോ അവളെ പറ്റി നിന്നോട് പറഞ്ഞത്……എന്റെ മോനെ നോക്കാൻ വന്ന കുട്ടിയെന്നല്ലേ……ശിവ അമർത്തിയത് ചോദിച്ചതും റോഷനൊന്ന്മുഖംചുളിച്ചു…..ആയിക്കൂടെന്നില്ലല്ലോ…. നീയല്ലെ പറയാറുള്ളത്… നീ പ്രേമിച്ചിട്ടില്ലെന്ന്…. ഒരു കൈ നോക്കെന്നെ……എന്തായാലും ആധിക്കും ആള് ഓക്കേ ആണല്ലോ… പിന്നെന്താ ……

റോഷൻ അത് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചതും ശിവ മുട്ട് കൈ മടക്കി അവന്റെ വയറിലൊന്ന് കുത്തിയിരുന്നു…….
ചെറിയൊരു സ്ക്രച്ച് ഉണ്ട്…. ഒരു വൺ വീക് പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ട് നോക്കാം……എക്സ് റേ റിസൾട്ടിലേക്ക് നോക്കി റോഷനത് പറഞ്ഞതും വേദയുടെ മുഖം എന്തിനോ വല്ലാതെ മങ്ങി പ്പോയി…..പ്ലാസ്റ്ററിടാനിരുന്നു കൊടുക്കുമ്പോഴും അവളൊന്നു തല ചെരിച്ചു നോക്കി…..
ആ കുഞ്ഞ് മുഖത്തോടൊപ്പം അവന്റെ മുഖവും മനസ്സിൽ വല്ലാതെ പതിയും പോലെ…..ഇനി ഒരാഴ്ച തനിക്ക് അവരെ കാണാൻ പറ്റില്ല….
അവനെ യെടുക്കാൻ പറ്റില്ല….. കൊഞ്ചിക്കാൻ പറ്റില്ല…..ആ ചന്ദന ഗന്ധവും തന്നിലേക്ക് പടരില്ല……ഇടം കണ്ണാലേയുള്ള ആ നോട്ടവും കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് നിൽക്കുന്ന തന്നെ നോക്കി ആസ്വദിച്ചുള്ള ആ നിൽപ്പും എല്ലാം തനിക്കന്യമാകാൻ പോകുകയാണ്…..

താന തെല്ലാം അത്ര മേൽ ആസ്വദിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് താൻ പോലുമറിയുന്നത്……ഒരു പക്ഷെ ഒരാഴ്ച കഴിയുമ്പോഴേക്ക് അവർ മറ്റൊരു ജോലിക്കാരിയെ ആക്കി കൂടെന്നില്ലല്ലോ….
അതേ…. എപ്പോ വേണമെങ്കിലും ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഒരു ജോലിക്കാരി മാത്രമാണ് താനവർക്ക്……പക്ഷെ….. തനിക്കെന്തോ വിട്ട് പിരിയാൻ കഴിയില്ലെന്ന വണ്ണം അവർ തന്റെ ആരൊക്കെയോ ആയിട്ടുണ്ട്….
അവർക്ക് വേണ്ടിയാണ് താനിങ്ങോട്ട് വന്നതെന്ന് പോലും മനസ്സ് പറയുന്നു……അവളൊരു നോവോടെ അവരെ നോക്കി നിന്നു……
ആശുപത്രി യിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ തൊട്ട് അവളുടെ മുഖത്തെ മൂകത ശിവ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…..

ഡേ കെയറിനപ്പുറം അവരുടെ ആ വീട്ടിനു മുമ്പിൽ കാറ് ചെന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ ഇറങ്ങാനെന്തോ വേദക്ക് മനസ്സ് വന്നിരുന്നില്ല……സാർ.. അകത്തേക്ക് വരു….അവനെ അത്രയും നേരം അത്രയും അടുത്ത് കണ്ടതിന്റെ എല്ലാം സന്തോഷവും കലർത്തി തന്നെയാണ് അഞ്ചു വിളിച്ചത്…….അവൻ പതിയെ അകത്തേക്ക് കയറി…..നീലിമയും ആൻസിയും വന്നു വേഗം വേദയുടെ കൈ പിടിച്ചു അകത്തേക്ക് കയറ്റി…..അവർക്ക് പിറകെ ആദിയെയും എടുത്ത് കൊണ്ട് ശിവയും…..അവളെ ഇരുത്തിയ ആ മുറിയിലെ കട്ടിലിനോരത്തേക്ക് ചെന്നതും ആദി അവൾക്കരികിലേക്ക് ചെല്ലാൻ തിടുക്കം കൂട്ടി….
അവൾ പതിയെ കൈ രണ്ടും അവനു നേരെ ഉയർത്തിയതും അവൻ കുതിക്കുന്നത് കണ്ട് ശിവ തന്നെ അവളുടെ കയ്യിലേക്ക് അവനെ വെച്ച് കൊടുത്തു……

ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകേണ്ടിയിരുന്നില്ല…..
അവനെ കൂട്ടി പിടിച്ചു കൊണ്ട് അവളത് പറയുമ്പോൾ ആ വാക്കുകളിൽ എന്തോ ഒന്ന് കിടന്നു ഞെങ്ങി ഞെരുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു…അവൻ പതിയെ അവിടെയുള്ള ആസ്ടൂളിലേക്കിരുന്നു…..മ്മ്…….?അവൻ ചോദ്യ ഭാവത്തിലൊന്ന് മൂളുമ്പോൾ അവനിലൊരു പുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു ….
ഈ പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ എങ്ങനെയെങ്കിലും വന്നേനെ ഇവനെ നോക്കാൻ….
അവളത് പറയുമ്പോൾ ഒരു പിരിയലിന്റെ വേദന അവളിൽ തങ്ങി നിൽപ്പുണ്ട്….ആദിയാണെങ്കിൽ അതൊന്നുമറിയാതെ അവളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്…..

ശിവ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല….അവളുടെ യാ ഭാവങ്ങളോരൊന്നും തന്റെ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ നൽകുന്ന വികാരത്തിനു അവനു പേരിട്ടു വിളിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല….ഒരാളിലെ ഇത്രയും ചെറിയ ഭാവ വ്യത്യാസങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഇത്ര യധികം ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത് എന്ത് കൊണ്ടാണെന്ന് അവനറിയുന്നില്ലായിരുന്നു……
താൻ വരേണ്ട…… ഒരാഴ്ച കംപ്ലീറ്റ് റെസ്റ്റ് വേണം…..ആ ഒരാഴ്ച ആദിയെ എന്ത് ചെയ്യും….
ശിവ പറഞ്ഞതിന് അവളുടെ മറു ചോദ്യം പെട്ടെന്നായിരുന്നു…..എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണം…..
എനിക്ക് പകരം മാറ്റാരെയെങ്കിലും ആക്കുമോ……
അവന്റെ അലസമായ ആ മറുപടിക്ക് പകരമായി അവളുടെ ചോദ്യം വന്നത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്ളറയിൽ നിന്നായിരുന്നു….

അത്രയേറെ വികാരങ്ങൾ അവയിലൊളിപ്പിച്ചത് പോലെ…..ആ ചോദ്യത്തിന് അത്രയേറെ നന വും ചൂടുമുണ്ടയായിരുന്നു….കേൾക്കുന്ന തന്റെ ഉള്ളം പൊള്ളിക്കാനെന്ന പോൽ…..അപ്പൊഴേക്കും അഞ്ചു അവനുള്ള വെള്ളവുമായി അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു…..
പ്രതീക്ഷയോടെയിരിക്കുന്ന അവൾ പതിയെ മിഴികൾ അവനിൽ നിന്നും ചലിപ്പിച്ചു……..നീലിമ എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കുന്നുമുണ്ട്… അവനതിന് ഉത്തരം പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്…അപ്പോഴേക്കും വേദയുടെ കയ്യിൽ കിടന്നു ആദിയുറങ്ങിയിരുന്നു…..
അവൻ ഇറങ്ങാനായായി എഴുന്നേറ്റു….അവളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് ആദിയെ വാങ്ങുമ്പോൾ ആ മിഴികൾ എന്തിനോ തന്നെ കൊളുത്തി വലിക്കുന്നത് പോലെ ശിവക്ക് തോന്നി…..

അവനൊരു നിമിഷം പിറകിലേക്കൊന്ന് തിരിഞ്ഞു……നിനക്ക് പകരം എന്നൊരു വാക്കിനു അർഹതയുള്ള മറ്റൊരാളുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല…..അവൻ വല്ലാത്തൊരു ഭാവത്തോടെ അവൾക്ക് മാത്രം കേൾക്കാനെന്ന വണ്ണം അത് മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് തിരിഞ് നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു….
അനുവാദം നൽകാതെയൊരു പുഞ്ചിരി തന്റെ ചൊടികളെ കീഴപ്പെടുത്തുന്നത് അവളറിഞ്ഞിരുന്നു….
ശ്വാസം പോലുമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളത് പോലെ എന്തോ ഒരു വികാരം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നു……ഇത്ര ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് താൻ അവനോടെങ്ങനെ യാണ് ഇത്രയും സംസാരിച്ചത്….അതേ….. ആദിയോടൊപ്പം മനസ്സ് അവനെയും തന്നിലേക്ക് ചേർത്ത് വെക്കുകയാണ്…

ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്നും താനതിനു അർഹയല്ലെന്നും തലച്ചോറ് സന്ദേഷം കൈ മാറുന്നുണ്ടെങ്കിൽ കൂടി ഹൃദയം അത് ചെവി കൊള്ളുന്നുണ്ടയായിരുന്നില്ല…….അത്ര മേൽ അവർ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു………

(തുടരും)