by *
ഇരുൾ പടർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആകാശത്തിന്റെ കോണിൽ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നു. നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ **അഞ്ജലി**യുടെ ഉള്ളിൽ ആധി പുകയുകയായിരുന്നു. പതിവുസമയത്തുള്ള ബസ് ഇന്ന് വന്നില്ല.
“ഈശ്വരാ.. പിള്ളേര് പേടിക്കുമല്ലോ,” അവൾ പിറുപിറുത്തു.
അഞ്ജലിയുടെ ഭർത്താവ് രഘു മരിച്ചിട്ട് നാല് വർഷമാകുന്നു. പത്തു വയസ്സുകാരൻ ആദിത്യനും എട്ടു വയസ്സുകാരൻ അഭിയും – അവരാണ് അവളുടെ ലോകം. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നിറങ്ങി ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പേടിയും ഏകാഗ്രതയും അവളുടെ വേഗത കൂട്ടി. പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ആരോ നടക്കുന്നത് പോലെ ഒരു തോന്നൽ. അവൾ വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആരുമില്ല. നിഴലുകൾ പോലും അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.
ദൂരെ നിന്ന് ഒരു ടോർച്ച് വെട്ടം വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ശ്വാസം നേരെ വീണു. അത് അയൽവാസി **അഹമ്മദിക്ക** ആയിരുന്നു.
“അല്ല അഞ്ജലി, ഇത്ര നേരം വൈകിയോ? പിള്ളേര് വാതിൽക്കൽ തന്നെ നിൽപ്പുണ്ട്. അവരെ നോക്കാൻ കദീജ അങ്ങോട്ട് പോയിട്ടുണ്ട്.” അഹമ്മദിക്കയുടെ സ്വരം ആശ്വാസമായി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മക്കൾ രണ്ടുപേരും ഓടിവന്നവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ഉടുപ്പ് പോലും മാറാൻ നിൽക്കാതെ അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി.
“അമ്മേ, കദീജ ഉമ്മ ഞങ്ങൾക്ക് കഞ്ഞി തന്നു. അമ്മയ്ക്കുള്ളത് അവിടെ എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്,” മൂത്ത മകൻ ആദി പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞ സ്നേഹവും അയൽക്കാരുടെ കരുതലും അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. ജീവിതം പ്രതിസന്ധികളിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോഴും ഇത്തരം ചില മനുഷ്യരാണ് തനിക്ക് താങ്ങായി നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൾ ഓർത്തു. അന്ന് രാത്രി മക്കളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചിന്തകൾ പഴയ കാലത്തേക്ക് ചേക്കേറി. നായർ തറവാട്ടിലെ പെൺകുട്ടിയായിരുന്ന അവൾ, ഒരു സാധാരണ ഡ്രൈവറായിരുന്ന രഘുവിനെ പ്രണയിച്ച് വിവാഹം കഴിച്ചപ്പോൾ വീട്ടുകാർ പുറത്താക്കിയതാണ്. ജാതിയും മതവും നോക്കാതെ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവർക്ക് വിധി കനിഞ്ഞു നൽകിയത് എട്ടു വർഷത്തെ ദാമ്പത്യം മാത്രം. ഒരു വാഹനാപകടം രഘുവിനെ തട്ടിയെടുത്തു. ഇന്ന് അവൾക്ക് അവശേഷിക്കുന്നത് മക്കളും ഈ ചെറിയ വീടും മാത്രം.
## **അധ്യായം 2: പുതിയ തുടക്കം**
തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെ കടയിലെത്തിയപ്പോൾ വലിയൊരു ചർച്ച നടക്കുന്നുണ്ട്. സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ വെച്ച് സുഹൃത്ത് മേരിയാണ് കാര്യം പറഞ്ഞത്.
“അഞ്ജലി, മുതലാളിയുടെ മകൻ **മാധവ്** ഇന്ന് ചാർജ് എടുക്കുന്നുണ്ട്. ആളൊരു ഗൗരവക്കാരനാണെന്നാ കേൾക്കുന്നത്. എല്ലാവരും ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചോ.”
മാധവിനെക്കുറിച്ച് അഞ്ജലി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭാര്യ മരിച്ചിട്ട് വർഷങ്ങളായി. മക്കളില്ല. ബിസിനസ്സിൽ വലിയ താല്പര്യമില്ലാതിരുന്ന അയാൾ അച്ഛന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴിയാണ് വരുന്നത്. പത്തു മണിയോടെ ഒരു കറുത്ത ബെൻസ് കാർ ഷോപ്പിന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. സുമുഖൻ, പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തരം മ്ലാനത പടർന്ന ഒരാൾ. അതായിരുന്നു മാധവ്.
ആദ്യ മീറ്റിംഗിൽ തന്നെ അയാൾ തന്റെ നയം വ്യക്തമാക്കി. “എനിക്ക് ജോലിയിൽ കൃത്യനിഷ്ഠ വേണം. കസ്റ്റമേഴ്സിനോടുള്ള പെരുമാറ്റം മാന്യമായിരിക്കണം. അച്ചടക്കം ലംഘിക്കുന്നവർക്ക് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല.”
അഞ്ജലി ജോലി ചെയ്യുന്ന ലേഡീസ് സെക്ഷനിൽ മാധവ് എത്തുമ്പോൾ അവൾ തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരിക്കും. അനാവശ്യമായി മുതലാളിയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവൾ നിന്നില്ല. എന്നാൽ, സിസിടിവി സ്ക്രീനിലൂടെ മാധവ് അഞ്ജലിയെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഓരോ ഉപഭോക്താവിനോടും കാട്ടുന്ന ക്ഷമയും പെരുമാറ്റവും മാന്യതയും അയാളെ ആകർഷിച്ചു.
ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ കടയിൽ പല മാറ്റങ്ങളും വന്നു. ജീവനക്കാരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി മാധവ് പുതിയ ഇൻഷുറൻസ് പദ്ധതികളും സാലറി വർദ്ധനവും കൊണ്ടുവന്നു. കണിശക്കാരനായ മാനേജർക്ക് ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ മനുഷ്യസ്നേഹി ഉണ്ടെന്ന് ജീവനക്കാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അഞ്ജലി മക്കളെ നോക്കാൻ ബസ് കിട്ടാനായി നടത്തുന്ന നെട്ടോട്ടം മനസ്സിലാക്കിയ മാധവ്, ദൂരെയുള്ള സ്ത്രീകൾക്ക് പത്തു മിനിറ്റ് നേരത്തെ വീട്ടിൽ പോകാനുള്ള അനുവാദം നൽകി.
## **അധ്യായം 3: മൗനമായ അനുരാഗം**
മാധവ് തന്റെ അച്ഛൻ ബാലകൃഷ്ണൻ മേനോനോട് ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
“മോനെ, കട ഇപ്പോൾ നല്ല ലാഭത്തിലാണ്. നിന്റെ കഠിനാധ്വാനം ഫലം കണ്ടു. പക്ഷേ, നിന്റെ ജീവിതം കൂടി നീ നോക്കണ്ടേ? ഒരു കൂട്ട് വേണം,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
മാധവ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. “അച്ഛാ, എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ അത് അച്ഛന് സമ്മതമാകുമോ എന്നറിയില്ല.”
“ആരാണെങ്കിലും എനിക്ക് സമ്മതമാണ്. നീ പറയ്.”
“അത് നമ്മുടെ കടയിലെ അഞ്ജലിയാണ്. അവൾ ഒരു വിധവയാണ്, രണ്ടു മക്കളുണ്ട്. പക്ഷേ അവളുടെ സ്വഭാവവും ഉത്തരവാദിത്തബോധവും എന്നെ വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ചു. ഞാനും അവളുടെ അതേ അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയ ആളല്ലേ..”
ബാലകൃഷ്ണൻ മേനോൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “അഞ്ജലി നല്ലൊരു കുട്ടിയാണ്. നമുക്ക് അവളെ പോയി കാണാം.”
അടുത്ത ഞായറാഴ്ച അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടിൽ ഒരു കാർ വന്നു നിന്നു. കാറിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ബാലകൃഷ്ണൻ മേനോനെ കണ്ട് അഞ്ജലി അമ്പരന്നു. അഹമ്മദിക്കയെയും സാക്ഷിയാക്കി മേനോൻ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു.
“മാധവിന് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്. മക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം അവൻ ഏറ്റെടുത്തുകൊള്ളും. നിനക്ക് സമ്മതമാണോ?”
അഞ്ജലി സ്തംഭിച്ചുപോയി. “സാർ, ഞാൻ ഒരു വിധവയാണ്. എന്റെ ജീവിതം മക്കൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. ഇനിയൊരു വിവാഹം..”
അഹമ്മദിക്ക ഇടപെട്ടു. “നിർമ്മല.. അല്ല അഞ്ജലി, ഇതൊരു നല്ല ആലോചനയാണ്. നിനക്കും മക്കൾക്കും ഒരു തണൽ വേണം. നീ ആലോചിച്ച് മറുപടി പറയൂ.”
## **അധ്യായം 4: തണൽ**
പിറ്റേന്ന് ഓഫീസിൽ അഞ്ജലിയെ മാധവ് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു. അവൾ തല കുനിച്ചു നിന്നു.
“അഞ്ജലി, അച്ഛൻ വന്ന കാര്യം എനിക്കറിയാം. നിന്റെ മനസ്സിലെ വിഷമം എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. നിനക്ക് നിർബന്ധമില്ല. പക്ഷേ, നിന്റെ മക്കളെ സ്വന്തം മക്കളായി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയും. വിവാഹത്തിന് മുൻപേ ഒരു സത്യം കൂടി എനിക്ക് പറയാനുണ്ട്. എനിക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ഇനി ഉണ്ടാവില്ല. എന്റെ ഭാര്യ മരിച്ച ആ അപകടത്തിൽ എനിക്കും ചില ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായി. അതുകൊണ്ട് നിന്റെ മക്കളെ എന്റെ മക്കളായി വളർത്താനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.”
ആ വാക്കുകളിലെ ആത്മാർത്ഥത അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ തട്ടി. ഒരു മാസത്തെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം അവൾ സമ്മതം മൂളി. ലളിതമായ ചടങ്ങിൽ മാധവ് അഞ്ജലിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി.
ബാലകൃഷ്ണൻ മേനോന്റെ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയം തോന്നി. പക്ഷേ, മാധവ് അവളെയും മക്കളെയും ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചു. വീട്ടിലെ അക്വേറിയത്തിന് മുന്നിൽ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്ന ആദിയുടെയും അഭിയുടെയും തോളിൽ മാധവ് കൈ ചേർത്തു.
“ഇനി അങ്കിൾ എന്നല്ല, അച്ഛൻ എന്ന് വിളിക്കണം കേട്ടോ,” മാധവ് അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി മുറിയിൽ എത്തിയ അഞ്ജലി കണ്ടത് മാധവ് തന്റെ കട്ടിലിനടുത്ത് മറ്റൊരു ചെറിയ കട്ടിൽ കൂടി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നതാണ്.
“അഞ്ജലി, മക്കൾ നിന്നെ വിട്ടു കിടക്കില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് അവരും ഇവിടെ തന്നെ കിടക്കട്ടെ.”
അവന്റെ ഓരോ കരുതലും അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു. അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അരികിലെത്തി.
“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?” മാധവ് ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.. ഒരു ആഗ്രഹം പറഞ്ഞാൽ സാർ ദേഷ്യപ്പെടുമോ?”
“പറഞ്ഞോളൂ.”
“എനിക്ക് പഴയപോലെ ആ കടയിൽ ജോലിക്ക് വരണം. എനിക്ക് ആ ജോലി വലിയ ഇഷ്ടമാണ്.”
മാധവ് ചിരിച്ചു. “ജോലിക്ക് വരാം. പക്ഷേ ശമ്പളം മാത്രം ചോദിക്കരുത്!”
അഞ്ജലി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയ ഭയമില്ല. പകരം ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. അവൾ മാധവിന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു. മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞ മണ്ണിൽ പുതിയൊരു തൈമുളയ്ക്കുന്നതുപോലെ, അവരുടെ സ്നേഹത്തണലിൽ ഒരു പുതിയ ലോകം വിരിയുകയായിരുന്നു.
**ശുഭം**