by പുലർച്ചെ അഞ്ചരയ്ക്ക് അലാറം അടിക്കുന്നതിന് മുൻപേ മീര ഉണർന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടിവിളിക്കുന്ന കാറ്റിന് അല്പം തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ അവൾ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. അടുക്കളയിലേക്കുള്ള ഓരോ ചുവടും യന്ത്രസമാനമായിരുന്നു. ആദ്യം ചായയ്ക്കുള്ള വെള്ളം അടുപ്പത്ത് വെച്ചു. പപ്പ രാവിലെ തന്നെ റബ്ബർ തോട്ടത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങും. അതിനു മുൻപ് ആവി പറക്കുന്ന കട്ടൻ ചായയും പലഹാരവും മേശപ്പുറത്ത് എത്തിയിരിക്കണം.
മീരയുടെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ ഒരു ടൈംടേബിളിന് ചുറ്റുമാണ് കറങ്ങുന്നത്. പപ്പയുടെ കാര്യം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ തളർന്നു കിടക്കുന്ന അമ്മച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടണം. കഠിനമായ പക്ഷാഘാതം വന്ന് ഒരു വശം തളർന്നുപോയ അമ്മച്ചി ഇപ്പോൾ കൈക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെയാണ്. അതിനിടയിൽ ഭർത്താവ് വിവേകിന് ഓഫീസിൽ പോകാനുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ ഇസ്തിരിയിടണം, എട്ടു വയസ്സുകാരൻ ആരോണിന്റെയും അഞ്ചു വയസ്സുകാരി ആമിയുടെയും ഓൺലൈൻ ക്ലാസുകൾക്ക് മുൻപായി അവരെ കുളിപ്പിച്ച് ഒരുക്കണം. ഒരു നിമിഷം വൈകിയാൽ എല്ലാം താളം തെറ്റും.
“ദൈവമേ, ചമ്മന്തി അരച്ചില്ലല്ലോ, സമയം ഏഴരയായി!” മീര പരിഭ്രമത്തോടെ സ്വയം പറഞ്ഞു. തേങ്ങ ചിരകാൻ ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് മുറ്റത്ത് നിന്ന് പപ്പയുടെ ശബ്ദം കേട്ടത്. അദ്ദേഹം കുളിക്കാൻ പോകാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്. അതിനു മുൻപ് പ്രഭാതഭക്ഷണം ഒരുക്കണം.
ധൃതിയിൽ തേങ്ങ ചിരകിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, പുറകിലൂടെ ആരും അറിയാതെ വന്ന വിവേക് അവളുടെ അരയ്ക്കു ചുറ്റും കൈകൾ പിണച്ച് തോളിൽ മുഖം ചായ്ച്ചു. ആ അപ്രതീക്ഷിത സ്പർശനത്തിൽ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“വിവേക്… ഒന്നു മാറി നിൽക്കൂ. എനിക്കിവിടെ ശ്വാസം വിടാൻ സമയമില്ല, അപ്പോഴാണ് നിങ്ങളുടെ ഒരു പ്രണയം!” മീര അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.
വിവേക് അവളുടെ കാതോട് ചേർന്ന് മന്ത്രിച്ചു, “ഇന്ന് ജൂൺ പന്ത്രണ്ട് ആണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ മീര? എന്റെ പ്രിയതമയ്ക്ക് ജന്മദിനാശംസകൾ!”
മീര ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. “ജന്മദിനമോ? കർത്താവേ, ഞാൻ അത് പൂർണ്ണമായും മറന്നുപോയി. പണികളുടെ ഇടയിൽ തീയതിയും നക്ഷത്രവും ഒന്നും ഓർക്കാൻ പറ്റാറില്ല.” അവൾ ഒന്ന് ശാന്തയായി. “വിഷ് ചെയ്തത് കൊള്ളാം, പക്ഷേ എനിക്കുള്ള സമ്മാനം എവിടെ?”
വിവേക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കയ്യിലെ തേങ്ങാമുറി വാങ്ങി. “സമ്മാനം ഒരു സർപ്രൈസ് ആണ്. നീയിപ്പോൾ ഈ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഒന്ന് വിരമിക്കൂ. പോയി അമ്മച്ചിയെ നോക്ക്, പിന്നെ മക്കളെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കൂ. ഇന്ന് ഈ തേങ്ങ ഞാൻ ചിരകിക്കോളാം.”
മീരയ്ക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി. വിവേക് അടുക്കളയിൽ കയറുന്നത് അപൂർവ്വമാണ്. “ഷോപ്പിംഗിനാണെങ്കിൽ ഞാൻ വരില്ല കേട്ടോ, ഈ കൊറോണ കാലത്ത് വെറുതെ റിസ്ക് എടുക്കണ്ട.”
“നീ ഒന്ന് ഒരുങ്ങാൻ നോക്ക് പെണ്ണേ, ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം,” വിവേക് അവളെ തള്ളി പുറത്താക്കി.
അമ്മച്ചിയുടെ മുറിയിൽ ചെന്ന് മീര പതിവ് ജോലികൾ വേഗത്തിലാക്കി. കിടപ്പിലായ രോഗിയെ പരിചരിക്കുന്നത് വലിയ മനക്കരുത്ത് വേണ്ട പണിയാണ്. ശരീരം തുടച്ച്, പൗഡർ ഇട്ട്, വൃത്തിയുള്ള വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ചപ്പോൾ അമ്മച്ചിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം കണ്ടു. സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ആവില്ലെങ്കിലും ആ സ്പർശനം അവർ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്. ഇതിനിടയിൽ മക്കളെയും ഒരുക്കി മീര കുളിച്ചു റെഡിയായി വന്നപ്പോഴേക്കും വിവേകും പപ്പയും കൂടി ഭക്ഷണമേശ ഒരുക്കിയിരുന്നു.
“ഇന്നത്തെ ചമ്മന്തി സ്പെഷ്യൽ ആണ്, ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതാ,” പപ്പ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു മീര പാത്രങ്ങൾ കഴുകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ പപ്പ തടഞ്ഞു. “നീ അത് അവിടെ വെക്ക് മോളെ, നീ വേഗം റെഡിയായി ഇറങ്ങാൻ നോക്ക്. ഞാനും വരുന്നുണ്ട് നിങ്ങളോടൊപ്പം.”
എല്ലാവരും കാറിൽ കയറി. കാറിന്റെ ഡിക്കിയിൽ പപ്പ പറമ്പിലെ കപ്പയും ചേനയും തേങ്ങയുമൊക്കെ നിറയ്ക്കുന്നത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു. മനസ്സ് നിറയെ സംശയമായിരുന്നു. കാർ വീടിന്റെ ഗേറ്റിൽ നിന്ന് ഇടത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അത് അവളുടെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നു.
“വിവേക്… നമ്മൾ എന്റെ വീട്ടിലേക്കാണോ പോകുന്നത്?” അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
“പിന്നല്ലാതെ! ആറു മാസമായില്ലേ നീ നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കണ്ടിട്ട്? നിനക്ക് ഏറ്റവും വലിയ ജന്മദിന സമ്മാനം ഇതിലും വലുത് മറ്റെന്താണ്?” വിവേക് ചോദിച്ചു.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അമ്മച്ചി കിടപ്പിലായ ശേഷം അവൾക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കൂടെക്കൂടെ പോകാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിലും അമ്മച്ചിയെ ആര് നോക്കും എന്ന ആധി അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. അവളുടെ നാത്തൂൻ അഞ്ജലി ഇടയ്ക്ക് വരാറുണ്ടെങ്കിലും, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു മാറുന്ന സ്വഭാവമായിരുന്നു അവൾക്ക്. കഴിഞ്ഞ തവണ വന്നപ്പോൾ അമ്മച്ചിയെ നോക്കുന്നതിനെച്ചൊല്ലി വലിയ തർക്കമുണ്ടാവുകയും പപ്പ അവളെ ഇറക്കി വിടുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
“പക്ഷേ വിവേക്, അമ്മച്ചിയെ ആര് നോക്കും? രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് വീട് നശിക്കില്ലേ?” മീര ആശങ്കപ്പെട്ടു.
“അതിനൊക്കെ ഒരു വഴിയുണ്ട്, നീ അവിടെ എത്തുമ്പോൾ അറിയാം,” വിവേക് ഒരു നിഗൂഢ ചിരി നൽകി.
സ്വന്തം വീടിന്റെ പടിക്കൽ കാർ ചെന്നു നിന്നപ്പോൾ മീരയുടെ അച്ഛനും അമ്മയും ഓടിയിറങ്ങി വന്നു. പേരക്കുട്ടികളെ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തുണ്ടായ ആവേശം വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു. ആ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ മീരയ്ക്ക് ഒരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. അതിരാവിലെ എഴുന്നേൽക്കണ്ട, അടുക്കളയിൽ പുകയണ്ട. അമ്മ ഉണ്ടാക്കി തരുന്ന ഇഷ്ടവിഭവങ്ങൾ കഴിച്ച്, അച്ഛനോട് വർത്തമാനം പറഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും ആ പഴയ കുട്ടിയായി മാറി. ഓൺലൈൻ ക്ലാസുകളുടെ ടെൻഷനില്ലാത്ത, ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളുടെ ഭാരമില്ലാത്ത രണ്ടു സുന്ദരമായ ദിവസങ്ങൾ.
യാത്ര തിരിക്കാൻ നേരം അവളുടെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. “മോളെ, വല്ലപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഒന്ന് വരണേ.” വിവേക് അവർക്ക് വാക്കു കൊടുത്തു, മാസത്തിലൊരിക്കൽ തങ്ങൾ എത്തുമെന്ന്.
തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയ മീര അമ്പരന്നുപോയി. വീട് മുഴുവൻ തൂത്തുതുടച്ച് വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്നു. അമ്മച്ചിയുടെ മുറിയിൽ നിന്ന് ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം വരുന്നുണ്ട്. അടുക്കളയിലെ പാത്രങ്ങൾ എല്ലാം യഥാസ്ഥാനത്ത്.
“ഇതെന്താ അത്ഭുതമോ? ഞാൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ പപ്പയും വിവേകും കൂടി ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തോ?” മീര അതിശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ ഒന്നും ചെയ്തില്ല മോളെ,” പപ്പ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് അഞ്ജലി ഇറങ്ങി വന്നത്. അവളുടെ ഭാവം മാറിയിരുന്നു.
“മീരച്ചി… ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ഒരു മടിയായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആകാശേട്ടൻ (വിവേകിന്റെ അനിയൻ) എന്നോട് പറഞ്ഞു, മീരച്ചിക്ക് ഒരു ബ്രേക്ക് വേണമെന്ന്. വിവേകേട്ടനും പപ്പയും കൂടി എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വരുത്തിച്ചതാ. രണ്ടു ദിവസം അമ്മച്ചിയെയും ഈ വീടിനെയും നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം കഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടെന്ന്.” അഞ്ജലി മീരയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.
വിവേക് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അപ്പൊ അതാണ് സംഭവം. നിനക്ക് ഒരു സർപ്രൈസ് തരാൻ വേണ്ടി ഞങ്ങൾ അഞ്ജലിയെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചു വരുത്തി ഒരു ‘ട്രെയിനിങ്’ കൊടുത്തതാണ്. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ എല്ലാം ചെയ്യാൻ അറിയാം. ഇനി മുതൽ ഇടയ്ക്ക് മീരയ്ക്ക് അവധി വേണമെന്ന് തോന്നുമ്പോൾ അഞ്ജലി ഇവിടെ എത്തും.”
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന, തന്റെ അധ്വാനത്തെ വിലമതിക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവും പപ്പയും ഉണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളുടെ ജന്മദിനത്തെ അന്വർത്ഥമാക്കി.
“അപ്പൊ എന്നെ ഇവിടുന്ന് ഓടിക്കാൻ നിങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തതായിരുന്നു അല്ലേ?” മീര തമാശയായി ചോദിച്ചു.
“അതെ, പണിയൊന്നുമില്ലാതെ പെണ്ണുങ്ങൾ ഇരുന്നാൽ അവർക്ക് മടി പിടിക്കും എന്ന് നിന്റെ പപ്പയ്ക്ക് ഒരു തോന്നൽ,” വിവേക് കളിയാക്കി.
എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ആ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം ഇരട്ടിയായതുപോലെ മീരയ്ക്ക് തോന്നി. താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ലെന്നും, തന്റെ പ്രയത്നങ്ങൾക്ക് താങ്ങായി സ്നേഹമുള്ള ഒരു കുടുംബം കൂടെയുണ്ടെന്നും ഉള്ള ബോധ്യം അവളെ കൂടുതൽ കരുത്തയാക്കി. ആ രാത്രി മീര സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങി, നാളെ പുതിയൊരു പുലരിയിലേക്കുള്ള ഊർജ്ജവുമായി.