by
ജനലഴികളിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ **അവന്തിക**യുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കടലിരമ്പുകയായിരുന്നു. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപുള്ള ആ പഴയ അവന്തികയെ അവൾ ഓർത്തു. കോളേജ് ക്യാമ്പസിലെ ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ തന്റെ കരിയറിനെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന പെൺകുട്ടി. ഐ.എ.എസ് എന്ന സ്വപ്നത്തിലേക്ക് അവൾ നടന്നടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് വീട്ടിൽ വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങിയത്.
“അവന്തിക, നിന്റെ വാശി കുട്ടിക്കളിയാണ്. നിനക്ക് ചേരുന്ന നല്ലൊരു കുടുംബം, ഉയർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥനായ ചെക്കൻ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞും അവർ നിന്നെ പഠിപ്പിക്കാം എന്ന് സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്,” അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അച്ഛന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളും തറവാട്ടിലെ ബാധ്യതകളും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാൻ അവൾക്കായില്ല. ഒടുവിൽ, കണ്ണുനീരോടെ തന്റെ പുസ്തകക്കെട്ടുകൾ മാറ്റിവെച്ച് അവൾ ആ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചു. **വിക്രം** ആയിരുന്നു അവളുടെ ഭർത്താവ്. എന്നാൽ വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽ തന്നെ അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, വിക്രമിന്റെയും വീട്ടുകാരുടെയും വാഗ്ദാനങ്ങൾ വെറും പൊള്ളയായിരുന്നു എന്ന്.
“പഠിപ്പും ജോലിയുമൊക്കെ നിന്റെ വീട്ടിൽ മതി. ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കള നോക്കി കഴിഞ്ഞാൽ മതി,” വിക്രമിന്റെ കർക്കശ സ്വരം അവളുടെ കാതുകളിൽ ഇപ്പോഴും മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. പ്രതികരിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോഴെല്ലാം ശാരീരികമായും മാനസികമായും അവൾ വേട്ടയാടപ്പെട്ടു. ഒരു തടവറയിലെന്നപോലെ അവൾ അവിടെ കഴിഞ്ഞുകൂടി. ആ തടവറയിൽ അവൾക്ക് കിട്ടിയ ഏക വെളിച്ചമായിരുന്നു മകൾ **താര**.
### **അധ്യായം 2: തിരിച്ചറിവ്**
കാലം കടന്നുപോയി. താരയ്ക്ക് മൂന്ന് വയസ്സായി. മകൾക്ക് വേണ്ടിയെങ്കിലും എല്ലാം സഹിക്കാം എന്ന് കരുതിയ അവന്തികയെ ഞെട്ടിച്ചത് വിക്രമിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ മാറ്റങ്ങളായിരുന്നു. മദ്യപാനവും പരസ്ത്രീ ബന്ധങ്ങളും ആ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം നശിപ്പിച്ചു. വീട്ടുകാർ എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും അവന്റെ പക്ഷം പിടിച്ചു.
ഒരു ദിവസം അസുഖം ബാധിച്ച മകളുമായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി തിരിച്ചു വന്ന അവന്തിക കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ ഉളളുലച്ചു. സ്വന്തം കിടപ്പറയിൽ മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം വിക്രം. ആ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിലെ പഴയ അവന്തിക ഉണർന്നു. ഭയവും സങ്കടവും മാറി പകരം അഗ്നി പടർന്നു.
“തൊട്ടുപോകരുത് എന്നെ!” വിക്രം തടയാൻ വന്നപ്പോൾ അവൾ ഗർജ്ജിച്ചു. “ഇത്രയും കാലം ഞാൻ സഹിച്ചത് നിങ്ങളെ ഒരു അച്ഛനായി ഈ കുട്ടിക്ക് വേണം എന്ന് കരുതിയാണ്. പക്ഷേ, ഈ നിഴലിൽ വളർന്നാൽ എന്റെ മകളും എന്നെപ്പോലെ നശിച്ചുപോകും. അതിന് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
തന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും മകളുടെ വസ്ത്രങ്ങളുമായി അവൾ ആ പടിയിറങ്ങി. വീട്ടുകാർ അവളെ സ്വീകരിക്കും എന്ന് കരുതിയെങ്കിലും അവിടെയും നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.
“നാല് പേര് അറിയുന്ന കുടുംബമാണ് നമ്മുടേത്. നീ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണം,” സഹോദരനും ചേച്ചിയും ഒരുപോലെ പറഞ്ഞു.
“അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാനോ? സ്വന്തം അന്തസ്സ് പണയം വെച്ച് ജീവിക്കാനാണോ നിങ്ങൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്? മകൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ഈ നരകത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകില്ല,” അവൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
### **അധ്യായം 3: പുതിയ പ്രഭാതം**
വീട്ടിലെ പഴിചാരലുകൾ സഹിക്കവയ്യാതെ അവൾ തന്റെ തീരുമാനമെടുത്തു. രാത്രി അത്താഴ മേശയിൽ വെച്ച് സഹോദരൻ ചോദിച്ചു, “നിന്റെ തീരുമാനം എന്താണ്? വിക്രം വിളിക്കുന്നുണ്ട്, തിരിച്ചു പോയിക്കൂടെ?”
അവന്തിക ശാന്തമായി താരയ്ക്ക് ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, “ഇത്രയും കാലം നിങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതം. ഇനി മുതൽ അത് എന്റെ തീരുമാനമായിരിക്കും. എനിക്ക് എവിടെ പോകണം, എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്ന് എനിക്കറിയാം.”
അവൾ തന്റെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ പൊടിതട്ടിയെടുത്തു. മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൾ പുതിയൊരു വാടകമുറിയിലേക്ക് മാറി. പകൽ സമയം ഒരു ചെറിയ സ്ഥാപനത്തിൽ ജോലിക്ക് പോയി, രാത്രിയിൽ ഉറക്കമിളച്ചിരുന്നു അവൾ തന്റെ പഴയ സ്വപ്നത്തിനായി പഠിച്ചു. വീട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളും അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, അവൾ അതൊന്നും കേട്ടില്ല.
ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം…
സിവിൽ സർവീസ് പരീക്ഷയുടെ ഫലം വന്ന ദിവസം. അവന്തികയുടെ പേര് പട്ടികയിൽ ആദ്യ പത്തിൽ ഇടംപിടിച്ചു. മാധ്യമങ്ങൾ അവളുടെ വീടിന് മുന്നിൽ തടിച്ചുകൂടി. ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ വീട്ടുകാരും ഭർത്താവും അഭിനന്ദനങ്ങളുമായി ഓടിയെത്തി.
പക്ഷേ, അവന്തിക അവരെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. “ഇത് എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള വിജയമല്ല, എന്റെ മകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അവൾക്ക് തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചു ജീവിക്കാൻ ഒരു വഴി വെട്ടുകയായിരുന്നു ഞാൻ. വിവാഹമല്ല ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ അവസാന ലക്ഷ്യം എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയണം.”
തന്റെ വിജയയാത്രയിൽ അവൾ മകളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവഗണിച്ച വഴികളിൽ നിന്ന് അവൾ ബഹുദൂരം മുന്നിലെത്തിയിരുന്നു. ഇനി അവൾക്ക് ആരോടും പരാതികളില്ല, പ്രതീക്ഷകൾ മാത്രം. ആ കാത്തിരിപ്പ് അവൾക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നില്ല, സ്വന്തം വ്യക്തിത്വത്തിന് വേണ്ടിയായിരുന്നു.
**ശുഭം**