by “ആ വൃത്തികെട്ട പെണ്ണിനെയും പിടിച്ചു കൊണ്ട് താനിവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകണം! ഇനി ഈ പടി ചവിട്ടരുത്!”
**വിനായകന്റെ** കാതുകളിൽ ആ വാക്കുകൾ ഇടിത്തീപോലെ വന്നു പതിച്ചു. നഗരത്തിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിൽ, മദ്യത്തിന്റെയും വിലകുറഞ്ഞ പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഗന്ധത്തിനിടയിൽ തന്റെ അച്ഛൻ **രാഘവൻ** മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്. തന്റെ അമ്മയ്ക്ക് അന്ത്യഘട്ടമാണെന്നും ഒന്നു വന്നു കാണണമെന്നും പറയാൻ ചെന്ന വിനായകനെ അയാൾ ആട്ടിയകറ്റുകയായിരുന്നു.
“അച്ഛാ… അമ്മയ്ക്ക് തീരെ വയ്യ… ഒന്ന് ഹോസ്പിറ്റൽ വരെ…” വിനായകന്റെ വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ രാഘവൻ സമ്മതിച്ചില്ല.
“ഏതടാ നിന്റെ അമ്മ? ആ തറവാടിത്തം പറഞ്ഞു നടന്നവളോ? പോയി ചാവുവാൻ പറ. നിനക്കും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ അനുവാദമില്ല. ഇറങ്ങിപ്പോടാ!” രാഘവന്റെ വാക്കുകളിൽ ക്രൂരത നിറഞ്ഞു നിന്നു. കൂടെയുള്ള സ്ത്രീയുടെ പരിഹാസച്ചിരി വിനായകന്റെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറി. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളുമായി അവൻ ആ പടിയിറങ്ങി.
ഒരു കാലത്ത് കേരളത്തിലെ വലിയൊരു തറവാട്ടിലെ പെൺകൊടിയായിരുന്നു വിനായകന്റെ അമ്മ **സുമതി**. പണിക്കാരനായി എത്തിയ രാഘവന്റെ കപടസ്നേഹത്തിൽ വീണ്, സർവ്വതും ഉപേക്ഷിച്ചാണ് സുമതി അയാളുടെ കൂടെ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോയി. രാഘവൻ ഒരു മദ്യപാനിയും സ്ത്രീലമ്പടനുമായിരുന്നു. സുമതിയുടെ ആഭരണങ്ങൾ വിറ്റു തുലച്ച അയാൾ അവളെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിച്ചു. വിനായകൻ ജനിച്ചപ്പോൾ സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളായി. ദാരിദ്ര്യവും വേദനയും സുമതിയുടെ ആരോഗ്യത്തെ കാർന്നുതിന്നു. ഒടുവിൽ അവൾക്ക് ബ്രെയിൻ ട്യൂമറാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വൈകിപ്പോയിരുന്നു. മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ഭർത്താവിനെ ഒന്ന് കാണണമെന്ന അവളുടെ അവസാന ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാൻ പോയ വിനായകന് ലഭിച്ചത് ആ പരിഹാസവും ആട്ടലുമായിരുന്നു.
### **അധ്യായം 2: കനൽവഴികളിലെ അതിജീവനം**
അമ്മ മരിച്ചു. അനാഥമായ ആ ശവസംസ്കാരം നാട്ടുകാരുടെ സഹായത്തോടെ പൂർത്തിയാക്കുമ്പോൾ വിനായകന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരു കരിമ്പാറയുടെ കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ എന്ന ബിംബം അന്നേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉടഞ്ഞുപോയി. സർക്കാർ അനാഥാലയത്തിൽ താമസിച്ച്, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലികൾ ചെയ്ത് അവൻ പഠിച്ചു. ഓരോ രാത്രിയും വിശന്നിരിക്കുമ്പോഴും അവന്റെ മുന്നിൽ അച്ഛന്റെ ആ പരിഹാസച്ചിരി തെളിഞ്ഞു വരുമായിരുന്നു. ആ വെറുപ്പാണ് അവനെ മുന്നോട്ട് നയിച്ചത്.
പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ജംഗ്ഷനിലൂടെ ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് കടന്നുപോയി. മുൻസീറ്റിൽ സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ വിനായകൻ വി. നായർ ഗൗരവത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു. യൂണിഫോമിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ വെയിലിൽ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ട്. ക്രമസമാധാന പാലനത്തിനിടയിലാണ് റോഡരികിലെ അഴുക്കുചാലുകൾക്ക് അരികിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ ബോധരഹിതനായി കിടക്കുന്നത് അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
“വണ്ടി നിർത്തൂ,” വിനായകൻ ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞു.
അഴുക്കുചാലിലെ കല്ലിൽ ചാരി ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുന്ന ആ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ വിനായകന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞു. നരച്ച മുടി, മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങൾ, വ്രണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ശരീരം. സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അവന് മനസ്സിലായി, അത് രാഘവനാണ്! വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് അഹങ്കാരത്തോടെ തന്നെ ആട്ടിയകറ്റിയ അച്ഛൻ ഇന്ന് ഒരു അസ്ഥികൂടമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അയാളുടെ കൂടെ ആസ്വദിച്ചു തീർത്ത സ്ത്രീകൾ ആരും ഇന്നില്ല. പണം തീർന്നപ്പോൾ അയാൾ തെരുവിലേക്ക് എറിയപ്പെട്ടു.
### **അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിത കാരുണ്യം**
വിനായകന്റെ ഉള്ളിൽ പഴയ ബാലൻ ഉണർന്നു. ഇവനെ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകണം എന്ന് അവന്റെ ഉള്ളിലെ രോഷം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവന്റെ യൂണിഫോം അവനെ തടഞ്ഞു. ഒരു പോലീസുകാരൻ എന്ന നിലയിൽ ഒരു അനാഥനെ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അവന് കഴിയില്ല.
“ഇദ്ദേഹത്തെ എടുത്ത് വണ്ടിയിൽ കയറ്റൂ. നമുക്ക് അടുത്തുള്ള ഗവൺമെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലിൽ എത്തിക്കാം,” അവൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
ചികിത്സകൾക്ക് ശേഷം രാഘവൻ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. എങ്കിലും പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനായിരുന്നില്ല. ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്ത ദിവസം അയാൾക്ക് പോകാൻ ഇടമില്ലാത്തതിനാൽ വിനായകൻ തന്റെ സ്വന്തം ചെലവിൽ ഒരു വൃദ്ധസദനത്തിൽ അയാൾക്ക് ഇടം കണ്ടെത്തി. അവിടെ എത്തിച്ച് ഇറങ്ങാൻ നേരം രാഘവൻ വിനായകന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“സാറേ… ദൈവം തന്ന നിധിയാണ് സാറ്. എന്റെ സ്വന്തം മകൻ പോലും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ സാറ് എനിക്ക് പുനർജന്മം നൽകി. സാറിന്റെ പേരെന്താ?” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ അയാൾ ചോദിച്ചു.
വിനായകൻ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി. തന്റെ പേര് പറഞ്ഞാൽ, താൻ ആരാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തിയാൽ ഈ വൃദ്ധൻ ഒരുപക്ഷേ സങ്കടം കൊണ്ട് മരിച്ചുപോയേക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ തന്റെ മകന്റെ തണലിൽ സുഖിക്കാൻ നോക്കിയേക്കാം. തനിക്ക് അച്ഛനില്ലെന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് അവന് താല്പര്യം.
“എന്റെ പേര് അറിഞ്ഞിട്ട് എന്തിനാ? ഒരു പോലീസുകാരൻ തന്റെ കടമ ചെയ്തു എന്ന് കരുതിയാൽ മതി,” വിനായകൻ തണുത്ത സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
രാഘവൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ വിനായകന്റെ കാൽക്കൽ വെച്ചു. “സാറ് വലിയവനാണ്. സാറിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും പുണ്യം ചെയ്തവരാണ്. ഇത്രയും നല്ലൊരു മകനെ കിട്ടിയല്ലോ.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വിനായകന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുച്ഛച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. താൻ ഇവിടെ എത്തിയത് തന്റെ അമ്മയുടെ പുണ്യം കൊണ്ടാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. “ഇവിടെ നിങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണവും മരുന്നും കൃത്യമായി ലഭിക്കും. ഇനി തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വരില്ല,” വിനായകൻ അയാളുടെ കൈകൾ സാവധാനം മാറ്റി പടിയിറങ്ങി.
### **അധ്യായം 4: അവസാനത്തെ യാത്ര**
ജീപ്പിൽ കയറി കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് കൈകൂപ്പി നിൽക്കുന്ന രാഘവനെ അവൻ കണ്ടു. ആ മനുഷ്യന് ഇപ്പോഴും അറിയില്ല താൻ തന്റെ മകന്റെ കാരുണ്യത്തിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന്.
“എനിക്കറിയില്ല അയാൾ ആരാണെന്ന്. എനിക്ക് അച്ഛനില്ല. എന്റെ അച്ഛൻ പത്തൊൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മരിച്ചു പോയി. ഇത് വെറുമൊരു അനാഥൻ… അത്ര മാത്രം,” അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
പ്രതികാരം കൊലപാതകത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് അർഹിക്കാത്ത കാരുണ്യം നൽകിക്കൊണ്ട് അവഗണിക്കലാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. രാഘവൻ തന്റെ ബാക്കി ജീവിതം ആ വൃദ്ധസദനത്തിന്റെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ, തന്റെ മകനെ തിരിച്ചറിയാതെ, അവന്റെ ഔദാര്യത്തിൽ ഒരു അപരിചിതനായി കഴിയട്ടെ. അതായിരുന്നു അയാൾക്ക് നൽകാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ. വിനായകന്റെ യാത്ര തുടരുകയാണ്, നീതിയുടെയും സത്യത്തിന്റെയും പാതയിലൂടെ. അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞ ആകാശം സൂര്യപ്രകാശത്താൽ തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.
**ശുഭം**