by “എന്റെ ആങ്ങളയെ മടുത്തു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അടുത്തവനെ വശീകരിക്കാൻ തുടങ്ങിയോടീ നീ? നിനക്കിത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമായോ?”
ചന്ദ്രികയുടെ കയ്പ്പേറിയ വാക്കുകൾ കേട്ട് രേവതി വിറച്ചുപോയി. ആ വാക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത് വെറും പരിഹാസമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പെണ്ണിനെ തകർത്തെറിയാനുള്ള കൊടുംവിഷമായിരുന്നു. രേവതി മെല്ലെ തലതിരിച്ച് മുറ്റത്തെ ഇടവഴിയേ നോക്കി. അവിടെ ഒരു പുച്ഛച്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന മാധവിയമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഭയം ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറി. തന്റെ മകളെക്കൊണ്ട് ഇങ്ങനെയൊരു നാടകം കളിപ്പിച്ച് ആ കാഴ്ച കണ്ടു രസിക്കുകയാണ് അവർ.
“ചേച്ചി, വെറുതെ ആ തള്ളയുടെ വാക്കു കേട്ട് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത്. നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവ് രമേശൻ എങ്ങനെയാണെന്ന് നാട്ടുകാർക്കൊക്കെ അറിയാം. സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ കൂടെ കഴിഞ്ഞിട്ട് തൃപ്തിയാവാതെ നാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നത് അയാളുടെ വിനോദമല്ലേ? അയാൾ എന്റെ അടുത്തും വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ നല്ല രണ്ടെണ്ണം കൊടുത്തു തന്നെയാണ് ഞാൻ അയാളെ തിരിച്ചയച്ചത്. അത് നിങ്ങളുടെ അമ്മ നേരിട്ട് കണ്ടതുമാണ്. എന്നിട്ടും സത്യം മറച്ചുവെച്ച് നിങ്ങളെ എരിക്കേറ്റിയവർ വിട്ടത് എന്തിനാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
രേവതിയുടെ സ്വരത്തിൽ അസാമാന്യമായ ഒരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ തുടർന്നു, “നിങ്ങളുടെ ആങ്ങളയുടെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ എനിക്ക് ജീവിതത്തോടുള്ള കൊതിയേ തീർന്നതാണ്. പിന്നെയല്ലേ നിങ്ങളുടെ ഭർത്താവിനെ വശീകരിക്കാൻ ഞാൻ വരുന്നത്! ഇനിയെങ്കിലും എന്നെ എന്റെ വഴിക്കു വിടൂ. ആ വീട്ടിലേക്ക് ഞാനിനി ഇല്ല.”
രേവതിയുടെ ധാർഷ്ട്യം സഹിക്കാനാവാതെ ചന്ദ്രിക പാഞ്ഞുചെന്ന് അവളുടെ നീണ്ട മുടിക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചു. ചുവരോട് ചേർത്ത് അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊണ്ട് ചന്ദ്രിക അലറി: “നിന്നെ ഞങ്ങൾ വിടുമെന്ന് കരുതിയോ? ഒറ്റയ്ക്ക് സുഖിക്കാൻ നിന്നെ ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കില്ല. ഞങ്ങളുടെ കാല്ക്കീഴിൽ ഒരു പുഴുവിനെപ്പോലെ കിടക്കണമടി നീ!”
രേവതിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇനിയും തോറ്റു കൊടുക്കാൻ അവൾ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. തന്റെ സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് അവൾ ചന്ദ്രികയെ തള്ളിയെറിഞ്ഞു. ചന്ദ്രിക പുറകിലെ സോഫയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണു.
### **അധ്യായം 2: നാടകീയ രംഗങ്ങൾ**
“അയ്യോ! എന്റെ മോളെ ഈ പാപി കൊല്ലാൻ നോക്കുന്നേ! ഓടി വരണേ!” മാധവിയമ്മയുടെ അലർച്ച ആ പരിസരമാകെ മുഴങ്ങി. അതുവരെ ദൂരെ മാറിനിന്ന് കളി കണ്ടിരുന്ന അവർ നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടിവന്നു.
ശബ്ദം കേട്ട് അയൽവാസികൾ ഓടിക്കൂടി. മാധവിയമ്മ തന്റെ അഭിനയപാടവം പുറത്തെടുത്തു. “നോക്കൂ ഗോപാലാ, അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ചുപോയ ഇവളെ എന്റെ മകനെക്കൊണ്ട് വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചത് മകളെപ്പോലെ നോക്കാമെന്ന കരുതലിലല്ലേ? പക്ഷേ ഇവൾക്ക് എന്റെ മോനെ വേണ്ട, ഇവൾക്ക് കണ്ണു മരുമകന്റെ മേലാണ്. അത് ചോദിച്ചതിന് എന്റെ മകൻ ഇവളെയൊന്നു കൈനീട്ടി അടിച്ചു. അതിന് വീടുവിട്ടിറങ്ങി വന്നിരിക്കുകയാണ് ഇവൾ.”
ചുറ്റും കൂടി നിന്നവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സംശയം നിഴലിച്ചു. അവർ രേവതിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ നോക്കി. രേവതി ശ്വാസമടക്കി പിടിച്ചു നിന്നു. സത്യം വിളിച്ചു പറഞ്ഞാലും ഈ ആൾക്കൂട്ടം തന്നെ വിശ്വസിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അയൽവാസിയായ ഗോപാലൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു, “ഇതൊക്കെ ശരിയാണോ രേവതീ? ഇത്രയും നല്ലൊരു കുടുംബത്തെ നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ നാണം കെടുത്തുന്നത്?”
രേവതി നിശബ്ദയായിരുന്നു. ആ നിശബ്ദത നാട്ടുകാർ അവളുടെ കുറ്റസമ്മതമായി കണക്കാക്കി. “ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. ഈ വീട് പോലും കടത്തിലാണ്. ബ്ലേഡ് അവറാൻ എപ്പോഴാണ് ഇങ്ങോട്ട് കയറി വരുന്നത് എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല. നീ ഇവരുടെ കൂടെ പോകുന്നതാണ് ബുദ്ധി,” ഗോപാലൻ വിധി കൽപ്പിച്ചു.
### **അധ്യായം 3: അപ്രതീക്ഷിത അതിഥി**
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ രേവതിയുടെ ഭർത്താവ് ചന്ദ്രൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. അയാൾ ക്രൂരമായ ഒരു ചിരിയോടെ രേവതിയുടെ ചുമലിലൂടെ കയ്യിട്ടു. “നമ്മുടെ കുടുംബകാര്യം ഇങ്ങനെ നാട്ടുകാർ അറിയേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ? നീ വാ, നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയി സംസാരിക്കാം.”
അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ചുമലിൽ അമർന്നു. ആ വേദനയിൽ രേവതി പുളഞ്ഞു. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് ആ കൈ ശക്തിയായി ആരോ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു. എല്ലാവരും ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് സ്ഥലം എസ്.ഐ ദീപക് ദേവ് ആയിരുന്നു.
“ഇവൾ നിങ്ങളുടെ ആരുടെയും അടിമയല്ല ചന്ദ്രാ,” എസ്.ഐയുടെ ശബ്ദം ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി. “നിന്റെയും നിന്റെ വീട്ടുകാരുടെയും ഉപദ്രവം സഹിക്കാനാവാതെ, ജീവൻ ഭയന്നാണ് ഈ പെൺകുട്ടി ഓടിപ്പോന്നത്. ഇവളെ ഉപദ്രവിക്കുമെന്ന് ഭയന്ന് ഇവൾ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ഇനി നിനക്കോ നിന്റെ വീട്ടുകാർക്കോ ഇവളെ സ്പർശിക്കാനുള്ള അധികാരമില്ല.”
ആ വാർത്ത കേട്ടതോടെ മാധവിയമ്മയുടെയും മക്കളുടെയും മുഖം വിളറി. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്ന് ബ്ലേഡ് അവറാൻ എന്നറിയപ്പെടുന്ന അവറാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു.
“ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി ജീവൻ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വരുമ്പോൾ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇങ്ങനെ തകർക്കാൻ നോക്കരുത് ഗോപാലാ,” അവറാൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഈ വീടും സ്ഥലവും രേവതിയുടെ പേരിൽ തന്നെയാണ്. അവൾക്ക് ജീവിക്കാനുള്ള കരുത്തു നൽകാൻ ഞാനിവൾക്ക് കൊടുത്ത വാക്കാണിത്.”
### **അധ്യായം 4: സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ വെളിച്ചം**
മാധവിയും ചന്ദ്രനും ചന്ദ്രികയും തല താഴ്ത്തി നിന്നു. എസ്.ഐ അവരെ വാഹനത്തിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ, അതുവരെ അവരെ അനുകൂലിച്ചു നിന്ന നാട്ടുകാർ ഇപ്പോൾ കൂവിവിളിക്കാനും കൈകൊട്ടാനും തുടങ്ങി. രേവതി ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നു. ശരിയും തെറ്റും നോക്കാതെ കാറ്റിനൊപ്പം ചലിക്കുന്ന ഈ സമൂഹത്തോട് അവൾക്ക് പുച്ഛം തോന്നി.
എസ്.ഐ ദീപക് അവൾക്കരികിലെത്തി പറഞ്ഞു, “രേവതീ, നീ കാണിച്ച ഈ ധൈര്യമാണ് നിന്റെ വിജയം. ഭയപ്പെടരുത്, നിയമം നിന്റെ കൂടെയുണ്ട്.”
രേവതി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ തന്റെ ഭൂതകാലത്തെ തകർത്തെറിഞ്ഞ ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുൾ മൂടിയ ആ വീട്ടിൽ നിന്ന് അവൾ പുറത്തുകടന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി മുന്നിലുള്ളത് അവളുടെ മാത്രം ആകാശമാണ്. ആ ആകാശത്ത് ഇനി അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ പറക്കാം. ആരെയും ഭയക്കാതെ, ആരുടെയും നിഴലിലാവാതെ…
**ശുഭം**