വർഷങ്ങൾ നീണ്ട പ്രവാസജീവിതത്തിന്റെ പൊള്ളുന്ന ഓർമ്മകളും പേറി നാട്ടിലെത്തിയ ആകാശിന്, തന്റെ തറവാടായ ‘ശ്രീകൃഷ്ണ’യിൽ ലഭിച്ചത് മരവിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സ്വീകരണമായിരുന്നു. കൂടെയുള്ളത് ഏഴുമാസം ഗർഭിണിയായ ഭാര്യ മീര. സ്വന്തം മകൻ ഒരു വലിയ ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം വരുമ്പോൾ അമ്മ സാവിത്രിയമ്മയുടെയും അനിയൻ വരുണിന്റെയും മുഖത്ത് വിരിയേണ്ട സന്തോഷത്തിന് പകരം അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത് പുച്ഛവും പകയുമായിരുന്നു. ഉമ്മറപ്പടിയിൽ കയറാൻ ആഞ്ഞ മീരയെ സാവിത്രിയമ്മ കൈനീട്ടി തടഞ്ഞു. “അകത്തേക്ക് കയറുന്നതിന് മുൻപ് ചില കാര്യങ്ങൾ ഇവിടെ തീർപ്പാക്കാനുണ്ട് ആകാശ്,” അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു അപരിചിതത്വം നിഴലിച്ചു. വരുൺ ഉമ്മറത്തെ തൂണിൽ ചാരിനിന്ന് പരിഹാസത്തോടെ അവരെ നോക്കി. അനിയത്തി ശിൽപ്പ വീടിനുള്ളിലെ നിഴലിൽ ഒളിച്ചുനിന്നു.
കാര്യമറിയാതെ പകച്ചുനിന്ന ആകാശിനോട് വരുണാണ് ആദ്യം അമ്പെയ്തത്. “ഗൾഫിൽ ഡ്രൈവർ പണി ചെയ്യുന്ന നിനക്ക് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞുതന്നോ ആകാശ്, നിന്റെ ഭാര്യയുടെ വയറ്റിലുള്ളത് നിന്റെ കുഞ്ഞാണെന്ന്? നീ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി നാട്ടിൽ വന്നിട്ടില്ല. പിന്നെങ്ങനെയാണ് ഈ ഏഴുമാസം തികഞ്ഞ വയർ ഇവിടെയുണ്ടായത്?” ആ വാക്കുകൾ ആകാശിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തുളച്ചു കയറി. മീരയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു, അവൾ തളർച്ചയോടെ ആകാശിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു. “അമ്മേ… ഞാനും ആകാശേട്ടനും കഴിഞ്ഞ തവണ ദുബായിൽ വെച്ച്…” മീര പറഞ്ഞു പൂർത്തിയാക്കും മുൻപേ സാവിത്രിയമ്മ അലറി. “നിർത്തടി! നിന്റെ കഥകളൊന്നും കേൾക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. എന്റെ മകനെ പറ്റിച്ച് ആരോ പിഴപ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയത് എന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കാം എന്ന് നീ വിചാരിക്കണ്ട. നീ ഏത് വഴിക്ക് പോയവളാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് നന്നായറിയാം.”
സങ്കടവും ദേഷ്യവും ആകാശിനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. അവൻ തന്റെ അധ്വാനം മുഴുവൻ അയച്ചുകൊടുത്തത് ഈ അമ്മയ്ക്കും അനിയനുമായിരുന്നു. ഇന്ന് അവർ തന്റെ ഭാര്യയുടെ ചാരിത്ര്യത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. “അമ്മേ… എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? ഞാൻ താലികെട്ടിയ എന്റെ ഭാര്യയാണ് ഇവൾ. എന്നെക്കാൾ അധികം എനിക്ക് മീരയെ വിശ്വാസമാണ്,” ആകാശ് ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. എന്നാൽ സാവിത്രിയമ്മ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. “നിനക്ക് വിശ്വാസമുണ്ടാവും, കാരണം നീ ഒരു വിഡ്ഢിയാണ്. ഡ്രൈവർമാരായി പണിയെടുക്കുന്നവർക്ക് കുട്ടികളുണ്ടാവില്ലെന്ന് ഈ വരുൺ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. നീയിവളെയും കൊണ്ട് വന്ന വഴിക്ക് തന്നെ പൊയ്ക്കോ.”
അത്രയും നേരം തളർന്നുനിന്ന മീരയിൽ പെട്ടെന്നൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അവൾ ആകാശിന്റെ കൈ വിടുവിച്ച് സാവിത്രിയമ്മയ്ക്കും വരുണിനും നേരെ നടന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ സങ്കടമല്ല, മറിച്ച് കത്തുന്ന കനലായിരുന്നു. “വരുൺ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് അമ്മ വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ? എങ്കിൽ ഞാനൊരു സത്യം പറയാം. ഈ കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് മാസവും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ഒരിടത്തും പോയിട്ടില്ല. ഈ വീട്ടിൽ ആണുങ്ങളായി ആകാശേട്ടൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഉള്ളത് വരുൺ മാത്രമാണ്. അമ്മ പറയുന്നതുപോലെ ഈ കുഞ്ഞ് ആകാശേട്ടന്റേതല്ലെങ്കിൽ, പിന്നെ ഇതിന്റെ അച്ഛൻ ഈ നിൽക്കുന്ന വരുൺ ആയിരിക്കണം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ എന്നെ പീഡിപ്പിച്ചു എന്ന പരാതിയിൽ ഇപ്പൊ തന്നെ ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കാം. വരുണിന്റെ ചോരയാണോ ഇതെന്ന് ഡി.എൻ.എ ടെസ്റ്റ് നടത്തി നമുക്ക് നോക്കാം. പോലീസുകാർ വരുമ്പോൾ അമ്മ ഇത് തന്നെ പറയണം.”
മീരയുടെ അപ്രതീക്ഷിതമായ ഈ തിരിച്ചടിയിൽ വരുൺ വിയർത്തുപോയി. അവൻ പരിഭ്രമത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി. “അമ്മേ… ഇവൾ എന്ത് വിടുവായത്തമാ പറയുന്നേ? എനിക്ക് ഇതിലൊന്നും പങ്കില്ല,” അവന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. മീര വിട്ടില്ല. “എന്താ വരുൺ? നിനക്ക് കുഞ്ഞുണ്ടാവില്ലെന്ന് അമ്മയോട് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ? അമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ എന്റെ വയറ്റിലുള്ള കുഞ്ഞിന് ഒരച്ഛൻ വേണം. അത് ആകാശേട്ടൻ അല്ലെന്ന് അമ്മ ഉറപ്പിച്ചു പറയുമ്പോൾ അത് വരുൺ തന്നെയാവാം. നമുക്ക് കേസ് കൊടുക്കാം അമ്മേ… നിങ്ങളുടെ രണ്ടാമത്തെ മകൻ ജയിലിൽ പോകുന്നത് അമ്മയ്ക്ക് കാണണ്ടേ?”
സാവിത്രിയമ്മ പതറിപ്പോയി. വരുണിന്റെ പേടി നിറഞ്ഞ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി. ആകാശ് കൊണ്ടുവന്ന പണം കൈക്കലാക്കാൻ വേണ്ടി വരുൺ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത കള്ളങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച് സ്വന്തം മകന്റെ ജീവിതം തകർക്കാൻ നിന്ന അവർക്ക് മീരയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു പ്രഹരമായിരുന്നു. ആകാശ് തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ പുറത്തെടുത്തു. “ഇതുകൂടി കണ്ടോ അമ്മേ… ദുബായിൽ വെച്ച് ഞങ്ങൾ നടത്തിയ പരിശോധനകളുടെ രേഖകളാണിത്. മീര ഗർഭിണിയായ അന്ന് ഞാൻ അവൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. സത്യം ഇതൊക്കെയാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും വരുൺ പറഞ്ഞ കള്ളത്തിന് കൂട്ടുനിന്ന നിങ്ങളെ എനിക്ക് ഇനി അമ്മ എന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയില്ല. പണത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം മകന്റെ കുഞ്ഞിനെ പോലും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ നിങ്ങളോടൊപ്പം ഇനി ഞാനില്ല.”
ആകാശ് മീരയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ആ പടിയിറങ്ങി. വരുണിനെ ഒരു നോട്ടം നോക്കാൻ പോലും അവൻ മുതിർന്നില്ല. താൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് കെട്ടിപ്പൊക്കിയ ആ വലിയ വീട് ഉപേക്ഷിച്ച്, സ്വന്തം മാനം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ഭാര്യയുടെ കൈ പിടിച്ചവൻ നടന്നകന്നു. പിന്നിൽ തങ്ങൾ നെയ്തുകൂട്ടിയ ചതിക്കുഴിയിൽ വീണ സാവിത്രിയമ്മയും വരുണും ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിശ്ചലരായി നിന്നു. പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ആകാശും മീരയും നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ ആ തറവാട് വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം എന്നെന്നേക്കുമായി വിട്ടുപോയിരുന്നു.
