by ## **അഗ്നിശുദ്ധി**
തിരുവനന്തപുരം യൂണിവേഴ്സിറ്റി കോളേജിലെ ആൽമരച്ചോട്ടിൽ പെയ്തുവീഴുന്ന പൊൻവെയിൽ പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു **ദേവിക**യുടെയും **ആകാശി**ന്റെയും പ്രണയം. ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആ ക്യാമ്പസിന്റെ ഓരോ കൽത്തൂണുകൾക്കും അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മർമ്മരങ്ങൾ സുപരിചിതമായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലെ പഴകിയ പുസ്തകങ്ങളുടെ ഗന്ധമുള്ള ഇടനാഴികളിൽ അവർ മണിക്കൂറുകളോളം സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു. ആകാശിന്റെ കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിൽ ദേവിക തന്റെ ലോകം കണ്ടു. ദേവികയുടെ ശാന്തമായ സ്വഭാവം ആകാശിന്റെ ആവേശം നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിന് ഒരു താളം നൽകി.
എൻജിനീയറിങ് അവസാന വർഷമായപ്പോഴേക്കും സൗഹൃദം ഗാഢമായ അനുരാഗമായി മാറിയിരുന്നു. അവർ ഒന്നിച്ചു പ്രൊജക്റ്റുകൾ ചെയ്തു, പരീക്ഷാ ചൂടിൽ പരസ്പരം സാന്ത്വനമായി. കോളേജ് വിനോദയാത്രകളിൽ കായൽക്കരയിൽ കൈകോർത്തു നടക്കുമ്പോൾ, വരാനിരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളെക്കുറിച്ച് അവർ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പഠനം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ വിവാഹമെന്ന സ്വപ്നം അവർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ വെല്ലുവിളിയായി. ആകാശ് ഒരു സാധാരണ മധ്യവർഗ്ഗ കുടുംബത്തിലെ അംഗമായിരുന്നു. അച്ഛൻ മരിച്ചതോടെ അമ്മയുടെയും അനിയത്തിയുടെയും സംരക്ഷണം അവന്റെ ചുമതലയിലായി. കരിയർ തുടങ്ങുന്നതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ദേവികയാകട്ടെ, നഗരത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ബിസിനസ് തറവാട്ടിലെ ഏക മകൾ. പണവും പ്രതാപവും നിറഞ്ഞ അവളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ആകാശിനെ അംഗീകരിക്കുക അസാധ്യമായിരുന്നു.
“അവൻ വെറുമൊരു സാധാരണക്കാരനാണ് ദേവികാ. നിന്നെ പൊന്നുപോലെ വളർത്തിയ ഞങ്ങൾക്ക് അവനെപ്പോലൊരുവന് നിന്നെ നൽകാൻ കഴിയില്ല,” അവളുടെ അച്ഛൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. പണത്തിന്റെയും ജാതിയുടെയും അന്തരങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ബന്ധുക്കൾ അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. നഗരത്തിലെ വലിയൊരു ഡോക്ടറുടെ ആലോചന അവൾക്ക് മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമം നടന്നു.
മറുഭാഗത്ത് ആകാശിന്റെ അമ്മയ്ക്കും ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു. “വലിയ തറവാട്ടിൽ വളർന്ന കുട്ടിക്ക് നമ്മുടെ ഈ ചെറിയ വീട്ടിൽ ഒതുങ്ങാൻ കഴിയില്ല മോനേ,” അവർ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ആകാശ് ദേവികയിൽ വിശ്വസിച്ചു.
എല്ലാ വാതിലുകളും അടഞ്ഞപ്പോൾ, പ്രണയത്തിനായി ഒളിച്ചോടുക എന്ന കഠിനമായ തീരുമാനം അവർ എടുത്തു. ഒരു രാത്രിയിൽ, ഹൃദയമിടിപ്പോടെ ദേവിക പടിയിറങ്ങി. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കാത്തുനിന്ന ആകാശിന്റെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് സകല ഭയങ്ങളും നീങ്ങി. അടുത്ത ദിവസം പുലർച്ചെ ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് അവർ മാലയിട്ടു. സബ് രജിസ്ട്രാർ ഓഫീസിലെ ഒപ്പുകൾ അവരെ നിയമപരമായി ഒന്നാക്കി.
ആദ്യത്തെ ഒരാഴ്ച ഒരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ വാടക മുറിയിൽ അവർ തങ്ങളുടെ കൊച്ചു ലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തു. “നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കരയിക്കില്ല ദേവി,” എന്ന് അവൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ തലോടി വാക്കു നൽകി. ആ നിമിഷം അവൾ ലോകം കീഴടക്കിയ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
എന്നാൽ ആകാശിലെ ‘അമ്മയുടെ മോൻ’ പതിയെ ഉണർന്നു തുടങ്ങി. അവന്റെ അമ്മയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവർക്ക് ആകാശിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് താമസം മാറേണ്ടി വന്നു. ആകാശിന്റെ അമ്മ പുറമെ സ്നേഹമുള്ളവരായി തോന്നിച്ചെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അധികാരഭാവം കൊണ്ടുനടന്നിരുന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു. തന്റെ മകനെ തന്നിൽ നിന്നും തട്ടിയെടുത്ത ഒരുവളായിട്ടാണ് അവർ ദേവികയെ കണ്ടത്.
അവിടെ ദേവികയുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി. രാവിലെ അഞ്ചു മണിക്ക് തുടങ്ങുന്ന അടുക്കളപ്പണി മുതൽ രാത്രി വൈകുന്നത് വരെ നീളുന്ന വീട്ടുജോലികൾ. ഇതിനിടയിൽ അമ്മയുടെ കുത്തുവാക്കുകൾ. “ഇത്രയും വലിയ കുടുംബത്തിൽ നിന്ന് വന്നവൾക്ക് ഒരു ചായ പോലും ഇടാൻ അറിയില്ലേ?”, “നിന്റെ പഠിപ്പും പ്രൗഢിയും ഈ അടുക്കളയിൽ കാണിക്കണ്ട,” എന്നിങ്ങനെ പരിഹാസങ്ങൾ തുടർന്നു. ദേവിക എന്ത് ചെയ്താലും അതിൽ കുറ്റം കണ്ടെത്തുക എന്നത് അമ്മയുടെ ശീലമായി.
ദേവിക ഈ സങ്കടങ്ങൾ ആകാശിനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ തുടക്കത്തിൽ അവൻ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “അമ്മയ്ക്ക് പ്രായത്തിന്റെ വശപിശകാണ്, നീ കുറച്ചു കാലം കൂടി ക്ഷമിക്ക്. നമുക്ക് ഉടനെ മാറാം,” അവൻ പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ച് അവൾ എല്ലാം സഹിച്ചു.
പക്ഷേ മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആകാശ് പുതിയൊരു വീട് നോക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. അമ്മയോടുള്ള അമിതമായ വിധേയത്വം അവനെ ഒരു തടവുകാരനാക്കിയിരുന്നു. അമ്മ ദേവികയെ ചീത്ത പറയുമ്പോൾ അവൻ മൗനം പാലിച്ചു. ചിലപ്പോൾ അമ്മയെ പിന്താങ്ങി സംസാരിക്കാനും തുടങ്ങി.
“അമ്മ പറയുന്നതിൽ എന്തെങ്കിലും ശരി കാണും ദേവി. നീ എന്തിനാ എപ്പോഴും അമ്മയെ കുറ്റം പറയുന്നത്? ഒന്ന് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തൂടെ?” ഒരിക്കൽ ആകാശ് ചോദിച്ചപ്പോൾ ദേവികയുടെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു. താൻ പ്രണയിച്ച ധീരനായ ആകാശ് എവിടെ പോയി എന്നവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
അടുക്കളയിലെ പുകയേക്കാൾ അവളെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചത് ആ വീട്ടിലെ മാനസികമായ ഒറ്റപ്പെടലായിരുന്നു. അവളുടെ കരിയറിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, “വീടുനോക്കാൻ കഴിയാത്തവൾ എന്ത് ജോലി ചെയ്യാനാണ്?” എന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ പരിഹാസം. ആകാശ് പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ട് അത് കേട്ടിരുന്നു. അവന്റെ ആ നിസ്സംഗതയായിരുന്നു അവളെ ഏറ്റവുമധികം വേദനിപ്പിച്ചത്.
തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ ദേവിക തന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്ത് **അഞ്ജലി**യോട് പങ്കുവെച്ചു. ബെംഗളൂരുവിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന അഞ്ജലി അവളെ ശാസിച്ചു. “ദേവികാ, പ്രണയം എന്നത് അടിമത്തമല്ല. നിന്റെ അന്തസ്സ് പണയം വെച്ച് നീ എന്തിനാണ് അവിടെ തുടരുന്നത്? നിനക്ക് നിന്റെ കാലിൽ നിൽക്കാൻ കഴിവുണ്ട്. നിന്റെ സന്തോഷം നീ തന്നെ കണ്ടെത്തണം.” അഞ്ജലിയുടെ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കനലായി എരിഞ്ഞു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ആകാശ് ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ ദേവിക തന്റെ തീരുമാനം അറിയിച്ചു. “എനിക്കിനി ഈ വീട്ടിൽ തുടരാൻ കഴിയില്ല ആകാശ്. നിന്റെ അമ്മയുടെ അടിമയായി ജീവിക്കാനല്ല ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ വന്നത്. എനിക്ക് സമാധാനം വേണം, എന്റെ ജോലിയിലേക്ക് എനിക്ക് മടങ്ങണം.”
ആകാശ് ഞെട്ടിപ്പോയി. അവൻ വികാരപരമായി അവളെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു. “നമ്മുടെ പ്രണയം നീ മറന്നോ? എനിക്ക് നിന്നെ പിരിഞ്ഞു ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“നമ്മുടെ പ്രണയം നീ എന്നേ മറന്നു കഴിഞ്ഞു ആകാശ്. നീ നിന്റെ അമ്മയുടെ നിഴലായി മാറി. എന്നെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് നീ തന്ന വാക്ക് വെറും ജലരേഖയായി. സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ട് വയറു നിറയില്ല ആകാശ്, അതിന് ബഹുമാനവും കൂടി വേണം.”
ദേവിക തന്റെ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്തു. ആകാശിന്റെയും അമ്മയുടെയും തടസ്സങ്ങളെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ആ പടിയിറങ്ങി. ഒളിച്ചോടി വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭയമായിരുന്നില്ല അപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ, പകരം ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
വിവാഹമോചനം എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. സമൂഹം അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി. “അല്പമൊന്ന് ക്ഷമിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ആ കുടുംബം തകരില്ലായിരുന്നു” എന്ന് പലരും പറഞ്ഞു. എന്നാൽ ദേവിക ചെവികൊടുത്തില്ല. അവൾ അഞ്ജലിയുടെ സഹായത്തോടെ ഒരു പ്രമുഖ എൻജിനീയറിങ് കമ്പനിയിൽ ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ചു. നഗരത്തിൽ ഒരു ചെറിയ ഫ്ലാറ്റ് എടുത്തു.
ഇന്ന് ദേവിക സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവൾ യാത്രകൾ ചെയ്യുന്നു, പുതിയ സുഹൃത്തുക്കളെ കണ്ടെത്തുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ബാല്ക്കണിയിൽ ഇരുന്ന് ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നാറുണ്ട്—താൻ അന്ന് എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു എന്ന്. ആകാശനോട് ഇന്നും അവൾക്ക് പകയില്ല, പക്ഷേ അവനോടുള്ള പ്രണയത്തേക്കാൾ അവൾ തന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം ഇറങ്ങിപ്പോകുന്ന പെൺകുട്ടികൾ പിന്നീട് ഒരു ‘കലിപ്പന്റെ’ നിഴലായി ജീവിക്കേണ്ടവരല്ല എന്ന വലിയ പാഠം ദേവിക തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാട്ടിത്തന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കഥ താൻ തന്നെ എഴുതണം എന്ന ബോധ്യത്തോടെ അവൾ ഇന്നും പുഞ്ചിരിയോടെ മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.