by തിരികെ നടക്കാത്ത വഴികൾ
“ദയവായി എന്നെ ഒന്ന് കേൾക്കൂ… ഞാൻ ചെയ്തത് വലിയ തെറ്റാണെന്ന് ഇപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. സ്വന്തം പിഴവുകൾ മനസ്സിലാക്കി ഒരാൾ മാപ്പിരക്കുമ്പോഴല്ലേ പശ്ചാത്താപത്തിന് പൂർണ്ണതയുണ്ടാകൂ. ഞാനിപ്പോൾ ആ ഒരു അവസ്ഥയിലാണ്.
നീയും മക്കളും ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല. നീ മക്കളെയും കൂട്ടി എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വരണം. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാം. മുമ്പ് സംഭവിച്ചതൊന്നും ഇനി ഒരിക്കലും എന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഞാൻ നിനക്ക് വാക്ക് തരാം.”
സൂരജിന്റെ വാക്കുകൾ അത്രമേൽ ദയനീയമായിരുന്നു. മാളവിക ഒന്നും മിണ്ടാതെ, തളർച്ചയോടെ അവനെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു കനൽ എരിയുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. പക്ഷേ, ആ കാരുണ്യത്തിന് അവൻ അർഹനല്ലെന്ന ബോധ്യം അവളുടെ മനസ്സിനെ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തി.
തന്റെ വിശ്വാസത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ച ഒരാളെ വീണ്ടും ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുക എന്നത് അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. എങ്കിലും, ഒരു കാലത്ത് തന്റെ സർവ്വസ്വവുമായിരുന്ന ഒരാളെ അത്ര പെട്ടെന്ന് തള്ളിപ്പറയാൻ അവളുടെ മനസ്സ് മടിച്ചു.
“സമ്മതമല്ല” എന്ന് ആ മുഖത്ത് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ, മക്കളുടെ മുഖം ഓർക്കുമ്പോൾ അവൾ തളർന്നു പോകും. അവർക്ക് അവരുടെ അച്ഛൻ ജീവനായിരുന്നു. മകൻ ആദി കഴിഞ്ഞ ദിവസം പോലും അച്ഛനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞ് കരഞ്ഞത് അവളുടെ ഓർമ്മയിൽ വന്നു.
എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കണമെന്ന് അറിയാതെ അവൾ വല്ലാതെ ഉഴറി. ഒടുവിൽ, “ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ട് മറുപടി പറയാം” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൾ തന്റെ വണ്ടി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. അവന്റെ നോട്ടം തന്നെ പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു, എങ്കിലും ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മക്കൾ ഓടി വരുന്നത് അവൾ കണ്ടു. വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ അവർ സന്തോഷത്തോടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ആദീ, നിന്നോട് എത്ര തവണ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് വണ്ടി വരുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ മുന്നിലേക്ക് ഓടി വരരുത് എന്ന്?”
തന്റെ അനിയനെ ശാസിച്ചു കൊണ്ട് മൂത്ത മകൾ നന്ദന പുറകെ വരുന്നത് മാളവിക വാത്സല്യത്തോടെ നോക്കി നിന്നു. പെൺകുട്ടികൾ പലപ്പോഴും അമ്മമാരെപ്പോലെയാകുമെന്ന് ആരോ പറഞ്ഞത് എത്ര ശരിയാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്റെ വരവും കാത്ത് നിൽക്കുന്ന അമ്മയെയും ഏട്ടത്തിയെയും അവൾ കണ്ടു.
“എന്തായി മാളൂ? അവൻ എന്തിനാ നിന്നെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞത്?” അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിൽ ആകുലത നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
“ചെയ്തതൊക്കെ തെറ്റാണെന്ന് അവൻ സമ്മതിക്കുന്നു അമ്മേ. ഇനിയുള്ള കാലം തിരുത്തി ജീവിക്കാമെന്നും, ഞങ്ങളെ തിരികെ വേണമെന്നുമാണ് അവൻ പറയുന്നത്.”
മാളവിക പറഞ്ഞു തീർത്തപ്പോൾ അമ്മയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്നു. “ഇത്രയൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയിട്ടും അവന് നിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കാൻ എങ്ങനെ തോന്നുന്നു? അല്പം പോലും ഉളുപ്പില്ലാത്തവൻ!” അമ്മ പല്ല് ഞെരിച്ചു.
മാളവിക മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഒന്ന് ഫ്രഷായി കിടക്കയിലേക്ക് വീഴുമ്പോഴും അവളുടെ ചിന്തകൾ മുഴുവൻ സൂരജിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
അവളുടെ അറിവോ പൂർണ്ണ സമ്മതമോ കൂടാതെയായിരുന്നു സൂരജ് ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നു വന്നത്. വീട്ടുകാർ കണ്ടെത്തിയ ആലോചനയായിരുന്നു അത്. പഠനം പൂർത്തിയാക്കാത്തതുകൊണ്ട് വിവാഹത്തിന് അവൾക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും കുടുംബമഹിമയും സൂരജിന്റെ ഉയർന്ന ജോലിയും കണ്ട് വീട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.
തുടക്കത്തിൽ ഒരു അകൽച്ച അവൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ സൂരജ് വളരെ വേഗം അവളുടെ മനസ്സ് കവർന്നു.
“മാളൂ, നിനക്ക് ഉപരിപഠനത്തിന് താല്പര്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ഞാൻ ഒരിക്കലും തടസ്സമാകില്ല. ആ ഒരു പേടി വേണ്ട.”
അവന്റെ ആ ഉറപ്പും കരുതലും അവളെ അവനിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. പിന്നീട് അവർ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി. അവളുടെ ഓരോ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും അവൻ കൂട്ടുനിന്നു. അവനെക്കാൾ അധികം മറ്റാരും അവളെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ കരുതി. സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ആ ദാമ്പത്യത്തിൽ രണ്ട് മക്കളുണ്ടായി.
മാളവികയ്ക്കും ജോലി ലഭിച്ചതോടെ സാമ്പത്തികമായ ആകുലതകൾ മാറി. പക്ഷേ, ജോലിത്തിരക്കും കുട്ടികളുടെ കാര്യങ്ങളുംക്കിടയിൽ അവർ തമ്മിലുള്ള സംസാരം കുറഞ്ഞു വന്നു. പരസ്പരം സമയം പങ്കിടാൻ കഴിയാത്തത് അവരെ തമ്മിൽ അകറ്റുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
ഒരു ദിവസം അപ്രതീക്ഷിതമായി സൂരജിന്റെ ഫോണിലേക്ക് വന്ന ഒരു വിളി എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളെയും തകർത്തു. അവൻ കുളിക്കാൻ പോയ സമയം നോക്കിയാണ് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചത്. ഫോണെടുത്ത മാളവികയോട് അപ്പുറത്തുള്ള പെൺകുട്ടി തന്റെ പ്രണയം പങ്കുവെച്ചു.
“എന്താ സൂരജേട്ടാ ഇന്നലെ വിളിക്കാതിരുന്നത്? ഞാൻ എത്ര നേരം കാത്തിരുന്നു എന്നറിയാമോ? ഇന്ന് ഉറപ്പായും വരണമെന്ന് പറഞ്ഞതല്ലേ? വീട്ടിൽ ആരുമില്ല, വേഗം വരണേ…”
ആ വാക്കുകൾ മാളവികയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി പോലെ തറച്ചു. തന്റെ ഭർത്താവ് മറ്റൊരു പെണ്ണിന്റെ സാമീപ്യം തേടി പോകുന്നു എന്ന സത്യം അവൾക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ സൂരജിന്റെ മറുപടി അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തി.
“നിനക്ക് ഒന്നിനും സമയമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലേ? എനിക്കും ആഗ്രഹങ്ങളും വികാരങ്ങളുമൊക്കെയുണ്ട്.”
ആ നിമിഷം അവൾ തീരുമാനിച്ചു, ഇനി ഈ ബന്ധം വേണ്ട. അവൾ വിവാഹമോചനത്തിന് അപേക്ഷിച്ചു. ഒരാൾക്ക് മറ്റൊരു പെണ്ണിനെ തേടി പോകാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ, അതേ വികാരവിചാരങ്ങളുള്ള തനിക്കും അതിന് കഴിയുമല്ലോ എന്നും, അത് അത്ര വലിയ തെറ്റാണോ എന്നും അവൾ ചിന്തിച്ചു. സൂരജിന്റെ ആ ന്യായീകരണത്തോട് അവൾക്ക് ഒരിക്കലും പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
വിവാഹമോചന നടപടികൾക്കിടയിൽ സൂരജ് പറഞ്ഞിരുന്നത് താൻ മറ്റൊരാളെ കണ്ടെത്തുമെന്നും മാളവികയെ ഇനി ആവശ്യമില്ലെന്നുമാണ്. എന്നാൽ വേർപിരിഞ്ഞ് രണ്ടു മാസത്തിന് ശേഷം ഇപ്പോൾ അവൻ തന്നെയും മക്കളെയും തേടി വന്നിരിക്കുന്നു.
ചിന്തകൾക്കൊടുവിൽ അവൾ ഒരു ദൃഢമായ തീരുമാനം എടുത്തു. അവൾ ഫോണെടുത്ത് സൂരജിന് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു:
“ഒരിക്കൽ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളെ തേടി പോയതാണ്. നാളെ അത് ആവർത്തിക്കില്ലെന്ന് എന്ത് ഉറപ്പാണുള്ളത്? മുറിച്ചുമാറ്റിയ ബന്ധങ്ങൾ വീണ്ടും തുന്നിച്ചേർക്കാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. ഇനിയൊരു ചതിക്ക് കൂടി നിന്നു കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ദയവായി ഇനി ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്.”
ആ സന്ദേശം അയക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞു പോയതുപോലെ തോന്നി. ഇനിയും വഞ്ചിക്കപ്പെടാൻ തയ്യാറല്ലെന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.