ചെറുകഥ

ശാപമോക്ഷം

തന്റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുന്നിലേക്ക് ആ സ്ത്രീ കടന്നുവന്ന രീതി കണ്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന് ഭൂമി പിളർന്നു താഴ്ന്നിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. തന്റെ വസ്ത്രധാരണത്തിൽ അസ്വാഭാവികമായ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി, ശരീരം പ്രദർശിപ്പിക്കും വിധം സാരി ഒതുക്കി ചുറ്റി, ഒരുമാതിരി വശ്യമായ ചിരിയോടെ അവർ വന്ന് നിന്നപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിൽ അപമാനം കൊണ്ട് കനൽ എരിഞ്ഞു. കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ അന്യോന്യം നോക്കി അർത്ഥഗർഭമായി ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ രക്തം തിളച്ചു.

“എന്താടാ ഇത്? നിന്റെ വീട്ടിലെ ഈ തള്ളക്ക് വട്ടാണോ?” കൂട്ടത്തിൽ അല്പം വായാടിയായ അഖിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കാതിൽ രഹസ്യമായി ചോദിച്ചു.

അതുകൂടി കേട്ടതോടെ തന്റെ അന്തസ്സ് മണ്ണിൽ ഇടിഞ്ഞു താഴ്ന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു. “ഡാ, നമുക്ക് പോകാം. ഇവിടെ നിൽക്കണ്ട,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ അവരെയും വലിച്ച് വേഗം അവിടെ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോഴും സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ സ്ത്രീയുടെ ആ വേഷംകെട്ടും പെരുമാറ്റവും അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.

“നീ എന്തിനാടാ ഇങ്ങനെ ടെൻഷൻ അടിക്കുന്നത്? വിട്ടുകളയളിയാ…” സുഹൃത്തായ വരുൺ അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ നോക്കി.

“നിനക്ക് പറഞ്ഞാൽ മനസ്സിലാവില്ലടാ. സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ ഒരു ജന്മം ഉണ്ടാവുന്നത് എത്ര വലിയ ശാപമാണെന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന എനിക്കേ അറിയാവൂ,” സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം കടിച്ചമർത്തി പറഞ്ഞു.

എട്ടാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് സിദ്ധാർത്ഥിന് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. സ്നേഹനിധിയായ അമ്മയുടെ വേർപാട് അവനെ വല്ലാതെ തളർത്തിയിരുന്നു. ഗൾഫിൽ വലിയ ശമ്പളത്തിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അച്ഛൻ ശിവശങ്കർ അതോടെ നാട്ടിലെത്തി. പക്ഷേ, ആ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാൻ അച്ഛൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. “എന്റെ മോനെ ഞാൻ ആരെ ഏൽപ്പിക്കും?” എന്നതായിരുന്നു അച്ഛന്റെ അന്നത്തെ വലിയ ആശങ്ക.

ബന്ധുക്കളാരും സിദ്ധാർത്ഥിനെ ഏറ്റെടുക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ബന്ധുക്കളുടെ ആ സ്വാർത്ഥത അവനെ വേദനിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ രജനി എന്ന ആ സ്ത്രീയെ വിവാഹം കഴിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്.

“മോനേ, നിനക്കൊരു കൂട്ടിനും എനിക്കൊരു ആശ്വാസത്തിനുമാണ് ഞാൻ ഈ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത്,” അച്ഛൻ അന്ന് അവനോട് പറഞ്ഞത് അവന് ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്. പക്ഷേ, അമ്മ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ അച്ഛന് ആ സ്ത്രീയുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പിന്നീടാണ് സിദ്ധാർത്ഥ് അറിഞ്ഞത്. പുരുഷന്മാരെ ആകർഷിക്കാൻ പ്രത്യേക കഴിവുള്ള ആ സ്ത്രീ അച്ഛനെ തന്ത്രപരമായി വശീകരിച്ചിരുന്നു. ഗൾഫിൽ നിന്ന് അച്ഛൻ അവർക്ക് പണം അയച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു.

രണ്ടാനമ്മയായി വന്ന ആ സ്ത്രീയോട് ഒരിക്കൽ പോലും ഒരു മമത തോന്നാൻ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ആദ്യമൊക്കെ അവർ സിദ്ധാർത്ഥിനെ കണ്ണിന് നേരെ കണ്ടുകൂടാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു. എപ്പോഴും അവനെക്കുറിച്ച് അച്ഛനോട് പരാതികൾ പറഞ്ഞ് വഴക്ക് കേൾപ്പിക്കും. എന്നാൽ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ പെട്ടെന്ന് അവനോട് അസ്വാഭാവികമായ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.

പത്താം ക്ലാസ്സുകാരനായ ഒരു മകനോട് കാണിക്കേണ്ട സ്നേഹമായിരുന്നില്ല അത്. അവൻ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അനാവശ്യമായി മുറിയിൽ വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കുക, തലമുടിയിൽ വിരലോടിക്കുക, ശരീരത്തിൽ അരുതാത്ത ഇടങ്ങളിൽ സ്പർശിക്കുക തുടങ്ങി അവരുടെ ഓരോ പ്രവർത്തികളും അവനിൽ അറപ്പുണ്ടാക്കി.

“എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ തൊടുന്നത്? എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല,” ഒരിക്കൽ അവൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

“അതെന്താടാ? ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയല്ലേ? അമ്മ മകനെ തൊടുന്നതാണോ തെറ്റ്?” ഒരു വശ്യമായ ചിരിയോടെ അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവന് ശർദ്ദിക്കാനാണ് തോന്നിയത്. അതോടെ അവരോടുള്ള വെറുപ്പ് വർദ്ധിച്ചു. അവരുടെ കൂടെ ഒരു മുറിയിൽ ഇരിക്കാൻ പോലും അവൻ ഭയപ്പെട്ടു.

പതിയെയാണ് അവരുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അവൻ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഏതൊരു പുരുഷനെ കണ്ടാലും സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരുതരം വൈകൃതം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു. സ്വന്തം മകന്റെ പ്രായമുള്ള അവന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ പോലും അവർ മോശമായ വേഷം കെട്ടി വരും. ബ്ലൗസിന്റെ കഴുത്തിറക്കിയും, സാരി അലക്ഷ്യമായി ഉടുത്തും അവരെ ആകർഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥ് കൂട്ടുകാരെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാറില്ലായിരുന്നു. അച്ഛനെ നിർബന്ധിച്ച് ഡിഗ്രി കാലം മുതൽ അവൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്നു. വീട്ടിലെ ആ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരേയൊരു വഴി അതായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ വെക്കേഷൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഹോസ്റ്റൽ അടച്ചു. അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് കൂട്ടുകാർ അവനൊപ്പം വണ്ടിയിൽ കയറിയത്. വേണ്ട എന്ന് പറയാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ആ സ്ത്രീ തങ്ങളുടെ പതിവ് വൃത്തികെട്ട രീതിയിൽ കൂട്ടുകാരെ സ്വീകരിക്കാൻ ഇറങ്ങി വന്നത് അവനെ നാണം കെടുത്തി. അന്ന് അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ അവൻ ആ വെക്കേഷൻ മുഴുവൻ കൂട്ടുകാരുടെ വീടുകളിൽ ചെലവഴിച്ചു. വെക്കേഷൻ കഴിഞ്ഞ് അവൻ വേഗം ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് തിരികെ പോയി.

ഇതിനിടയിൽ, ഒരു ദിവസം അച്ഛൻ ഹോസ്റ്റലിൽ അവനെ കാണാൻ വന്നു. അച്ഛൻ വരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ നേരത്തെ വിളിച്ചു പറയുന്നതാണ് രീതി. എന്നാൽ ഒന്നും പറയാതെ പെട്ടെന്ന് എത്തിയ അച്ഛനെ കണ്ടപ്പോൾ സിദ്ധാർത്ഥ് ഞെട്ടിപ്പോയി. പഴയ പ്രസരിപ്പൊന്നുമില്ലാത്ത, ആകെ തളർന്ന ഒരു രൂപമായിരുന്നു അച്ഛന്റേത്.

“അച്ഛാ… എന്താ പറ്റിയത്? പറയാതെ വന്നത് എന്താ?” അവൻ അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. അച്ഛൻ ചെയ്ത തെറ്റുകൾ എന്തുതന്നെയായാലും അച്ഛനെ വെറുക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അച്ഛൻ കസേരയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. “മോനേ… ഞാൻ വലിയൊരു ചതിയിലാണ് പെട്ടുപോയത്. നിന്റെ അമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ നിന്നെ നോക്കാൻ ഒരാളെ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ ഞാൻ കരുതിയില്ല ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി എനിക്ക് സംഭവിക്കുമെന്ന്.”

സിദ്ധാർത്ഥ് ഒന്നും മിണ്ടാതെ അച്ഛനെ നോക്കി.

“ആ സ്ത്രീ… അവളുടെ സ്വഭാവദൂഷ്യങ്ങൾ നാട്ടുകാർക്ക് മുഴുവൻ അറിയാമായിരുന്നു. എനിക്ക് മാത്രമാണ് അത് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാതിരുന്നത്. പലരുമായി അവൾക്ക് അവിഹിത ബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാരുടെ ഫോൺ കോളുകൾ വരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ അന്വേഷിച്ചത്. എല്ലാം തെളിവോടെ എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു…” അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ഇടറി.

“എന്നിട്ട് എന്ത് ചെയ്തു അച്ഛാ?” ദേഷ്യത്തോടെ സിദ്ധാർത്ഥ് ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ അവളെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അടിച്ചിറക്കി. ഇനി എനിക്ക് ആ ബന്ധം വേണ്ട. ഇനി ഞാൻ ഗൾഫിലേക്കും പോകുന്നില്ല. നമുക്ക് നമ്മൾ മാത്രം മതി. എനിക്ക് ഇനിയുള്ള കാലം നീ ഉണ്ടല്ലോ.. അതുമതി…” അച്ഛൻ അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കി പിടിച്ചു.

സിദ്ധാർത്ഥിന് അത് കേട്ടപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞു പോയതുപോലെ തോന്നി. ആ സ്ത്രീ കാരണം അവൻ തന്റെ വീടിനെപ്പോലും വെറുത്തിരുന്നു. അവർ പോയെന്ന വാർത്ത അവനിൽ വലിയ ആശ്വാസമുണ്ടാക്കി. അവൻ ഹോസ്റ്റൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച് അച്ഛന് തുണയായി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തി. ഇന്ന് ആ വീട് സമാധാനമുള്ള, സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ഒരു സ്വർഗ്ഗമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.