by വിധി മാറ്റിയ വഴിത്തിരിവ്
ജനിച്ച നാൾ മുതൽ തന്നെ ദേവികയുടെ ജീവിതത്തോടൊപ്പം രണ്ട് നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്ന് വിക്ക്.
മറ്റൊന്ന് അപസ്മാരം.
മറ്റു കുട്ടികളെ പോലെ ഓടി നടക്കാനും, കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഉറക്കെ സംസാരിക്കാനും, സ്കൂൾ കലോത്സവങ്ങളിൽ വേദിയിൽ കയറാനും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
വാക്കുകൾ പറയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ നാവ് കുടുങ്ങും.
ചില സമയങ്ങളിൽ അപസ്മാരത്തിന്റെ ആക്രമണം അവളെ നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തും.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചെറുപ്പം മുതൽ ഒറ്റപ്പെടൽ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദന അത്രയൊന്നും അവളെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.
കാരണം അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ ലീലയും അവളെ അത്രയേറെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
“നമ്മുടെ മോളാണ് ഏറ്റവും സുന്ദരി…”
അമ്മ എപ്പോഴും പറയും.
അച്ഛൻ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ച് പറയും.
“ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടത് നീയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് വളർന്നതുകൊണ്ട് ദേവിക തന്റെ കുറവുകളെ വലിയ പ്രശ്നമായി കണ്ടിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ പ്രായം കൂടുന്തോറും സമൂഹം അവളെ പഠിപ്പിച്ചു.
എല്ലാവരും ഒരേ കണ്ണുകളോടെയല്ല മനുഷ്യരെ നോക്കുന്നത് എന്ന്.
—
ദേവികയ്ക്ക് ഒരു അനിയത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിയ.
കാണാൻ അതീവ സുന്ദരി.
സംസാരിക്കാൻ മിടുക്കി.
നൃത്തത്തിലും പാട്ടിലും കഴിവുള്ളവൾ.
വീട്ടിലേക്ക് അതിഥികൾ വന്നാൽ ആദ്യം അന്വേഷിക്കുന്നത് ദിയയെ ആയിരിക്കും.
വിവാഹച്ചടങ്ങുകളിൽ എല്ലാവരും അവളുടെ ചുറ്റും കൂടി നിൽക്കും.
ദേവികയെ പലരും കാണാതെ പോകും.
ആദ്യമൊക്കെ അത് പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ചില നിമിഷങ്ങളിൽ മനസ്സ് വേദനിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരേ വീട്ടിൽ ജനിച്ച രണ്ടുപേർ.
പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഒരാളിലേക്ക് മാത്രം.
—
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്മ വന്ന് പറഞ്ഞു.
“മോളേ… നാളെ ചിലർ നിന്നെ കാണാൻ വരുന്നുണ്ട്.”
ദേവികയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങായിരുന്നു അത്.
രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രാവിലെ അമ്മ അവളെ നന്നായി ഒരുക്കി.
ഇളം പച്ച സാരി.
ചെറിയ പൊട്ട്.
മുല്ലപ്പൂ.
കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ ആദ്യമായി അവൾക്ക് തന്നെ തന്നെ സുന്ദരിയായി തോന്നി.
—
ഉച്ചയോടെ വരന്റെ വീട്ടുകാർ എത്തി.
വരൻ.
അവന്റെ അച്ഛൻ.
അമ്മാവൻ.
മറ്റു ചില ബന്ധുക്കൾ.
അമ്മ വിളിച്ചതിനാൽ ദേവിക പതുക്കെ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെന്നു.
“പേര് എന്താണ് മോളുടെ?”
ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
ദേവിക മറുപടി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ദേ… ദേ… ദേവി… ക…”
വാക്കുകൾ തടഞ്ഞു.
മുഖം ചുവന്നു.
വിക്ക് കൂടി.
അപ്പോഴായിരുന്നു ആ മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകൾ.
“അയ്യോ… ഇതാണോ വിക്കുള്ള കുട്ടി?”
“ഞങ്ങൾ കേട്ടത് താഴെയുള്ള അനിയത്തി നല്ല കുട്ടിയാണെന്നായിരുന്നു.”
“അവളെയല്ലേ കാണേണ്ടത്?”
—
ആ നിമിഷം ദേവികയുടെ ലോകം തകർന്നു.
ചെറുപ്പം മുതൽ പലരും കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ഇങ്ങനെ മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞത് ആദ്യമായിരുന്നു.
അവൾ വേഗം മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
വാതിൽ അടച്ചു.
കരയണമെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ കരഞ്ഞില്ല.
കാരണം അമ്മയും അച്ഛനും അതിലും കൂടുതൽ വേദനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
—
അന്ന് രാത്രി അമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“മോളേ… അവർ അറിയാതെ പറഞ്ഞതാണ്…”
ദേവിക ചിരിച്ചു.
“ഇതൊക്കെ ഞാൻ എത്ര കേട്ടതാണ് അമ്മേ.”
പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ രക്തം വാർന്നുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു മനസ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
—
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു വാർത്ത വന്നു.
അന്ന് വന്ന കുടുംബത്തിന് ദിയയെ ഇഷ്ടമായത്രേ.
വിവാഹം ആലോചിക്കാൻ താൽപര്യമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.
അച്ഛനും അമ്മയും വിഷമത്തിലായി.
“മൂത്തവളെ വിട്ട് ഇളയവളെ എങ്ങനെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കും?”
അവർ ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ ദിയയുടെ മനസ്സിൽ വേറെയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവൾ ദേവികയോട് പറഞ്ഞു.
“ചേച്ചി കാരണം എന്റെ ജീവിതവും നിൽക്കുകയാണ്.”
“നിന്നെ ആരും വിവാഹം കഴിക്കില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തിന് കാത്തിരിക്കണം?”
—
ആ വാക്കുകൾ ദേവികയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് കത്തി പോലെ കുത്തി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അവൾക്ക് അപസ്മാരം വന്നു.
നിലത്തേക്ക് വീണു.
കണ്ണുതുറന്ന ശേഷവും ദിയയുടെ വാക്കുകൾ മാത്രം മനസ്സിൽ മുഴങ്ങി.
—
ആ രാത്രി ദേവിക ഏറെ ചിന്തിച്ചു.
സത്യത്തിൽ ദിയ പറയുന്നതിൽ തെറ്റുണ്ടോ?
തന്നെ പോലൊരു പെൺകുട്ടിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആരാണ് വരുക?
വിവാഹ വിപണിയിൽ എല്ലാവരും അന്വേഷിക്കുന്നത് പൂർണ്ണതയാണ്.
അവിടെ തന്റെ പോലുള്ളവർക്ക് സ്ഥാനം കുറവാണ്.
അവസാനം അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.
ദിയയുടെ വിവാഹം ആദ്യം നടത്തണം.
—
അച്ഛനും അമ്മയും ആദ്യം എതിർത്തു.
പക്ഷേ ദേവികയുടെ നിർബന്ധത്തിന് മുന്നിൽ വഴങ്ങി.
അങ്ങനെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ദിയയുടെ വിവാഹം നടന്നു.
അവൾ ആഗ്രഹിച്ചപോലെ.
വലിയ ആഘോഷത്തോടെ.
—
വിവാഹത്തിന് ശേഷം ദിയ ഭർത്താവിനൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു.
വീട്ടിൽ വരുമ്പോഴെല്ലാം അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വാചാലയാകും.
പുതിയ വീട്.
പുതിയ കാറ്.
ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം.
എല്ലാം പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കും.
ദേവിക അത് കേട്ട് സന്തോഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അസൂയ തോന്നിയില്ല.
കാരണം അവൾ സത്യത്തിൽ അനിയത്തിയെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
—
പക്ഷേ ദിയ പോയതോടെ വീട് ശൂന്യമായി.
അപ്പോഴാണ് ഒരു അവസരം വന്നത്.
ഗ്രാമത്തിലെ അങ്കണവാടിയിൽ സഹായിയെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ദേവിക അപേക്ഷിച്ചു.
അവൾക്ക് ജോലി കിട്ടി.
—
ആ ജോലി അവളുടെ ജീവിതം മാറ്റി.
കുഞ്ഞുങ്ങളോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കുന്ന സമയം അവളുടെ എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളും മറക്കിച്ചു.
രാവിലെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വരുന്ന കുട്ടികളെ സമാധാനിപ്പിക്കും.
അവർക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കും.
കളിപ്പിക്കും.
പാട്ടുപാടും.
അവളുടെ ലോകം മാറുകയായിരുന്നു.
—
അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന അധ്യാപിക സൗമ്യ ടീച്ചർ അവളോട് വളരെ അടുപ്പമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ടീച്ചർ ഒരു കുട്ടിയെ കാണിച്ചു.
അഞ്ചു വയസ്സുകാരി മീനു.
“ഇവൾക്ക് അമ്മയില്ല.”
ടീച്ചർ പറഞ്ഞു.
“അമ്മ മരിച്ചുപോയി.”
“അച്ഛൻ മദ്യപാനിയാണ്.”
—
ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ട നിമിഷം ദേവികയുടെ മനസ്സ് ഉരുകി.
ചീകാത്ത മുടി.
കീറിയ വസ്ത്രം.
എപ്പോഴും സങ്കടം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.
അവൾക്ക് പ്രത്യേക കരുതൽ കൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഭക്ഷണം കൊടുക്കും.
മുടി ചീകി കെട്ടിക്കൊടുക്കും.
പുതിയ ഉടുപ്പ് വാങ്ങിക്കൊടുക്കും.
മീനു പതിയെ ദേവികയോട് ചേർന്നു.
—
ഒരു ദിവസം സൗമ്യ ടീച്ചർ ദേവികയോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.
“മീനുവിന്റെ അച്ഛന് വീണ്ടും വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
ദേവിക മിണ്ടിയില്ല.
“നിനക്ക് താൽപര്യമുണ്ടോ?”
—
ദേവിക ഞെട്ടി.
“എനിക്ക്?”
“അതെ.”
—
ആദ്യം അവൾ സമ്മതിച്ചില്ല.
പക്ഷേ ടീച്ചർ വീണ്ടും വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
മീനുവിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
അവസാനം ദേവിക ആലോചിക്കാൻ സമ്മതിച്ചു.
—
അവന്റെ പേര് അനിരുദ്ധൻ.
ഭാര്യ മരിച്ച ശേഷം ജീവിതം തകർന്ന മനുഷ്യൻ.
മദ്യത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണവൻ.
പക്ഷേ മീനുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്ന അച്ഛൻ.
—
ദേവികയെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞത് ഒരു കാര്യം മാത്രം.
“എന്റെ മകളെ സ്നേഹിക്കുമോ?”
—
ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആദ്യമായി ഒരാൾ അവളുടെ കുറവുകളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചില്ല.
വിക്കിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചില്ല.
അപസ്മാരത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചില്ല.
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചാണ് ചോദിച്ചത്.
—
അങ്ങനെ അവരുടെ വിവാഹം നടന്നു.
വലിയ ആഘോഷമൊന്നുമില്ലാതെ.
പക്ഷേ മനസ്സുനിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ.
—
മീനുവിന് അതൊരു സ്വപ്നം പോലെ ആയിരുന്നു.
“എനിക്ക് അമ്മ കിട്ടി.”
അവൾ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞു നടന്നു.
—
ദേവികയുടെ സ്നേഹവും കരുതലും അനിരുദ്ധനെയും മാറ്റി.
അവൻ മദ്യപാനം നിർത്തി.
ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു.
വീട്ടിൽ സമയം ചിലവഴിച്ചു.
പതിയെ അവർ ഒരു കുടുംബമായി.
—
അവിടെ ദേവികയുടെ കുറവുകൾ ഒരിക്കലും അളക്കപ്പെട്ടില്ല.
അവളുടെ വിക്ക് ആരും പരിഹസിച്ചില്ല.
അപസ്മാരം ആരും കുറ്റമായി കണ്ടില്ല.
അവളെ അവളായി സ്നേഹിച്ചു.
—
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരിക്കൽ ദിയ വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ പറഞ്ഞു.
“ചേച്ചി… സത്യത്തിൽ ഭാഗ്യവതി നീയാണ്.”
—
ദേവിക ചിരിച്ചു.
കാരണം അവൾക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ വൈകിയെങ്കിലും നമുക്ക് വേണ്ടി കരുതി വച്ച സന്തോഷങ്ങൾ നൽകും.
ആത്മവിശ്വാസം കൈവിടാതിരുന്നാൽ മാത്രം മതി.
—
ഒരു കാലത്ത് “കുറവുള്ള പെൺകുട്ടി” എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ദേവിക പിന്നീട് ഒരാളുടെ ഭാര്യയായി മാത്രം അല്ല…
ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി.
ഒരു മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷയായി.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സന്തോഷമായി മാറി.
—
ജീവിതം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതുന്നിടത്താണ് ചിലപ്പോൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ തുടക്കം ഉണ്ടാകുന്നത്.
അത് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നവരാണ് യഥാർത്ഥ വിജയികൾ.