by എന്റെ ഭാഗ്യം
“അമ്മേ… നാളെ സ്കൂളിൽ സയൻസ് റെക്കോർഡ് കൊണ്ടുവരാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പുതിയ നോട്ട് ബുക്ക് വേണം…”
സ്കൂൾ ബാഗ് സോഫയിൽ വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അർജുൻ പറഞ്ഞു.
അടുക്കളയിൽ നിന്നു ചായ ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന സരസ്വതി ഒരു നിമിഷം മകന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞത് സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ നിസ്സഹായതയായിരുന്നു.
“നാളെ വാങ്ങാം മോനേ…”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ആ മറുപടി കേട്ട് അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. കാരണം അതൊരു വാഗ്ദാനമല്ലെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അമ്മയ്ക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ അന്നുണ്ടായിരുന്നത് വെറും ഇരുപത് രൂപ മാത്രം.
ഒരു നോട്ട് ബുക്ക് വാങ്ങാൻ പോലും തികയാത്ത അവസ്ഥ.
“ടീച്ചർ വഴക്ക് പറയുമമ്മേ…”
അവൻ പതുങ്ങി പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ട നിമിഷം സരസ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന്…
ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു.
നെഞ്ച് ശക്തമായി മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ചില നിമിഷങ്ങൾ എവിടെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല.
പിന്നീട് ബെഡ്റൂമിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചവും എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ ശബ്ദവും തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ ശ്വാസം നേരെയായി.
അത് ഒരു സ്വപ്നമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ സ്വപ്നം എന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നു.
ഞാൻ വേഗം ബെഡ്സൈഡ് ഡ്രോവർ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പഴയ പേഴ്സ് എടുത്തു.
പേഴ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വെള്ള സാരിയും ചുവന്ന ബ്ലൗസും ധരിച്ച് മന്ദഹസിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ.
എന്റെ അമ്മ.
സരസ്വതി.
ആ ഫോട്ടോ കാണുമ്പോൾ ഇന്നും എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയും.
“രോഹിത്… വീണ്ടും അമ്മയെ സ്വപ്നം കണ്ടോ?”
പിന്നിൽ നിന്നും ശബ്ദം കേട്ടു.
എന്റെ ഭാര്യ അനന്യയായിരുന്നു.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“ഹും…”
ഞാൻ തല കുലുക്കി.
“പഴയ കാര്യങ്ങൾ വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നതാണല്ലേ?”
ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് വീണ്ടും കിടന്നു.
അനന്യ പതുക്കെ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
പക്ഷേ ഉറക്കം തിരിച്ചു വന്നില്ല.
ഓർമ്മകൾ വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് ഓടി.
—
എനിക്ക് എട്ടു വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അച്ഛൻ മരിക്കുന്നത്.
ഒരു അപകടം.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ ജോലിക്ക് പോയ മനുഷ്യൻ വൈകിട്ട് തിരിച്ചു വന്നില്ല.
അച്ഛന്റെ മരണത്തോടെ ഞങ്ങളുടെ ജീവിതവും അവസാനിച്ചു എന്ന് പലരും കരുതി.
ഞാനും അമ്മയും അച്ഛന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസം.
സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോകാൻ അമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
കാരണം അവിടെയും ദാരിദ്ര്യം മാത്രമായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ അച്ഛൻ ഒരു ചെറിയ കൂലിപ്പണിക്കാരൻ.
സ്വന്തം കുടുംബത്തെ തന്നെ കഷ്ടിച്ച് നോക്കുന്ന അവസ്ഥ.
അവിടേക്ക് ഞങ്ങൾ പോയാൽ മറ്റൊരു ഭാരമാകും.
അങ്ങനെ അമ്മ എല്ലാം സഹിച്ച് അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ നിന്നു.
പക്ഷേ അവിടെ ഞങ്ങൾ അതിഥികൾ പോലും ആയിരുന്നില്ല.
അധികപ്പറ്റുകൾ മാത്രമായിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ അമ്മ എന്നെ കണ്ടാൽ പറയുമായിരുന്നു.
“ഈ കുട്ടി പിറന്നതിനു ശേഷമാണെല്ലാം നശിച്ചത്.”
ആദ്യമൊക്കെ അതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
പിന്നീട് മനസ്സിലായി.
അവർ എന്നെയാണ് കുറ്റക്കാരനാക്കിയത്.
എന്റെ അച്ഛന്റെ മരണത്തിനും.
വീട്ടിലെ ദുരിതങ്ങൾക്കും.
ദാരിദ്ര്യത്തിനും.
എല്ലാത്തിനും.
“ദോഷജാതകൻ…”
“ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൻ…”
“വീട്ടുമുടിപ്പിക്കാൻ പിറന്നവൻ…”
ഇവയായിരുന്നു എനിക്ക് ലഭിച്ച പേരുകൾ.
അമ്മ കേൾക്കാത്ത സമയത്ത് അവർ പറയുമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഞാൻ കേൾക്കുമായിരുന്നു.
രാത്രിയിൽ അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് ഞാൻ ചോദിക്കുമായിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഞാൻ മോശം കുട്ടിയാണോ?”
അമ്മ എന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കും.
“ഇല്ല മോനേ…”
“അപ്പോൾ എല്ലാവരും അങ്ങനെ പറയുന്നത് എന്തിനാ?”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും.
പിന്നെ പറയും.
“നീ എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്.”
“ഈ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത് നീയാണ്.”
ആ വാക്കുകളായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ സമ്പത്ത്.
—
അച്ഛന്റെ രണ്ട് സഹോദരന്മാരും വിവാഹം കഴിച്ചതോടെ സ്ഥിതി കൂടുതൽ മോശമായി.
അമ്മ വീട്ടിലെ വേലക്കാരിയായി മാറി.
രാവിലെ നാലിന് എഴുന്നേറ്റ് രാത്രി പത്ത് വരെ ജോലി.
പക്ഷേ ഒരു നന്ദി വാക്ക് പോലും ഇല്ല.
അവൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം പോലും കണക്കാക്കി കൊടുക്കുന്ന അവസ്ഥ.
ഞാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത് മറ്റുള്ളവരുടെ പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ.
അവരുടെ പഴയ യൂണിഫോമുകൾ.
അവരുടെ പഴയ ചെരിപ്പുകൾ.
ഒന്നും വാങ്ങിത്തരാൻ ആരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അമ്മ കരയുന്നത് കണ്ടാണ് ഞാൻ വളർന്നത്.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുനീർ തന്നെ എനിക്ക് ശക്തിയായി മാറുമെന്ന് അന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
—
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ പത്രം വിതരണക്കാരനായ രാജേഷ് ചേട്ടൻ എന്നെ വിളിച്ചു.
“രോഹിത്… രാവിലെ പേപ്പർ ഇടാൻ വരാമോ?”
“എനിക്ക് പറ്റുമോ?”
“പറ്റും. മാസം കുറച്ച് പൈസ കിട്ടും.”
അന്ന് എനിക്ക് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ എത്തിയ ഉടനെ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
അമ്മ എതിർത്തു.
“നിനക്ക് പഠിക്കാനുള്ള സമയമല്ലേ മോനേ.”
“എനിക്ക് ചെയ്യണം അമ്മേ.”
ആദ്യമായി ഞാൻ വാശിപിടിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അഞ്ചിന് എഴുന്നേറ്റ് പത്രം വിതരണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യ മാസം ശമ്പളം കിട്ടിയ ദിവസം ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്.
കൈയിൽ കുറച്ച് നോട്ടുകൾ മാത്രം.
പക്ഷേ എനിക്ക് അത് ലക്ഷങ്ങൾ പോലെ തോന്നി.
അമ്മയുടെ കൈയിൽ ആ പണം കൊടുത്തപ്പോൾ അവൾ കരഞ്ഞു.
എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
“എന്റെ മോൻ വലിയ ആളാകും.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം ഞാൻ ആദ്യമായി ആത്മവിശ്വാസം എന്നത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.
—
പിന്നീട് ഞാൻ നിർത്തിയില്ല.
സ്കൂളിന് മുമ്പ് പത്രം.
വൈകിട്ട് കടയിൽ അക്കൗണ്ട് എഴുതൽ.
അവധി ദിവസങ്ങളിൽ ചെറിയ ജോലികൾ.
എന്ത് കിട്ടിയാലും ചെയ്തു.
അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഒരു പ്രിന്റിംഗ് പ്രസ്സിൽ പാർട്ട് ടൈം ജോലി കിട്ടി.
ആ പ്രസ്സിന്റെ ഉടമ മധുസൂദനൻ സാർ ആയിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ കണ്ട ഏറ്റവും നല്ല മനുഷ്യരിൽ ഒരാൾ.
എന്റെ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം ഒരിക്കൽ ചോദിച്ചു.
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയാണോ താമസം?”
ഞാൻ തല കുലുക്കി.
അടുത്ത ആഴ്ച അദ്ദേഹം ഒരു വാർത്ത പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പഴയ വീട് ഒഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ അവിടെ താമസിക്കാം.”
എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അമ്മ ആദ്യം പേടിച്ചു.
പക്ഷേ ഞാൻ നിർബന്ധിച്ചു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ആ വീട്ടിലേക്ക് മാറി.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി സമാധാനമായി ഉറങ്ങിയ രാത്രി അതായിരുന്നു.
—
അവിടെയാണ് ജീവിതം മാറിയത്.
തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ ലത ചേച്ചി അമ്മയെ തയ്യൽ പഠിപ്പിച്ചു.
അമ്മ അതിവേഗം പഠിച്ചു.
പിന്നീട് ചെറിയ ജോലികൾ കിട്ടാൻ തുടങ്ങി.
അൽപാൽപമായി വരുമാനം കൂടി.
ഞങ്ങൾ പട്ടിണി കിടക്കാതെയായി.
അമ്മ സ്വന്തം വരുമാനത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് പണം എല്ലാ മാസവും തന്റെ അച്ഛന് കൊടുക്കുമായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നും.
ഒരു ദിവസം അമ്മയുടെ അച്ഛൻ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“എന്റെ മകൾ ഇത്ര ശക്തിയുള്ളവളാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”
അമ്മ ഉടനെ എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“ഇവൻ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കിത് സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല.”
അവൾ പറഞ്ഞു.
—
കാലം മുന്നോട്ട് പോയി.
ഞാൻ പഠനത്തിലും ശ്രദ്ധിച്ചു.
എഞ്ചിനീയറിംഗ് സീറ്റ് കിട്ടി.
പാർട്ട് ടൈം ജോലികൾ തുടർന്നു.
കഷ്ടപ്പാട് കൂടിയെങ്കിലും ആത്മവിശ്വാസവും കൂടി.
കോളേജ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടി.
ഓഫർ ലെറ്റർ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവന്ന ദിവസം അമ്മ കരഞ്ഞു.
പക്ഷേ അത് സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ ആയിരുന്നു.
“അന്ന് എല്ലാവരും നിന്നെ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൻ എന്ന് വിളിച്ചു.”
അമ്മ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ നീയാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം.”
ആ ദിവസം ഞാൻ വീണ്ടും അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
—
ജോലിക്കിടയിലാണ് അനന്യയെ പരിചയപ്പെടുന്നത്.
അവളും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
അനാഥാലയത്തിൽ വളർന്ന പെൺകുട്ടി.
ഒരു സ്പോൺസറുടെ സഹായത്തിലാണ് പഠിച്ചത്.
അമ്മയ്ക്ക് അവളെ ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ ഇഷ്ടമായി.
“ഈ കുട്ടിയെ വിട്ടുകളയരുത്.”
അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ വിവാഹിതരായി.
ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേർ.
ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ലോകം.
സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ജീവിതം.
പക്ഷേ വിധി വീണ്ടും ഒരു കളി കളിച്ചു.
ഒരു രാത്രി ഉറക്കത്തിനിടയിൽ അമ്മ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയി.
—
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
ഇന്ന് എനിക്ക് നല്ല ജോലിയുണ്ട്.
സ്വന്തം വീടുണ്ട്.
സ്നേഹിക്കുന്ന ഭാര്യയുണ്ട്.
സമൂഹം ബഹുമാനിക്കുന്ന ജീവിതമുണ്ട്.
പക്ഷേ ചില രാത്രികളിൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ സ്വപ്നം കാണും.
ഒരു നോട്ട് ബുക്ക് വാങ്ങാൻ കഴിയാതെ വിഷമിച്ചിരുന്ന കുട്ടിയെ.
കണ്ണുനീർ മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന അമ്മയെ.
പിന്നെ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കും.
എന്നെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് വലിയ ഭാഗ്യമൊന്നുമല്ല.
ഒരു അമ്മയുടെ പ്രാർത്ഥനയാണ്.
ഒരു കുട്ടിയുടെ വാശിയാണ്.
എത്ര പേർ “നീ തോറ്റവനാണ്” എന്ന് പറഞ്ഞാലും വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാൻ ഉള്ള ധൈര്യമാണ്.
കാരണം…
ഒരു കാലത്ത് “ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൻ” എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ആ കുട്ടിയെയാണ് പിന്നീട് ലോകം “വിജയിച്ച മനുഷ്യൻ” എന്ന് വിളിച്ചത്.
പക്ഷേ ഇന്നും ഞാൻ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരേയൊരു പേരിലാണ്.
“സരസ്വതിയുടെ മകൻ.”
കാരണം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നേട്ടം അതുതന്നെയാണ്.