## നിഴൽ വീണ സത്യങ്ങൾ

കാറിൻ്റെ താക്കോലുമെടുത്ത് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയതായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. പൂമുഖത്തു വെച്ച് ഫോണിൽ ബിസിനസ് മെയിൽ പരിശോധിച്ച് നിൽക്കുമ്പോഴാണ് തികച്ചും അസ്വസ്ഥയായ അവസ്ഥയിൽ ആതിര അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വേഗത്തിൽ ഓടിയെത്തുന്നത്. വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെയും വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെയും അവൾ പറഞ്ഞു: “സിദ്ധേട്ടാ, നമ്മുടെ അലമാരയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന എന്റെ ആഭരണങ്ങളിൽ ചിലത് കാണാനില്ല! ഞാൻ അവിടെ മുഴുവൻ തിരഞ്ഞു, കാണുന്നില്ല!” എന്നാൽ പൂമുഖത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്ന സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ പരിഭ്രമം കേട്ടിട്ടും അത് കാര്യമായി എടുത്തില്ല. ഫോണിൽ നിന്ന് കണ്ണുകൾ മാറ്റാതെ തന്നെ അവൻ പതിവ് ശാന്തതയോടെ മറുപടി നൽകി: “നീ വെറുതെ വേവലാതിപ്പെടാതെ ആതിരേ, അത് അവിടെ എവിടെയെങ്കിലും കാണും. തിരക്കിൽ വെച്ച സ്ഥലം മറന്നുപോയതാവും. തിരിച്ചുവന്നിട്ട് നോക്കാം.” അവന്റെ അലസമായ മറുപടി കേട്ടതോടെ ആതിരയുടെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു. അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു: “ഞാൻ വെറുതെ പറയുന്നതല്ല സിദ്ധേട്ടാ! വളരെ കാര്യമായിട്ടാണ് പറയുന്നത്. എന്റെ പാരമ്പര്യമായി കിട്ടിയ പതക്കവും അതുപോലെ രണ്ട് തങ്കവളകളും അവിടെയില്ല! ലോക്കറിൽ വെച്ചതാണ്, ഇപ്പോൾ അത് കാണാനില്ല!” ആതിരയുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഇടർച്ചയും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിങ്ങിനിന്ന ഭയവും കണ്ടപ്പോൾ അവൾ വെറുതെ പറയുകയല്ലെന്ന് സിദ്ധാർത്ഥിന് ബോധ്യമായി. അവൻ വേഗത്തിൽ ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ട് അവളോടൊപ്പം മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. മുറിയിൽ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അലമാരയുടെ ലോക്കർ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. ഉള്ളിലെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം വലിച്ചുവാരി നിലത്തിട്ടിരിക്കുന്നു. ആതിര വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുടർന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് മുറിയുടെ ഓരോ മൂലയും അരിച്ചുപെറുക്കി. കട്ടിലിനടിയിലും മേശപ്പുറത്തും ഡ്രസ്സിംഗ് ടേബിളിന്റെ ഡ്രോയറുകളിലുമെല്ലാം അവർ ആവർത്തിച്ചു നോക്കിയെങ്കിലും എവിടെയും ആ ആഭരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ആതിരയുടെ വിലാപവും ബഹളവും കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ അമ്മ പാർവ്വതിയമ്മയും ചേട്ടൻ മാധവനും ചേട്ടത്തി പ്രിയയും താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി. സംഭവിച്ച കാര്യം അറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ വീട്ടുകാർ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ആതിരയെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി. കാര്യങ്ങളിൽ ഒട്ടും ശ്രദ്ധയില്ലാതെ എവിടെയെങ്കിലും അലക്ഷ്യമായി ഊരിവെച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ കാണാനില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ് ആതിര വെറുതെ ബഹളം വെക്കുകയാണെന്നാണ് എല്ലാവരും ഒരുപോലെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത്. പ്രത്യേകിച്ച് ഏട്ടത്തി പ്രിയയാണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ കുറ്റപ്പെടുത്തി സംസാരിക്കാൻ മുന്നോട്ടുവന്നത്. പ്രിയ വളരെ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “കഴിഞ്ഞ ആഴ്ചയും ഇതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചതാണ്. ആതിര അവളുടെ സ്വർണ്ണ മോതിരം ഊരി വാഷ്ബേസിന്റെ അരികിൽ വെച്ച് മറന്നുപോയി. ഞാനാണ് അത് കണ്ടെടുത്ത് കൊടുത്തത്. അതുപോലെ എവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയിട്ട് മറന്നുപോയതാവും. അല്ലാതെ ഇവിടെയൊന്നും ആരും വന്ന് മോഷണം നടത്തില്ല. സ്വന്തം സാധനങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാൻ അറിയില്ലാത്തതിന് എല്ലാവരെയും ബുദ്ധിമുട്ടിക്കരുത്.” പ്രിയയുടെ ഈ തറപ്പിച്ചുളള വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ പാർവ്വതിയമ്മയും മാധവനും അത് ഏറ്റുപിടിച്ചു. എല്ലാവരും ആതിരയുടെ അശ്രദ്ധയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച് അവളെ മാനസികമായി തളർത്തി. എന്നാൽ സ്വന്തം വസ്തുക്കൾ അലക്ഷ്യമായി വെക്കുന്ന ശീലം ആതിരയ്ക്ക് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങളുടെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും അലമാര പൂട്ടി താക്കോൽ അവിടെത്തന്നെ മറന്നുവെക്കുന്ന ഒരു ശീലം അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്. എന്നാൽ താൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് സമ്പാദിച്ചതും അച്ഛൻ നൽകിയതുമായ ഓരോ വസ്തുക്കളും എവിടെയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് കൃത്യമായ ബോധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു സാധാരണ പ്രൈവറ്റ് കമ്പനി ജീവനക്കാരനായ തന്റെ അച്ഛൻ എത്രത്തോളം കഷ്ടപ്പെട്ടാണ് ആ ആഭരണങ്ങൾ തനിക്ക് വാങ്ങിത്തന്നതെന്ന് ആതിരയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. തന്റെ വിവാഹ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി അച്ഛൻ വാങ്ങിയ കടങ്ങളും അത് വീൂട്ടാൻ അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ച മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ ബോധമുള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ, വിശേഷദിവസങ്ങളിൽ പോലുമല്ലാതെ ആഭരണങ്ങൾ വെറുതെ എടുത്തു അണിയുന്ന ശീലം പോലും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത്രയേറെ ഭദ്രമായി ലോക്കറിനുള്ളിൽ കൃത്യമായി സൂക്ഷിക്കുന്ന ശീലമാണ് അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്. എന്നിട്ടും ആ വീട്ടിൽ ഒരാൾ പോലും ആതിരയുടെ വാക്കുകൾ വിശ്വസിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. എല്ലാവരും അവളെ ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്തവളായി മുദ്രകുത്തി കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഈ സംഭവത്തിൽ ആതിരയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചത് ഭർത്താവായ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ പെരുമാറ്റമായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവർ അവളെ സംശയിച്ചപ്പോഴും അവൻ തനിക്കൊപ്പം നിൽക്കുമെന്നാണ് ആതിര കരുതിയത്. എന്നാൽ സിദ്ധാർത്ഥ് അവളോട് സംസാരിക്കാൻ പോലും തയ്യാറായില്ല. അവൻ അവളുടെ ഭാഗം കേൾക്കാനോ പിന്തുണയ്ക്കാനോ മുതിർന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല, ആതിരയുടെ അപക്വമായ പെരുമാറ്റവും അശ്രദ്ധയും കൊണ്ടാണ് ആഭരണങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെട്ടതെന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു. “ഇത്രയും അശ്രദ്ധയുള്ള, ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത ഒരു പെൺകുട്ടി എങ്ങനെയാണ് ഈ വലിയ കുടുംബത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നത്?” എന്ന് പാർവ്വതിയമ്മ ആതിരയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം മൂർച്ചയുള്ള ഒരു അമ്പുപോലെ ആതിരയുടെ നെഞ്ചിൽ തുളച്ചുകയറി. സ്വന്തം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ താൻ തികച്ചും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയതായി അവൾക്ക് തോന്നി.

സംഭവം നടന്ന് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആതിരയുടെ അച്ഛൻ കേശവൻ മകളെ കാണാനായി ആ വീട്ടിലേക്ക് എത്തി. സ്വന്തം അച്ഛനെ കണ്ടതും ആതിരയ്ക്ക് തന്റെ സങ്കടം അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. താൻ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നും ആഭരണങ്ങൾ അശ്രദ്ധമായി എവിടെയും കളഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും അവൾ കണ്ണീരോടെ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. മകളുടെ സ്വഭാവവും രീതികളും ചെറുപ്പം മുതലേ കൃത്യമായി അറിയാവുന്ന കേശവന് അവളിൽ പൂർണ്ണ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “സാരമില്ല മോളേ, നഷ്ടപ്പെട്ടത് എന്തായാലും പോട്ടെ, നീ അതിനെയോർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട. സത്യം ഒരിക്കലും മൂടിവെക്കാൻ കഴിയില്ല, അത് എപ്പോഴായാലും പുറത്തുവരും. നീ ധൈര്യമായിരിക്കൂ.” അച്ഛൻ നൽകിയ ആ ആശ്വാസവാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു ആ ദിവസങ്ങളിൽ ആതിരയ്ക്ക് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ഏക താങ്ങ്. ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞുപോയെങ്കിലും വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം ആതിരയ്ക്ക് ഒട്ടും അനുകൂലമായിരുന്നില്ല. എല്ലാവരും അവളെ വീടിന്റെ സമാധാനം കളഞ്ഞ ഒരു കുറ്റക്കാരിയെപ്പോലെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ദിവസം രാവിലെ വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി ആതിര ഏട്ടത്തി പ്രിയയുടെ മുറിയിൽ കയറുന്നത്. പ്രിയ ആ സമയത്ത് കുളിക്കാനായി ബാത്ത്റൂമിൽ കയറിയതായിരുന്നു. പ്രിയയുടെ കട്ടിലിനടുത്തുള്ള ചെറിയ മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടന്ന ചില പഴയ പേപ്പറുകൾ എടുത്തു മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ, അവിചാരിതമായി ഒരു പ്രമുഖ ജ്വല്ലറിയുടെ ബില്ല് ആതിരയുടെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടു.

ഒരു കൗതുകത്തിന്റെ പുറത്താണ് ആതിര ആ പേപ്പർ കയ്യിലെടുത്ത് നോക്കിയത്. എന്നാൽ അത് വായിച്ചതും അവൾ അത്ഭുതത്തോടും ഞെട്ടലോടും കൂടെ അതിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിനിന്നു. അത് കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ജ്വല്ലറിയിൽ സ്വർണ്ണം വിറ്റതിന്റെ ഒറിജിനൽ രസീതായിരുന്നു. അതിലെ വിവരങ്ങൾ വിശദമായി വായിച്ച ആതിര സ്തബ്ധയായിപ്പോയി. മൂന്നര പവൻ തൂക്കം വരുന്ന ഒരു പരമ്പരാഗത പതക്കവും, ഒരോ പവൻ വീതം തൂക്കമുള്ള രണ്ട് വളകളും വിറ്റതിന്റെ വിവരങ്ങളാണ് അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അത് കൃത്യമായി തന്റെ ലോക്കറിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ട അതേ ആഭരണങ്ങളുടെ അളവും തൂക്കവും രൂപവുമായിരുന്നു! തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പതക്കവും വളകളും മോഷ്ടിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല, കൂടെനിന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന ഭാവത്തിൽ തനിക്കെതിരെ കുറ്റങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച പ്രിയ ഏട്ടത്തി തന്നെയാണെന്ന് ആതിരയ്ക്ക് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മനസ്സിലായി. ആതിരയുടെ ഉള്ളിൽ ഭയങ്കരമായ ദേഷ്യവും അറ്റമില്ലാത്ത സങ്കടവും ഒരുമിച്ച് അണപൊട്ടിയൊഴുകി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി താൻ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന മാനസിക പീഡനങ്ങൾക്കും, ഭർത്താവിന്റെയും വീട്ടുകാരുടെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്കും കാരണം ഈ സ്ത്രീയാണല്ലോ എന്ന് ഓർത്ത് അവൾക്ക് വിറയൽ വന്നു. ആതിര ആ ബില്ലും കയ്യിലെടുത്ത് നേരെ താഴത്തെ ഹാളിലേക്ക് ചെന്നു. അപ്പോഴേക്കും ചേട്ടൻ മാധവൻ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.

വീട്ടിലെ എല്ലാവരും ഹാളിൽ ഒത്തുകൂടുന്ന ആ നിമിഷത്തിനായി ആതിര ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. മാധവനും പാർവ്വതിയമ്മയും സിദ്ധാർത്ഥും പ്രിയയും അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ, ആതിര ഒട്ടും പതറാതെ ആ ജ്വല്ലറി ബില്ല് മാധവന്റെ മുന്നിലേക്ക് വച്ചു കൊടുത്തു. എന്നിട്ട് അവിടെയുള്ള എല്ലാവരും കേൾക്കെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “എന്റെ സ്വർണ്ണം കാണാതായപ്പോൾ എന്നെ കള്ളിയാക്കാൻ നോക്കിയവർ ഇത് കാണണം. നിങ്ങളുടെ ഭാര്യ പ്രിയയാണ് എന്റെ ആഭരണങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ച് ജ്വല്ലറിയിൽ കൊണ്ടുപോയി വിറ്റത്!” ആതിരയുടെ വാക്ക് കേട്ടതും മാധവന് കലിയിളകി. സ്വന്തം ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് ഇത്തരമൊരു ഗുരുതരമായ ആരോപണം കേൾക്കാൻ അയാൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. തെളിവില്ലാതെ എന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ച് അപവാദം പറയരുതെന്ന് പറഞ്ഞ് ദേഷ്യത്തോടെ മാധവൻ ആതിരയെ അടിക്കാനായി കൈയോങ്ങി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. എന്നാൽ ആതിര ഒട്ടും ഭയന്നില്ല. അവൾ തന്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ ബില്ല് മാധവന് നേരെ കാണിച്ചു. മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ ആ ബില്ല് വാങ്ങി വായിച്ചുനോക്കി. അതിൽ സ്വർണ്ണം വിറ്റ വ്യക്തിയുടെ പേരിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ‘പ്രിയ’ എന്ന് കൃത്യമായി അച്ചടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ആതിരയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട ആഭരണങ്ങളുടെ അതേ തൂക്കവും വിവരങ്ങളും അതിൽ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അത് കണ്ടതോടെ മാധവന്റെ സംശയം പ്രിയയ്ക്ക് നേരെയായി.

തന്റെ അറിവോ സമ്മതമോ ഇല്ലാതെ പ്രിയ അടുത്തകാലത്തൊന്നും ജ്വല്ലറിയിൽ പോവുകയോ യാതൊരുവിധ സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകൾ നടത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് മാധവന് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. വീടിന്റെ മുഴുവൻ സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണവും കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നത് മാധവനായിരുന്നു. ദേഷ്യം സഹിക്കാനാവാതെ മാധവൻ പ്രിയയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അലറി: “എന്താണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം? ഇത്രയും വലിയ തുകയ്ക്ക് നീ എന്തിനാണ് ഇവളുടെ സ്വർണ്ണം വിറ്റത്?” പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് പ്രിയ ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. മറുപടിയൊന്നും പറയാൻ കഴിയാതെ അവൾ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. ഈ സമയമത്രയും കാര്യങ്ങളെല്ലാം നിശബ്ദനായി നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു സിദ്ധാർത്ഥ്. തന്റെ ഭാര്യ ആതിര തികച്ചും നിരപരാധിയാണെന്നും അവൾ സത്യമാണ് പറഞ്ഞതെന്നും ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ, സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്ത് വലിയ കുറ്റബോധവും നിരാശയും നിഴലിച്ചു. മാധവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദ്യങ്ങൾ ആവർത്തിച്ചിട്ടും പ്രിയ വായ തുറക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. ഒടുവിൽ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ട മാധവൻ പ്രിയയുടെ കവിളത്ത് ശക്തിയായി അടിച്ചുകൊണ്ട് സത്യം പറയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ ഭയം മൂത്ത പ്രിയ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സത്യങ്ങളെല്ലാം വിളിച്ചുപറയാൻ തുടങ്ങി.

വിവാഹത്തിന് മുൻപ് തനിക്ക് ഒരു ടാക്സി ഡ്രൈവറുമായി അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, ആ ബന്ധം വീട്ടുകാർ അറിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രിയയെ നിർബന്ധിച്ച് മാധവന് വിവാഹം കഴിച്ചുകൊടുക്കുകയായിരുന്നുവെന്നും അവൾ വെളിപ്പെടുത്തി. എന്നാൽ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് അയാൾ വീണ്ടും അവളെ തേടിയെത്തി. പണ്ട് അവർ ഒന്നിച്ചുള്ള ചില ചിത്രങ്ങൾ അയാളുടെ കയ്യിലുണ്ടെന്നും, അത് മാധവന് നൽകി കുടുംബജീവിതം തകർക്കുമെന്നും പറഞ്ഞ് അയാൾ പ്രിയയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി. അത് ഒഴിവാക്കണമെങ്കിൽ വലിയൊരു തുക പണമായി നൽകണമെന്ന് അയാൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അയാളുടെ ഭീഷണി ഭയന്നും, മാധവൻ വിവരമറിഞ്ഞാൽ കുടുംബം തകരുമെന്ന് പേടിച്ചും, പണം കണ്ടെത്താൻ മറ്റ് വഴികളില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ആതിരയുടെ അലമാരയിൽ നിന്ന് ആഭരണങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ച് ജ്വല്ലറിയിൽ വിറ്റതെന്ന് പ്രിയ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. പ്രിയയുടെ വായിൽ നിന്ന് ഈ ക്രൂരമായ സത്യം കേട്ടതും ആതിരയ്ക്ക് കൺട്രോൾ പോയി. അവൾ മുന്നോട്ടുവന്ന് പ്രിയയുടെ മുഖത്തടിച്ചു. എല്ലാവരും സ്തംഭിച്ചു നിന്നു. ആതിര പ്രിയയോട് പറഞ്ഞു: “നീ എന്റെ സ്വർണ്ണം എടുത്തത് മാത്രം ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ പൊറുത്തേനെ. എന്നാൽ അത് എന്റെ അശ്രദ്ധയാണെന്ന് വരുത്തിത്തീർത്ത് എന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ കുറ്റക്കാരിയാക്കി നാണം കെടുത്തിയപ്പോൾ നീ ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദനയ്ക്ക് മറുപടിയാണ് ഈ അടി.” പ്രിയ രണ്ടാം തവണയും ഗർഭിണിയായതിനാൽ മാധവന് അവളെ പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എങ്കിലും ആ വീട്ടിൽ ഇനി തുടരാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി മാധവൻ പ്രിയയെയും കൂട്ടി ഒരു വാടകവീട്ടിലേക്ക് മാറിത്താമസിച്ചു. പിന്നീട് സിദ്ധാർത്ഥ് ആതിരയോട് മനസ്സറിഞ്ഞ് മാപ്പുപറയുകയും, തന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നുണ്ടായ അവിശ്വാസത്തിൽ ഖേദിക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ മാനസിക വിഷമം മനസ്സിലാക്കിയ ആതിര ഒടുവിൽ സിദ്ധാർത്ഥിന് മാപ്പുനൽകി. അങ്ങനെ ആ കുടുംബത്തിലെ വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റ് അടങ്ങി.