വേരുകളുടെ സുഗന്ധം

പട്ടണത്തിലെ പ്രശസ്തമായ പ്രൈവറ്റ് കോളേജിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിൽ നിന്നും കാറിന്റെ ഡോർ അടയുന്ന ശബ്ദവും വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഉറക്കെയുള്ള ചിരികളും ഉയർന്നു കേട്ടിരുന്നു. ഫൈനൽ ഇയർ ബിരുദ പരീക്ഷയിൽ ഉന്നത വിജയം നേടിയ വിദ്യാർത്ഥികളെയും അവരുടെ രക്ഷിതാക്കളെയും ആദരിക്കുന്ന കോളേജ് ഡേ ചടങ്ങായിരുന്നു അന്ന്. സഹപാഠികളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അവാർഡ് ഏറ്റുവാങ്ങിയതിന്റെ സന്തോഷത്തിന് പകരം കടുത്ത അമർഷവും നാണക്കേടും നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെയാണ് ദേവിക വീട്ടിലേക്ക് ഓട്ടോറിക്ഷ കയറിയത്.

വീട്ടിലെത്തിയ ഉടൻ തന്നെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന മൊബൈൽ ഫോണും കോളേജ് ബാഗും ലിവിംഗ് റൂമിലെ ടീപ്പോയിലേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് അവൾ ഒച്ചവെക്കാൻ തുടങ്ങി. “അമ്മേ… എന്തിനാണ് അച്ഛൻ അങ്ങോട്ട് വന്നത്? എന്റെ ഫ്രണ്ട്സിന്റെയും പ്രൊഫസർമാരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ പോലും എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല! എല്ലാവരുടെയും അച്ഛന്മാർ എന്തൊരു ഗെറ്റപ്പിലാണ് വന്നതെന്നറിയാമോ? ബ്രാൻഡഡ് സ്യൂട്ടും കോട്ടുമൊക്കെ ഇട്ട്,

വലിയ ആഡംബര കാറുകളിൽ വന്ന് ഇംഗ്ലീഷിലാണ് സംസാരിച്ചത്. എന്റെ അച്ഛൻ മാത്രം ദേ… കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന ഒരു തുന്നിക്കൂട്ടിയ പഴയ കുർത്തയും തേച്ചു മിനുക്കാത്ത പൈജാമയും ഇട്ട് ഒരു സാധാരണ സൈക്കിളിൽ വന്നു! അത് കണ്ട് എന്റെ ഫ്രണ്ട്സ് പിന്നിൽ നിന്ന് കളിയാക്കി ചിരിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ‘ദേവികേ, ഇതാണോ നിന്റെ വലിയ ബിസിനസ്സുകാരനായ അച്ഛൻ? ഏതോ പഴയ നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന ആൾക്കാരെപ്പോലെ ഉണ്ടല്ലോ’ എന്ന് അവരെന്നോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് നിലം പിളർന്നു താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി!”

മാളികവീട്ടിലെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് തയ്യൽ മെഷീനിൽ തുണി തുന്നിക്കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ സാവിത്രി, മകളുടെ അപ്രതീക്ഷിതവും ദേഷ്യം നിറഞ്ഞതുമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഞെട്ടിപ്പോയി. കയ്യിലിരുന്ന കത്രികയും തുണിയും താഴേക്ക് വീഴുമ്പോൾ അവരുടെ വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു വന്ന് മകളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “ദേവൂ… എന്തൊക്കെയാടി നീ ഈ പറയുന്നത്? ശബ്ദം ഉയർത്താതെ, അച്ഛൻ പുറത്തെവിടെയോ ഉണ്ട്, ഇതൊക്കെ കേട്ടാൽ ആ മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ച് തകർന്നുപോകും.” എന്നാൽ മകൾ തന്റെ ശബ്ദം ഒട്ടും കുറച്ചില്ല. അവൾ ജനലിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്ന്,

പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ദേഷ്യത്തോടെ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു: “കേൾക്കട്ടെയമ്മേ! കേട്ടാൽ എന്താണ് പ്രശ്നം? ഞാൻ പറയുന്നത് പച്ചപ്പരമാർത്ഥമല്ലേ? എന്റെ ക്ലാസിലെ സ്നേഹയുടെ അച്ഛൻ സിറ്റിയിലെ വലിയൊരു റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ഗ്രൂപ്പിന്റെ ഡയറക്ടറാണ്. അദ്ദേഹം വന്നത് കോടികൾ വിലയുള്ള ബെൻസ് കാറിലാണ്. അപൂർവ്വയുടെ അച്ഛനാണെങ്കിൽ വൻ പെർഫ്യൂമൊക്കെ അടിച്ച് വന്ന് പ്രിൻസിപ്പലിനോട് എത്ര നന്നായിട്ടാണ് സംസാരിച്ചത്! ആ കോളേജ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ വെച്ച് അച്ഛൻ ആ പഴയ കുർത്തയും ഇട്ട് എളിമയോടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ, അത് എന്റെ അച്ഛനാണെന്ന് എന്റെ സഹപാഠികളോട് പറയാൻ പോലും എനിക്ക് അറപ്പും നാണക്കേടും തോന്നി!”

പരീക്ഷയിൽ കോളേജിൽ ഒന്നാം റാങ്ക് വാങ്ങിയിട്ടും, ആ ചടങ്ങിൽ അച്ഛന്റെ ലളിതമായ വേഷം തനിക്ക് വരുത്തിവെച്ച നാണക്കേട് മാത്രമായിരുന്നു ആ നിമിഷം അവളുടെ മനസ്സ് നിറയെ.

പക്ഷേ, ആ വീട്ടിൽ അപ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വലിയ സത്യം മാളവികയെപ്പോലെ ദേവികയും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഹാളിലെ ചാരുസേരയിൽ ഇരുന്ന് പഴയൊരു പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്ന ശിവരാമൻ, മകൾ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും കൃത്യമായി കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്ന, രാത്രിയെന്നോ പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ട് വളർത്തിയ തന്റെ ഒരേയൊരു മകൾക്ക്, താൻ ഒരു അപമാനമായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന സത്യം ആ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിൽ മൂർച്ചയേറിയ ഒരു അമ്പുപോലെ വന്നു തറച്ചു.

കണ്ണടയുടെ ചില്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ പുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങൾ മങ്ങുന്നത് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു. തളർച്ചയോടെ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന്, കൈലിരുന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന കണ്ണട തുടച്ച്, ആരും കാണാതെ അദ്ദേഹം പിൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തുള്ള പുഴയോരത്തേക്ക് നടന്നുപോയി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ നീറ്റലോടെ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കിനിന്നു—പണം കൊടുത്ത് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങാൻ കഴിവില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണോ താൻ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നത്? അതോ സ്വന്തം മകളുടെ ഭാവിക്ക് മുന്നിൽ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചതുകൊണ്ടാണോ?

അടുക്കളയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്ന സാവിത്രിയുടെ മനസ്സിലേക്ക് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള വേദന നിറഞ്ഞ ഓർമ്മകൾ ഓരോന്നായി ഓടിയെത്തി. ദേവികയ്ക്ക് അന്ന് നാലോ അഞ്ചോ വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ളപ്പോഴാണ് ആ സംഭവം നടക്കുന്നത്. പാവപ്പെട്ട ഒരു സാധാരണ കുടിൽ വ്യവസായ തൊഴിലാളിയായിരുന്നു ശിവരാമൻ. ആകെയുള്ള ഒരു ചെറിയ പുരയിടത്തിൽ തയ്യൽ ജോലിയും കരകൗശല വസ്തുക്കളുടെ നിർമ്മാണവും ചെയ്താണ് അദ്ദേഹം കുടുംബം പുലർത്തിയിരുന്നത്.

ദേവിക ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ ശിവരാമൻ ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു—താൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ ദാരിദ്ര്യവും മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയും തന്റെ മകൾ അനുഭവിക്കരുത്. അവളെ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സ്കൂളിലും കോളേജിലും പഠിപ്പിക്കണം, വലിയൊരു നിലയിൽ എത്തിക്കണം.

പക്ഷേ, വിധി ആ കുടുംബത്തോട് കനിഞ്ഞില്ല. ദേവികയ്ക്ക് ആറുവയസ്സുള്ളപ്പോൾ ഒരു കനത്ത മഴക്കാലത്താണ് ആ വലിയ ദുരന്തം ഉണ്ടാകുന്നത്. രാത്രിയിൽ പെയ്ത കനത്ത മഴയിൽ അയൽപക്കത്തെ വൻമരം കടപുഴകി അവരുടെ വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയിലേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങി. വീടിനുള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന മകളെയും ഭാര്യയെയും രക്ഷിക്കാനായി കൂരിരുട്ടിലും പെരുമഴയത്തും ഓടിയിറങ്ങിയ ശിവരാമന്റെ മേലേക്ക് വൻമരത്തിന്റെ ഒരു വലിയ ചില്ല ഒടിഞ്ഞുവീണു. ആ ഭീകരമായ അപകടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാലിന്റെ അസ്ഥികളും തോളിന്റെ എല്ലുകളും പൂർണ്ണമായി തകർന്നുപോയി.

മാസങ്ങളോളം ആതുരാലയത്തിൽ കിടക്കേണ്ടി വന്നു. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സമ്പാദ്യവും വീടിന്റെ ആധാരം പണയം വെച്ചെടുത്ത തുകയും മുഴുവൻ ആ ചികിത്സയ്ക്കായി ചിലവഴിച്ചു. എങ്കിലും പൂർണ്ണമായി സുഖം പ്രാപിച്ചില്ല. അന്നു മുതൽ ശിവരാമന് ഒരു കാലിന് ചെറിയൊരു വൈകല്യമുണ്ട്. ചെറുതായി മുടന്തിമാത്രമേ നടക്കാൻ കഴിയൂ. കഠിനമായ ശരീര അധ്വാനം വേണ്ട ജോലികൾ ചെയ്യാനും ആരോഗ്യം അനുവദിക്കാതെയായി. ഡോക്ടർമാർ കടുത്ത വിശ്രമം നിർദ്ദേശിച്ചെങ്കിലും,

മകളുടെ ഭാവി ഓർത്ത് അദ്ദേഹം വീട്ടിൽ അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ശരീരത്തിലെ കഠിനമായ വേദന സഹിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം വീണ്ടും തെരുവിലേക്ക് ഇറങ്ങി. പുലർച്ചെ പേപ്പർ വിതരണം, പകൽ സമയങ്ങളിൽ ചെറിയ കരകൗശല ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ വിൽപ്പന, രാത്രികളിൽ സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ വാച്ച്മാൻ ജോലി… അങ്ങനെ ശരീരം അനുവദിക്കുന്ന എല്ലാ കഠിന ജോലികളും അദ്ദേഹം മാറിമാറി ചെയ്തു.

ദേവികയെ നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയം സ്കൂളിലും തുടർന്ന് വലിയ ഫീസുള്ള പ്രൈവറ്റ് കോളേജിലും ചേർത്തത് ശിവരാമന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഭീമമായ ഫീസും, പുസ്തകങ്ങളുടെ വിലയും, വസ്ത്രങ്ങളുടെ ചിലവുമൊക്കെ ഓരോ മാസവും കൃത്യമായി കണ്ടെത്താൻ അദ്ദേഹം സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളെയെല്ലാം ഒന്ന ഒന്നായി ബലികഴിച്ചു. തനിക്ക് പുതിയൊരു ജോഡി വസ്ത്രമോ ഷൂസോ വാങ്ങാൻ പണം ചെലവാക്കുമ്പോൾ,

ആ പണം കൊണ്ട് മകൾക്ക് പുതിയൊരു പഠനസാമഗ്രിയോ, നല്ലൊരു ഡ്രസ്സോ വാങ്ങി നൽകാം എന്നായിരുന്നു ആ അച്ഛന്റെ ചിന്ത. തന്റെ വിശപ്പും ആഗ്രഹങ്ങളും അദ്ദേഹം മകളുടെ പുഞ്ചിരിക്ക് മുന്നിൽ വിറ്റഴിക്കുകയായിരുന്നു. മുറിയിൽ കയറി കട്ടിലിൽ അഹങ്കാരത്തോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ദേവികയുടെ അടുത്തേക്ക് സാവിത്രി കനത്ത ചുവടുകളോടെ നടന്നുചെന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് സാധാരണ കാണാറുള്ള ശാന്തതയായിരുന്നില്ല, പകരം വല്ലാത്തൊരു കനത്ത ദേഷ്യവും അമർഷവുമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്. “ദേവൂ… നീ ഇപ്പോൾ അച്ഛനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് ഒന്നുകൂടി ഉറക്കെ പറ.

എനിക്ക് ഒന്നും കൂടെ വ്യക്തമായി കേൾക്കണം,” സാവിത്രിയുടെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദേവിക അമ്മയെ നോക്കി ഒന്നു മടിച്ചു, എങ്കിലും തന്റെ വാദത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ പറഞ്ഞതിൽ എന്താണ് തെറ്റ് അമ്മേ? ആ വലിയ ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ അച്ഛൻ വന്ന കോലം കണ്ടാൽ ഏതൊരാൾക്കാണ് നാണം തോന്നാത്തത്? ഒരു നല്ല ബ്രാൻഡഡ് വസ്ത്രം ഇട്ടുകൂടെ? വലിയ പ്രൊഫസർമാരുടെയും സമ്പന്നരായ വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് എനിക്ക് തലകുനിക്കേണ്ടി വന്നത് അമ്മയ്ക്കറിയില്ലല്ലോ.”

പെട്ടെന്ന് സാവിത്രി മകളുടെ കൈയിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ച് അവളെ വലിച്ച് ശിവരാമന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പഴയൊരു മര അലമാര അവർ ബലമായി തുറന്നു. “ദേ കാണെടീ ഇതിലേക്ക്!” അലമാര ചൂണ്ടിക്കണിച്ച് സാവിത്രി അലറി. അലമാരയിൽ ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് നിറം മങ്ങി തുന്നിക്കൂട്ടിയ മൂന്നോ നാലോ പഴയ പൈജാമകളും കുർത്തകളും മാത്രമായിരുന്നു. അതിനടുത്തായി വളരെ ഭദ്രമായി പ്ലാസ്റ്റിക് കവറുകളിൽ മടക്കിവെച്ച ചില പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ദേവികയുടെ വിലകൂടിയ കോളേജ് യൂണിഫോമുകൾ,

അവൾക്ക് പിറന്നാളിന് അച്ഛൻ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത വിവിധതരം ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങൾ, ബ്രാൻഡഡ് പാദരക്ഷകൾ, വിലകൂടിയ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ്… “ഇത് കണ്ടോ നീ?” സാവിത്രി കണ്ണീരോടെ ചോദിച്ചു. “നിന്റെ ഈ വലിയ കോളേജിലെ സെമസ്റ്റർ ഫീസെത്രയാണെന്ന് നിനക്കറിയാമോ? പ്രതിമാസം പതിനായിരക്കണക്കിന് രൂപ! അത്രയും പണം കണ്ടെത്താൻ നിന്റെ അച്ഛൻ എത്ര മണിക്കൂർ വിശ്രമമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? രാവിലെ നാലുമണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ഈ കൊടും തണുപ്പത്തും പെരുമഴയത്തും പേപ്പർ വിൽക്കാൻ പോകുന്ന ആ മനുഷ്യനെ നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?

നിന്റെ പഠിത്ത മുറിയിൽ രാത്രി എസി ഓൺ ചെയ്ത് നീ സുഖമായി ഉറങ്ങുമ്പോൾ, നിന്റെ കോളേജ് ഫീസ് അടയ്ക്കാനായി മഞ്ഞത്ത് രാത്രി സെക്യൂരിറ്റി ജോലിക്ക് പോകുന്ന അച്ഛന്റെ കാലുകളിലെ നീരും വീക്കവും നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?” ദേവിക തരിച്ചുനിന്നു. അമ്മ ഇത്രയധികം പ്രകോപിതയായി സംസാരിക്കുന്നത് അവൾ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു.

“അമ്മേ… ഞാൻ…” ദേവിക എന്തോ പറയാൻ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ ശ്രമിച്ചു. “മിണ്ടിപ്പോകരുത് നീ!” സാവിത്രി ഇടയ്ക്കു കയറി ശബ്ദമുയർത്തി പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് ഫാൻസി ഡ്രസ്സും, പുതിയ ഐഫോണും, വിലകൂടിയ ബാഗും വാങ്ങിത്തരാൻ അച്ഛൻ മാസം തോറും എത്ര രൂപ പട്ടിണി കിടന്ന് മാറ്റിവെക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയാമോ? കഴിഞ്ഞ എട്ടു വർഷമായി ആ മനുഷ്യൻ തനിക്ക് വേണ്ടി പുതിയൊരു വസ്ത്രം വാങ്ങിയിട്ട്! സ്വന്തം വസ്ത്രം മാറാൻ ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ആ മനുഷ്യൻ എന്താ പറയാറെന്നറിയോ? ‘എനിക്ക് ഇതിന്റെയൊന്നും ആവശ്യമില്ല സാവിത്രീ, നമ്മുടെ ദേവൂവിന് കോളേജിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ കുറച്ചിൽ വരരുത്.

അവൾ നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഡ്രസ്സ് ഇട്ട് പോവട്ടെ’ എന്ന്! തനിക്ക് പുതിയ വസ്ത്രം വാങ്ങുന്ന പണം കൊണ്ട് നിനക്ക് ആവശ്യമുള്ള റഫറൻസ് പുസ്തകങ്ങളും ലാപ്ടോപ്പും വാങ്ങിത്തരുന്ന ആ അച്ഛനാണ് നിന്റെ മുന്നിൽ അലക്കിയ പഴയ കുർത്തയും ഇട്ട് നാണക്കേടായി നിന്നത്!” സാവിത്രിയുടെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ അണപൊട്ടിയൊഴുകി. “നീ പറഞ്ഞില്ലേ… നിന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ അച്ഛന്മാർ കാറിൽ വന്നു, ഇംഗ്ലീഷ് പറഞ്ഞു എന്നൊക്കെ? ആ അച്ഛന്മാർക്ക് കൊടുക്കാൻ പണമുണ്ടാകും ദേവൂ. പക്ഷേ, സ്വന്തം വിശപ്പും ശരീരത്തിലെ വികലമായ കാലിന്റെ വേദനയും മറന്ന്, മകളുടെ സന്തോഷത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ ഉരച്ചുരുക്കി ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ സ്നേഹം നിനക്ക് മനസ്സിലായില്ലല്ലോ.

ഇന്ന് പ്രിൻസിപ്പൽ നിന്റെ അച്ഛനെ സ്റ്റേജിലേക്ക് ക്ഷണിച്ച് ആദരിച്ചപ്പോൾ ആ അച്ഛന്റെ കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞ സന്തോഷം നീ കണ്ടോ? ‘നിങ്ങളുടെ മകൾ ഈ സംസ്ഥാനത്ത് തന്നെ ഒന്നാമതാണ്’ എന്ന് പ്രിൻസിപ്പൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ പഴയ കുർത്തയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്ന അച്ഛന്റെ നെഞ്ച് അഭിമാനം കൊണ്ട് വീർത്തത് നീ കണ്ടില്ല! നീ കണ്ടത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ വസ്ത്രം മാത്രമാണ്!”

അമ്മയുടെ ഓരോ വാക്കുകളും ദേവികയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് മൂർച്ചയുള്ള മുള്ളുകൾ പോലെ തറച്ചുകയറി. അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധത്തിന്റെ കൊടുങ്കാറ്റ് അടിച്ച വീശി. “അമ്മേ… അച്ഛൻ… അച്ഛൻ ഇതൊക്കെ കേട്ടോ?” വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തോടെ, നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ദേവിക ചോദിച്ചു. “കേട്ടു!” സാവിത്രി കണ്ണീർ തുടച്ചു പറഞ്ഞു. “നീ ഹാളിൽ വെച്ച് ആക്രോശിച്ച ഓരോ വാക്കും വരാന്തയിലിരുന്ന് അച്ഛൻ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ, താൻ കാരണം മകൾക്ക് നാണക്കേടുണ്ടായല്ലോ എന്ന നിശബ്ദമായ വേദനയോടെ ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങോട്ടോ ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ടുണ്ട്.” അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ദേവിക തളർന്ന് തറയിലേക്ക് നിലംപതിച്ചു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി. താൻ എത്ര വലിയ തെറ്റാണ് ചെയ്തതെന്ന് അവൾക്ക് അപ്പോഴാണ് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായത്. താൻ എന്നും ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങളെല്ലാം കൈയെത്തും ദൂരത്ത് എത്തിച്ചു തന്ന അച്ഛൻ… എപ്പോഴെങ്കിലും താൻ ചോദിച്ച ഒരു സാധനമെങ്കിലും അച്ഛൻ ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് നിരസിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇല്ല! കോളേജിലെ സ്റ്റഡി ടൂറിന് പോകാൻ പതിനായിരം രൂപ ചോദിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണക്കേട് തോന്നരുതെന്ന് കരുതി, ആരുമില്ലാത്തപ്പോൾ പലിശയ്ക്ക് പണം വാങ്ങിയെങ്കിലും അച്ഛൻ അത് കൃത്യമായി കൈയിൽ തന്നു. ഐടി പ്രോജക്റ്റിനായി പുതിയ ലാപ്ടോപ്പ് വേണമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ,

ആഴ്ചകളോളം ഉറക്കമൊഴിച്ച് അധിക ജോലി ചെയ്താണ് അച്ഛൻ അത് വാങ്ങി നൽകിയത്. എന്നാൽ താനോ? ആ അച്ഛന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണത്തെയും ലളിതമായ ജീവിതരീതിയെയും കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണക്കേടായി കണ്ടു. “എന്തൊരു മകളാണ് ഞാൻ!” അവൾ സ്വയം ശപിച്ചു കൊണ്ട് ഉറക്കെ നിലവിളിച്ചു.

അവൾ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു. അച്ഛനെ കാണണം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിൽ വീണ് മാപ്പ് പറയണം. അവൾ വീടിന് പുറത്തേക്ക് ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ ഓടി. വരാന്തയിലും മുറ്റത്തും അച്ഛനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പറമ്പിലെ മരച്ചുവട്ടിലും തൊഴുത്തിലും അവൾ നോക്കി. എങ്ങും അച്ഛനെ കണ്ടില്ല. “അച്ഛാ… അച്ഛാ…” അവൾ തൊണ്ടപൊട്ടുമാറ് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന് പെയ്തിറങ്ങിയ ചെറിയ മഴയിൽ അവളുടെ മുടിയും കോളേജ് ഡ്രസ്സും നനഞ്ഞു കുതിർന്നു.

എങ്കിലും അവൾ അച്ഛനെ തിരഞ്ഞ് ഇടവഴിയിലൂടെ പുഴയോരത്തേക്ക് ഓടി. പുഴക്കടവിലേക്ക് പോകുന്ന വിജനമായ വഴിയിലാണ് ശിവരാമൻ നടന്നുപോകുന്നത് അവൾ കണ്ടത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലതുകാൽ ചെറുതായി മുടന്തിമുടന്തിയാണ് വെയ്ക്കുന്നത്. ആ നടപ്പിൽ വല്ലാത്തൊരു ജീവിത തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. തോളിൽ കിടന്ന പഴയ തോർത്ത് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ണുകൾ തുടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച ദേവികയുടെ ഹൃദയം തകർത്തു കളഞ്ഞു. “അച്ഛാ…!” അവൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് ഓടിയെത്തി.

വിളി കേട്ട് ശിവരാമൻ പെട്ടെന്ന് ഒന്നു നിന്നു. കണ്ണുകൾ വേഗത്തിൽ തുടച്ച്, സ്വാഭാവികത വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “ദേവൂ… നീയെന്താ ഈ മഴയത്ത് പുറത്തിറങ്ങിയത്? പനി പിടിക്കും മോളെ, വേഗം വീട്ടിലേക്ക് പോ…” അപ്പോഴും ആ അച്ഛന്റെ വാക്കുകളിൽ മകളുടെ ആരോഗ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലത മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്. ദേവിക ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “അച്ഛാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ… ഞാൻ… ഞാൻ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയതാണ്…

എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ…” അവൾ അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലവെച്ച് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

ശിവരാമൻ പെട്ടെന്ന് പകച്ചുപോയി. മകളുടെ ഈ കരച്ചിൽ അദ്ദേഹത്തിന് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അവളെ തലോടിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, മോൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കരയുന്നത്? മോൾ പറഞ്ഞതിൽ എന്താ തെറ്റ്? മോൾ പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ… മറ്റ് കുട്ടികളുടെ അച്ഛന്മാരെപ്പോലെ നന്നായി വസ്ത്രം ധരിക്കാനോ, വലിയ കാറിൽ വരാനോ നിന്റെ അച്ഛന് കഴിയില്ലല്ലോ. നിനക്ക് എന്റെ കൂടെ നിൽക്കുമ്പോൾ സങ്കടവും അപമാനവും തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്.

അച്ഛനാണ് മോളെ മാപ്പ് ചോദിക്കേണ്ടത്. മകൾക്ക് ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ ഒരു മികച്ച അച്ഛനാകാൻ എനിക്ക് പറ്റിയില്ലല്ലോ…” അച്ഛന്റെ ആ വാക്കുകൾ ദേവികയെ കൂടുതൽ തളർത്തി. “അതല്ല അച്ഛാ! അങ്ങനെ പറയരുത്!” അവൾ കരച്ചിലിനിടയിലൂടെ പറഞ്ഞു. “അച്ഛനാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല അച്ഛൻ! എനിക്ക് വേണ്ടി അച്ഛൻ സഹിച്ച കഷ്ടപ്പാടുകളൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല. അച്ഛന്റെ വിയർപ്പിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റെയും വില എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. എന്റെ കോളേജ് ഫീസിനും എന്റെ ആഡംബര വസ്ത്രങ്ങൾക്കും വേണ്ടി അച്ഛൻ സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളൊക്കെ മാറ്റിവെച്ച കാര്യം അമ്മ എന്നോട് പറഞ്ഞു.

എനിക്ക് ബാഹ്യമായ അലങ്കാരങ്ങൾ മാത്രമാണ് വലുതെന്ന് തോന്നിപ്പോയി. എന്റെ അച്ഛന്റെ മനസ്സിന്റെ വലിപ്പം ഞാൻ കണ്ടില്ല. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം അച്ഛാ…” ശിവരാമന്റെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ആനന്ദക്കണ്ണീർ ഒഴുകിയിറങ്ങി. അദ്ദേഹം മകളെ ചേർത്തണച്ചു. “മോളെ… അച്ഛന് നിന്റെ മനസ്സറിയാം. കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് അങ്ങനെയൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഏതൊരു കുട്ടിക്കും ആഗ്രഹം തോന്നും. അത് സാരമില്ല. മോൾ നന്നായി പഠിച്ച് വലിയൊരു നിലയിൽ എത്തണം. അതാണ് അച്ഛന്റെ ഒരേയൊരു ആഗ്രഹം. അന്ന് എന്റെ മോൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ വലിയൊരു സ്ഥാനമുണ്ടാകും. ആ സന്തോഷം മാത്രം മതി ഈ അച്ഛന്.”

അദ്ദേഹം തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് മകളുടെ കണ്ണീർ തുടച്ചു കൊടുത്തു. “പഴയ വസ്ത്രമാണെങ്കിലും പുതിയ വസ്ത്രമാണെങ്കിലും അച്ഛന്റെ ഉള്ളിലെ സ്നേഹം ഒന്നാണ് മോളെ. നിന്റെ ഈ കണ്ണീർ വീഴുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ചിലെ എല്ലാ വേദനയും മാറുന്നുണ്ട്,” ശിവരാമൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ദേവിക അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ നടന്നു. ആ നടപ്പിൽ മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്ത ഒരു വലിയ അഭിമാനം അവൾക്ക് തോന്നി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധനികനായ അച്ഛന്റെ കൂടെയാണ് താൻ നടക്കുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സാവിത്രി വാതിൽക്കൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെയും മകളുടെയും മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിലെ കനത്ത ഭാരവും ഒഴിഞ്ഞുപോയി.

ദേവിക അന്ന് ഒരു ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു. ഇനി ഒരിക്കലും ബാഹ്യമായ രൂപത്തെയോ വസ്ത്രങ്ങളെയോ വെച്ച് മനുഷ്യരെ അളക്കില്ല. തന്റെ അച്ഛന്റെ ലളിതമായ വസ്ത്രധാരണത്തിന് പിന്നിൽ വലിയൊരു ത്യാഗത്തിന്റെ കഥയുണ്ട്. ആ ത്യാഗമാണ് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ വെളിച്ചം. അടുത്ത ദിവസം കോളേജിൽ പോകുമ്പോൾ, ദേവിക തന്റെ സഹപാഠികളുടെ അടുത്തേക്ക് അഭിമാനത്തോടെ നടന്നുചെന്നു. അപൂർവ്വ ചോദിച്ചു: “ദേവികേ, ഇന്നലെ കോളേജ് ഡേയ്ക്ക് വന്നത് നിന്റെ അച്ഛനായിരുന്നോ? വളരെ ലളിതമായ വസ്ത്രമായിരുന്നല്ലോ…”

ദേവിക പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “അതെ, അത് എന്റെ അച്ഛനാണ്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മഹാനായ അച്ഛൻ! എനിക്ക് നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ടാക്കാൻ വേണ്ടി സ്വന്തം സന്തോഷങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും മാറ്റിവെച്ച് അധ്വാനിക്കുന്ന എന്റെ അച്ഛൻ! ആ പഴയ കുർത്തയ്ക്കും പൈജാമയ്ക്കും പിന്നിൽ എന്റെ അച്ഛന്റെ കണ്ണീരും വിയർപ്പുമുണ്ട്. അത് എനിക്ക് തരുന്ന അഭിമാനം മറ്റൊന്നിനും തരാൻ കഴിയില്ല!” ദേവികയുടെ വാക്കുകളിൽ പ്രകാശിച്ച ആത്മവിശ്വാസവും അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ കൂട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ നിന്നുപോയി. അവർ ബഹുമാനത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ ദേവിക, തന്റെ സമ്പാദ്യപ്പെട്ടി പൊട്ടിച്ചു. അതിൽ അവൾ കുറച്ചു നാളുകളായി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്ന പണമുണ്ടായിരുന്നു. ആ പണവും എടുത്ത് അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. “അമ്മേ… വരും ദിവസം അച്ഛന്റെ പിറന്നാളാണ്. ഈ പണം കൊണ്ട് നമുക്ക് അച്ഛന് ഏറ്റവും നല്ലൊരു പുതിയ കുർത്തയും പൈജാമയും വാങ്ങണം.” അതു കേട്ട് നിന്ന ശിവരാമന്റെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ഇത്തവണ അത് വേദന കൊണ്ടായിരുന്നില്ല, തന്റെ മകളെ ഓർത്ത് ഉണ്ടായ അളവറ്റ അഭിമാനം കൊണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ത്യാഗങ്ങൾ വെറുതെയായില്ലെന്നും, തന്റെ മകൾ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം പഠിച്ചുവെന്നും ആ അച്ഛൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ദേവിക അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും, അളവറ്റ സ്നേഹത്തിന്റെയും, അഗാധമായ ബഹുമാനത്തിന്റെയും ഭാഷയുണ്ടായിരുന്നു.