വയസ്സുകാരൻ അപ്പു എന്ന അർജുൻ
മലബാറിലെ നാളികേരത്തോട്ടങ്ങൾ അതിരിട്ട ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിലാണ് ‘നീലാമ്പരി’ എന്ന നാലുകെട്ട് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ആ തറവാട്ടിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ അംഗമാണ് അഞ്ചു വയസ്സുകാരൻ അപ്പു എന്ന അർജുൻ. തുടുത്ത് ഉരുണ്ട കവിളുകളും, എപ്പോഴും വികൃതി ചിരി തങ്ങിനിൽക്കുന്ന കണ്ണുകളുമാണ് അപ്പുവിന്റെ പ്രത്യേകത.
അപ്പുവിന്റെ ആകെ ലോകം അവന്റെ അമ്മ പാർവ്വതിയും, മുത്തശ്ശിയും, വലിയച്ഛൻ മാധവനുമാണ്. വലിയച്ഛൻ മാധവനാണ് തറവാട്ടിലെ ഏറ്റവും ഗൗരവക്കാരൻ. പേരിന് ഒരു ഗൗരവമൊക്കെ ഇടുമെങ്കിലും ഉള്ളിൽ അപ്പുവിനോട് വലിയ സ്നേഹമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്. എങ്കിലും അപ്പുവിന് വലിയച്ഛനെ കണുമ്പോൾ അല്പം പേടിയാണ്.
ഒരു സാധാരണ ദിവസത്തെപ്പോലെ തന്നെ അന്നും അപ്പുവിന്റെ കുസൃതികൾ അതിരാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങി.
”അമ്മേ… എന്നെ ഇവിടുന്ന് രക്ഷിക്കണേ! അമ്മേ…”
രാവിലെ തന്നെ അപ്പുവിന്റെ ഭയന്നുള്ള വിളികേട്ടാണ് അമ്മ പാർവ്വതി അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഓടിവന്നത്.
വന്നു നോക്കുമ്പോൾ അപ്പു കോലായിലെ വലിയ തൂണിന് പുറകിൽ ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്നു. അവൻ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് പൂമുഖത്തിരിക്കുന്ന പൂച്ചക്കുട്ടിയെയാണ്!
”എന്താടാ അപ്പു… എന്തുപറ്റി?” അമ്മ ആകുലതയോടെ ചോദിച്ചു.
”അമ്മേ… ആ മീശയുള്ള പൂച്ച എന്റെ കളിക്കോപ്പ് എടുക്കാൻ വന്നു! എന്നെ കടിക്കാൻ നോക്കുവാ… വേഗം ഓടിച്ചു വിട്!” അപ്പു പേടിയോടെ അമ്മയുടെ സാരിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ചുവലിച്ചു.
അമ്മയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു കൊച്ചു പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പേടിച്ചാണ് അപ്പു നിലവിളിക്കുന്നത്! അമ്മ പൂച്ചയെ ഓടിച്ചതോടെ അപ്പു വീണ്ടും ധീരനായി തൂണിന് പുറത്തേക്ക് വന്നു.
അധ്യായം 2: ആപ്പിൾ മരത്തിലെ വികൃതി
അപ്പുവിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരു കൊച്ചു തോട്ടമുണ്ട്. അവിടെ പലതരം ചെടികളും മരങ്ങളുമുണ്ട്. അതിലൊന്നിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം വലിയച്ഛൻ വിപണിയിൽ നിന്ന് വാങ്ങി കൊണ്ടുപോകുന്ന വഴി ഒരു കൃത്രിമ ആപ്പിൾ പഴം (Toy Apple) കമ്പിൽ കെട്ടിത്തൂക്കി വെച്ചിരുന്നു. അപ്പുവിനെ പറ്റിക്കാനായിരുന്നു അത്.
അപ്പു മുറ്റത്ത് കളിക്കാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഈ ആപ്പിൾ കണ്ടു.
”ആഹാ! നമ്മുടെ മരത്തിൽ ആപ്പിൾ കായ്ച്ചല്ലോ!” അവൻ സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി.
അവൻ സാവധാനം മരത്തിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. മരത്തിൽ കയറി ആപ്പിൾ പറിച്ചെടുക്കാൻ നോക്കുമ്പോഴാണ് അപ്പുവിന് ഒരു വിചിത്രമായ ശബ്ദം കേട്ടത്. മരത്തിന്റെ പൊത്തിൽ ഒരു വലിയ മരപ്പട്ടി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു!
മരപ്പട്ടിയുടെ ഇരുണ്ട കണ്ണുകളും നീളമുള്ള വാലും കണ്ടതും അപ്പുവിന്റെ സർവ്വ ധൈര്യവും ചോർന്നുപോയി.
”അമ്മേ… രക്ഷിക്കണേ! മരത്തിൽ വലിയൊരു ഭൂതം ഇരിക്കുന്നു! ആപ്പിൾ തിന്നാൻ സമ്മതിക്കുന്നില്ല!” അപ്പു വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നിലവിളി കേട്ട് ഓടിവന്നത് വലിയച്ഛനായിരുന്നു.
”എന്താടാ അവിടെ ബഹളം?” വലിയച്ഛൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.
”വലിയച്ഛാ… ആ മരത്തിൽ കറുത്ത ഭൂതം! എന്നെ തിന്നാൻ വരുന്നു!” അപ്പു വലിയച്ഛന്റെ കാലുകളിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
വലിയച്ഛൻ മരത്തിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മരപ്പട്ടി ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു. വലിയച്ഛൻ അത് കണ്ട് ചിരിച്ചു. “ഡാ വികൃതി… അത് ഭൂതമല്ല, മരപ്പട്ടിയാ. നീയത് കണ്ട് പേടിച്ചോ?”
അപ്പു തന്റെ പേടി പുറത്തുകാണിക്കാതെ മുഖം തുടച്ചു: “ഞാൻ പേടിച്ചതൊന്നുമല്ല വലിയച്ഛാ… അത് അമ്മയെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി വിളിച്ചതാ!”
അധ്യായം 3: മാജിക് ബൗളും അപ്രത്യക്ഷമായ മിഠായിയും
വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ അപ്പുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അയൽപക്കത്തെ കുസൃതി കുട്ടിയായ അപ്പുവിന്റെ കൂട്ടുകാരൻ ലക്കു എത്തി. രണ്ടുപേരും കൂടി പൂമുഖത്തിരുന്ന് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതിനിടയിലാണ് വലിയച്ഛൻ വീട്ടിലേക്ക് വന്നത്. വലിയച്ഛന്റെ കയ്യിൽ ഒരു വലിയ പ്ലാസ്റ്റിക് പാത്രമുണ്ടായിരുന്നു (Mystery Bowl).
”അപ്പൂ… ഇതിനുള്ളിൽ നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു സാധനമുണ്ട്. പക്ഷേ, ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മാത്രമേ ഇത് തുറക്കൂ,” വലിയച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അപ്പുവിന്റെ കൗതുകം ഇരട്ടിച്ചു. അവൻ ആ പാത്രത്തിന് ചുറ്റും നടന്നു നോക്കി. അതിനുള്ളിൽ എന്താണെന്നറിയാൻ അവന് ആകാംക്ഷയായി.
വലിയച്ഛൻ കുളിക്കാൻ പോയ സമയം നോക്കി അപ്പുവും ലക്കുവും കൂടി പാത്രത്തിന്റെ അടപ്പ് മെല്ലെ തുറന്നു.
”ആഹാ! മിഠായികളും കളിക്കോപ്പുകളും!” ലക്കു സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
രണ്ടുപേരും കൂടി അതിൽ നിന്നുള്ള മിഠായികൾ തിന്നാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് വലിയച്ഛന്റെ കാലടി ശബ്ദം കേട്ടത്.
”അയ്യോ! വലിയച്ഛൻ വരുന്നു! ഇനി നമ്മളെ വഴക്ക് പറയും!” അപ്പു പരിഭ്രാന്തനായി.
”അമ്മേ… മമ്മീ… വലിയച്ഛൻ വരുന്നു! എന്നെ രക്ഷിക്കണേ!” അപ്പു ഉച്ചത്തിൽ നിലവിളിച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് ഓടി.
അമ്മ പാർവ്വതി ഓടിവന്ന് അപ്പുവിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എന്താടാ ഇത്ര നിലവിളിക്കാൻ? വലിയച്ഛൻ നിന്നെ അടിയൊന്നും പില്ലല്ലോ.”
വലിയച്ഛൻ പൂമുഖത്തെത്തിയപ്പോൾ മിഠായിപ്പാത്രം പകുതി കാലിയായി കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അപ്പു അമ്മയുടെ പുറകിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് വലിയച്ഛനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി.
”ഓഹോ… അപ്പൊ മിഠായി കളവ് പോയതാണല്ലേ? കുറ്റവാളി അമ്മയുടെ പുറകിൽ ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടല്ലോ!” വലിയച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അധ്യായം 4: കുസൃതിയുടെ ഒടുവിൽ ഒരു കുഞ്ഞു സ്നേഹം
രാത്രിയായപ്പോൾ അപ്പു തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് മുത്തശ്ശിയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
”മുത്തശ്ശീ… വലിയച്ഛന് എന്നോട് ദേഷ്യമാണോ?” അപ്പു മെല്ലെ ചോദിച്ചു.
”ഏയ്… വലിയച്ഛന് അപ്പുവിനോട് ഒട്ടും ദേഷ്യമില്ലടാ. അപ്പു വികൃതി കാണിക്കുമ്പോൾ വലിയച്ഛന് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. നീയാണല്ലോ ഈ തറവാട്ടിലെ വെളിച്ചം,” മുത്തശ്ശി അവന്റെ തലയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് വലിയച്ഛൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നത്. വലിയച്ഛന്റെ കയ്യിൽ അപ്പുവിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു വലിയ കളിപ്പാട്ട വണ്ടിയുണ്ടായിരുന്നു.
”ദാ… ഇത് പേടത്തൊണ്ടനായ അപ്പുവിന്,” വലിയച്ഛൻ അത് അപ്പുവിന് നേരെ നീട്ടി.
അപ്പുവിന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങി. അവൻ വലിയച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്ന് ആ കളിപ്പാട്ടം വാങ്ങി.
”വലിയച്ഛാ… ഞാൻ ഇനി പൂച്ചയെ കണ്ടും മരപ്പട്ടിയെ കണ്ടും പേടിക്കില്ല! വലിയച്ഛനെപ്പോലെ ധീരനാകും!” അപ്പു പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചുപോയി.
അപ്പുവിന്റെ ആ കൊച്ചു സാമ്രാജ്യത്തിൽ സന്തോഷവും ചിരിയും നിറഞ്ഞുനിന്നു. പേടിയും കുസൃതികളും നിറഞ്ഞ ആ കുഞ്ഞുനാളുകൾ ആ തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ പ്രകാശമായി തിളങ്ങി.
